• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kustosz

    Przeczytaj także...
    Kanonik (łac. canonicus) – wczesnośredniowieczna nazwa duchownych, żyjących według reguł kanonicznych przy kościołach biskupich (katedrach); obecnie kapłan uhonorowany tą godnością za szczególne zasługi dla Kościoła lokalnego, zobowiązany do sprawowania określonych obrzędów liturgicznych wraz z innymi kanonikami lub miejscowym biskupem.Kurator (z łac. cura – troska, piecza) – przedstawiciel osoby, która potrzebuje pomocy, lub nie jest w stanie sama prowadzić swoich spraw.
    Prepozyt, primiceriusz (łac. praepositus, przełożony) – w Kościele rzymskokatolickim przewodniczący kapituły kanoników - kapituły katedralnej lub kolegiackiej oraz w Zgromadzeniu Księży Kanoników Regularnych Laterańskich, często w randze prałata lub infułata.

    Kustosz (łac. custos, stróż) – określenie osoby mające kilka różnych znaczeń:

    Kustosz koronny (łac. custos Regni) – urzędnik powołany do strzeżenia skarbca I Rzeczypospolitej, tzn. insygniów królewskich i najważniejszych dokumentów państwowych.Archiwum – gromadzony zbiór, miejsce gromadzenia tego zbioru, w pewnych znaczeniach również instytucja zajmująca się gromadzeniem.
  • tytuł honorowy kanonika kapituły zarządzającego majątkiem kapitulnym
  • proboszcz kolegiaty niebędący prepozytem
  • zwierzchnik kilku klasztorów wchodzących w skład kustodii
  • pracownik służby bibliotecznej lub archiwum
  • pracownik muzeum. Stanowiska muzealnicze:
  • asystent (do 2008 asystent muzealny)
  • starszy asystent muzealny (stanowisko zniesione w 2008)
  • adiunkt (do 2008 adiunkt muzealny)
  • kustosz
  • starszy kustosz
  • kustosz dyplomowany
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • kustosz koronny
  • kurator
  • Proboszcz (z niem. Propst, a to od łac. praepositus, przełożony; łac. odpowiednik to parochus, z gr. πάροικος paroikos, sąsiad), pleban (łac. plebanus) – duchowny, na ogół w stopniu prezbitera, zarządzający gminą kościelną (parafią);Bibliotekarstwo – są to teoretyczne i praktyczne umiejętności potrzebne do wykonywania czynności bibliotekarza: gromadzenia, opracowania i udostępniana zbiorów bibliotecznych.




    Warto wiedzieć że... beta

    Kustodia (łac. custodia - nadzór, straż od custos, custodis - stróż, dozorca lub też custodiere - ochraniać, ukrywać, strzec) – metalowe naczynie liturgiczne w kształcie puszki, niekiedy z nóżką, często bogato zdobione, pozłacane od środka; wykorzystywane w Kościele katolickim, przeznaczone do przechowywania w tabernakulum konsekrowanej wielkiej hostii ( zwyczajowo zwanej "Najświętszym Sakramentem" ). W kustodii umieszcza się hostię, która służy do wystawiania w Monstrancji do publicznej adoracji przez wiernych.
    Muzeologia (muzealnictwo, muzeografia) – nauka pomocnicza historii, zajmująca się architekturą muzeów i ich zarządzaniem, poszerzona o teorię komunikacji, edukację i rolę, jaką pełnią instytucje muzealne w społeczeństwie. W sensie praktycznym jest nauką o funkcjonowaniu muzeów. Jej nazwa zrodziła się w 1934 r. na konferencji zorganizowanej w Madrycie przez Office International des Musées (poprzednik ICOM – Międzynarodowej Rady Muzeów), uznanej za pierwszą konferencję muzeologiczną. Georges Henri Riviere (1897-1985), założyciel i wieloletni dyrektor generalny ICOM, twórca teorii „nowej muzeologii” mówił o niej tak: muzeologia jest to nauka stosowana, nauka o muzeum. W jej polu znajdują się rozważania nad rolą muzeum w społeczeństwie, badania i konserwacja, sposoby prezentacji, animacji i rozpowszechnienia, organizacji i funkcjonowania, architektury wznoszonej dla celów muzealnych oraz architektury „zmuzealizowanej” (adaptowanej do potrzeb muzeów), badania nad miejscami i obiektami pozyskanymi, nad wyborami, a także typologia i deontologia.
    Kolegiata (łac. collegium – zgromadzenie równoprawnych urzędników) – kościół niebędący katedrą, przy którym istnieje kapituła, czyli zespół duchownych w randze kanoników, mających prawo wyboru biskupa. Przeznaczony również na modlitwy kolegium księży (duchowieństwo kolegiaty wyróżnia się spośród pozostałego duchowieństwa danej miejscowości posiadaniem pewnych przywilejów honorowych).
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.009 sek.