• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kumrocz

    Przeczytaj także...
    Era mezozoiczna, mezozoik – era która rozpoczęła się od wielkiego wymierania pod koniec permu, a skończyła zagładą wielkich gadów, pod koniec kredy (patrz tabelka), znanego jako wymieranie kredowe. Era mezozoiczna trwała dwa razy krócej niż paleozoiczna, bo tylko 170 milionów lat. Dzieli się ją na trzy okresy: trias, jurę i kredę.Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.
    Tundra górska – formacja roślinna związana z klimatem górzystych terenów strefy borealnej: Islandii, Gór Skandynawskich (zwana tu fieldem), Chibinów (Półwysep Kolski) i północnej części Uralu, gdzie panują silne wiatry, a woda z opadów atmosferycznych szybko spływa po skałach.

    Kumrocz (ros.: Кумроч) – pasmo górskie w azjatyckiej części Rosji, na Kamczatce, najbardziej wysunięta na północny wschód część Gór Wschodnich.

    Rozciąga się na długości ok. 200 km i wznosi się średnio na wysokość 800–1400 m n.p.m. Od południa graniczy z pasmem Tumrok, od zachodu z grupą Kluczewskiej Sopki. Najwyższy szczyt, wulkan Szisz, osiąga wysokość 2346 m n.p.m..

    Pasmo zbudowane z mezozoicznych i kenozoicznych skał osadowych. Złoża złota I srebra. W centralnej części przecięte szeroką doliną Kamczatki. Zbocza zachodnie są strome, natomiast wschodnie opadają łagodnie ku Morzu Beringa. W niższych partiach występują lasy liściaste oraz zarośla sosny karłowej, w wyższych zaś tundra górska i nieduże lodowce.

    Złoże mineralne – naturalne nagromadzenie kopalin w obrębie skorupy ziemskiej, powstałe w wyniku różnorodnych procesów geologicznych. Istotny jest fakt, iż złoże występuje w takiej ilości i w takich warunkach ekonomicznych i geologicznych, że jego eksploatacja jest opłacalna (tym się różni złoże od zasobu).Góry Wschodnie (także Góry Wschodniokamczackie; ros. Восточный хребет, Wostocznyj chriebiet) – pasmo górskie w azjatyckiej części Rosji, na półwyspie Kamczatka, oddzielone od Gór Środkowych podłużną doliną rzeki Kamczatki. Góry Wschodnie rozciągają się na długości ok. 600 km wzdłuż wschodniego wybrzeża półwyspu. Obejmują kilka oddzielnych pasm: Ganalskie, Wałagińskie, Tumrok (z najwyższym szczytem gór – wulkanem Kizimen, który osiąga wysokość 2485 m n.p.m.), Kumrocz, Gamczen. Góry zbudowane głównie ze skał pochodzenia wulkanicznego. Czynnymi wulkanami są Kizimen i Karymska Sopka. Na zboczach gór występują lasy parkowe z brzozą kamienną oraz zaroślami rododendronu i niskopiennej sosny syberyjskiej.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Wielka Encyklopedia Gór i Alpinizmu, tom 2 Góry Azji, Katowice: Wydawnictwo STAPIS, 2005, ​ISBN 83-88212-42-7​.
    2. ВОСТОЧНЫЙ ХРЕБЕТ • Большая российская энциклопедия - электронная версия, bigenc.ru [dostęp 2019-02-26].
    3. Кумроч (ros.). Большая Советская Энциклопедия. [dostęp 2011-11-01].
    4. Кумроч — инвестиционные проекты, Усть-Камчатский район, Камчатский край — nedradv.ru, nedradv.ru [dostęp 2019-02-26].
    Kamczatka – duży półwysep w azjatyckiej części Rosji. Rozdziela Morze Ochockie i Morze Beringa. Jego powierzchnia wynosi około 470 tys. km². Zamieszkany przez około 400 tys. osób. Ludność stanowią głównie Rosjanie, Koriacy i Itelmeni. Głównym miastem jest Pietropawłowsk Kamczacki (195 tys. mieszkańców).Kluczewska grupa wulkanów (ros. Ключевская группа вулканов) — grupa wulkanów na rosyjskim Dalekim Wschodzie, w środkowej części półwyspu Kamczatka, zajmująca powierzchnię 6 000 km².



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Srebro (Ag, łac. argentum) – pierwiastek chemiczny z grupy metali przejściowych w układzie okresowym. Jest srebrzystobiałym metalem, o największej przewodności elektrycznej i termicznej. W przyrodzie występuje w stanie wolnym, a także w minerałach, takich jak argentyt czy chlorargyryt. Większość wydobywanego srebra występuje jako domieszka rud miedzi, złota, ołowiu i cynku.
    Lodowiec – wolno płynąca masa lodu powstałego z przekształcenia pokładów wiecznego śniegu. Lodowce są największym rezerwuarem wody słodkiej na Ziemi i drugim po oceanach wody na świecie.
    Złoto (Au, łac. aurum) – pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 79. Złoto jest ciężkim, miękkim i błyszczącym metalem, będącym najbardziej kowalnym i ciągliwym spośród wszystkich znanych metali. Czyste złoto ma jasnożółty kolor i wyraźny połysk, nie utlenia się w wodzie czy powietrzu. Chemicznie złoto należy do metali przejściowych i pierwiastków grupy 11. Z wyjątkiem helowców (tzw. gazów szlachetnych) złoto jest najmniej reaktywnym pierwiastkiem. Złoto długo przed okresem spisanej historii było drogocennym i poszukiwanym metalem szlachetnym używanym w biciu monet, jubilerstwie, sztuce i zdobieniach.
    Morze Beringa – obszar wodny położony w północnej części Oceanu Spokojnego o powierzchni ok. 2 mln km². Od północy i wschodu graniczy z Alaską, na zachodzie z Syberią, a na południu jego granice wyznaczają Wyspy Aleuckie. Morze Beringa otrzymało nazwę na cześć Vitusa Beringa, duńskiego komandora w służbie rosyjskiej, który je odkrył i opisał.
    Skały osadowe (sedymentacyjne) – jeden z trzech głównych typów skał (obok skał magmowych i metamorficznych) budujących skorupę ziemską, powstają przez nagromadzenie się materiału przynoszonego przez czynniki zewnętrzne (np. wodę, lodowiec, wiatr), na skutek jego osadzania się lub wytrącania z roztworu wodnego. Nauka zajmująca się powstawaniem skał osadowych to sedymentologia.
    Kamczatka − rzeka o długości 758 km w azjatyckiej części Rosji, na Dalekim Wschodzie, uchodzi do Zatoki Kamczackiej.
    Sosna karłowa (kosolimba) (Pinus pumila (Pall.) Regel) – gatunek krzewu iglastego z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Kosolimba występuje we wschodniej Syberii, na półwyspie Kamczatka i Wyspach Kurylskich, w Japonii, Mandżurii, Korei Północnej, na północnych obszarach Mongolii i w Chinach.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.011 sek.