• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kultura polityczna



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Socjologia polityki (ang. political sociology) to wyodrębniona część socjologii wyjaśniająca zjawiska walki o władzę i sprawowania władzy w zinstytucjonalizowanych formach życia społecznego.Edukacja polityczna – procesy oświatowo–wychowawcze skierowane na wykształcenie świadomości postaw i kultury politycznej. Realizowana jest przy pomocy kształcenia pozytywnego nastawienia, w sposób zgodny z regułami pedagogicznymi, odpowiadający potrzebom podmiotów polityki i władzy politycznej.
    Dziedzictwo polityczne[]

    Dziedzictwo polityczne obejmuje stosunek polityki do gospodarki, funkcjonowanie władzy politycznej oraz stosunek władzy do ideologii w przeszłości danego społeczeństwa.

    Jest częścią dziedzictwa kulturowego, rozumianego tu jako "wszelkie kierunki działania społeczeństwa – w sferze produkcyjnej, politycznej, duchowej, odnoszące się do działania wielu ludzi. Stosunek do dziedzictwa kulturowego w znacznym stopniu zależy od celów stojących przed praktykami i ideologami konkretnego etapu rozwoju społeczno-kulturowego".

    Kolonializm – polityka państw rozwiniętych gospodarczo polegająca na utrzymywaniu w zależności politycznej i ekonomicznej krajów słabo rozwiniętych, wykorzystywaniu ich zasobów ludzkich i surowcowych. Zgodnie z zachodnią tradycją kolonializm datowany jest od epoki wielkich odkryć geograficznych, chociaż znany był już w czasach starożytności.Socjalizacja polityczna – w socjologii i politologii proces wchodzenia członków społeczeństwa w kulturę polityczną.

    Analiza kultury politycznej dokonywana z punktu widzenia dziedzictwa politycznego zakłada studiowanie na każdym etapie rozwoju kultury:

  • instytucjonalnych i nieinstytucjonalnych form politycznej organizacji społeczeństwa;
  • norm i standardów działalności politycznej;
  • politycznego myślenia.
  • Analiza ta pozwala uwzględnić nie tylko istniejące interesy społeczne i ich odzwierciedlenie w polityce, lecz także ich korzenie w przeszłości. Pozwala uwzględnić, jakie tradycje polityczne odbijają się w kierunkach działania politycznego jednostek.

    Gospodarka – całokształt działalności gospodarczej prowadzonej w danym regionie (gospodarka regionalna), kraju (gospodarka narodowa) lub na całym świecie (gospodarka światowa). Działalność ta polega na wytwarzaniu dóbr i świadczeniu usług zgodnie z potrzebami ludności. Najprostszy podział gospodarki wyróżnia trzy sektory: usługi, przemysł, rolnictwo.Zachowanie polityczne jest to reakcja ludzi (jednostek, grup społecznych) na bodźce wywodzące się ze zjawisk politycznych i procesów politycznych.

    Zobacz też[]

  • socjologia polityki
  • socjologia
  • politologia
  • Przypisy

    1. Jerzy J. Wiatr, Socjologia polityki, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 1999, s. 189.
    2. Józef Siemieński, Kultura polityczna wieku XVI, w: Kultura staropolska, Kraków 1932, s. 121.
    3. Kazimierz Biskupski, Zarys prawa państwowego, Warszawa 1962, s.8.
    4. Jerzy J. Wiatr, Socjologia polityki, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 1999, ss. 189-190, za: Gabriel A. Almond, Bingham G. Powell, Comparative Politics: A Developmental Approach, Little, Brown and Co, Boston 1966, s. 50.
    5. Władysław Markiewicz, Kultura polityczna jako przedmiot badań naukowych, Kultura i Społeczeństwo 1976, nr 4.
    6. Gary K. Bertsch, George Zaninovich. A Factor-Analytic Method of Identifying Different Political Cultures: The Multinational Yugoslav Case, w: Comparative Politics, nr 1, 1974.
    7. Badania Warszawy i Wiednia, opublikowane w: Hans-Georg Heinrich, Jerzy J. Wiatr, Political Culture in Vienna and Warsaw, WestView Press, Boulder-San Francisco-Oxford 1991).
    8. Badania wyborcze opublikowane w: Jacek Raciborski, Polskie wybory: zachowania wyborcze społeczeństwa polskiego 19891-995, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 1997, s. 157-165.
    9. Putnam 1973.
    10. Kenneth Jovitt, An Organizational Approach to the Study of Political Culture in Marxist-Leninist Systems, Americal Political Science Review, vol. LXVIII, nr 2, 1974.
    11. Gabriel A. Almond i Sidney Verba, Civic Culture: Political Attitudes and Democracy in Five Nations, Princeton University Press, Princeton 1963.
    12. Jerzy J. Wiatr, Socjologia polityki, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 1999, s. 191
    13. Jerzy J. Wiatr, Socjologia polityki, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 1999, s. 192.
    14. Istotne decyzje podejmują na zwołanym wiecu wybrani członkowie plemienia, zwykle wszyscy dorośli mężczyźni
    15. "Powstanie państw socjalistycznych wywołało interesującą sprzeczność między założonymi w panującej ideologii cechami nowej kultury politycznej, rzeczywistym funkcjonowaniem systemu władzy i wpływem zastanych kultur politycznych" – Jerzy J. Wiatr, Socjologia polityki, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 1999, s. 195.
    16. Jerzy J. Wiatr, Socjologia polityki, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 1999, s. 192-196
    17. Aleksandra Opałek-Orzechowska i Andrzej Korybski, Kultura polityczna a przedmiot nauki o polityce, w: Studia Nauk Politycznych, nr 1(49) 1981.
    18. Jerzy J. Wiatr, Socjologia polityki, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 1999, s. 191-192. Autorzy wskazują na system amerykański i na system brytyjski jako najbardziej typowe i stabilne reżimy demokratyczne.
    19. Edmund Wnuk-Lipiński, Socjologia życia publicznego, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2008, s. 160-162
    20. Wiktor P. Makarenko i Walentyna K. Makarenko, Kultura polityczna: przyczynek do metodologii badania, w: Studia nauk politycznych, nr 1(79)1986.
    Przywództwo polityczne − pojęcie z zakresu politologii oraz socjologii polityki. Oznacza relację pomiędzy przywódcą politycznym a jego (jej) zwolennikami, zachodzącą w określonym otoczeniu, zaś głównym polem działań jest sfera polityki. Przywódca polityczny oznacza osobę, który dzięki specyficznym cechom osobowości lub dzięki zajmowanemu stanowisku inicjuje, kieruje, zespala działalność tej grupy. Przywódcą politycznym można zostać poprzez wpływ autorytetu osobistego lub instytucjonalnego.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>,


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Społeczeństwo – podstawowe pojęcie socjologiczne, jednakże niejednoznacznie definiowane. Terminem tym tradycyjnie ujmuje się dużą zbiorowość społeczną, zamieszkującą dane terytorium, posiadające wspólną kulturę, wspólną tożsamość oraz sieć wzajemnych stosunków społecznych. Społeczeństwo ponadto posiada własne instytucje pozwalające mu na funkcjonowanie oraz formę organizacyjną w postaci państwa, plemienia czy narodu.
    Obywatelstwo – więź prawna łącząca jednostkę (osobę fizyczną) z państwem, na mocy której jednostka ma określone prawa i obowiązki wobec państwa, a państwo – analogicznie – ma obowiązki i prawa wobec jednostki. Określenie spraw związanych z obywatelstwem, a w szczególności sposobów jego nabycia i ewentualnie także utraty, należy do samego państwa – jest to jego kompetencja wyłączna. Istnieją także regulacje prawa międzynarodowego dotyczące spraw związanych z obywatelstwem, a w szczególności unikania sytuacji bezpaństwowości i wielokrotnego obywatelstwa.
    Demokracja bezpośrednia (z greckiego Demos = lud oraz creatos = panować czyli bezpośrednie panowanie ludu) – system polityczny, w którym decyzje podejmuje się przez głosowanie ludowe (plebiscyt, referendum), w którym wziąć udział mogą wszyscy obywatele uprawnieni do głosowania. W demokracji bezpośredniej, w porównaniu do obecnej w większości państw zachodnich demokracji pośredniej, obywatele mają większy i bezpośredni wpływ na podejmowane decyzje.
    Demokracja pośrednia (demokracja przedstawicielska) – rodzaj demokracji, gdzie decyzje podejmują przedstawiciele społeczeństwa wybrani w wyborach. Model ten jest zastosowany w większości państw demokratycznych, m.in. w Polsce.
    System polityczny - ogół organów państwowych, partii politycznych oraz organizacji i grup społecznych (formalnych i nieformalnych), uczestniczących w działaniach politycznych w ramach danego państwa oraz ogół generalnych zasad i norm regulujących wzajemne stosunki między nimi.
    Świadomość historyczna – część świadomości narodowej obejmująca wiedzę i wyobrażenia o przeszłości własnego narodu i kraju na tle historii ogólnej. Składają się na nią: znajomość procesu kształtowania się własnego narodu, jego historycznych losów, osiągnięć i niepowodzeń, wiedza o jego rozwoju cywilizacyjnym i kulturowym. Świadomość historyczna wpływa na aktywny stosunek do przeszłości narodowej, pozwalający na wyrobienie sobie własnego zdania - krytykującego bądź aprobującego dane wydarzenie historyczne, kształtujące poczucie obowiązku i współodpowiedzialności za losy własnego państwa. Stan świadomości hist. ma wpływ na sposób myślenia historycznego, którego cechą jest umiejętność łączenia wiedzy o przeszłości z wiedzą o teraźniejszości, w celu prawidłowego prognozowania przyszłości. Do pogłębienia świadomości historycznej przyczynia się wiedza historyczna. Odpowiednimi podmiotami odpowiedzialnymi za kształtowanie świadomości historycznej są dom rodzinny, szkoła, odp. literatura oraz właściwe mass media.
    Postawa – uwewnętrzniona przez jednostkę, wyuczona skłonność (akt woli przejawiający się w czynach) do reagowania w społecznie określony sposób, szczególnie przez podejmowanie określonych działań w odpowiedzi na oczekiwania społeczne.

    Reklama