• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kultura łużycka



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] [5] 6 [7]
    Przeczytaj także...
    Ceramika – w rozumieniu tradycyjnym, tworzywa i wyroby otrzymywane w wyniku wypalenia odpowiednio uformowanej gliny. Nazwa tych wyrobów wywodzi się z greckiego określenia κεραμικός (keramikos), które pochodzi z kolei od słowa κέραμος (keramos – ziemia, glina).Szlak bursztynowy – szlak handlowy między europejskimi krajami basenu Morza Śródziemnego a ziemiami leżącymi na południowym wybrzeżu Morza Bałtyckiego. W znaczeniu węższym jest to przebieg tras zorganizowanych wypraw po bursztyn, nasilonych od I wieku n.e.
    Przypisy
    1. Stary i nowy świat (Od „rewolucji” neolitycznej do podbojów Aleksandra Wielkiego), pod red. Joachima Śliwy, Świat Książki, Fogra Oficyna Wydawnicza, Kraków 2005, s. 398.
    2. Christian Andree, Rudolf Virchow als Prähistoriker, Köln 1976.
    3. Pradzieje ziem polskich, tom II, Od paleolitu do środkowego okresu lateńskiego, część 2, Epoka brązu i początki epoki żelaza, red. Jerzy Kmieciński, PWN, Warszawa-Łódź 1989, s. 512
    4. Tadeusz Sulimirski, Zagadnienia ekspansji kultury łużyckiej na Ukrainie, Wiadomości Archeologiczne, t. 14, Warszawa 1936, s. 40
    5. Pradzieje ziem polskich, tom II, Od paleolitu do środkowego okresu lateńskiego, część 2, Epoka brązu i początki epoki żelaza, red. Jerzy Kmieciński, PWN, Warszawa-Łódź 1989, s. 513
    6. Jan Filip, Popielnicová pole a počatki železné doby v Čechach, Praha 1936-1937
    7. Jan Filip, Lužická kultura v Československu, Pamatký archeologické, t. 41, Praha 1939, s. 14-51.
    8. Aleksander Gardawski, Od środkowej epoki brązu do środkowego okresu lateńskiego [w:] Prahistoria ziem polskich, t. IV, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1979.
    9. Pradzieje ziem polskich, tom II, Od paleolitu do środkowego okresu lateńskiego, część 2, Epoka brązu i początki epoki żelaza, red. Jerzy Kmieciński, PWN, Warszawa-Łódź 1989, s. 513.
    10. Józef Kostrzewski, Wielkopolska w czasach przedhistorycznych, wyd. II, Poznań 1923
    11. Bolko von Richthofen, Die ältere Bronzezeit in Schlesien, Berlin 1926.
    12. Leon Kozłowski, Starsza i środkowa epoka bronzu w Polsce w świetle subborealnego optimum klimatycznego i jego wpływu na ruchy etniczne i zaludnienie Polski, Lwów 1928.
    13. Konrad Jażdżewski, O zagadnieniu początków kultury łużyckiej, Slavia Antiqua, t. I, Wrocław 1948, s. 94-151.
    14. Stefan Nosek, Zagadnienie prasłowiańszczyzny w świetle prahistorii, Światowit, t. 19, 1948, s. 1-177
    15. Andrzej Żaki, Początki rozwoju kultury łużyckiej w dorzeczu górnej Wisły, Annales UMCS, t. 3, Lublin 1950, s. 1–214.
    16. Pradzieje ziem polskich, tom II, Od paleolitu do środkowego okresu lateńskiego, część 2, Epoka brązu i początki epoki żelaza, red. Jerzy Kmieciński, PWN, Warszawa-Łódź 1989, s. 517.
    17. Aleksander Gardawski, Od środkowej epoki brązu do środkowego okresu lateńskiego w: Prahistoria ziem polskich, t. IV, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1979.
    18. Zoja Benkovská-Pivovarova, Die Anfänge der Lausitzer Kultur in der Slowakei im Lichte der Grabfunde aus Martin, Slovenská Archeólogia, t. 20, Bratislava 1972, s. 253–312.
    19. Marek Gedl, Archeologia pierwotna i wczesnośredniowieczna, część III Epoka brązu i wczesna epoka żelaza w Europie, Drukarnia Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 1985, s. 127–128
    20. Piotr Kaczanowski, Epoka brązu – pomiędzy centrami cywilizacyjnymi Bałkanów i Alp a Skandynawią [w:] Wielka historia Polski, t. I, Fogra, Kraków 2003, s. 165.
    21. Kozów, woj. lubuskie. [dostęp 28.01.2009].
    22. Marek Gedl, Archeologia pierwotna i wczesnośredniowieczna, część III Epoka brązu i wczesna epoka żelaza w Europie, Drukarnia Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 1985, s. 126.
    23. Zbigniew Bukowski, W sprawie genezy i rozwoju grupy wysockiej kultury łużyckiej, Archeologia Polski, t. 11, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1966, s. 28-106
    24. Artur Błażejewski, Starożytni Słowianie, Ossolineum, Wrocław 2007, s. 20–21.
    25. Józef Kostrzewski, Od mezolitu do okresu wędrówek ludów, [w:] Prehistoria ziem polskich, Kraków 1939.
    26. Artur Błażejewski, Starożytni Słowianie, Ossolineum, Wrocław 2007, s. 12, 42–43.
    27. Prahistoria ziem polskich, t. 4, Od środkowej epoki brązu do środkowego okresu lateńskiego, red. Witold Hensel, Wrocław 1979.
    28. Jan Chochorowski: Żelazny oręż barbarzyńców – wczesna epoka żelaza poza zasięgiem cywilizacji klasycznych W: Kozłowski Janusz K. (red.) Encyklopedia historyczna świata. Tom I. Prehistoria. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 1999. ISBN 83-85909-51-6.
    29. Kazimierz Godłowski, Z badań nad zagadnieniem rozprzestrzeniania Słowian w V–VII w. n.e.
    30. Piotr Kaczanowski, Epoka brązu – pomiędzy centrami cywilizacyjnymi Bałkanów i Alp a Skandynawią [w:] Wielka historia Polski, t. I, Fogra, Kraków 2003, s. 170.
    31. Alinei, Mario; Di dela continuita
    32. str. 30
    33. Interdisciplinary and linguistic evidence... str. 6
    34. Alinei, Mario, Interdisciplinary and linguistic evidence for Palaeolithic continuity of Indo-European, Uralic and Altaic populations in Eurasia, with an excursus on Slavic ethnogenesis pdf
    35. Witold Mańczak, Początki Słowian, Kraków 1946, s. 41
    36. Tadeusz Lehr-Spławiński, Rozprawy i szkice z dziejów Słowian, Warszawa 1954, s. 35
    37. Piotr Kaczanowski, Epoka brązu – pomiędzy centrami cywilizacyjnymi Bałkanów i Alp a Skandynawią [w:] Wielka historia Polski, t. I, Fogra, Kraków 2003, s. 168.
    38. Pradzieje ziem polskich, tom II, Od paleolitu do środkowego okresu lateńskiego, część 2, Epoka brązu i początki epoki żelaza, red. Jerzy Kmieciński, PWN, Warszawa-Łódź 1989, s. 494–495.
    39. Przemysław Urbańczyk, Trudne początki Polski, Wrocław 2008, s. 111.
    40. Bogusław Gediga, Rewelacje ze Śląska. Nowy obraz kultury wczesnej epoki żelaza na Śląsku, [w:] Archeologia Żywa, nr 1(39), 2007

    Bibliografia[]

  • Pradzieje ziem polskich, tom II, Od paleolitu do środkowego okresu lateńskiego, część 2, Epoka brązu i początki epoki żelaza, red. Jerzy Kmieciński, PWN, Warszawa-Łódź 1989.
  • Marek Gedl, Archeologia pierwotna i wczesnośredniowieczna, część III Epoka brązu i wczesna epoka żelaza w Europie, Drukarnia Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 1985.
  • Piotr Kaczanowski, Epoka brązu – pomiędzy centrami cywilizacyjnymi Bałkanów i Alp a Skandynawią [w:] Wielka historia Polski, t. I, Fogra, Kraków 2003.
  • Linki zewnętrzne[]

  • Muzeum Częstochowskie – rezerwat archeologiczny kultury łużyckiej
  • Muzeum Archeologiczne w Biskupinie
  • Muzeum Archeologiczne w Poznaniu – zdjęcia zabytków kultury łużyckiej, scytyjskiej oraz zdjęcia z osady w Biskupinie (Internet Archive)
  • Jęczmień (Hordeum L.) – rodzaj zbóż z rodziny wiechlinowatych. W zależności od podziału wyróżnia się od 20 do 25 gatunków tego rodzaju traw jednorocznych lub trwałych. Pochodzi ze stref umiarkowanych półkuli północnej. Gatunkiem typowym jest Hordeum vulgare L.. 17 października 2012 r. tygodnik Nature poinformował, że brytyjscy naukowcy rozszyfrowali genom jęczmienia.Góry Świętokrzyskie (342.34) – masyw górski położony w południowo-wschodniej Polsce, w centralnej części Wyżyny Kieleckiej. Najwyższy szczyt to Łysica (612 m n.p.m.) w paśmie Łysogór. Nazwa gór pochodzi od relikwii Krzyża Świętego przechowywanych w klasztorze na Łysej Górze.


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] [5] 6 [7]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Grot, żeleźce – ostre, najczęściej metalowe zakończenie strzał, broni drzewcowej oraz drzewc chorągwi czy innych znaków wojskowych. Groty mogły być płaskie, paraboliczne, trójkątne lub czworokątne, przeznaczone do zadawania ran szarpanych, ciętych lub kłutych. Groty strzał nierzadko posiadały zadziory skierowane ku drzewcu, które utrudniały wyjęcie strzały z ciała, powodując jednocześnie większe obrażenia. Istniały także tępe groty używane podczas turniejów rycerskich. Grot mocowano za pomocą tulei nakładanej na drzewce lub za pomocą kolca wbijanego w drzewce.
    Odra (czes. i dł. Odra, niem. Oder, gł. Wodra, łac. starożytna Viadua, Suevus, łac. średniowiecza Oddera (w Dagome iudex), Odera; łac. renesansowa Viadrus (od 1543)) – rzeka w Europie Środkowej, w zlewisku Morza Bałtyckiego, na terenie Czech, Polski i Niemiec. Pod względem całkowitej długości jest drugą (po Wiśle) rzeką Polski. Biorąc pod uwagę tylko jej część w granicach Polski jest trzecią rzeką pod względem długości (po jej dopływie Warcie).
    Aleksander Gardawski (ur. 5 marca 1917, zm. 4 kwietnia 1974 w Lublinie) − archeolog polski, profesor, wykładowca na UMCS w Lublinie (kierownik tamtejszej Katedry Archeologii), członek Rady Stałej Międzynarodowej Unii Archeologii Słowiańskiej i Rady Naukowej Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN. Zajmował się zagadnieniami etnogenezy Słowian i ich kulturą we wczesnym średniowieczu.
    Kultura archeologiczna - zespół stale współwystępujących ze sobą na pewnym terytorium i w pewnym czasie charakterystycznych form źródeł archeologicznych.
    Anatolia (tureckie Anadolu) – kraina, należąca do Turcji, na półwyspie Azja Mniejsza (którego jest synonimem), leżąca między Morzem Czarnym a Zatoką Aleksandretty.
    Kultura pilińska - jedna z kultur młodszej epoki brązu (1300 - 700 r. p.n.e.), wchodząca w skład zespołu kultur pól popielnicowych. Obejmowała teren południowo-wschodniej i środkowej Słowacji oraz tereny północno-wschodnich Węgier nad rzekami Ipolą, Zagyvą, Slaną, Hornadem i Bodrogiem. Ku wschodowi sięgała po Cisę. Na północy stanowiska kultury pilińskiej przenikały w górę Topli pod główny grzbiet Karpat i do Kotliny Sądeckiej, a doliną Hornadu na Spisz aż pod Tatry.
    Soczewica jadalna (Lens culinaris Medik.) – gatunek rośliny jednorocznej lub dwuletniej z rodziny bobowatych. Rodzime obszary jego występowania to Grecja, Azja Zachodnia, Azja Środkowa, Kaukaz, Pakistan. Jest uprawiany w wielu krajach świata. W Polsce jest uprawiany, czasami (rzadko) dziczejący (efemerofit).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.145 sek.