• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kuber

    Przeczytaj także...
    Herakliusz (łac. Flavius Heraclius, gr. Ηρακλειος – Herakleios, ur. ok. 574, zm. 11 lutego 641) – cesarz wschodniorzymski (bizantyjski) panujący w latach 610–641. Syn Herakliusza – egzarchy afrykańskiego z Kartaginy, założyciel dynastii heraklijskiej.Wielka Bułgaria (t. Stara Bułgaria-Byzantine Greek: Παλαιά Μεγάλη Βουλγαρία, Palaiá Megálē Boulgaría) – ziemie między Dnieprem a Kubaniem, zamieszkane przez plemiona bułgarskie.
    Historia Bułgarii (681-1018) – historia pierwszego państwa bułgarskiego, istniejącego w latach 681-1018 na Półwyspie Bałkańskim, mającego stolicę najpierw w Plisce, a następnie w Presławiu. W okresie swego największego rozwoju terytorialnego na początku IX wieku zajmowało powierzchnię ok. 750 000 km² i obejmowało w całości tereny dzisiejszej Bułgarii, a częściowo również: Albanii, Czarnogóry, Grecji, Macedonii, Rumunii, Serbii, Turcji, Ukrainy i Węgier.

    Kuberchan koczowników Bułgarów i ludności osiadłej w rejonie Sirmium, przez część historyków utożsamiany z czwartym synem Kubrata.

    Informacje o Kuberze pochodzą wyłącznie z Żywota i cudów świętego Demetriusza. Nie są znane okoliczności w jakich w II połowie VII wieku pojawił się na czele koczowników bułgarskich w granicach państwa awarskiego. Ponieważ nastąpiło to w okresie po śmierci chana Kubrata i po najeździe Chazarów na Wielką Bułgarię, jest możliwe, że opuścił Wielką Bułgarię pod naporem Chazarów i przeniósł się ze swym ludem na zachód. Historyk bizantyjski Teofanes piszący w IX wieku podaje informację, że synowie Kubrata po śmierci ojca, pokonani przez Chazarów, w większości opuścili ziemie Wielkiej Bułgarii. O czwartym z synów pisze tak: „poddawszy się kaganowi awarskiemu został ze swoim ludem w Panonii awarskiej”. Zdaniem części historyków jest całkiem możliwe, że nieznany z imienia syn Kubrata jest Kuberem, o którym mówi Żywot i cuda św. Demetriusza.

    Kaganat Awarów – państwo w środkowej Europie utworzone przez koczownicze plemię Awarów po 568 roku z centrum znajdującym się w Panonii. W okresie swojej największej świetności na początku VII wieku sięgało od Lasu Wiedeńskiego na zachodzie po Don na wschodzie i od Karpat na północy po Adriatyk i dolny Dunaj na południu. Po trwającym około 30 lat kryzysie w połowie VII stulecia kaganat ponownie się skonsolidował, jednak już na znacznie mniejszym terytorium. Kres istnieniu państwa zadali na przełomie VIII i IX wieku Frankowie pod wodzą Karola Wielkiego. Ostatnie wzmianki o istnieniu kaganatu pochodzą z 822 roku.Chan – głowa chanatu, tytuł oznaczający władcę w dawnych krajach Azji Środkowej i Europy Wschodniej; także część imienia, oznaczająca wysokie urodzenie w krajach muzułmańskich.

    Po uznaniu zwierzchnictwa kagana awarskiego Kuber został ustanowiony przez władcę awarskiego chanem nad ludnością uprowadzoną z ziem cesarstwa w początkach panowania cesarza Herakliusza i osiedloną przez Awarów w rejonie Sirmium (obecnie Sremska Mitrovica) na południu ich państwa. Około 670 roku Kuber zbuntował się przeciw kaganowi awarskiemu, rozbił jego wojsko i wraz ze swym ludem opuścił państwo awarskie. Poprowadził swój lud na południe w granice cesarstwa bizantyjskiego, ponieważ wielu chciało powrócić w swe rodzinne strony: do Tesaloniki, Konstantynopola czy Tracji. Ostatecznie lud Kubera osiedlił się na równinie Keramesjon (prawdopodobnie koło Bitoli) w Macedonii. Autor Żywota określa go mianem Sermisianoi (od Sirmium) albo Kermisianoi (od nowego ich miejsca zamieszkiwania). W skład ludu wchodziła, oprócz Bułgarów Kubera, ludność mówiąca dialektami romańskimi oraz prawdopodobnie Słowianie.

    Protobułgarzy również Prabułgarzy – lud koczowniczy pochodzenia huńskiego, który pomiędzy V a VII wiekiem zamieszkiwał stepy nadczarnomorskie. Nazwa Bułgar pochodzi od tureckiego bulgha i oznacza "mieszać się".Asparuch (czasem podaje się formę Isperych, bułg. Аспарух, Исперих) – chan protobułgarski, trzeci syn Kubrata, z rodu Dulo. Twórca Bułgarii naddunajskiej, którą władał w latach 681 – 701.

    Około 680 roku, po osiedleniu się w Macedonii, Kuber podjął kroki pojednawcze w stosunku do władz bizantyjskich, prowadząc jednocześnie ze swym towarzyszem Maurosem przygotowania do zajęcia Tesaloniki. Miejscowe władze przejrzały jednak zamiary chana Bułgarów i napływających do miasta ludzi Kubera zaczęły odsyłać do Konstantynopola. Cesarz Konstantyn IV Pogonatos dla zabezpieczenia miasta przed ewentualnym atakiem wysłał do Tesaloniki dostawy zboża oraz flotę pod dowództwem Sisiniosa. Ostatecznie próba zdobycia Tesaloniki podjęta przez Kubera i Maurosa zakończyła się niepowodzeniem. Została podjęta równolegle z działaniami prowadzonymi przeciw Bizancjum przez chana Bułgarów Asparucha nad dolnym Dunajem. Nie jest wykluczone, że jej ujawnienie było od początku zamierzone i miało na celu osłabienie armii bizantyjskiej wyruszającej przeciw Asparuchowi.

    Teofanes Wyznawca, Teofanes Homologetes, również Teofanes Confessor, cs. Prepodobnyj Fieofan, ispowiednik Sigrianskij, naczertannyj (ur. ok. 760 w Konstantynopolu, zm. 817 lub 818) – bizantyjski duchowny, historyk, kronikarz oraz święty katolicki i prawosławny.Kubrat (także: Kuwrat, Kurt, bułg. Кубрат) – król (chagan) tureckojęzycznego ludu Protobułgarów, z rodu Dulo. Twórca największej potęgi Wielkiej Bułgarii. Panował w I połowie VII wieku.

    Po 687 roku Bułgarzy Kubera przenieśli się na lewy brzeg rzeki Strumy. Na początku VIII wieku ziemie te zostały przyłączone do chanatu bułgarskiego.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. S. Turlej: Historia Grecji. s. 285.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • S. Turlej: Ziemie greckie w okresie średniobiznatyńskim VII - XII wiek. W: J. Bonarek, T. Czekalski, S. Sprawski, S. Turlej: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005. ISBN 83-08-03816-6.
  • T. Wasilewski, Dzieje Bułgarii, Ossolineum, Wrocław 1970, ss. 33–35.
  • Chazarowie, Kozarowie (turecki: Hazarlar) – lud koczowniczy pochodzenia tureckiego, o którym pierwsze wzmianki pochodzą z VI wieku n.e. Tereny zajmowane przez Chazarów rozciągały się na Stepie Pontyjsko-Kaspijskim między północnym Kaukazem, Krymem, Morzem Kaspijskim a rzeką Jaik i Samarą. Trudnili się głównie pasterstwem i handlem, a bogacili na łupieskich wyprawach. Przez ich ziemie prowadziły największe szlaki handlowe z Chin do Europy (jedwabny szlak) oraz szlak północ-południe (od Waregów do Greków).Sremska Mitrovica (serb. Сремска Митровица, chorw. Srijemska Mitrovica, węg. Szávaszentdemeter, rus. Сримска Митровица; pol. Śremska Mitrowica) – miasto w Wojwodinie w Serbii. Miasto ma 39,041 mieszkańców (2002), a cała gmina ma 85605 mieszkańców. Znajduje się w okręgu Serbii Vojvodina (44.98° N, 19.61° E), na lewym brzegu rzeki Sava. Nazwa miasta począwszy od panowania rzymskiego, kiedy funkcjonowała nazwa Sirmium zmieniała się następująco. W 1180 roku nazwę "Civitas Sancti Demetrii" zmieniono na "Dmitrovica", "Mitrovica", a ostatecznie no obecna nazwę – "Sremska Mitrovica".




    Warto wiedzieć że... beta

    Bitola (mac. Битола = Bitoła) w starożytności Herakleja Lynkestis, w czasach bizantyjskich Pelagonia – miasto w południowo-zachodniej części Macedonii, położone 15 km od granicy z Grecją. Przez miasto przepływa rzeka Dragor.
    Jacek Bonarek – polski historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych, specjalista z zakresu historii bizantyńskiej.
    Stanisław Andrzej Turlej (ur. 1965) – historyk, specjalista z zakresu historii bizantyńskiej, adiunkt w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego.
    Tadeusz Ludwik Wasilewski (ur. 8 kwietnia 1933 w Wilnie - zm. 9 listopada 2005 w Warszawie) - polski historyk i dyplomata.
    Macedonia Północna (mac. Северна Македонија, Republika Macedonii Północnej, mac. Република Северна Македонија) – państwo w Europie Południowej na Półwyspie Bałkańskim, powstałe w wyniku rozpadu Jugosławii, obejmujące swoim terytorium około 38% regionu historyczno-geograficznego Macedonia. Do 12 lutego 2019 Macedonia (Była Jugosłowiańska Republika Macedonii).
    Konstantynopol – nazwa Bizancjum nadana miastu przez Konstantyna Wielkiego, który wybrał je na swoją siedzibę; w latach 330–395 stolica cesarstwa rzymskiego; w latach 395–1453 stolica Cesarstwa Bizantyńskiego i Cesarstwa Łacińskiego (1204–1261); stolica państwa osmańskiego w latach 1453–1922.
    Struma, starożytny Strymon (bułg. Струма, gr. Στρυμόνας – Strimonas) – rzeka w zachodniej Bułgarii i w północnej Grecji, w zlewisku Morza Egejskiego. Długość – 415 km (290 km w Bułgarii, 125 km w Grecji), powierzchnia zlewni – 10 797 km² (w Bułgarii, oprócz tego niewielkie obszary Grecji i Macedonii), średni przepływ 76,167 m³/s (w Marino Pole).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.016 sek.