• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Książka



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Tabela (forma tabelaryczna) – sposób zapisu i przedstawiania informacji, w którym dane umieszcza się w odpowiednio rozmieszczonych polach. Pola te utworzone są poprzez poziome i pionowe linie (na wydrukach lub monitorach oba te typy linii albo jeden z nich – nie muszą być jednak widoczne lub mogą być zróżnicowane).Nowela (wł. „novella” – nowość) – krótki utwór literacki, pisany prozą, charakteryzujący się wyraźnie zarysowaną i sprawnie skrojoną akcją główną, mocno udramatyzowaną, która zmierza do punktu kulminacyjnego. Fabuła noweli jest zazwyczaj jednowątkowa, pozbawiona epizodów, rozbudowanych opisów przyrody oraz szczegółowej charakterystyki postaci. Jest to jedna z odmian epiki. Jej treść dotyczy pewnego zdarzenia, opartego na wyrazistym motywie, z pozoru nieistotnym (np. kamizelka, sokół), ale często nabierającym znaczeń symbolicznych. Niemiecki pisarz Paul Heyse określił ów motyw mianem „sokoła”. Stworzył on tzw. teorię sokoła, opartą na wnikliwej analizie noweli Giovanniego Boccaccia pt. „Sokół”.
    Książka ilustrowana
    Zdjęcie makro książki
    Palenie książek, Berlin, 1933

    Książkadokument piśmienniczy, zapis myśli ludzkiej, raczej obszerny, w postaci publikacji wielostronicowej o określonej liczbie stron, o charakterze trwałym.

    Dzisiejsza postać książki wywodzi się od kodeksu, czyli kartek połączonych grzbietem, które wraz z upowszechnieniem pergaminu zastąpiły poprzednią formę dokumentu piśmienniczego, czyli zwój.

    Xàtiva (hiszp. Játiva) – miasto położone we wschodniej Hiszpanii, we wspólnocie autonomicznej Walencja, w prowincji Walencja na prawym (zachodnim) brzegu rzeki Albaidy. Leży ok. 60 km na południowy-zachód od Walencji.Introligatorstwo - rodzaj rzemiosła lub dział przemysłu poligraficznego zajmujący się oprawianiem druków, czyli wykańczaniem materiałów schodzących z maszyny drukarskiej.

    Spis treści

  • 1 Kryteria
  • 2 Elementy budowy książki
  • 2.1 Okładka
  • 2.2 Karty tytułowe
  • 2.3 Wkład
  • 2.3.1 Materiały wprowadzające
  • 2.3.2 Tekst główny
  • 2.3.3 Materiały uzupełniające tekst główny
  • 2.3.4 Materiały pomocnicze i informacyjne
  • 3 Historyczne przemiany formy książki
  • 3.1 Starożytność
  • 3.2 Średniowiecze
  • 3.3 Renesans
  • 3.4 Barok
  • 3.5 XVIII wiek
  • 3.6 XIX i XX wiek
  • 4 Digitalizacja książki
  • 5 Przypisy
  • 6 Bibliografia
  • 7 Zobacz też
  • Pergamon, Królestwo Pergamońskie (też Pergameńskie) – państwo hellenistyczne w zachodniej części Azji Mniejszej ze stolicą w mieście Pergamon, istniejące w latach 283-133 p.n.e. i rządzone przez dynastię Attalidów. Od około 236 p.n.e. było królestwem rządzonym przez króla (basileusa).Floratura (z łac. flos = kwiat) - rozwinięta dekoracja (ornament) roślinna wypełniająca jeden lub kilka marginesów zdobionej karty. Stanowi etap pośredni w rozwoju roślinnej dekoracji marginalnej między inicjałem ornamentalnym, a późnogotycką zamkniętą w obramieniu bordiurą. Roślinność floratury często wzbogacają liczne elementy drolerii, przejęte ze świata fauny, legendy, anegdoty i groteski, jak również motywy heraldyczne.

    Kryteria[]

    Za książkę uważa się:

  • wydawnictwo zwarte – przeciwieństwo czasopisma, może to być duży utwór literacki, zbiór mniejszych utworów, leksykon, podręcznik, poradnik, praca naukowa, dokument lub zbiór dokumentów, album, atlas itp.
  • wydawnictwo dziełowe – przeciwieństwo akcydensu
  • utwór prozatorski, synonim powieści – utwór obszerniejszy niż opowiadanie, nowela czy esej
  • zbiór mniejszych utworów prozatorskich, o określonej myśli przewodniej i wspólnej kompozycji, powiązanych w całość redakcyjną, także zbiór myśli, zapisków, notatek, artykułów
  • zbindowany lub oprawiony wydruk elektronicznej wersji publikacji (np. z pliku PDF).
  • w terminologii bibliotekarskiej:
  • publikację powyżej 48 stron – publikacja mniejsza określana jest wtedy jako broszura
  • każdą pozycję biblioteczną w oprawie twardej – także np. nuty, mapy, oprawione zszywki czasopism itp.
  • Drzeworyt – technika graficzna należąca do druku wypukłego. Drzeworytem nazywa się również odbitkę uzyskaną tą techniką.Dokument – w uogólnionej definicji rzeczowe świadectwo jakiegoś zjawiska sporządzone w formie właściwej dla danego czasu i miejsca.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Antoni Oleszczyński (ur. 16 stycznia 1794 w Krasnymstawie, zm. 28 lutego 1879 w Paryżu) – polski artysta grafik, autor miedziorytów i stalorytów.
    Modus modernus (łac.) – układ stronicy drukowanej, stosowany często w średniowieczu przy drukowaniu komentarzy do dzieł (m. in. do Biblii). Tekst wymagający objaśnień umieszczano w małych fragmentach pośrodku strony i otaczano go komentarzem. Przy czym fragment komentowany był drukowany większymi, a komentarz mniejszymi czcionkami. Taki układ wymagał od drukarza dużej umiejętności w rozplanowaniu materiału.
    Księgarstwo – działalność polegająca na rozpowszechnianianiu książek zgodnie z programem wydawniczym dzięki sieci księgarń.
    Wykres – graficzna forma przedstawienia zmienności zjawiska, procesu, wielkości, zależności lub jakichkolwiek danych. Zwykle przedstawiany w dwóch wymiarach, ale może być wielowymiarowy.
    Benedykt Joachim Chmielowski herbu Nałęcz (ur. 20 marca 1700 w Łucku, zm. 7 kwietnia 1763 w Firlejowie) – polski ksiądz katolicki, kanonik kijowski, pisarz dewocyjny, autor Nowych Aten, pierwszej polskiej encyklopedii (1754–1764).
    Szwabacha (niem. Schwabacher) – pismo gotyckie, przez wielu paleografów uznawane za odmianę bastardy. Szwabacha dała początek narodowemu pismu niemieckiemu stosowanemu do naszych czasów, zwłaszcza jako tzw. Schreibschrift, czyli niemiecka kursywa. Warto zauważyć, że szwabacha była pierwszym pismem od początku posiadającym własne litery majuskulne; pisma wcześniejsze adoptowały litery majuskulne najczęściej z kapitały i uncjały.
    Pismo – system umownych znaków, za pomocą których przedstawiany jest język mówiony. Jako jeden z ludzkich wynalazków intelektualnych jest środkiem porozumiewania się oraz odzwierciedleniem mowy i myśli. Zanim powstało pismo, do przekazywania mowy służyły obrazki, różne środki mnemotechniczne oraz zrozumiałe dla danej społeczności, przedtem uzgodnione i odpowiednio spreparowane, symbole. Pismo ewoluowało od najstarszego stadium – piktografii, poprzez ideografię, pismo analityczne, aż do najmłodszego – pisma fonetycznego.

    Reklama