• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Krzysztof Kieślowski



    Podstrony: [1] 2 [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Dekalog (stgr. δεκάλογος dekalogos, dziesięć słów) inaczej Dziesięć przykazań (w tradycji żydowskiej Dziesięć Oświadczeń עשרת הדיברות, Aseret ha-Dibrot) – zbiór podstawowych nakazów moralnych obowiązujących pierwotnie wyznawców judaizmu, a następnie przejęty przez chrześcijan, dla których spełnia się on w Jezusie Chrystusie (Por. Mt 5,17-19) poprzez tajemnicę paschalną.Trzy kolory. Czerwony (fr. Trois couleurs: Rouge) – film fabularny z 1994 roku w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego. Po premierze reżyser oświadczył, że przestaje robić filmy. Ostatni film w karierze Kieślowskiego.
    Życiorys[]

    Młodość i wykształcenie[]

    Dom w Sokołowsku, w którym mieszkał Krzysztof Kieślowski

    Krzysztof Kieślowski urodził się 27 czerwca 1941 roku w Warszawie. Rodzina ojca Romana Kieślowskiego wywodziła się z Wołynia, matka - Barbara z domu Szonert, pochodziła z Bydgoszczy. Rodzice pobrali się w Warszawie, na początku września 1939 r. Jego ojciec, Roman, był chorym na gruźlicę inżynierem budownictwa, natomiast jego matka, Barbara, pracowała na stanowisku urzędniczym. Jego dziadkiem był Felicjan Sławoj Składkowski. Krzysztof Kieślowski we wczesnej fazie życia cierpiał na chorobę płuc, więc rodzice jeździli z nim do sanatoriów. Często rodzina zmieniała miejsce zamieszkania, przy czym najczęściej Kieślowscy zamieszkiwali w Strzemieszycach w Zagłębiu Dąbrowskim oraz w Sokołowsku na Dolnym Śląsku. Po zdobyciu wykształcenia podstawowego Krzysztof Kieślowski uczęszczał do szkoły pożarnictwa we Wrocławiu, z której zrezygnował po upływie pół roku.

    Grażyna Szapołowska (ur. 19 września 1953 w Bydgoszczy) – polska aktorka filmowa, teatralna i telewizyjna, w latach 1977–1984 i 2004–2011 aktorka Teatru Narodowego w Warszawie.Olaf Lubaszenko, właśc. Olaf Sergiusz Linde-Lubaszenko (ur. 6 grudnia 1968 we Wrocławiu) – polski aktor filmowy i teatralny, reżyser i producent, także wokalista i konferansjer. Związany z Teatrem Buffo. Dyrektor artystyczny Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach.

    W 1957 roku Krzysztof Kieślowski za radą rodziców rozpoczął naukę w Państwowym Liceum Techniki Teatralnej w Warszawie, w którym dyrektorem był jego wuj. Podczas nauki, trwającej do 1962 roku, był garderobianym takich aktorów jak Tadeusz Łomnicki, Aleksander Bardini i Zbigniew Zapasiewicz. Po ukończeniu szkoły pragnął zostać reżyserem teatralnym, jednak nie mógł podjąć studiów na tym kierunku, gdyż nie był absolwentem szkoły wyższej. Wtedy zdecydował się studiować reżyserię filmową w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi, do której został przyjęty za trzecim razem. W 1968 roku ukończył szkołę filmową, a w 1970 roku otrzymał dyplom.

    Piekło (tytuł alternatywny fr. L’enfer) – film fabularny z roku 2005, produkcji belgijsko-francusko-japońsko-włoskiej i w reżyserii Danisa Tanovicia. Scenariusz został napisany przez Krzysztofa Kieślowskiego oraz Krzysztofa Piesiewicza.Mirosław Michał Baka (ur. 15 grudnia 1963 w Ostrowcu Świętokrzyskim) – aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, wykonawca piosenki aktorskiej, absolwent PWST we Wrocławiu.

    W trakcie studiów w 1967 roku poślubił Marię Cautillo. Z tego związku miał córkę Martę, urodzoną w 1972 roku.

    Twórczość filmowa[]

    1966–1969: Pierwsze filmy[]

    Krzysztof Kieślowski zadebiutował w 1966 roku dwiema etiudami szkolnymi: Tramwajem opowiadającym o młodzieńcu goniącym tytułowy pojazd, zrealizowanym przy opiece pedagogicznej Wandy Jakubowskiej, oraz dokumentalnym Urzędem będącym satyrą na panującą w urzędach biurokrację, nad którym opiekę sprawował Kazimierz Karabasz. W 1967 roku wyreżyserował Koncert życzeń o zakładowej wycieczce za miasto, natomiast w 1968 roku – film dokumentalny Zdjęcie. W 1969 roku ukazała się jego praca dyplomowa pod tytułem Z miasta Łodzi, przedstawiająca życie codzienne mieszkańców Łodzi.

    Strzemieszyce – obecnie w nazwie dwóch sąsiadujących z sobą odrębnych dzielnic Dąbrowy Górniczej: Strzemieszyce Wielkie i Strzemieszyce Małe. Jednostką organizacyjną o nazwie Strzemieszyce, skupiającą Strzemieszyce Wielkie i Strzemieszyce Małe, była jedynie funkcjonująca przez krótki okres w latach 1945-1946 gmina Strzemieszyce.Urząd – studencka etiuda dokumentalna w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego z 1966 roku. Debiut dokumentalny reżysera jest obserwacją pracowników i interesantów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Film jest krytycznym spojrzeniem na biurokrację, panującą w państwowych urzędach w czasach PRL-u.

    1970–1974: Przewaga filmów dokumentalnych[]

    Wczesne lata 70. XX wieku Kieślowski spędził na kręceniu filmów dokumentalnych. W 1970 roku zrealizował Fabrykę, w której skontrastował optymistyczną relację z narad w fabryce traktorów w Ursusie z nędznymi warunkami pracy robotników. W tym samym roku nakręcił wspólnie z Andrzejem Titkowem film Byłem żołnierzem ukazujący weteranów II wojny światowej, którzy stracili wzrok podczas działań wojennych. W 1971 roku ukazał się film Przed rajdem, będący relacją z przygotowań polskiego rajdowca Krzysztofa Komornickiego do Rajdu Monte Carlo. W 1972 roku Kieślowski wyreżyserował Refren o pracy zakładu pogrzebowego oraz (wspólnie z Tomaszem Zygadłą) Robotnicy '71: nic o nas bez nas, ukazujący prawdziwe nastroje wśród robotników po przejęciu władzy w Polsce przez Edwarda Gierka. Film Robotnicy '71 otrzymał wówczas zakaz publikacji i ukazał się jedynie w wersji ocenzurowanej. Sam reżyser określił ten film mianem najbardziej politycznego w swojej karierze. W 1972 roku ukazały się również dokumentalne filmy kontraktowe ukazujące pracę robotników fabrycznych: Między Wrocławiem a Zieloną Górą, Podstawy BHP w kopalni miedzi i Gospodarze.

    Melodramat (gr.) – gatunek literacki lub filmowy o sensacyjnej fabule, zwykle miłosnej, nasyconej patetyczno-sentymentalnymi efektami i kończącej się z reguły pomyślnie dla bohaterów szlachetnych, a źle dla tzw. "czarnych charakterów". Początki melodramatu sięgają XVIII wieku, kiedy był to utwór dramatyczny opatrzony muzyką. Schemat miłości w melodramacie: miłość + przeszkoda nie do pokonania = cierpienie. Melodramat zatem to film o miłości trudnej lub niemożliwej do zrealizowania.Złoty Lew (wł. Il Leone d’Oro) – główna nagroda filmowa na europejskim festiwalu filmowym odbywającym się corocznie w Wenecji. Nagroda jest przyznawana przez komitet organizacyjny od 1949 roku. W 1970 roku wprowadzono drugiego Złotego Lwa - nagrodę honorową dla wybitnych twórców kina światowego. Od 1974 Złote Lwy przyznaje się na Międzynarodowym Biennale Sztuki, a od 1978 także na Międzynarodowym Biennale Architektury.

    W 1973 roku Kieślowski stworzył pierwszy półgodzinny film fabularny pod nazwą Przejście podziemne, którego tematyką było spotkanie młodego nauczyciela z jego odseparowaną żoną w Warszawie. W nakręconym w ciągu dziesięciu dni, improwizowanym filmie role małżonków zagrali Teresa Budzisz-Krzyżanowska i Andrzej Seweryn. W tym roku nakręcił także film dokumentalny Murarz o byłym robotniku i aktywiście partyjnym, natomiast w 1974 roku – inscenizowany dokument Pierwsza miłość o parze licealistów wkraczających w dorosłe życie oraz Prześwietlenie podejmujące temat osób z chorobą płuc.

    Podwójne życie Weroniki (fran. La double vie de Véronique) – metafizyczny dramat produkcji polsko-francusko-norweskiej w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego z 1991 roku. Pierwszy film Kieślowskiego zrealizowany poza granicami Polski.Przypadek (ang. Blind Chance, niem. Der Zufall möglicherweise) – dramat psychologiczno-polityczny produkcji polskiej z 1981 roku, w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego.

    1975–1980: Filmy fabularne i dokumentalne o tematyce społecznej[]

    Pierwszy pełnometrażowy film fabularny Kieślowskiego pod nazwą Personel został wyprodukowany w 1975 roku i był przez krytykę włączany w nurt kina moralnego niepokoju. Bohaterem filmu jest młody idealista (odtwórca roli – Juliusz Machulski) pracujący w teatrze, który przeżywa rozczarowanie tą instytucją i zostaje poddany presji otoczenia, żądającego donosu na kolegę z pracy. Personel stanowił rozrachunek reżysera ze swą przeszłością teatralną. Film, mimo niskiej popularności (miał premierę wyłącznie w telewizji), spotkał się z ciepłym przyjęciem krytyków, zdobył też główną nagrodę na festiwalu w Mannheim oraz nagrodę jury na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W roku 1975 Kieślowski wyreżyserował również dokument Życiorys o pracy Wojewódzkiej Komisji Kontroli Partyjnej, w którym zainscenizował rozpatrywanie oskarżenia robotnika wyrzuconego z partii, a także dokument Legenda o życiu Stefana Żeromskiego.

    Ursus – dzielnica w lewobrzeżnej części Warszawy, w latach 1952–1977 samodzielne miasto, do 1954 roku znane jako Czechowice.Krótki film o zabijaniu (ang. A Short Film About Killing) – dramat psychologiczny Krzysztofa Kieślowskiego wyprodukowany w roku 1987. Jest kinową wersją Dekalogu V - dłuższą o kilkanaście minut. Film otrzymał nagrodę ENF oraz Fipresci.

    W 1976 roku Kieślowski zadebiutował jako twórca fabularnego filmu kinowego Blizna, którego treścią był konflikt dyrektora kombinatu przemysłowego (Franciszek Pieczka) z robotnikami. Reżyser uznał swój film za nieudany, „à rebours socrealistyczny”, ze względu na wyraźne oddzielenie bohaterów dobrych od złych. Krytycy natomiast doceniali Bliznę jako film polityczny, który ukazywał niewydolność gospodarki kraju i korupcję w nim panującą, aczkolwiek zarzucali jej błędy dramaturgiczne i sztucznie wstawione wątki z życia reżysera. Na podstawie ujęć Blizny Kieślowski stworzył dokument Klaps. W tym samym roku wyreżyserował kolejny film fabularny pod nazwą Spokój, którego bohaterem był robotnik wypuszczony z więzienia, próbujący ułożyć sobie życie na nowo (Jerzy Stuhr). Spokój przez cztery lata nie był dopuszczany do obiegu. Gdy został wyemitowany w roku 1980, krytycy zarzucali mu doraźną wymowę, odnosząc go do wydarzeń sierpniowych 1980 roku; rzadziej wspominali o walorach estetycznych filmu.

    Wanda Jakubowska (ur. 10 października 1907 w Warszawie, zm. 25 lutego 1998 w Warszawie) – polska reżyserka filmowa, scenarzystka.Blizna – film fabularny produkcji polskiej z 1976 roku, w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego na podstawie noweli Romualda Karasia. Kinowy debiut Kieślowskiego.
    Popiersie reżysera w Alei Sław na Skwerze Harcerskim w Kielcach

    W latach 1977–1978 Kieślowski zrealizował cztery filmy dokumentalne. Tematem Nie wiem była opowieść wyrzuconego z pracy dyrektora huty, który usiłował się przeciwstawić korupcji w zakładzie; film został opublikowany dopiero w 1981 roku. Szpital traktował o pracy chirurgów przy bardzo niekorzystnych warunkach panujących w szpitalu. Bohaterem filmu Z punktu widzenia nocnego portiera, który otrzymał nagrodę FIPRESCI na Krakowskim Festiwalu Filmowym, był strażnik fabryczny o totalitarnych poglądach. Natomiast Siedem kobiet w różnym wieku traktował o siedmiu tancerkach.

    Juliusz Jan Machulski (ur. 10 marca 1955 w Olsztynie) – polski reżyser, producent filmowy, aktor, scenarzysta i dramaturg. Założyciel Studia Filmowego „Zebra” (1988).Krzysztof Marek Piesiewicz (ur. 25 października 1945 w Warszawie) – polski prawnik, adwokat, polityk, scenarzysta filmowy, były wieloletni senator (II, IV, V, VI i VII kadencji).

    Wielkim sukcesem Kieślowskiego okazał się film fabularny Amator z 1979 roku. Jego bohater (Jerzy Stuhr) jest filmowcem amatorem, który produkuje dokumenty społeczne sprzeczne z propagandą władz i naraża bohaterów swoich filmów na zwolnienia. Amator zyskał znaczący rozgłos wśród krytyków, którzy dostrzegali w nim traktat o roli kina i sztuki w życiu człowieka – z kulminacyjnym zakończeniem ukazującym filmowca kierującego kamerę na siebie; doceniano też łączenie fabuły z dokumentalną narracją. Powszechnie krytykowano natomiast źle zrealizowany wątek miłosny. Amator otrzymał Złoty Medal na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Moskwie oraz Złotego Lwa w Gdyni. W 1980 roku Kieślowski zrealizował dwa filmy dokumentalne: Gadające głowy, w których zadawał pytania egzystencjalne przypadkowym osobom, oraz Dworzec, w którym filmował Dworzec Centralny w Warszawie. Z Dworca reżyser był niezadowolony, uznając dokument za niewłaściwą metodę opowiadania o rzeczach intymnych, na dodatek pełną przypadku. Po tej realizacji porzucił kino dokumentalne.

    Przejście podziemne – fabularny film telewizyjny produkcji polskiej z 1973 roku, jeden z pierwszych filmów Krzysztofa Kieślowskiego.Niebo – film fabularny z roku 2002, produkcji niemiecko-francusko-włoskiej w reżyserii Toma Tykwera. Scenariusz został napisany przez Krzysztofa Kieślowskiego oraz Krzysztofa Piesiewicza.

    1981–1987: Fabularne filmy społeczne[]

    W 1981 roku Kieślowski wyreżyserował dwa filmy. Pierwszy, ukończony tuż przed stanem wojennym Krótki dzień pracy, powstał na podstawie reportażu Hanny Krall Widok z okna na pierwszym piętrze. Jego bohaterem był lokalny sekretarz partii komunistycznej, który musiał się zmierzyć z robotnikami strajkującymi w 1976 roku. Sam reżyser uznał ten film za całkowicie nieudany, gdyż sekretarz partii został w nim przedstawiony schematycznie, bez wejścia w jego psychikę. Drugi film, Przypadek, który został upowszechniony dopiero w 1987 roku, traktował o studencie (Bogusław Linda), który decyduje się na wyjazd do Warszawy. Od tej pory film pokazuje trzy wersje wydarzeń: zależnie od tego, czy student zdąży na pociąg, czy nie, zostaje aktywistą komunistycznym, działaczem „Solidarności” lub człowiekiem niezaangażowanym w politykę. We wszystkich przypadkach ponosi klęskę. Przypadek uzyskał bardzo zróżnicowane opinie krytyków – traktowali go oni jako film polityczny odnoszący się do wydarzeń przełomu lat 70. i 80. XX wieku, z niepotrzebnie rozbudowanym wątkiem erotycznym. Zwracano jednak uwagę na poruszoną w filmie rolę przypadku ludzkiego i podatności człowieka na otoczenie.

    Grzegorz Zgliński, także Greg Zglinski (ur. 8 kwietnia 1968 w Warszawie) – polski reżyser, scenarzysta, operator, producent i montażysta filmowy, kompozytor, gitarzysta.Sokołowsko (niem. Görbersdorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim, w gminie Mieroszów, w Górach Suchych w Sudetach Środkowych.

    W 1984 roku Kieślowski wyreżyserował film Bez końca, którego bohaterem był zmarły adwokat (Jerzy Radziwiłowicz), wracający między żywych w celu obrony robotnika sądzonego w procesie politycznym. Początkowo reżyser planował zrobienie filmu dokumentalnego o pracy sądów w trakcie stanu wojennego, jednak gdy okazało się, że represje ustały, zdecydował się na fabułę. Nawiązał kontakt z adwokatem Krzysztofem Piesiewiczem, po czym obaj wspólnie napisali scenariusz, rozpoczynając wieloletnią współpracę. Po premierze Bez końca spotkał się z ostrą krytyką zarówno pism reżimowych, które zarzucały filmowi ukazywanie pesymistycznego obrazu Polski, jak i krytyków opozycyjnych, którzy doszukiwali się w nim przejawów kolaboracji Kieślowskiego z władzą; film był krytykowany również za stronniczość i nielogiczność fabularną. Obrońcy filmu wskazywali natomiast jako zaletę sugestywny obraz Polski 1982 roku oraz elementy symboliczne. Mimo to Kieślowski zraził się do polskiej krytyki.

    Tomasz Zygadło (ur. 23 grudnia 1947 w Warszawie, zm. 17 września 2011 w Warszawie) — polski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta. Znany jako twórca filmów o ludziach niepogodzonych ze swoim życiem.Festiwal Filmowy w Cannes − prestiżowy międzynarodowy festiwal filmowy, który odbywa się od 1946 w położonym na francuskim Lazurowym Wybrzeżu mieście Cannes. Festiwal odbywa się co roku (z pewnymi wyjątkami) i gromadzi wiele znanych osób związanych z przemysłem filmowym.

    1987–1993: Fabularne filmy metafizyczne[]

    Mimo negatywnego przyjęcia Bez końca Kieślowski nadal tworzył w Polsce. Krzysztof Piesiewicz wysunął propozycję stworzenia cyklu filmów telewizyjnych, który nazwano Dekalogiem. Akcja cyklu, składającego się z dziesięciu filmów-moralitetów luźno inspirowanych Dekalogiem, obraca się wokół życia mieszkańców osiedla mieszkaniowego w Warszawie. Poszczególne części łączyła muzyka Zbigniewa Preisnera, a także postać obserwatora, która pojawiła się w ośmiu filmach cyklu. Za granicą Dekalog został odebrany przychylniej niż w Polsce; po premierze w 1989 roku cykl otrzymał nagrodę FIPRESCI na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. W trakcie kręcenia Dekalogu dwa filmy opublikowano w wersji pełnometrażowej. Pierwszy, stworzony w 1987 roku Krótki film o zabijaniu, jest opowieścią o młodzieńcu (Mirosław Baka) skazanym na śmierć za morderstwo. Po wyświetleniu na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes film zebrał entuzjastyczne recenzje francuskich krytyków, którzy okrzyknęli go arcydziełem i doszukali się w Kieślowskim estety poruszającego tematykę metafizyczną; Krótki film o zabijaniu otrzymał nagrodę FIPRESCI w Cannes, Złotego Lwa w Gdyni oraz Europejską Nagrodę Filmową „Felix”, przyznaną po raz pierwszy. Pod jego wrażeniem w Polsce wstrzymano wykonywanie kary śmierci. Kolejny film pełnometrażowy pod nazwą Krótki film o miłości, opublikowany w 1988 roku, traktował o młodym człowieku (Olaf Lubaszenko), który zakochuje się w dojrzałej kobiecie (Grażyna Szapołowska). Krótki film o miłości również zyskał uznanie krytyków, zdobywając kolejną nagrodę FIPRESCI (tym razem na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Sebastián) oraz pięć nagród w Gdyni, w tym Złotego Lwa. W 1988 roku ukazał się również ostatni dokument Kieślowskiego pod nazwą Siedem dni w tygodniu, opublikowany w ramach holenderskiej serii Życie miejskie.

    II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Moskwie (ros.Московский международный кинофестиваль, ang. Moscow International Film Festival) – festiwal filmowy, odbywający się uprzednio w ZSRR, następnie w Federacji Rosyjskiej, mający akredytację Międzynarodowej Federacji Stowarzyszeń Producentów Filmowych (FIAPF). Festiwal odbywa się w końcu czerwca i trwa dziesięć dni. Jest drugim najstarszym przeglądem filmów świata (po Festiwalu Weneckim). Po raz pierwszy odbył się w 1935 z poparciem Stalina. Pierwszy Festiwal Moskiewski otwierał film Czapajew. W latach następnych nie odbywał się. Wznowiony w 1959, zaczął być przeprowadzany co dwa lata, a począwszy od 1997 - corocznie (w 1998, z powodu problemów finansowych, festiwal nie odbył się). Główną nagrodą festiwalu jest (ustanowiona w 1989) statuetka "Złoty Święty Jerzy". Od 1972 zaliczany przez FIAPF do festiwali klasy "A". Prezydentem przeglądu jest Nikita Michałkow, który piastuje swoją funkcję od 1999 roku.

    Po sukcesie Dekalogu Kieślowski nakręcił koprodukcję polsko-francuską Podwójne życie Weroniki, która była metafizyczną opowieścią o dwóch identycznych kobietach żyjących w Polsce i we Francji (obie grane przez Irène Jacob). Podwójne życie Weroniki zyskało pozytywne opinie krytyków, otrzymując kolejną nagrodę FIPRESCI w Cannes.

    Międzynarodowa Federacja Krytyków Filmowych (nazwa w jęz. francuskim: Fédération Internationale de la Presse Cinématographique, w skrócie: FIPRESCI) – międzynarodowa organizacja zrzeszająca krytyków filmowych z całego świata.Aleksander Bardini (ur. 17 listopada 1913 w Łodzi, zm. 30 lipca 1995 w Warszawie) – polski aktor, reżyser teatralny i filmowy oraz pedagog.

    Dorobek Kieślowskiego zwieńczyła międzynarodowa, francusko-polsko-szwajcarska trylogia Trzy kolory kręcona w latach 1993–1994, która odwoływała się do hasła rewolucji francuskiej: „Wolność, równość, braterstwo”. Pierwszy film z trylogii, Niebieski, był opowieścią o żonie (Juliette Binoche) wybitnego kompozytora, która po utracie swojej rodziny w wypadku samochodowym zostaje pozbawiona zobowiązań, lecz odczuwa w związku z tym wewnętrzną pustkę. Niebieski zyskał pozytywny odbiór krytyków, otrzymując Złotego Lwa w Wenecji oraz trzy Cezary. Drugi film należący do trylogii, Biały traktował o polskim fryzjerze (Zbigniew Zamachowski), który zostaje porzucony przez swoją francuską żonę i usiłuje zemścić się na niej. Biały, pomimo rozczarowania krytyków zmianą stylu przez reżysera i płytkością fabularną, otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. Tematem ostatniego filmu z trylogii, Czerwonego, była samotność występująca wśród ludzi. Czerwony uzyskał bardzo pozytywne recenzje krytyków, którzy zachwycili się zdjęciami Piotra Sobocińskiego oraz sposobem opowiadania fabuły; był też nominowany do Oscara w trzech kategoriach. Film miał też duże szanse na otrzymanie Złotej Palmy w Cannes, lecz ostatecznie przegrał z Pulp Fiction Quentina Tarantino.

    Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián (hiszp. Festival Internacional de Cine de San Sebastián, bask. Donostia Zinemaldia) – festiwal filmowy odbywający się w San Sebastián w Hiszpanii od 1953.César (pl. Cezar) – prestiżowa, francuska nagroda filmowa przyznawana przez Akademię Sztuki i Techniki Filmowej (Académie des Arts et Techniques du Cinema) od 1976. Jej nazwa wywodzi się od Césara Baldacciniego, francuskiego rzeźbiarza, którego postać jest wzorem wręczanej artystom statuetki.

    Działalność filmowa i teatralna[]

    Kieślowski działał nie tylko jako reżyser filmowy. W 1971 roku został członkiem Stowarzyszenia Filmowców Polskich, a w latach 1978–1981 był jego wiceprezesem. Wykładał również reżyserię i pisanie scenariuszy na uczelniach filmowych w Katowicach (1979–1982), Berlinie Zachodnim (1984), Helsinkach (1988), w Szwajcarii (1985, 1988, 1992) oraz w Łodzi (1993–1996). Pod koniec 1977 roku zadebiutował jako reżyser teatralny, realizując sztukę Życiorys na podstawie własnego filmu dokumentalnego. Współpracował z Teatrem Telewizji, reżyserując trzy sztuki: Szach królowi Stefana Zweiga (1972), Dwoje na huśtawce Williama Gibsona (1976) oraz Kartotekę Tadeusza Różewicza (1977).

    Stefan Żeromski herbu Jelita (ur. 14 października 1864 w Strawczynie, zm. 20 listopada 1925 w Warszawie) – polski prozaik, publicysta, dramaturg, nazwany „sumieniem polskiej literatury”, wolnomularz; pierwszy prezes Polskiego PEN Clubu.Półkownik – film, którego rozpowszechnianie zostało uniemożliwione przez cenzurę prewencyjną w Polsce okresu komunizmu – PRL-u. Nazwa pochodzi od przechowywania takich filmów (w metalowych futerałach, zawierających taśmę zwiniętą w szpule) na półkach magazynowych.

    Śmierć[]

    Grób Kieślowskiego na cmentarzu Powązkowskim (2006)

    W ostatnich miesiącach życia Kieślowski wraz z Krzysztofem Piesiewiczem przygotowywał scenariusz do planowanego filmowego tryptyku. Kieślowski zmarł 13 marca 1996 po przebytej operacji serca, z którym miewał coraz częstsze problemy, i został pochowany 19 marca 1996 na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

    Stan wojenny w Polsce 1981–1983 – stan nadzwyczajny wprowadzony 13 grudnia 1981 roku na terenie całej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, niezgodnie z Konstytucją PRL. Został zawieszony 31 grudnia 1982 roku, a zniesiono go 22 lipca 1983 roku. W trakcie jego trwania z rąk milicji oraz SB zginęło kilkadziesiąt osób.Roberto Rossellini (ur. 8 maja 1906 w Rzymie, zm. 3 czerwca 1977 tamże) – włoski reżyser i scenarzysta filmowy i telewizyjny; okazjonalnie również aktor i krytyk filmowy. Jeden z czołowych twórców włoskiego neorealizmu.

    Rzeźbę nagrobną, która przedstawia kadrujące dłonie reżysera, zaprojektował Krzysztof M. Bednarski.

    Styl filmowy[]

    Kinematografia Krzysztofa Kieślowskiego po jego międzynarodowym sukcesie była porównywana do dzieł takich reżyserów, jak Ingmar Bergman, Robert Bresson czy też Roberto Rossellini, aczkolwiek wytworzył on swój odrębny styl filmowy. Kieślowski inspirował się także literaturą, jako najważniejszych dla niego twórców wskazując Fiodora Dostojewskiego, Thomasa Manna, Franza Kafkę i Alberta Camusa.

    Trzy kolory. Niebieski (fran. Trois couleurs: Bleu) – film fabularny z 1993 roku w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego.Aleja Gwiazd Łódzkiej Drogi Sławy – aleja w Łodzi, znajdująca się przy ul. Piotrkowskiej między ul. 6 Sierpnia a pasażem Rubinsteina. Na pomysł alei wzorowanej na hollywoodzkiej Walk of Fame wpadł w 1996 Jan Machulski. Pierwsza mosiężna gwiazda – dla aktora Andrzeja Seweryna – została wmurowana 28 maja 1998. Projektantem gwiazdy jest Andrzej Pągowski. Po stronie parzystej (wschodniej) są gwiazdy reżyserów i operatorów, natomiast po stronie nieparzystej aktorów. Kapituła Alei Gwiazd działa przy Muzeum Kinematografii w Łodzi i łódzkiej PWSFTviT.

    Styl dokumentalny[]

    W swej pracy dyplomowej Kieślowski wyłożył podstawowe cechy swojej twórczości dokumentalnej. Jego zdaniem dokument pokazuje prawdziwe wydarzenia, więc na jego potrzeby nie jest konieczne przekształcanie rzeczywistości. Celem jego początkowej twórczości było zatarcie granicy między dokumentem a fikcją fabularną, w celu uzyskania jak największego realizmu. Manifest Kieślowskiego zakładał bardziej precyzyjne ukazywanie rzeczywistości, poszukiwanie w niej cech charakterystycznych dla filmu fabularnego.

    Krakowski Festiwal Filmowy (skr. KFF) – festiwal filmowy poświęcony filmom krótkometrażowym i dokumentalnym oraz animowanym. Odbywa się na przełomie maja i czerwca w Krakowie, jest jednym z najważniejszych wydarzeń tego typu w Europie. W ramach festiwalu odbywają się dwa konkursy: międzynarodowy i ogólnopolski. Na oba są selekcjonowane filmy krótkometrażowe, bez ograniczeń dotyczących formy (dokument, animacja, fabuła), jednak większość obrazów zgłaszanych oraz pokazywanych w ramach konkursów to filmy dokumentalne. Od 2007 roku także pełnometrażowe dokumenty z całego świata prezentowane są w nowej sekcji konkursowej festiwalu.Europejska Nagroda Filmowa (ENF) (ang. The European Film Awards) – najbardziej prestiżowa nagroda przyznawana europejskim filmom. Odpowiednik amerykańskiego Oscara, przyznawany przez członków Europejskiej Akademii Filmowej, której pierwszym laureatem był Krzysztof Kieślowski. Nagroda przyznawana w dziesięciu kategoriach, z których najważniejsza to Film Roku. W latach 1988-1996 laureaci otrzymywali statuetkę Felixa. Od 1997 wręczana jest nowa, bezimienna jak dotąd, statuetka, nazywana po prostu Europejską Nagrodą Filmową. Ceremonię transmitują oprócz krajów ośrodków telewizyjnych z Europy, także z USA, Ameryki Łacińskiej i Nowej Zelandii.

    Kieślowskiego w dokumentalnej fazie twórczości cechowała wrażliwość na los innych ludzi oraz zdolność dokładnej obserwacji świata. Nie oceniał on bohaterów swoich filmów, pozwalając im na własną ocenę zjawisk i wartości. Jego dokumenty demaskowały zarazem wady represyjnego systemu komunistycznego, który nie uznawał indywidualności.

    Ingmar Bergman, właściwie Ernst Ingmar Bergman (ur. 14 lipca 1918 r. w Uppsali, zm. 30 lipca 2007 r. na wyspie Fårö) – szwedzki reżyser filmowy i teatralny, uważany za największego szwedzkiego artystę od czasu Strindberga (do bycia pod ogromnym wpływem którego się przyznawał) i jednego z największych artystów w historii kina obok Luisa Buñuela czy Federico Felliniego.Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych (ang.: Library of Congress) – największa biblioteka świata. Gromadzi ponad 142 mln różnego rodzaju dokumentów, ponad 29 mln książek, 58 mln rękopisów, 4,8 mln map i atlasów, 12 mln fotografii, 6 mln mikrofilmów, 3,5 mln dokumentów muzycznych, 500.000 filmów; wszystko w ponad 460 językach. 7% zbiorów to dokumenty w językach słowiańskich, w tym największy w USA zbiór polskich książek. Całość zajmuje 856 km półek. Biblioteka dysponuje (w 3 budynkach) 22 czytelniami ogólnymi, 3 wydzielonymi czytelniami dla kongresmenów oraz biblioteką sztuki (John F. Kennedy Center). Zatrudnia 5 tysięcy pracowników. Wyposażona jest w system komputerowy o pojemności 13 mln rekordów oraz w 3000 terminali. Pełni funkcję biblioteki narodowej.

    Styl filmów fabularnych[]

    W pierwszej fazie swej twórczości fabularnej Kieślowski kontynuował założenia dokumentu, wyrażające się w opisywaniu rzeczywistości Polski przełomu lat 70. i 80. XX wieku. W filmach kręconych przez reżysera w latach 70. XX wieku silnie zaznaczone są wątki autobiograficzne (Personel, Amator), w których Kieślowski ukazał swe rozczarowanie teatrem i odkrycie niebezpieczeństw, jakie kryją się za realizacją dokumentów. W Amatorze dokonana została rewizja poglądów reżysera na opisywanie świata: bohater tego filmu decyduje się ostatecznie na poznanie samego siebie. Bohaterowie filmów społecznych Kieślowskiego (Spokój, Przypadek, Bez końca) dążą do zachowania neutralności i czystości moralnej w obliczu problemów społeczno-politycznych Polski, co prowadzi do ich klęski. Reżyser często (Blizna, Krótki dzień pracy, Przypadek) ukazywał podrzędne osoby z władzy komunistycznej, nie unikając ich schematycznego podziału na ludzi uczciwych, o czystych intencjach oraz pełnych podłości i odizolowanych od społeczeństwa. Ostatecznie w Bez końca Kieślowski porzucił opisywanie rzeczywistości, tworząc metaforyczny obraz społeczeństwa polskiego bez ukazywania władzy w jakiejkolwiek postaci.

    Reżyser – artysta odpowiedzialny za całokształt dzieła scenicznego lub filmowego, autor spektaklu, filmu, widowiska muzycznego bądź estradowego. Tworzy koncepcję artystyczną sztuki, inspiruje współpracowników i kieruje nimi, a celem lepszego zademonstrowania swojej niepowtarzalnej indywidualności - adaptuje, przerabia tekst oryginalny. Funkcje reżysera określa rodzaj sztuki.Trzy kolory – trylogia filmowa polskiego reżysera Krzysztofa Kieślowskiego zrealizowana w koprodukcji francusko-polsko-szwajcarskiej. Przy wszystkich jej częściach pracowali także scenarzysta Krzysztof Piesiewicz oraz kompozytor Zbigniew Preisner.

    Druga faza twórczości fabularnej reżysera była skupiona na zagadnieniach z zakresu metafizyki. Rozpoczął ją Dekalog, w którym Kieślowski odciął się ostatecznie od polityki i starał się postawić uniwersalne pytania moralne, jednocześnie odbiegając od realiów współczesnej Polski. Przemiana ta spowodowała, że z braku zaczepienia w rzeczywistości reżyser zaczął tworzyć własny, odrębny świat. W Podwójnym życiu Weroniki między dwiema bohaterkami występuje szczególna więź, która pozwala drugiej z nich na niepowtórzenie błędów pierwszej. Trylogia Trzy kolory z kolei traktowała o różnych formach miłości w świecie racjonalnym końca XX wieku, łącząc melodramat z kinem autorskim i inspiracją postmodernizmem na poziomie bliskim kiczowi. Niebieski podejmował polemikę z formułą klasycznego melodramatu, jednocześnie ukazując proces otrząśnięcia się człowieka z tragedii rodzinnej. Biały z kolei stanowi szereg cytatów i aluzji do klasyków kina. Czerwony, będący najbardziej odległym od rzeczywistości i metaforycznym filmem reżysera, zamyka dzieje bohaterów tryptyku, stanowiąc jednocześnie refleksję o znaczącej roli przypadku w życiu człowieka.

    Jerzy Oskar Stuhr (ur. 18 kwietnia 1947 w Krakowie) – polski aktor filmowy i teatralny, profesor sztuki oraz reżyser, z wykształcenia także polonista.Polska Rzeczpospolita Ludowa (PRL) – oficjalna nazwa państwa polskiego w latach 1952–1989. Uprzednio, w latach 1945–1952 ten sam organizm państwowy funkcjonował jako podmiot prawa międzynarodowego pod nazwą Rzeczpospolita Polska. Państwo to w okresie 1945-1989 propagandowo i kolokwialnie określane było jako Polska Ludowa.

    Strona estetyczna[]

    Filmy dokumentalne, a także wczesne fabularne w dorobku Kieślowskiego, ukazywały Polskę w całej swej brzydocie, uwypuklając jej bezbarwny krajobraz. Twórczość wczesną Kieślowskiego wyróżniają ascetyczna forma, chłodne ukazywanie ponurej rzeczywistości PRL-u oraz brak różnic między głównymi bohaterami a statystami.

    Felicjan Sławoj Składkowski, właściwie: Sławoj Felicjan Składkowski (ur. 9 czerwca 1885 w Gąbinie, zm. 31 sierpnia 1962 w Londynie) – generał dywizji Wojska Polskiego, premier II RP, doktor medycyny, wolnomularz, członek loży wolnomularskiej Wielkiej Loży Narodowej Polski..prof. Kazimierz Karabasz (ur. 6 maja 1930 w Bydgoszczy) – polski reżyser filmów dokumentalnych i teoretyk tej dziedziny sztuki, współtwórca tzw. polskiej szkoły dokumentu, wykładowca Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi.

    W Dekalogu Kieślowski zaczął stosować wyszukane zabiegi wizualne, na przykład budowę drugiego planu w głębi sceny czy też ujęcia pod światło z zastosowaniem kontrastu. Zastosował też liczne niedomówienia fabularne; dzieła z tego cyklu były utworami kontemplacyjnymi, o powolnym rytmie. W związku z tym francuska krytyk Véronique Campan opisała Kieślowskiego jako „reżysera bezczynności, nudy, powolności” i „mistrza opisów”.

    Zbigniew Antoni Preisner (ur. 20 maja 1955 w Bielsku-Białej jako Zbigniew Kowalski) – polski kompozytor muzyki filmowej oraz teatralnej, znany m.in. ze współpracy z Krzysztofem Kieślowskim, a także producent muzyczny. Właściciel Preisner Studio. Członek Francuskiej Akademii Sztuki i Techniki Filmowej.Polska Agencja Prasowa Spółka Akcyjna – publiczna agencja prasowa, jedyna państwowa agencja informacyjna w Polsce. Zgodnie ze statutem do jej zadań należy uzyskiwanie i przekazywanie odbiorcom rzetelnych, obiektywnych i wszechstronnych informacji z kraju i z zagranicy. Agencja jest także zobowiązana do upowszechniania stanowiska Sejmu, Senatu, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Rady Ministrów, a także umożliwia innym naczelnym organom państwa prezentowanie swoich stanowisk w ważnych sprawach państwowych.

    Od filmu Podwójne życie Weroniki uwidacznia się zmiana estetyki autorskiej. Kieślowski zaczął tworzyć własną rzeczywistość, w związku w czym filmowany przez niego świat stał się malowniczy, nabrał uroku oraz stylu, przypominając reklamy drukowane i telewizyjne. W związku ze skupieniem się reżysera na twarzach głównych bohaterów znaczenia nabrały ich najdrobniejsze gesty.

    Piotr Sobociński (ur. 3 lutego 1958 w Łodzi, zm. 26 marca 2001 w Vancouver) – polski operator filmowy. Syn Witolda Sobocińskiego, mąż aktorki Hanny Mikuć.Życiorys - dokumentalny film inscenizowany produkcji polskiej z 1975 roku, w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego. Autorami zdjęć byli Jacek Petrycki i Mateusz Rusinek.

    Zmiany były widoczne także w muzyce. We wczesnej fazie twórczości Kieślowski używał oszczędnej, niekoniecznie powiązanej z dramaturgią filmu ścieżki dźwiękowej. Od filmu Bez końca reżyser podjął stałą współpracę z kompozytorem Zbigniewem Preisnerem, co przełożyło się na zmianę w muzyce; przyczyniała się ona do wzmocnienia dramaturgii i współgrała z obrazem.

    Zbigniew Zamachowski (ur. 17 lipca 1961 w Brzezinach) – polski aktor filmowy i teatralny, kompozytor muzyki do etiud filmowych oraz autor muzyki i tekstów piosenek, które sam wykonuje.Tadeusz Różewicz (ur. 9 października 1921 w Radomsku) – polski poeta, dramaturg, prozaik i scenarzysta, członek Wydziału VI Twórczości Artystycznej Polskiej Akademii Umiejętności; brat Janusza i Stanisława, ojciec Jana.

    Kieślowski przywiązywał wielką uwagę do montażu. Po nakręceniu materiału filmowego często wycinał spore fragmenty filmu, tworząc niedomówienia i tajemnice w fabule.

    Podstrony: [1] 2 [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Rajd Monte Carlo (oficjalnie Rallye Automobile Monte Carlo) – rajd samochodowy organizowany corocznie przez Automobile Club de Monaco. Jego trasa wiedzie przez południowo-wschodnią Francję oraz Księstwo Monako.
    Sierpień 1980 – jeden z kilku miesięcy, które odcisnęły największe piętno na historii PRL. Przeszedł do historii z powodu strajków na Wybrzeżu, zakończonych zawarciem czterech porozumień sierpniowych.
    Quentin Jerome Tarantino (ur. 27 marca 1963 w Knoxville w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych) – amerykański reżyser i scenarzysta filmowy, jeden z głównych przedstawicieli postmodernizmu filmowego (obok Davida Lyncha oraz braci Coen).
    Dekalog – cykl dziesięciu filmów telewizyjnych z 1988 roku w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego. Premierowa emisja Dekalogu miała miejsce w TVP1 od 10 grudnia 1989 roku do 29 czerwca 1990 roku (przy czym ostatni film cyklu, Dekalog X, został wyświetlony przedpremierowo 24 czerwca 1989 roku).
    Warszawa Centralna – najważniejszy dworzec i stacja kolejowa w Warszawie. Znajduje się w Śródmieściu, w Alejach Jerozolimskich 54, u zbiegu z al. Jana Pawła II i ul. Emilii Plater, nad tunelem średnicowym, łączącym dworzec z sąsiednimi stacjami Warszawa Wschodnia i Warszawa Zachodnia. Według kategoryzacji PKP, dworzec ma najwyższą kategorię, A.
    Film fabularny – film fikcji, film aktorski przeznaczony głównie do wyświetlania w kinach. Jeden z głównych rodzajów filmowych obok filmu animowanego, filmu dokumentalnego i filmu oświatowego. Posiada fabułę, czyli dramaturgiczną, najczęściej wielowątkową opowieść.
    Dworzec – film dokumentalny z roku 1980 w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego, ukazujący życie codzienne na Dworcu Centralnym w Warszawie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.168 sek.