• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Krzesimir

    Przeczytaj także...
    Michał Krzesimir II (właściwie Mihajlo Krešimir II.; zm. 969) – król Chorwacji z dynastii Trpimirowiczów w latach 949-969.Krzesimir Dębski (ur. 26 października 1953 w Wałbrzychu) – polski kompozytor, m.in. muzyki współczesnej i muzyki filmowej, skrzypek jazzowy i dyrygent. Lider zespołu jazzowego String Connection.
    Krzesimir III (zm. 1030) – pochodzący z dynastii Trpimirowiczów, król Chorwacji w latach 1000-1030, syn Drżisława Stefana, brat Swetosława i Gojsława.

    Krzesimirstaropolskie imię męskie, złożone z członów Krzesi- ("wskrzeszać, przywracać do życia, podnosić") i -mir ("pokój, spokój, dobro"). Znaczenie imienia: "odnawiający pokój".

    W dawnych zapisach zachowało się jedynie w zniemczonych formach Gresmar (1295) i Gresmir (1304) na Pomorzu. Możliwe staropolskie zdrobnienia: Krzesim, Krzech, Krzeszel, Krzeszka (m.), Krzeszko.

    Krzesimir imieniny obchodzi 11 stycznia i 24 lipca.

    Imiona słowiańskie to imiona wywodzące się z przedchrześcijańskiej tradycji słowiańskiej lub tworzone na ich wzór. Należą do nich rdzenne (rodzime) polskie imiona, tj. imiona utworzone ze słów używanych w języku staropolskim.Piotr Krzesimir IV Wielki, chor. Petar Krešimir IV Veliki (zm. 1074) – król Chorwacji w latach 1058–1074 z dynastii Trpimirowiczów.

    Znane osoby noszące imię Krzesimir:

  • Krzesimir Dębski – polski kompozytor muzyki pop i muzyki filmowej
  • Krzesimir Ikról Chorwacji w latach 935–945
  • Michał Krzesimir IIkról Chorwacji w latach 949–969
  • Krzesimir IIIkról Chorwacji w latach 1000–1030
  • Piotr Krzesimir IV zwany Wielkim – król Chorwacji w latach 1058–1074
  • Przypisy

    1. A.Cieślikowa (red.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, t.1, Kraków 2000, ISBN 83-87623-23-7
    2. Witold Taszycki [red.]: Słownik staropolskich nazw osobowych, t. II, z. 2, Grabowski–Jagiełło. Wrocław – Warszawa – Kraków: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1969.
    3. W. Taszycki (red.), Słownik staropolskich nazw osobowych. T. 3 z. 1, Klamąt-Kunisz. Wrocław•Warszawa•Kraków•Gdańsk 1971
    4. B. Kupis, Nasze imiona, Warszawa 1991, ISBN 83-204-1410-5
    5. J. Bubak, Księga naszych imion, Ossolineum, Wrocław 1993, ISBN 83-04-03860-9
    Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.Pomorze – kraina historyczna na terenie Polski i Niemiec, u ujścia Reknicy, Odry i Wisły do Morza Bałtyckiego. Nazwa regionu (kasz./pom. Pòmòrskô, Pòmòrzé, łac. Pomerania, niem./szw. Pommern) wywodzi się od geograficznego położenia regionu ,"kraina leżąca nad morzem czyli blisko morza" lub "ziemia «sięgająca» aż po morze".



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Witold Taszycki (ur. 20 czerwca 1898 w Zagórzanach pod Bieczem, zm. 9 sierpnia 1979 w Krakowie) - historyk języka polskiego, badacz onomastyki i dialektologii historycznej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.