• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kratownica przestrzenna



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Mechanika konstrukcji to dział wiedzy związany z inżynierią lądową, skupiający się na analizie i projektowaniu obiektów budowlanych, w taki sposób aby przeciwdziałać siłom działającym na ową konstrukcję a tym samym zapobiegać możliwości jej zniszczenia..Diagram Cremony – graficzna metoda wyznaczania sił w elementach kratownic. Została stworzona przez włoskiego matematyka, Luigiego Cremonę.
    Most kratownicowy

    Kratownica, krata – rodzaj konstrukcji prętowej, której schemat statyczny tworzą elementy:

    1. będące prętami prostymi
    2. połączone przegubowo w węzłach
    3. z siłami przyłożonymi wyłącznie w węzłach.

    Dodatkowo w przypadku kraty płaskiej wszystkie obciążenia muszą leżeć w jej płaszczyźnie.

    W przypadku konstrukcji budowlanej pręty muszą tworzyć układ geometrycznie niezmienny, w przeciwnym razie byłby to mechanizm (podlegający zmianom geometrii). Przeważnie kratownice konstruuje się jako ustroje statycznie wyznaczalne, dla których łatwiej można wyznaczyć reakcje podpór i siły wewnętrzne, niż w ustrojach statycznie niewyznaczalnych.

    Krzyżulec - ukośny element konstrukcji kratownicy, zastrzał w konstrukcjach drewnianych. Mogą przenosić obciążenia rozciągające lub ściskające.Siatka prętów, schemat statyczny - pojęcie występujące w mechanice budowli złożonych tylko z samych prętów. Siatka taka określa pewną strukturę geometryczną (graf) płaską (dwuwymiarową) lub przestrzenną (trójwymiarową), złożoną z osi prętów połączonych ze sobą w węzłach. Siatka określa jedynie przestrzenną konfigurację konstrukcji i nie zawiera żadnych informacji dotyczących rodzaju prętów i węzłów oraz sposobów ich połączenia ze sobą i z fundamentami.
    Siatki prętów kratownic płaskich

    Najprostszą kratownicę stanowią trzy pręty połączone przegubami "w trójkąt". Takie trójkątne pola to charakterystyczna – łatwo dostrzegalna – cecha tego rodzaju konstrukcji. Oprócz odpowiedniego połączenia elementów o geometrycznej niezmienności i statycznej wyznaczalności konstrukcji decyduje również właściwe podparcie (na podłożu lub innej konstrukcji).

    Konstrukcja budowlana – sposób powiązania elementów budowli w sposób poprawny pod względem zasad fizyki i ekonomii. Najważniejsze elementy konstrukcyjne budynku to: fundamenty, ściany nośne, filary, (także słupy, kolumny), belkowania, belki i stropy lub sklepienia, wiązary lub więźby dachowe. Oprócz konstrukcji podstawowych, w budynkach występują także konstrukcje drugoplanowe, czyli: ściany działowe, schody, posadzki, pokrycie dachów oraz konstrukcje uzupełniające, czyli: drzwi, okna, instalacje (wody, kanalizacji, grzewcze, wentylacji, klimatyzacji, gazu, elektryczne, teletechniczne itp.)Podpora – miejsce (najczęściej węzeł) konstrukcji, w którym znane jest jej przemieszczenie (najczęściej zerowe), bądź zależność pomiędzy przemieszczeniem, a reakcją (podpora podatna).

    W prostych kratownicach łatwo można wyróżnić elementy (pręty) tworzące pas górny, pas dolny (czerwony na rysunku poniżej) oraz łączące je pionowe słupki i ukośne krzyżulce.

    Przykład schematu statycznego kratownicy płaskiej. Dla uproszczenia rysunku pomija się oznaczanie przegubu w każdym węźle.

    W mechanice konstrukcji wyróżnia się kratownice tworzące:

  • układ płaski (kratownica płaska; np. wiązar dachowy)
  • układ przestrzenny (kratownica przestrzenna; np. szkielet stalowy wieżowców, wież wiertniczych, stalowych słupów energetycznych, a także przestrzenne, dachowe układy kratowe)
  • Przykładem przestrzennej konstrukcji kratowej jest wieża Eiffla.

    Metoda eliminacji Gaussa – w algebrze liniowej algorytm rozwiązywania układów równań liniowych, obliczania rzędu macierzy, obliczania macierzy odwrotnej oraz obliczania wartości wyznacznika, wykorzystujący operacje elementarne; jego nazwa pochodzi od nazwiska matematyka niemieckiego Carla Friedricha Gaussa.Międzynarodowa Stacja Kosmiczna, MSK (ang. International Space Station, ISS; ros. Международная Космическая Станция, МКС; trb.: Mieżdunarodnaja Kosmiczeskaja Stancyja, MKS) – pierwsza stacja kosmiczna wybudowana z założenia przy współudziale wielu krajów. Składa się obecnie z 15 głównych modułów (docelowo ma ich liczyć 16) i umożliwia jednoczesne przebywanie sześciu członków stałej załogi (trzech do roku 2009). Pierwsze moduły stacji zostały wyniesione na orbitę i połączone ze sobą w 1998 roku. Pierwsza stała załoga zamieszkała na niej w roku 2000. Źródłem zasilania ISS są baterie słoneczne, transportem ludzi i materiałów do 19 lipca 2011 zajmowały się amerykańskie wahadłowce programu STS (od lutego 2003 do 26 lipca 2005 wstrzymane z powodu katastrofy Columbii) oraz rosyjskie statki kosmiczne Sojuz i Progress.

    Zaletą tego rodzaju modelu konstrukcji jest zerowanie się sił poprzecznych oraz momentów zginających i skręcających w prętach. Niezerowe są wyłącznie siły osiowe. W kratownicach płaskich daje to redukcję liczby niewiadomych sił wewnętrznych o 2/3, a w kratownicach przestrzennych o 5/6 w stosunku do ram.

    Do wyznaczania sił osiowych w kratownicach stosuje się następujące metody:

    Wiązar (więzar) - w budownictwie jest to podstawowy element nośny konstrukcji dachu (więźby dachowej) przenoszący obciążenia na podpory główne (ściany lub słupy), dźwigar dachowy o konstrukcji kratowej lub pełnościennej.Belka – w budownictwie poziomy lub ukośny element konstrukcyjny przyjmujący obciążenia z powierzchni poziomych i przenoszący je na podpory (ściany, słupy, filary, kolumny). Belka pracuje na zginanie i ścinanie (w belkach, zwłaszcza w elementach ukośnych występują także naprężenia rozciągające lub ściskające). Może być wykonana z drewna, stali, betonu, żelbetu, czasem z kamienia. Belką nazywamy także element prętowy zakrzywiony w planie. Nie jest belką element przenoszący obciążenia tylko wzdłuż jej osi.
  • metoda przekrojów Rittera
  • metoda równoważenia węzłów
  • metody wykreślne – np. (metoda Cremony)
  • Powyższe metody pozwalają uzyskać wynik dla kratownic statycznie wyznaczalnych. Dla kratownic statycznie niewyznaczalnych istnieje metoda przesunięć Naviera, jednak wymaga ona znajomości współczynnika sprężystości poszczególnych prętów i żmudnych obliczeń. Założenie dotyczące pracy każdego węzła jako przegub w istniejących konstrukcjach przeważnie nie jest spełnione. Wyniki obliczeń statycznych dla modelu zakładającego węzły sztywne są zbliżone do wyników dla modelu kratownicowego. Ze względu na znaczne ułatwienie obliczeń powszechnie stosowany jest model kratowy.

    Siły wewnętrzne – siły występujące pomiędzy elementami układu ciał. Nazwa wewnętrzne odróżnia je od oddziaływań zewnętrznych, pochodzących spoza tego układu.Węzeł konstrukcyjny - jest to fragment konstrukcji prętowej łączący końce prętów albo ze sobą albo z jej fundamentami. W konstrukcjach stalowych łączenie to najczęściej wykonywane jest za pomocą spawania, rzadziej nitowania. W konstrukcjach żelbetowych węzły tworzy się przez odpowiednie ukształtowanie zbrojenia. Na schematach statycznych konstrukcji węzły są punktami końcowymi poszczególnych prętów.

    Spis treści

  • 1 Niedokładności
  • 2 Programy komputerowe
  • 3 Użycie w kosmosie
  • 4 Przypisy
  • 5 Linki zewnętrzne
  • 6 Zobacz też


  • Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Radiator [łac.] (rozpraszacz ciepła) – element lub zespół elementów odprowadzających ciepło z elementu, z którym się styka, do otoczenia (np. powietrza). Radiator jest specjalnie ukształtowaną bryłą z metalu (lub jego stopów) dobrze przewodzącego ciepło o rozwiniętej powierzchni od strony powietrza zazwyczaj w postaci żeber, prętów by zwiększyć przekazywanie ciepła. Radiatory wykonuje się najczęściej z aluminium i miedzi. Aluminium często barwi się na czarno. Powszechnie stosowane są w elektronice, ze względu na dużą ilość ciepła wydzielaną z niewielkich elementów, co odpowiada dużej gęstości mocy.
    Reakcja (węzła) – Siła powstała po uwolnieniu ciała od więzów w miejscu styku z podporą. Leży na linii działania wypadkowej sił czynnych przyłożonych do węzła, ma ten sam kierunek i wartość, ale przeciwny zwrot. Reakcję węzła wyraża się jako sumę wszystkich reakcji składowych na osiach X,Y,Z powstałych od sił czynnych działających na osiach X,Y,Z.
    Pręt - podłużny element konstrukcji. Jeden wymiar pręta (długość) jest znacznie większy od dwóch pozostałych (szerokość i wysokość przekroju). Przykładem pręta może być belka stropowa. Prętem może być pręt właściwy, rura lub inny podłużny wyrób hutniczy.
    Rama, ramownica – prętowy układ statyczny, płaski lub przestrzenny obciążony siłami skupionymi, obciążeniem rozłożonym (równomiernie lub nierównomiernie)lub momentami. Ramy, w zależności od sposobu podparcia lub też schematu konstrukcji, mogą stanowić układy statycznie wyznaczalne lub statycznie niewyznaczalne (przesztywnione). Najprostszym układem ramowym statycznie wyznaczalnym jest rama lub łuk trójprzegubowy. Ramy występują m.in. jako elementy konstrukcji budynku lub budowli, np. w rozwiązaniach hal.
    Kolektor słoneczny – urządzenie do konwersji energii promieniowania słonecznego na ciepło. Energia słoneczna docierająca do kolektora zamieniana jest na energię cieplną nośnika ciepła, którym może być ciecz (glikol, woda) lub gaz (np. powietrze).
    Antena – urządzenie zamieniające fale elektromagnetyczne na sygnał elektryczny i odwrotnie. Jest niezbędnym elementem składowym każdego systemu radiokomunikacji. W XX w. najbardziej rozpowszechnione były anteny odbiorników radiowych i telewizyjnych; w XXI w. antena częściej kojarzona jest z elementem wyposażenia radia samochodowego, bezprzewodowych sieci komputerowych lub z odbiorem sygnałów TV z satelitów.
    Wieża Eiffla (fr. Tour Eiffel, wym. tuʀ ɛfɛl’) – najbardziej znany obiekt architektoniczny Paryża, rozpoznawany również jako symbol Francji. Jest najwyższą budowlą w Paryżu i piątą co do wysokości we Francji.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.019 sek.