• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Korzeń



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Hormony roślinne, fitohormony (gr. φυτοορμόνη) – grupa związków organicznych należących do regulatorów wzrostu i rozwoju roślin. Kryterium uznania związku za fitohormon jest wywoływanie rekcji w organizmie rośliny w stężeniach rzędu 10 mol dm lub mniejszych. Hormony roślinne nie muszą wykazywać działania poza miejscem ich wytwarzania, miejsce wytwarzania może być jednocześnie miejscem reakcji. Znane są związki wykazujące aktywność biologiczną analogiczna do naturalnie wytwarzanych w roślinie. Syntetyczne regulatory wzrostu i rozwoju roślin (np. 1-Metylocyklopropen) są wykorzystywane w rolnictwie i ogrodnictwie.Rabarbar, rzewień (Rheum L.) – rodzaj roślin należących do rodziny rdestowatych. Obejmuje około 60 gatunków roślin. Gatunkiem typowym jest Rheum rhaponticum (rabarbar ogrodowy).
    Znaczenie użytkowe[]
    Jadalne bulwy korzeniowe batatów

    Korzenie jadalne[]

    Znaczenie spożywcze mają liczne warzywa korzeniowe i rzepowate, wytwarzające korzenie spichrzowe gromadzące substancje zapasowe.

    Warzywami, u których spożywane są w istocie korzenie spichrzowe są: maniok jadalny (Manihot esculenta), batat (wilec ziemniaczany) (Ipomoea batatas), cibora jadalna (Cyperus esculentus), kłębian kątowaty (Pachyrrhizus erosus), Ensete ventricosum i salep (bulwy storczyków, gł. storczyka męskiego Orchis maculata). Wiele warzyw korzeniowych wykształca bulwy hipokotylowe ze spichrzowym, dolnym odcinkiem pędu zrośniętym ze zgrubiałym korzeniem, np.: pasternak zwyczajny (Pastinaca sativa), burak ćwikłowy (Beta vulgaris), marchew zwyczajna (Daucus carota), pietruszka korzeniowa (Petroselinum hortense ssp. microcarpum), seler korzeniowy (Apium graveolens var. rapaceum), świerząbek bulwiasty (Chaerophyllum bulbosum), wężymord czarny korzeń (skorzonera, Skorzonera hispanica), kozibród porolistny (Tragopogon porrifolius). Do grupy tej należą też warzywa rzepowate (np. rzodkiewka, rzepa i brukiew).

    Pokrzyk wilcza jagoda (Atropa belladonna L.) − gatunek rośliny z rodziny psiankowatych (Solanaceae). Ma wiele nazw zwyczajowych: wilcza wiśnia, wilcza jagoda, psinki, leśna tabaka, belladonna. Występuje w Europie, Afryce Północnej, Azji Zachodniej. Introdukowana w części Ameryki Północnej. W Polsce także roślina uprawna i dziczejąca. Występuje głównie w południowej części kraju, roślina rzadka.Pustynia – teren o znacznej powierzchni, pozbawiony zwartej szaty roślinnej wskutek małej ilości opadów i przynajmniej okresowo wysokich temperatur powietrza, co sprawia, że parowanie przewyższa ilość opadów. Na gorących pustyniach temperatury sięgają do 50 °C (najwyższa zanotowana temperatura to 57,7 °C), nocą zaś dochodzą do 0 °C, charakterystyczne są dla nich też znaczne amplitudy dobowe temperatury, stały deficyt wilgotności oraz silne nasłonecznienie.

    Jako przyprawy używa się korzeni chrzanu pospolitego (Armoracia rusticana), cykorii podróżnik (Cichorium intybus) i lukrecji gładkiej (Glycyrrhiza glabra).

    Korzenie jako surowiec zielarski[]

    Radix Gentianae – korzeń goryczki – surowiec zielarski

    Korzenie stanowią jeden z rodzajów surowców zielarskich i jako takie opisywane są terminem radix i odpowiednią nazwą łacińską rośliny. Dostarczają różnorodnych substancji czynnych.

    Ważnym źródłem inuliny są: korzeń omanu wielkiego (Radix Inulae), cykorii podróżnik (Radix Cichorii), mniszka (Radix Taraxaci). Śluzów roślinnych dostarczają m.in. korzeń prawoślazu lekarskiego (Radix Althaeae) oraz bulwy korzeniowe storczyków (Tubera Salep). Korzeń traganka błoniastego odgrywa znaczną role w tradycyjnej medycynie chińskiej dostarczając licznych związków czynnych immunologicznie (astragalany, saponiny, flawonoidy i izoflawonoidy). Korzenie pierwiosnka lekarskiego (Radix Primulae) są surowcem dostarczającym 7-, 8- i 9-węglowe ketozy, a także glukoksylozyd metoksysalicylanu metylu. Istotne z punktu widzenia leczniczego flawonoidy pozyskuje się z korzenia tarczycy bajkalskiej (Radix Scutellariae) (zawiera działające przeciwzapalnie bajkalinę i bajkaleinę), a z korzenia lukrecji (Radix Glycyrrhizae) – działającą przeciwwrzodowo likwirytynę. Źródłem garbników roślinnych jest korzeń rzewienia (Rhei radix) oraz korzeń ratanii (Ratanhiae radix). Zawartością fenolokwasów wyróżnia się: korzeń szałwii czerwonosocznej (Salvia miltiorrhiza) (kwasy salwianolowe), korzeń tarczycy bajkalskiej (kwas ferulowy), korzeń cykorii, korzeń jeżówki purpurowej (Echinaceae radix). Kumaryny zawiera korzeń pokrzyku (Radix Belladonae) (skopoletyna), furanokumaryny – korzeń selerów Radix Apii graveolentis, korzeń arcydzięgla Radix Archangelicae, korzeń biedrzeńca (Radix Pimpinellae) (izopimpinelina). Zawartością irydoidów estrowych wyróżniają się korzenie kozłka lekarskiego (Radix Valerianae). Surowcem goryczowym są: korzeń goryczki (Radix Gentianae) i hakorośli (Radix Harpagophyti). Alkaloidy tropanowe zawiera korzeń mandragory, a alkaloidy indolowe – korzeń rauwolfii (rezerpina), poza tym surowcem dla pozyskania chelidoniny jest korzeń glistnika jaskółcze ziele (Radix Chelidonii). Wiele olejków eterycznych zawierają korzenie: arcydzięgla, biedrzeńca (Radix Pimpinellae), lubczyka (Radix Levistici), omanu (Radix Inulae). Glikozyd siarkocyjanowy – sinigryna, jest istotnym składnikiem korzenia chrzanu (Radix Armoraciae), a glikozydy trójterpenowe – korzenia mydlnicy (Radix Saponariae).

    Metan (znany także jako gaz błotny i gaz kopalniany), CH4 – organiczny związek chemiczny, najprostszy węglowodór nasycony (alkan). W temperaturze pokojowej jest bezwonnym i bezbarwnym gazem. Jest stosowany jako gaz opałowy i surowiec do syntezy wielu innych związków organicznych.Rozmnóżka – organ rozmnażania wegetatywnego roślin zarodnikowych i nasiennych. Rozmnóżki są specjalnymi fragmentami plechy lub bulwkami pędowymi. Mogą one powstawać na rozłogach, brzegach liści lub na łodygach, zwykle w kątach liści.

    Korzenie jako surowiec zielarski zbiera się zazwyczaj wówczas, gdy rośliny gromadzą w organach podziemnych najwięcej substancji czynnych, tj. późną jesienią, zimą i wczesną wiosną. U niektórych gatunków stężenia substancji czynnych najwyższe są w innych okresach, np. korzenie kozłka lekarskiego zbiera się wiosną przed kwitnieniem roślin. Po zbiorze korzenie oczyszcza się, czasem koruje (np. korzeń lukrecji), a następnie suszy, często podłużnie poprzekrajane.

    Wężymord czarny korzeń, czarne korzonki, skorzonera (Scorzonera hispanica L.) – gatunek rośliny warzywnej z rodziny astrowatych. Pochodzi z południowej i środkowej Europy oraz części Azji (Syberia Zachodnia, Kaukaz, Zakaukazie, Dagestan). Jest uprawiany w niektórych krajach świata.Kukurydza (Zea) – rodzaj roślin należący do rodziny wiechlinowatych. Przedstawiciele występują naturalnie w Meksyku, Gwatemali i Nikaragui. Liczy 5 gatunków, wśród których najważniejsza pod względem ekonomicznym jest kukurydza zwyczajna (Zea mays), która jest zarazem gatunkiem typowym rodzaju.

    Korzenie jako surowiec plecionkarski i włókienniczy[]

    Korzenie wielu roślin, zwłaszcza sosny, świerka i jałowca, stanowiły ważny surowiec plecionkarski, z którego wyroby używane były do ozdoby (korzenioplastyka), a także w budownictwie, zbieractwie, rybołówstwie, łowiectwie, transporcie i jako ubiory. Korzenie stosowane na plecionki i do wiązania używane są w całości, rozszczepione lub w postaci samego walca osiowego. Z walca osiowego niektórych gatunków wyrabia się szczotki. Włókna pozyskuje się z korzeni m.in. takich roślin jak: keben (Barringtonia), barwognia (Butea) i pandan (Pandanus).

    Rzewniowate (Casuarinaceae R. Br.) – rodzina roślin z rzędu bukowców (Fagales). Zalicza się tutaj 4 rodzaje z 95 gatunkami. We florze Polski brak przedstawicieli tej rodziny. Zasięg ich obejmuje obszar od wysp Oceanii, poprzez Australię, południowo-wschodnią Azję i Madagaskar.Oman wielki (Inula helenium) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny astrowatych. Pochodzi z Europy i Azji Środkowej, rozprzestrzenił się też gdzieniegdzie poza obszarem swojego rodzimego występowania. Status gatunku we florze Polski: kenofit, ergazjofigofit.

    Inne korzenie użytkowe roślin przemysłowych[]

    Korzenie buraka cukrowego zawierają 16–22% sacharozy i stanowią kluczowe jej źródło. Korzenie niektórych gatunków roślin stanowią surowiec garbnikodajny. Przykładami są: bergenia grubolistna (tzw. korzeń badanu), Rumex hymenosepalus (tzw. korzeń cnajgrowy) oraz Krameria lappacea (tzw. korzenie ratanhia).

    Sporofit – diploidalne stadium w przemianie pokoleń roślin i glonów. W stadium sporofitu zachodzi proces mejozy, w wyniku której powstają zarodniki (mikrospory).Kutykula (łac. cuticula) – w botanice zwana też nabłonkiem, jest to cienka warstwa pokrywająca zewnętrzną ścianę komórek epidermy, okrywającej wszystkie organy nadziemne roślin, z wyjątkiem pędów drewniejących. Tworzy cienką, ciągłą warstwę na powierzchni całej rośliny z przerwami jedynie w miejscu porów między komórkami szparkowymi. Podstawową funkcją kutykuli jest zabezpieczenie rośliny przed utratą wody i wpływem środowiska zewnętrznego. Skład chemiczny kutykuli jest złożony, a związkami budującymi są substancje lipidowe, głównie kutyna lub kutan. Warstwa kutyny powstaje w wyniku procesu kutykularyzacji.

    Fitoremediacja i oczyszczalnie korzeniowe[]

    Trzcinowa oczyszczalnia korzeniowa w Rabacie (Maroko)

    Korzenie niektórych gatunków roślin odgrywają kluczową rolę w procesie fitoremediacji. Wydzieliny korzenie mogą przyczyniać się do mineralizacji zanieczyszczających glebę toksycznych związków organicznych, bądź też korzenie pobierają związki toksyczne i kumulują bez skutków ubocznych dla rośliny.

    Bakterie brodawkowe, bakterie korzeniowe – bakterie glebowe z rodzaju Rhizobium, Bradyrhizobium, Azorhizobium, Sinorhizobium żyjące w symbiozie z roślinami motylkowatymi, które tworzą na swych korzeniach narośla, tzw. brodawki korzeniowe. Bakterie te mają zdolność wiązania wolnego azotu (N2), dzięki czemu zaopatrują rośliny w azot (40-550 kg N/ha/rok). W wyniku tej symbiozy rośliny dają plony o dużej zawartości azotu.Sole mineralne – nieorganiczne związki chemiczne z grupy soli. Pojęcie to często odnosi się do soli spotykanych w naturze (w organizmach żywych, pożywieniu itp.). Sole mineralne są ważnym składnikiem diety człowieka, spełniają bowiem rolę budulcową oraz regulatorową. Stanowią około 4% organizmu człowieka (przy czym najważniejsze to chlorek sodu, a także sole wapnia i magnezu). Niedostateczna ilość soli mineralnych w diecie może prowadzić do poważnych zaburzeń w organizmie człowieka.

    Rośliny o rozbudowanych systemach korzeniowych i posiadające przestwory powietrzne stosowane są w celu zwiększenia wydajności oczyszczania ścieków w złożach biologicznych oczyszczalni ścieków. W warunkach Europy Środkowej takie zastosowanie znajduje 60 gatunków rodzimych (gł. trzcina pospolita, pałka szerokolistna, wierzba wiciowa) oraz 30 aklimatyzowanych. Dzięki tworzeniu w złożu oczyszczalni roślinnych stref tlenowych wokół korzeni, aktywność mikroorganizmów jest ok. 100 razy większa niż w tradycyjnych oczyszczalniach. Poza tym systemy korzeniowe roślin poprawiają warunki przepływu ścieków w złożu, zapobiegając jego kolmatacji, a wydzielane przez korzenie enzymy przyśpieszają rozkład zanieczyszczeń.

    Glistnik jaskółcze ziele (Chelidonium majus L.) – gatunek byliny z rodziny makowatych (Papaveraceae). Jedyny przedstawiciel monotypowego rodzaju glistnik (Chelidonium). Jest rozpowszechniony w strefie klimatu umiarkowanego w Eurazji, poza tym zawleczony został także na inne kontynenty. W Polsce jest pospolity na całym obszarze. Roślina ma długą tradycję zastosowań leczniczych, sięgającą starożytności. Zawiera liczne alkaloidy działające rozkurczowo na mięśnie gładkie, poza tym preparaty z ziela działają żółciopędnie, przeciwbakteryjnie, uspokajająco, przeciwbólowo. Charakterystyczny, żółto-pomarańczowy sok mleczny używany jest w lecznictwie ludowym do usuwania kurzajek. W ostatnich latach stosowanie ziela glistnika i jego alkaloidów w lecznictwie jest ograniczane z powodu potwierdzenia hepatotoksyczności.Rzodkiewnik pospolity (Arabidopsis thaliana (L.) Heynh.) – gatunek rośliny zielnej, należący do rodziny kapustowatych. Rzodkiewnik pospolity jest w botanice (m.in. genetyce roślin) gatunkiem modelowym (podobnie jak myszy i muszka owocowa w badaniach biologicznych człowieka)

    Znaczenie korzeni dla ochrony budynków[]

    Korzenie mogą niszczyć budowle wzniesione przez człowieka
    Krucyfiks przechylony przez korzenie drzewa

    Korzenie roślin mają też niekorzystny wpływ na budowle, niszcząc nawierzchnie, uszkadzając ściany budynków, zatykając rury. Korzenie rosnące na budowlach powodują ich niszczenie, co w szczególności dotyczy zabytkowych obiektów opuszczonych i porosłych lasami takich jak np. kompleks zabudowań dawnego Angkor i świątynie Majów. Niszczenie zabytków związane jest zarówno z fizycznym efektem powiększania objętości w szczelinach, w które wrastają, jak i chemicznym niszczeniem przez wydzieliny korzeni. Problem dotyczy przede wszystkim zabytków w krajach tropikalnych, gdzie rośliny rosną szybko. Dlatego w ramach konserwacji zabytkowych budowli konieczne jest zwalczanie wrastających roślin metodami mechanicznymi, chemicznymi i biologicznymi. W klimacie umiarkowanym korzenie roślin są najczęstszą przyczyną osuszania gliniastego podłoża, co prowadzić może do osiadania budynków.

    Łuskiewnik (Lathraea) – rodzaj roślin pasożytniczych z rodziny zarazowatych (Orobanchaceae). Obejmuje co najmniej cztery gatunki, ale podawanych jest też ich 5, a nawet 7. Występują w Eurazji – od zachodniej Europy, poprzez Rosję i Himalaje po Chiny i Japonię. W Polsce rośnie dziko jeden gatunek – łuskiewnik różowy L. squamaria, zarazem gatunek typowy rodzaju. Łuskiewniki są pasożytami całkowitymi (ich pędy pozbawione są chlorofili) różnych gatunków drzew, zwykle występujących w żyznych i wilgotnych lasach nadrzecznych. Pędy nadziemne z kwiatami łuskiewników rozwijają się wiosną. Kwiaty zapylane są przez muchówki i błonkoskrzydłe, częsta jest też samopylność. Na ich pędach podziemnych zredukowane, łuskowate liście tworzą zagłębienia, mogące według niektórych badaczy funkcjonować jako pułapki sugerując, że są to także rośliny mięsożerne. Inni odrzucają tę hipotezę podkreślając brak enzymów trawiennych i obserwowanych ofiar.Parcie korzeniowe – fizjologiczne zjawisko u roślin polegające na wypieraniu wody przez korzenie do łodyg i liści. Przyczynia się ono do krążenia soków roślinnych, zwłaszcza przed pojawieniem się liści, kiedy niemożliwa jest transpiracja. Zwykle osiąga wartość 0,2 – 0,3 MPa, wyjątkowo osiąga 0,9 MPa.

    Ryzosfera[]

     Osobny artykuł: ryzosfera.

    Rośliny ze względu na obecność cześć nadziemnej i podziemnej łączą dwa bardzo zróżnicowane zbiory organizmów. Mikrobiom tworzący się w strefie korzeniowej obejmuje mikroorganizmy, bezkręgowce oraz nieliczne kręgowce. Korzenie roślin stanowią mutualistycznego partnera dla grzybów mikoryzowych, bakterii brodawkowych oraz innych organizmów zapewniających różnego rodzaju korzyści roślinie. Korzenie są także jedynym źródłem węgla organicznego dla żyjących w glebie roślinożerców, saprofagów oraz pasożytów zasiedlających system korzeniowy. Niektóre z organizmów ryzosfery, chociaż same nie są patogenne, uruchamiają reakcje obronne roślin, przyczyniając się do zwiększonej odporności na patogeny części nadziemnej oraz zmniejszając ryzyko zjedzenia przez roślinożerców żyjących na powierzchni. Powstają także zależności bardziej złożone. Kolonizacja korzeni Arabidopsis thaliana przez Pseudomonas fluorescens powoduje wytworzenie substancji, które po zjedzeniu przez żerujące na częściach nadziemnych mszyce Myzus persicae czynią je mniej atrakcyjne dla pasożytującego na mszycach Diaeretiella rapae.

    Taniny (E181) – grupa organicznych związków chemicznych zbudowanych z wielu cząsteczek kwasu galusowego i D-glukozy.Sagowiec odwinięty (Cycas revoluta Thunb.) – gatunek roślin należących do klasy sagowców i rodziny sagowcowatych. Zasięg naturalny obejmuje południową Japonię. Popularna roślina ozdobna, w naszych warunkach klimatycznych uprawiana jako roślina doniczkowa.

    Dostarczanie węgla organicznego do gleby umożliwia rozwój także rozwój mikroorganizmów wytwarzających metan. Szacuje się, że 40-50% rocznej emisji metanu do atmosfery powstaje w ekosystemach podmokłych, zarówno naturalnych, jak i agroekosystemach. Oznacza to, że około 3% dziennej produkcji netto ekosystemów emitowana jest do atmosfery jako CH4, co w znaczący sposób wpływa na efekt cieplarniany. Obecna u wielu roślin aerenchyma umożliwia dostarczenie tlenu do tkanek korzeni, dzięki czemu procesy oddechowe przebiegają w nich bez zakłóceń. Jednocześnie wokół korzeni powstaje strefa utleniania. Z tlenu dostarczonego przez korzenie korzystają także metanotrofy. W przypadku ryżu rosnącego na terenach podmokłych strefa utleniania obejmuje przestrzeń 1-3 mm wokół korzeni. U gatunków takich jak jęczmień, rosnących na terenach o mniejszej dostępności wody strefa uwalniania tlenu z korzenia może być większa. Istnienie strefy utleniania nie tylko redukuje ilość emitowanego do atmosfery metanu, lecz także wpływa na dostępność dla roślin substancji mineralnych. W strefie utleniania toksyczne dla rośliny jony Fe utleniane są do nietoksycznych Fe, a jony NH4 do NO3, co zapobiega utracie azotu obecnego w glebie. Wpływ tlenu uwalnianego z korzeni na dostępność i pobieranie fosforu nie został jednoznacznie ustalony, a wyniki doświadczeń są rozbieżne.

    Stereidy – silnie wydłużone komórki sklerenchymy najczęściej o zaostrzonych końcach. Komórki dojrzałe najczęściej są martwe, sprowadzają się więc do odpowiednio wykształconej ściany wtórnej. Owa ściana składa się zwykle z wielu lameli, które można podzielić na 3 warstwy:Burak ćwikłowy – grupa kultywarów podgatunku buraka zwyczajnego (Beta vulgaris L. subsp. vulgaris). Ma formy jednoroczne, dwuletnie i trwałe. Był uprawiany w czasach starożytnych dla celów spożywczych i leczniczych, przy czym uprawiane wówczas formy różniły się znacznie od współczesnych.

    Korzenie determinują głębokość, do jakiej sięga obieg materii w ekosystemie. Głębokość ta jest zależna do gatunku, budowy oraz warunków środowiska. Stwierdzono, że głębokość w poszczególnych biomach wynosi następująco:

  • tundra – 0,5±0,1 m
  • tajga – 2±0,3 m
  • lasy iglaste strefy umiarkowanej – 3,9±0,4 m
  • lasy zrzucające liście strefy umiarkowanej – 2,9±0,2 m
  • użytki rolne – 2,1±0,2 m
  • ekosystemy trawiaste strefy umiarkowanej – 2,6±0,2 m
  • lasy i krzewy twardolistne – 5,2±0,8 m
  • pustynie – 9,5±2,4 m
  • sawanna – 15±5,4 m
  • tropikalne lasy zrzucające liście – 3,5±2,5 m
  • tropikalne lasy wieczniezielone – 7,3±2,8 m.
  • Korzenie roślin uczestniczą też w dystrybucji wody w profilu glebowym. Transport wody zależny jest od potencjału wodnego. Woda może być pobierana przez korzenie na większej głębokości i wydzielana w warstwach płytszych, co może mieć znaczenie dla produktywności ekosystemów. Przy glebach trudno przepuszczalnych system korzeniowy może odprowadzać nadmiar wody z wierzchnich warstw na większą głębokość przyczyniając się do poprawy stosunków wodno-powietrznych gleby.

    Brodawki korzeniowe – struktury wytwarzane na korzeniach niektórych gatunków roślin stanowiące organy symbiozy między tymi roślinami i bakteriami. Brodawki powstają na korzeniach większości motylkowych (bobowatych) – u niemal wszystkich mimozowych, bobowatych właściwych i u mniej niż połowy przedstawicieli bryzelkowych. Ich wnętrze zamieszkują bakterie brodawkowe (bakterie azotowe) z rodzaju Rhizobium, Bradyrhizobium i Azorhizobium. Z kolei brodawki określane też jako ryzotomnia, będące wynikiem symbiozy z promieniowcami występują na korzeniach roślin z rodzajów: garbownik, komptonia, oliwnik, olsza, prusznik, rokitnik, głożyna, rzewnia, szeferdia, woskownica. W odpowiednich warunkach panujących w brodawce korzenia bakterie wiążą azot cząsteczkowy (N2) do przyswajalnej przez rośliny formy. W symbiozie tej bakterie otrzymują wyprodukowane przez roślinę węglowodany.Pnącze, roślina pnąca – forma życiowa roślin o długiej, wiotkiej łodydze, wymagającej podpory, by mogła się wspinać do góry, do światła. W strefie umiarkowanej pnącza występują rzadko, w tropikalnych lasach są częste, w tym liczne o zdrewniałych łodygach – tzw. liany, które wykorzystując drzewa jako podpory oszczędzają konieczność wytwarzania silnych i grubych pni by wydostać się z ciemnego dna lasu tropikalnego ku słońcu. Pnącza dzięki oszczędzaniu na wzroście pędu na grubość bardzo szybko rosną na długość. Niektóre z nich potrafią się przyczepić nawet do gładkiego muru.

    Przypisy[]

    1. Kopcewicz Jan: Rozwój wegetatywny. W: Fizjologia roślin. red. Kopcewicz Jan, Lewak Stanisław. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 498-519. ISBN 8301137533.
    2. Katherine Esau: Anatomia roślin. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1973, s. 593-662.
    3. Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski: Botanika. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 146-164. ISBN 83-01-13953-6.
    4. Jerzy Hrynkiewicz-Sudnik, Bolesław Sękowski, Mieczysław Wilczkiewicz: Rozmnażanie drzew i krzewów liściastych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13434-8.
    5. Kopcewicz Jan: Starzenie się roślin. W: Fizjologia roślin. red. Kopcewicz Jan, Lewak Stanisław. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 567-585. ISBN 8301137533.
    6. S Wahl. Phenotypic Plasticity of Grass Root Anatomy in Response to Light Intensity and Nutrient Supply. „Annals of Botany”. 88 (6), s. 1071–1078, 2001. DOI: 10.1006/anbo.2001.1551. ISSN 03057364 (ang.). 
    7. José López-Bucio, Alfredo Cruz-Ramı́rez, Luis Herrera-Estrella. The role of nutrient availability in regulating root architecture. „Current Opinion in Plant Biology”. 6 (3), s. 280–287, 2003. DOI: 10.1016/S1369-5266(03)00035-9. ISSN 13695266 (ang.). 
    8. Sergio Svistoonoff, Audrey Creff, Matthieu Reymond, Cécile Sigoillot-Claude i inni. Root tip contact with low-phosphate media reprograms plant root architecture. „Nature Genetics”. 39 (6), s. 792–796, 2007. DOI: 10.1038/ng2041. ISSN 1061-4036 (ang.). 
    9. David Frederick Cutler: Plant anatomy : an applied approach. Malden, USA: Blackwell Publishing, 2007, s. 48-56. ISBN 978-1-4051-2679-3.
    10. Zygmunt Hejnowicz: Anatomia i histogeneza roślin naczyniowych. Organy wegetatywne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13825-4.
    11. Malinowski Edmund: Anatomia roślin. warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 235-257.
    12. Hejnowicz Z.: Anatomia i histogeneza roślin naczyniowych. Warszawa: PWN, 1980, s. 305-328. ISBN 8301004207.
    13. Lynch J. Root Architecture and Plant Productivity. „Plant Physiol.”. 109 (1), s. 7–13, 1995. DOI: 10.1104/pp.109.1.7. PMID: 12228579 (ang.). 
    14. Janina Jasnowska, Mieczysław Jasnowski, J. Radomski, S. Friedrich, W. W. A. Kowalski: Botanika. Szczecin: BRASIKA, 1999. ISBN 83-902821-4-3.
    15. Angela Hodge, Graziella Berta, Claude Doussan, Francisco Merchan i inni. Plant root growth, architecture and function. „Plant and Soil”. 321 (1-2), s. 153–187, 2009. DOI: 10.1007/s11104-009-9929-9. ISSN 0032-079X (ang.). 
    16. Zbigniew Podbielkowski, Maria Podbielkowska: Przystosowania roślin do środowiska. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1992. ISBN 83-02-04299-4.
    17. Richard W. Zobel. Root growth and development. . 14, s. 61–71, 1991 czasopismo = The Rhizosphere and Plant Growth Beltsville Symposia in Agricultural Research Volume. DOI: 10.1007/978-94-011-3336-4_7 (ang.). 
    18. Angela Hodge. The plastic plant: root responses to heterogeneous supplies of nutrients. „New Phytologist”. 162 (1), s. 9–24, 2004. DOI: 10.1111/j.1469-8137.2004.01015.x. ISSN 0028-646X (ang.). 
    19. L. R. Band, J. A. Fozard, C. Godin, O. E. Jensen i inni. Multiscale Systems Analysis of Root Growth and Development: Modeling Beyond the Network and Cellular Scales. „The Plant Cell”. 24 (10), s. 3892–3906, 2012. DOI: 10.1105/tpc.112.101550. ISSN 1040-4651 (ang.). 
    20. S. Jane Barker. Regulation of Root and Fungal Morphogenesis in Mycorrhizal Symbioses. „Plant Physiology”. 116 (4), s. 1201–1207, 1998. DOI: 10.1104/pp.116.4.1201. ISSN 15322548 (ang.). 
    21. A. H. Fitter. An architectural approach to the comparative ecology of plant root systems. „New Phytologist”. 106, s. 61–77, 2008. DOI: 10.1111/j.1469-8137.1987.tb04683.x. ISSN 0028646X (ang.). 
    22. Robert B. Jackson, William T. Pockman, William A. Hoffmann, Timothy M. Bleby, Cristina Armas: Structure and Function of Root Systems. W: Francisco I. Pugnaire, Fernando Valladares (red.): Functional Plant Ecology. CRC Press is an imprint of the Taylor & Francis Group, an informa business, 2007, s. 151-173. ISBN 9780849374883.
    23. Jan Kopcewicz: Ruchy roślin W: Fizjologia roślin (red. Kopcewicz Jan, Lewak Stanisław). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 586-601. ISBN 8301137533.
    24. Zbigniew Podbielkowski: Rozmnażanie się roślin. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1982. ISBN 83-02-01456-7.
    25. R.F. Daubenmire: Rośliny i środowisko. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973.
    26. Nicoll BC, Ray D. Adaptive growth of tree root systems in response to wind action and site conditions. „Tree Physiol.”. 16 (11_12), s. 891–898, 1996. PMID: 14871781 (ang.). 
    27. M.J. Crook, A.R. Ennos. The anchorage mechanics of deep rooted larch,Larix europea×L. japonica. „Journal of Experimental Botany”. 47 (10), s. 1509–1517, 1996. DOI: 10.1093/jxb/47.10.1509. ISSN 0022-0957 (ang.). 
    28. A Goodman. Anchorage Mechanics of the Tap Root System of Winter-sown Oilseed Rape (Brassica napus L.). „Annals of Botany”. 87 (3), s. 397–404, 2001. DOI: 10.1006/anbo.2000.1347. ISSN 03057364 (ang.). 
    29. Guillermo Angeles, Jorge López–Portillo, Fernando Ortega-Escalona. Functional anatomy of the secondary xylem of roots of the mangrove Laguncularia racemosa (L.) Gaertn. (Combretaceae). „Trees”. 16 (4), s. 338–345, 2002. DOI: 10.1007/s00468-002-0171-9. ISSN 09311890 (ang.). 
    30. Global Warming Impacts – Case Studies on the Economy, Human Health, and on Urban and Natural Environments. , s. 253-276, 2011. DOI: 10.5772/24662 (ang.). 
    31. N. Pi, N.F.Y. Tam, Y. Wu, M.H. Wong. Root anatomy and spatial pattern of radial oxygen loss of eight true mangrove species. „Aquatic Botany”. 90 (3), s. 222–230, 2009. DOI: 10.1016/j.aquabot.2008.10.002. ISSN 03043770 (ang.). 
    32. T Youssef, P Saenger. Anatomical Adaptive Strategies to Flooding and Rhizosphere Oxidation in Mangrove Seedlings. „Australian Journal of Botany”. 44 (3), s. 297, 1996. DOI: 10.1071/BT9960297. ISSN 0067-1924 (ang.). 
    33. Gregory R. Goldsmith & Rakan A. Zahawi. The function of stilt roots in the growth strategy of Socratea exorrhiza (Arecaceae) at two neotropical sites. „Revista de biologia tropical”. 55 (3-4), s. 787–793, 2007. PMID: 19086384 (ang.). 
    34. Yoshiaki Kitaya, Kazutoshi Yabuki, Makoto Kiyota, Akira Tani i inni. Gas exchange and oxygen concentration in pneumatophores and prop roots of four mangrove species. „Trees”. 16 (2-3), s. 155–158, 2002. DOI: 10.1007/s00468-002-0167-5. ISSN 0931-1890 (ang.). 
    35. Gerardo Avalos & Mauricio Fernandez Otarola. Allometry and stilt root structure of the neotropical palm Euterpe precatoria (Arecaceae) across sites and successional stages. „American journal of botany”. 97 (3), s. 388–394, March 2010. DOI: 10.3732/ajb.0900149. PMID: 21622402 (ang.). 
    36. A. R. Ennos, M. J. Crook, C. Grimshaw. The Anchorage Mechanics of Maize,Zea mays. „Journal of Experimental Botany”. 44 (1), s. 147–153, 1993. DOI: 10.1093/jxb/44.1.147. ISSN 0022-0957 (ang.). 
    37. B. Melzer, T. Steinbrecher, R. Seidel, O. Kraft i inni. The attachment strategy of English ivy: a complex mechanism acting on several hierarchical levels. „Journal of The Royal Society Interface”. 7 (50), s. 1383–1389, 2010. DOI: 10.1098/rsif.2010.0140. ISSN 1742-5689 (ang.). 
    38. Zhang M, Liu M, Prest H, Fischer S. Nanoparticles secreted from ivy rootlets for surface climbing. „Nano Lett.”. 8 (5), s. 1277–80, 2008. DOI: 10.1021/nl0725704. PMID: 18355053 (ang.). 
    39. Wu Y, Zhao X, Zhang M. Adhesion mechanics of ivy nanoparticles. „J Colloid Interface Sci”. 344 (2), s. 533–40, 2010. DOI: 10.1016/j.jcis.2009.12.041. PMID: 20070973 (ang.). 
    40. Edwin P. Groot, Eileen J. Sweeney, Thomas L. Rost. Development of the adhesive pad on climbing fig (Ficus pumila) stems from clusters of adventitious roots. „Plant and Soil”. 248 (1/2), s. 85–96, 2003. DOI: 10.1023/A:1022342025447. ISSN 0032-079X (ang.). 
    41. Zbigniew Podbielkowski, Maria Podbielkowska: Przystosowania roślin do środowiska. Warszawa: Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, 1992, s. 81, 354-360. ISBN 83-02-04299-4.
    42. Duncan D. Cameron, Wendy E. Seel. Functional anatomy of haustoria formed by Rhinanthus minor: linking evidence from histology and isotope tracing. „New Phytologist”. 174 (2), s. 412–419, 2007. DOI: 10.1111/j.1469-8137.2007.02013.x. ISSN 0028-646X (ang.). 
    43. J. M. Hibberd, W. P. Quick, M. C. Press, J. D. Scholes i inni. Solute fluxes from tobacco to the parasitic angiosperm Orobanche cernua and the influence of infection on host carbon and nitrogen relations. „Plant, Cell and Environment”. 22 (8), s. 937–947, 1999. DOI: 10.1046/j.1365-3040.1999.00462.x. ISSN 0140-7791 (ang.). 
    44. A. L. Gurney, D. Grimanelli, F. Kanampiu, D. Hoisington i inni. Novel sources of resistance to Striga hermonthica in Tripsacum dactyloides, a wild relative of maize. „New Phytologist”. 160 (3), s. 557–568, 2003. DOI: 10.1046/j.1469-8137.2003.00904.x. ISSN 0028646X (ang.). 
    45. Harro J. Bouwmeester, Christophe Roux, Juan Antonio Lopez-Raez, Guillaume Bécard. Rhizosphere communication of plants, parasitic plants and AM fungi. „Trends in Plant Science”. 12 (5), s. 224–230, 2007. DOI: 10.1016/j.tplants.2007.03.009. ISSN 13601385 (ang.). 
    46. Guido Aschan, Hardy Pfanz. Non-foliar photosynthesis – a strategy of additional carbon acquisition. „Flora - Morphology, Distribution, Functional Ecology of Plants”. 198 (2), s. 81–97, 2003. DOI: 10.1078/0367-2530-00080. ISSN 03672530 (ang.). 
    47. Benzing, D. H., Ott D. W.. Vegetative reduction in epiphytic Bromeliaceae and Orchidaceae: its origin and significance. . 13 (2), s. 131-140, 1981 (ang.). 
    48. C. S. Hew, Y. W. Ng, S. C. Wong, H. H. Yeoh i inni. Carbon dioxide fixation in orchid aerial roots. „Physiologia Plantarum”. 60 (2), s. 154–158, 1984. DOI: 10.1111/j.1399-3054.1984.tb04557.x. ISSN 0031-9317 (ang.). 
    49. C. J. Goh, J. Arditti, P. N. Avadhani. Carbon fixation in orchid aerial roots. „New Phytologist”. 95 (3), s. 367–374, 1983. DOI: 10.1111/j.1469-8137.1983.tb03504.x. ISSN 0028-646X (ang.). 
    50. Norbert Pütz. Measurement of the pulling force of a single contractile root. „Canadian Journal of Botany”. 70 (7), s. 1433–1439, 1992. DOI: 10.1139/b92-180. ISSN 0008-4026 (ang.). 
    51. Norbert Pütz. Contractile Root Tubers and Their Importance to the Mobility of Hemerocallis fulva L. (Hemerocallidaceae). „International Journal of Plant Sciences”. 159 (1), s. 23-30, 1998 (ang.). 
    52. N Pütz. Cost and Advantage of Soil Channel Formation by Contractile Roots in Successful Plant Movement. „Annals of Botany”. 75 (6), s. 633–639, 1995. DOI: 10.1006/anbo.1995.1069. ISSN 03057364 (ang.). 
    53. Norbert Pütz: Contractile Roots. W: Yoav Waisel, Amram Eshel, Tom Beeckman, Uzi Kafkafi (red.): Plant Roots: The Hidden Half, Third Edition. NY USA: MARCEL DEKKER, INc., 2002, s. 1469-1488. ISBN 0-8247-0631-5.
    54. Mordecai J. Jaffe, A. Carl Leopold. Light Activation of Contractile Roots of Easter Lily. „J. Amer. Soc. Hort. Sci.”. 132 (5), s. 575–582, 2007 (ang.). 
    55. M. H. Zimmermann, A. B. Wardrop, P. B. Tomlinson. Tension wood in aerial roots of ficus benjamina L.. „Wood Science and Technology”. 2 (2), s. 95–104, 1968. DOI: 10.1007/BF00394958. ISSN 0043-7719 (ang.). 
    56. Virginia del Carmem Oliveira, Maria das Graças Sajo. Root anatomy of nine orchidaceae species. „Brazilian Archives of Biology and Technology”. 42 (4), s. 0–0, 1999. DOI: 10.1590/S1516-89131999000400005. ISSN 1516-8913 (ang.). 
    57. Augustus M. Dycus, Lewis Knudson. The Role of the Velamen of the Aerial Roots of Orchids. „Botanical Gazette”. 119 (2), s. 78-87, 1957 (ang.). 
    58. King, Claire M., Ross W. Cameron, Steve Robinson. Root adaptations of Mediterranean species to hypoxia and anoxia. „International Symposium, Root Research and Applications”, s. 1-4, 2009. 
    59. V. Bhaskar, G. P. Berlyn, J. H. Connolly. Root Hairs as Specialized Respiratory Cells. „Journal of Sustainable Forestry”. 1 (2), s. 107–125, 1993. DOI: 10.1300/J091v01n02_06. ISSN 1054-9811 (ang.). 
    60. Boon-Earn Milindasuta. Developmental Anatomy of Coralloid Roots in Cycads. „American Journal of Botany”. 62 (5), s. 468, 1975. DOI: 10.2307/2441953. ISSN 00029122 (ang.). 
    61. J Halliday, JS Pate. Symbiotic Nitrogen Fixation by Coralloid Roots of the CycadMacrozamia riedlei: Physiological Characteristics and Ecological Significance. „Australian Journal of Plant Physiology”. 3 (3), s. 349, 1976. DOI: 10.1071/PP9760349. ISSN 0310-7841 (ang.). 
    62. J. S. Pate, P. Lindblad, C. A. Atkins. Pathways of assimilation and transfer of fixed nitrogen in coralloid roots of cycad-Nostoc symbioses. „Planta”. 176 (4), s. 461–471, 1988. DOI: 10.1007/BF00397652. ISSN 0032-0935 (ang.). 
    63. HM Purnell. Studies of the family Proteaceae. I. Anatomy and morphology of the roots of some Victorian species. „Australian Journal of Botany”. 8 (1), s. 38, 1960. DOI: 10.1071/BT9600038. ISSN 0067-1924 (ang.). 
    64. Keith R. Skene. Cluster roots: some ecological considerations. „Journal of Ecology”. 86 (6), s. 1060–1064, 1998. DOI: 10.1046/j.1365-2745.1998.00326.x. ISSN 0022-0477 (ang.). 
    65. Michael W. Shane, Hans Lambers. Cluster Roots: A Curiosity in Context. „Plant and Soil”. 274 (1-2), s. 101–125, 2005. DOI: 10.1007/s11104-004-2725-7. ISSN 0032-079X (ang.). 
    66. Byron B. Lamont. Structure, ecology and physiology of root clusters – a review. „Plant and Soil”. 248 (1/2), s. 1–19, 2003. DOI: 10.1023/A:1022314613217. ISSN 0032-079X (ang.). 
    67. Shane MW, Dixon KW, Lambers H. The occurrence of dauciform roots amongst Western Australian reeds, rushes and sedges, and the impact of phosphorus supply on dauciform-root development in Schoenus unispiculatus (Cyperaceae). „New Phytol.”. 165 (3), s. 887–98, 2005. DOI: 10.1111/j.1469-8137.2004.01283.x. PMID: 15720700 (ang.). 
    68. Shane MW, Cawthray GR, Cramer MD, Kuo J, Lambers H. Specialized 'dauciform' roots of Cyperaceae are structurally distinct, but functionally analogous with 'cluster' roots. „Plant Cell Environ.”. 29 (10), s. 1989–99, 2006. DOI: 10.1111/j.1365-3040.2006.01574.x. PMID: 16930324 (ang.). 
    69. Playsted CW, Johnston ME, Ramage CM, Edwards DG, Cawthray GR, Lambers H. Functional significance of dauciform roots: exudation of carboxylates and acid phosphatase under phosphorus deficiency in Caustis blakei (Cyperaceae). „New Phytol.”. 170 (3), s. 491–500, 2006. DOI: 10.1111/j.1469-8137.2006.01697.x. PMID: 16626471 (ang.). 
    70. Seago JL, Fernando DD. Anatomical aspects of angiosperm root evolution. „Ann. Bot.”. 112 (2), s. 223–38, 2013. DOI: 10.1093/aob/mcs266. PMID: 23299993 (ang.). 
    71. J. A. Raven, D. Edwards. Roots: evolutionary origins and biogeochemical significance. „Journal of Experimental Botany”. 52 (suppl 1), s. 381–401, 2001. DOI: 10.1093/jexbot/52.suppl_1.381. ISSN 0022-0957 (ang.). 
    72. Jones VA, Dolan L. The evolution of root hairs and rhizoids. „Annals of Botany”. 110 (2), s. 205–12, 2012. DOI: 10.1093/aob/mcs136. PMID: 22730024 (ang.). 
    73. Remy W, Taylor TN, Hass H, Kerp H. Four hundred-million-year-old vesicular arbuscular mycorrhizae. „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”. 91 (25), s. 11841–11843, 1994. PMID: 11607500 (ang.). 
    74. Mark C. Brundrett. Coevolution of roots and mycorrhizas of land plants. „New Phytologist”. 154 (2), s. 275–304, 2002. DOI: 10.1046/j.1469-8137.2002.00397.x. ISSN 0028-646X (ang.). 
    75. Gustavo Gualtieri, Ton Bisseling. „Plant Molecular Biology”. 42 (1), s. 181–194, 2000. DOI: 10.1023/A:1006396525292. ISSN 01674412 (ang.). 
    76. D. E. Soltis, P. S. Soltis, D. R. Morgan, S. M. Swensen i inni. Chloroplast gene sequence data suggest a single origin of the predisposition for symbiotic nitrogen fixation in angiosperms.. „Proceedings of the National Academy of Sciences”. 92 (7), s. 2647–2651, 1995. DOI: 10.1073/pnas.92.7.2647. ISSN 0027-8424 (ang.). 
    77. Janet I. Sprent. Evolving ideas of legume evolution and diversity: a taxonomic perspective on the occurrence of nodulation. „New Phytologist”. 174 (1), s. 11–25, 2007. DOI: 10.1111/j.1469-8137.2007.02015.x. ISSN 0028646X (ang.). 
    78. Z. Podbielkowski, I. Rejment-Grochowska, A. Skirgiełło: Rośliny zarodnikowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. 672. ISBN 83-01-04394-6.
    79. Tom A. Ranker, Christopher H. Haufler: Biology and Evolution of Ferns and Lycophytes. Cambridge: Cambridge University Press, 2008, s. 92. ISBN 978-0-521-69689-0.
    80. M. Damus, R. L. Peterson, Daryl E. Enstone, Carol A. Peterson. Modifications of Cortical Cell Walls in Roots of Seedless Vascular Plants. „Botanica Acta”. 110 (2), s. 190–195, 1997. DOI: 10.1111/j.1438-8677.1997.tb00628.x. ISSN 09328629 (ang.). 
    81. Z. Podbielkowski, I. Rejment-Grochowska, A. Skirgiełło: Rośliny zarodnikowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. 680. ISBN 83-01-04394-6.
    82. Z. Podbielkowski, I. Rejment-Grochowska, A. Skirgiełło: Rośliny zarodnikowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. 701. ISBN 83-01-04394-6.
    83. Z. Podbielkowski, I. Rejment-Grochowska, A. Skirgiełło: Rośliny zarodnikowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. 690. ISBN 83-01-04394-6.
    84. Z. Podbielkowski, I. Rejment-Grochowska, A. Skirgiełło: Rośliny zarodnikowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. 716. ISBN 83-01-04394-6.
    85. Z. Podbielkowski, I. Rejment-Grochowska, A. Skirgiełło: Rośliny zarodnikowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. 754. ISBN 83-01-04394-6.
    86. Z. Podbielkowski, I. Rejment-Grochowska, A. Skirgiełło: Rośliny zarodnikowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. 735_737. ISBN 83-01-04394-6.
    87. Irena Rejment-Grochowska: Skrzypy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1954, s. 17.
    88. Z. Podbielkowski, I. Rejment-Grochowska, A. Skirgiełło: Rośliny zarodnikowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. 759. ISBN 83-01-04394-6.
    89. Z. Podbielkowski, I. Rejment-Grochowska, A. Skirgiełło: Rośliny zarodnikowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. 767_792. ISBN 83-01-04394-6.
    90. Wolfgang Böhm: Metody badania systemów korzeniowych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1985. ISBN 83-09-00902-X.
    91. Florence Devienne-Barret, Céline Richard-Molard, Michaël Chelle, Olivier Maury i inni. Ara-Rhizotron: An Effective Culture System to Study Simultaneously Root and Shoot Development of Arabidopsis. „Plant and Soil”. 280 (1-2), s. 253–266, 2006. DOI: 10.1007/s11104-005-3224-1. ISSN 0032-079X (ang.). 
    92. R. J. Hilton, D. S. Bhar, G. F. Mason. A rhizotron forin situroot growth studies. „Canadian Journal of Plant Science”. 49 (1), s. 101–104, 1969. DOI: 10.4141/cjps69-018. ISSN 0008-4220 (ang.). 
    93. Johnson MG, Tingey DT, Phillips DL, Storm MJ. Advancing fine root research with minirhizotrons. „Environ. Exp. Bot.”. 45 (3), s. 263–289, 2001. PMID: 11323033 (ang.). 
    94. Zeng G, Birchfield ST, Wells CE. Automatic discrimination of fine roots in minirhizotron images. „New Phytol.”. 177 (2), s. 549–57, 2008. DOI: 10.1111/j.1469-8137.2007.02271.x. PMID: 18042202 (ang.). 
    95. Basile B, Bryla DR, Salsman ML, Marsal J, Cirillo C, Johnson RS, Dejong TM. Growth patterns and morphology of fine roots of size-controlling and invigorating peach rootstocks. „Tree Physiol.”. 27 (2), s. 231–41, 2007. PMID: 17241965 (ang.). 
    96. Marian Lityński, Helena Nieć: Warzywnictwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1977, s. 145, 165.
    97. J.G. Vaughan, C.A. Geissler: Rośliny jadalne. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2001, s. 180-192. ISBN 83-7255-326-2.
    98. Ben-Erik van Wyk: Food plants of the world. Portland: Timber Press, 2006, s. 22-23. ISBN 978-0-88192-743-6.
    99. Jan Kybal, Jirina Kaplicka: Rośliny aromatyczne i przyprawowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1985. ISBN 83-09-00959-3.
    100. Eliza Lamer-Zarawska, Barbara Kowal-Gierczak, Jan Niedworok: Fitoterapia i leki roślinne. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2007, s. 27-105. ISBN 978-83-200-3401-1.
    101. Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniewski: Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie. Warszawa: Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, 1987, s. 70-78. ISBN 83-202-0472-0.
    102. Plecionkarstwo. W: Ludowi twórcy regionu radomskiego [on-line]. Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu. [dostęp 2015-01-23].
    103. Stanisław Dowgielewicz: Roślinne surowce włókiennicze. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1954, s. 8.
    104. Wiesław Grochowski: Uboczna produkcja leśna. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 213. ISBN 83-01-09535-0.
    105. Wielka Encyklopedia Przyrody. Rośliny kwiatowe. Warszawa: Muza SA, 1998, s. 360. ISBN 83-7079-778-4.
    106. Joel G. Burken, Jerald L. Schnoor. Phytoremediation: Plant Uptake of Atrazine and Role of Root Exudates. „Journal of Environmental Engineering”. 122 (11), s. 958–963, 1996. DOI: 10.1061/(ASCE)0733-9372(1996)122:11(958). ISSN 0733-9372 (ang.). 
    107. Magdalena Szymura, Tomasz Szymura, Andrzej Dunajski, Tomasz Bergier: Oczyszczalnie roślinne jako rozwiązanie problemów ścieków w obiektach zabudowy rozproszonej. Centrum Rozwiązań Systemowych, 2010. [dostęp 2015-01-26].
    108. A.K. Mishra, Kamal K. Jain, K.L. Garg. Role of higher plants in the deterioration of historic buildings. „Science of The Total Environment”. 167 (1-3), s. 375–392, 1995. DOI: 10.1016/0048-9697(95)04597-T. ISSN 00489697 (ang.). 
    109. Giles Biddle. Tree Root Damage to Buildings. , s. 1–23, 2001. DOI: 10.1061/40592(270)1 (ang.). 
    110. Nurmi Pangesti, Ana Pineda, Corné M. J. Pieterse, Marcel Dicke i inni. Two-way plant mediated interactions between root-associated microbes and insects: from ecology to mechanisms. „Frontiers in Plant Science”. 4, 2013. DOI: 10.3389/fpls.2013.00414. ISSN 1664-462X (ang.). 
    111. Ana Pineda, Roxina Soler, Berhane T. Weldegergis, Mpoki M. Shimwela i inni. Non-pathogenic rhizobacteria interfere with the attraction of parasitoids to aphid-induced plant volatiles via jasmonic acid signalling. „Plant, Cell & Environment”. 36 (2), s. 393–404, 2013. DOI: 10.1111/j.1365-3040.2012.02581.x. ISSN 01407791 (ang.). 
    112. G. J. Whiting, J. P. Chanton. Primary production control of methane emission from wetlands. „Nature”. 364 (6440), s. 794–795, 1993. DOI: 10.1038/364794a0. ISSN 0028-0836 (ang.). 
    113. Peter Van Bodegom, Jan Goudriaan, Peter Leffelaar. „Biogeochemistry”. 55 (2), s. 145–177, 2001. DOI: 10.1023/A:1010640515283. ISSN 01682563 (ang.). 
    114. M. P. Mcdonald, N. W. Galwey, T. D. Colmer. Waterlogging tolerance in the tribe Triticeae: the adventitious roots of Critesion marinum have a relatively high porosity and a barrier to radial oxygen loss. „Plant, Cell and Environment”. 24 (6), s. 585–596, 2001. DOI: 10.1046/j.0016-8025.2001.00707.x. ISSN 0140-7791 (ang.). 
    115. Guy J. D. Kirk. Rice root properties for internal aeration and efficient nutrient acquisition in submerged soil. „New Phytologist”. 159 (1), s. 185–194, 2003. DOI: 10.1046/j.1469-8137.2003.00793.x. ISSN 0028-646X (ang.). 
    116. J. Canadell, R. B. Jackson, J. B. Ehleringer, H. A. Mooney i inni. Maximum rooting depth of vegetation types at the global scale. „Oecologia”. 108 (4), s. 583–595, 1996. DOI: 10.1007/BF00329030. ISSN 0029-8549 (ang.). 
    117. Jonathan L Horton, Stephen C Hart. Hydraulic lift: a potentially important ecosystem process. „Trends in Ecology & Evolution”. 13 (6), s. 232–235, 1998. DOI: 10.1016/S0169-5347(98)01328-7. ISSN 01695347 (ang.). 
    118. Stephen S. O. Burgess, Mark A. Adams, Neil C. Turner, Don A. White i inni. Tree roots: conduits for deep recharge of soil water. „Oecologia”. 126 (2), s. 158–165, 2001. DOI: 10.1007/s004420000501. ISSN 0029-8549 (ang.). 


    Jałowiec (Juniperus L.) – rodzaj roślin iglastych należący do rodziny cyprysowatych. Liczy ok. 50–71 gatunków, z których w Polsce w warunkach naturalnych występują 2. Rodzaj należy obok sosen do najbardziej rozpowszechnionych przedstawicieli iglastych na Ziemi. Jałowce rosną w strefie klimatu umiarkowanego i subpolarnego na wszystkich kontynentach półkuli północnej, a także w górach w strefie międzyzwrotnikowej. Wiele gatunków i ich odmian uprawianych jest jako rośliny ozdobne.Sacharoza, C12H22O11 – organiczny związek chemiczny z grupy węglowodanów będący zasadniczym składnikiem cukru trzcinowego i cukru buraczanego. Cząsteczka tego disacharydu zbudowana jest z D-fruktozy i D-glukozy połączonych wiązaniem (1→2)-β-O-glikozydowym.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Materiały zapasowe roślin, substancje zapasowe – związki organiczne gromadzone przez roślinę i zużywane na niektórych etapach rozwoju, np. w czasie kiełkowania nasion lub w okresach niekorzystnych dla rośliny warunków środowiska.
    Porybliny, poryblinowce (Isoetales Prantl, 1874) - monotypowy rząd roślin z klasy widłaków różnozarodnikowych, zawierający jedną rodzinę poryblinowatych (Isoetaceae Rchb., 1828). Żyją w wodzie. Występuje około 140 gatunków. Są to rośliny dwupienne.
    Kolmatacja (ang. colmatage) – osadzanie się w przestrzeni porowej ośrodka porowatego drobnych cząstek stałych unoszonych przez przepływający płyn.
    Cewka (drewno) (tracheid) – są to martwe komórki, wchodzące w skład tkanki przewodzącej – ksylemu. Dominują w drewnie nagonasiennych i w najstarszych rodzinach okrytonasiennych (u magnoliowców).
    Lukrecja gładka (Glycyrrhiza glabra) – bylina z rodziny bobowatych. Rodzimy obszar jej występowania to Libia,środkowa i zachodnia część Azji, Syberia, Mongolia, Kaukaz oraz wschodnia i południowa część Europy. Jest też uprawiana w wielu regionach świata. Znana od wieków roślina lecznicza.
    Pływacz (Utricularia L.) – rodzaj owadożernych roślin należący do rodziny pływaczowatych (według systemu Reveala i APG II). Liczy ok. 215 gatunków, z których w Polsce występuje 5. Gatunkiem typowym jest Utricularia vulgaris L..
    Starzenie się roślin – końcowy etap rozwoju rośliny, charakteryzujący się osłabieniem procesów życiowych. Końcowym rezultatem procesu starzenie jest śmierć. Starzenie się może obejmować całą roślinę lub poszczególne jej organy. Starzenie się całego organizmu roślinnego zachodzi po wytworzeniu kwiatów i owoców u roślin monokarpicznych. U bylin na koniec sezonu wegetacyjnego starzeją się obumierają części nadziemne. U roślin polikarpicznych występuje zjawisko starzenia się niektórych organów. Starzeniu podlegają kwiaty, owoce i liście.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.272 sek.