• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Korzbok

    Przeczytaj także...
    Znajdziesz tu listę herbów. Jeśli poszukujesz informacji ogólnych o herbie szlacheckim zobacz artykuł herb szlachecki.Śląsk (śl. Ślunsk, Ślůnsk, niem. Schlesien, dś. Schläsing, czes. Slezsko, łac. Silesia) – kraina historyczna położona w Europie Środkowej, na terenie Polski, Czech i Niemiec. Dzieli się na Dolny i Górny Śląsk. Historyczną stolicą Śląska jest Wrocław.
    Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae (potocznie zwane "Clenodia" lub"Klejnotami Długosza") – najstarszy znany lokalny opis herbów polskich napisany przez Jana Długosza.
    POL COA Korzbok.svg

    Korzbok (Korzbog, Cordebok, Korczbach, Korczbok) – polski herb szlachecki.

    Opis herbu[ | edytuj kod]

    W polu srebrnem, a lepiej błękitnem trzy złote karpie jeden nad drugim w poprzek w lewo lub prawo.

    W klejnocie trzy pióra strusie.

    Kosiński i Ostrowski podają: Nad hełmem w koronie pięć piór strusich.

    Najwcześniejsze wzmianki[ | edytuj kod]

    Najstarsza wzmianka o herbie pochodzi z 1322 roku. Herb pochodzenia śląskiego. Najwcześniejsze polskie źródło heraldyczne wymieniające herb to datowane na lata 1464–1480 Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae polskiego historyka Jana Długosza. Zapisuje on informacje o herbie wśród 71 najstarszych polskich herbów szlacheckich we fragmencie: "Corczbog, que tres pisces, qui carpones vocantur, unum super alterum locatum, defert in campo rubeo. De genere Theutonico ortum habens.".

    Jan Długosz herbu Wieniawa (łac. Ioannes Dlugossius, Longinus; ur. 1 grudnia 1415 w Brzeźnicy, zm. 19 maja 1480 w Krakowie) – kronikarz, polski historyk, twórca jednego z najwybitniejszych dzieł średniowiecznej historiografii europejskiej, duchowny, geograf, dyplomata; wychowawca synów Kazimierza Jagiellończyka.Herb szlachecki – charakterystyczny znak rodowy ustalony według określonych reguł heraldycznych. W założeniu jest znakiem niepowtarzalnym, jednak może się nim posługiwać – w heraldyce polskiej – wiele rodów tzw. herbownych, tworzących w konsekwencji charakterystyczny dla polskiej heraldyki ród herbowy, grupujący rodziny czasem ze sobą wcale niespokrewnione. Wynika to m.in. z historii kształtowania się w Polsce stanu szlacheckiego, zachowującego tradycję przynależności do dawnych wielkich rodów lub klanów, także z praktyki przyjmowania jednego herbu przez rodziny niespokrewnione, ale służące w jednej chorągwi, a także w pewnym stopniu z prawnej możliwości tzw. adopcji herbowej osoby nobilitowanej przez jej szlacheckiego patrona należącego do genealogicznej linii danego rodu herbowego. Tylko polskim zwyczajem jest fakt, że różne rodziny szlacheckie mogą pieczętować się takim samym herbem. Rodziny te nawet nie są lub nie muszą być ze sobą skoligacone. Gdzie indziej herb jest własnością tylko jednej rodziny i tylko dla niej jest jej godłem, pieczęcią i znakiem. Dlatego zmiana koloru tła lub inności tego samego wizerunku powoduje powstanie innego herbu, jednak w Polsce jest to tylko inna odmiana herbu już istniejącego. Wywodzi się to z polskiego średniowiecznego systemu prowadzenia wojen i bitew, zwanego systemem chorągwi. Tym samym rycerze jednej chorągwi zwykle używali jej godła i nosili takie same herby. Stąd wiele rodzin szlacheckich w Polsce ma podobne lub identyczne herby. Często towarzyszyła temu formalna odmiana herbu. Praktyka ta została z czasem zakazana. W innych krajach europejskich dany herb przysługuje tylko jednej rodzinie. Choć znane są też sytuacje, gdy grupa rodzin noszących różne nazwiska odmiejscowe od różnych włości, ale wspólnego pochodzenia, nosi herby identyczne lub podobne, jak w Polsce. W średniowieczu wymagane było nawet wyróżnianie herbów poszczególnych członków rodziny, przez dodawanie specjalnych oznaczeń, bordiur itp. Ten zwyczaj przetrwał w heraldyce brytyjskiej. Charakterystycznym przykładem jest tu herb Księcia Walii, różniący się od herbu królewskiego nałożonym na tarczę kołnierzem turniejowym. W Polsce takie odróżnianie herbów osobistych było stosowane u zarania naszej heraldyki, przyczyniając się m.in. do powstawania odmian herbowych.

    Herbowni[ | edytuj kod]

    Herbem Korzbok posługiwały się następujące rodziny: Brzozogajski, Gliński, Kamieński, Koropaski, Korzbok, Korzylecki, Kozielecki, Kozłowski, Łącki, Niegolewski, Niesiołowski, Rybałtowski, Rybieński, Rybiński, Samotworski, Saplica, Sarnowski, Soplica, Stryjkowski, Strykowski, Suplica,Tucholski, Tuchołka, Witkiewicz, Witkowski, Zajdlicz, Zajlicz, Zawadzki, Zaydlic, Zaydlicz, Zayglic, Zeydler, Zeydlicz, Zydlicz.

    Klejnot, cymer (łac. clenodium, staropol. z niem. (Helm-)Kleinod) – zwieńczenie hełmu łączące się z nim za pośrednictwem korony rangowej lub przepaski, z której rozwijały się labry.

    Być może również: Karchowski, Korzebok, Kurzbach, Seydlitz, Seidlitz.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Lista herbów
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Juliusz hr. Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: B. Bolcewicz, J. Sikorski, 1897-1906, s. 152.
    2. Adam Amilikar Kosiński: Przewodnik heraldyczny. T. 1. Kraków: Wł. L. Anczyc i Sp., 1877, s. 438.
    3. Celichowski 1885 ↓, s. 15-27.
    4. Tadeusz Gajl, Herbarz Polski - [dostęp 28.09.2014]
    5. Siarhiej Rybčonak: Herboŭnik biełaruskaj šlachty. T. 2. Miensk: НАРБ, 2007, s. 215. ISBN 978-985-6372-52-3. (biał.) Herbowny Borecki (pol.)
    6. Dźmitry Matviejčyk: Herboŭnik biełaruskaj šlachty. T. 3. Miensk: Беларусь, 2014, s. 313-314. ISBN 978-985-01-1095-4. (biał.) Herbowny Wilamowicz (pol.)

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Zygmunt Celichowski: Jan Długosz, "Insignia seu clenodia regis et regni Poloniae.Z kodeksu kórnickiego.". Poznań: Zygmunt Celichowski, 1885.




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.016 sek.