• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Koran



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Wezyr (arab. وزير) – od czasów Abbasydów najważniejszy urząd na dworze kalifów. Wzrost znaczenia wezyra miał związek z przyjęciem przez Abbasydów ceremoniału orientalnego, który uniemożliwiał władcy bezpośrednie komunikowanie się z poddanymi, co spowodowało, że wezyr stał się wyrazicielem woli kalifa. Wezyr już od czasów Omajadów, stał na czele kancelarii państwa, przez którą przechodziły dekrety kalifów.Basra (arab. Al-Basra, także Busra, Busrah) jest drugim co do wielkości miastem Iraku, ludność około 2.600.000 (szacunek z 2003). Położona nad szlaku wodnym Shatt al-Arab w pobliżu Zatoki Perskiej (55 km od ujścia), jest głównym portem kraju i stolicą prowincji Basra. Miasto leży nad rzeką Szatt al-Arab. Główny ośrodek gospodarczy na południu Iraku. Rafineria w Basrze przetwarza ropę z okolicznych bogatych złóż - możliwości przetwórcze 140 tys. baryłek dziennie (22,3 tys. m). Uniwersytet w Basrze, założony w 1964. Międzynarodowy port lotniczy.
     Zapoznaj się również z: Koran (miasto).
    Okładka Koranu z 1866 roku – obiekt ze zbioru Muzeum w Darłowie

    Koran (arab. ‏القُرْآن‎, Al-Qur’ān) – święta księga islamu. Według tradycji muzułmańskiej powstawał w latach 610–632, objawiany fragmentami prorokowi islamu, Mahometowi (zm. 632) przez Archanioła Dżibrila (identyfikowanego w islamie z biblijnym archaniołem Gabrielem). Słowo „Koran” pochodzi od arabskiego słowa al-kur’ān, które oznacza „recytację”, ponieważ pierwotnie Koran przekazywano ustnie. Według islamu i samego Koranu jego twórcą jest Allah.

    Teologia (gr. θεος, theos, „Bóg”, + λογος, logos, „nauka”) – dyscyplina wiedzy posługująca się metodami filozoficznymi w wyjaśnianiu świata w jego relacji do Boga. Klasycznie uznawana za dziedzinę naukową, także w Polsce znajduje się na liście dziedzin naukowych, ustalonej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Stanowi metodyczne studium prawd religijnych objawionych przez Boga, w myśl maksymy (łac.) fides quaerens intellectum – wiara szukająca zrozumienia. Współcześnie zasadność uznawania pytań o Boga za naukowe jest kwestionowana. Według części autorów teologia nie spełnia współczesnych wymagań stawianych nauce, chociażby poprzez brak weryfikowalności stawianych przez nią hipotez oraz oparcie na dogmatach jako punkcie wyjściowym swoich rozważań zamiast na metodzie naukowej, czy paradygmatach naukowych. Polemikę z tymi zarzutami przedstawił m.in. papież Benedykt XVI w Wykładzie ratyzbońskim.Sztuka – dziedzina działalności ludzkiej uprawiana przez artystów. Nie istnieje jedna spójna, ogólnie przyjęta definicja sztuki, gdyż jej granice są redefiniowane w sposób ciągły, w każdej chwili może pojawić się dzieło, które w arbitralnie przyjętej, domkniętej definicji się nie mieści. Sztuka spełnia rozmaite funkcje, m.in. estetyczne, społeczne, dydaktyczne, terapeutyczne, jednak nie stanowią one o jej istocie.

    Koran składa się ze 114 sur (rozdziałów), które z kolei dzielą się na aje (wersety). Rozróżnia się 90 sur mekkańskich i 24 sury medyńskie, ze względu na miejsce ich objawienia. Sury są w Koranie ułożone przeważnie według długości, od najdłuższej do najkrótszej.

    Za „kanoniczną” uznano za panowania kalifa Usmana (644–656) redakcję Koranu autorstwa Zajda ibn Sabita, osobistego sekretarza Mahometa. Koran został spisany w klasycznym języku arabskim, przez niektórych utożsamianym z dialektem Kurajszytów, w formie prozy rytmicznej i rytmizowanej (arab. sadż). Zdaniem muzułmanów literacka forma Koranu ma być niemożliwa do naśladowania, co wiąże się z dogmatem religijnym o „cudowności Koranu” (idżaz al-kuran).

    Hidżra (z arab. hidżra(t); هِجْرَة – wywędrowanie, zerwanie stosunków, ucieczka – inaczej hegira) – "Wielka Emigracja" proroka Mahometa oraz jego zwolenników z Mekki do Jasribu, późniejszej Medyny.Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.

    Recytacja Koranu jest w świecie islamu uznawana zarówno za praktykę religijną, jak i za jedną ze sztuk pięknych. Istnieje wiele odmian recytacji Koranu, uważanych za „kanoniczne” i różniących się głównie w zakresie fonetyki.

    Ponieważ tekst Koranu jest pełen zwrotów archaicznych, niejasnych dla przeciętnego odbiorcy czy poetyckich, powstała nauka o egzegezie tekstu koranicznego (arab. tafsir). Poszczególne interpretacje Koranu zależą, m.in. od przynależności ich autorów do poszczególnych odłamów islamu, oraz ugrupowań politycznych. Za jeden z najbardziej autorytatywnych uchodzi sunnicki komentarz At-Tabariego z X w. Koran wpływał na rozwój kultury wielu narodów azjatyckich i afrykańskich.

    Al-Fatiha (arab. سورة الفاتحة sura al-Fatiha) – otwierająca Koran sura, najczęściej odmawiana modlitwa muzułmańska. Stanowi podstawę świętej księgi islamu. Jako jedyna posiada suplikację (śpiew chóralny w poezji liturgicznej, o charakterze błagalnym) basmala jako włączony do tekstu werset. Jako modlitwa odmawiana jest podczas każdego salatu, zawsze w klasycznym języku arabskim. Zwana także "matką księgi" (Umm al-kitāb). Sura wychwala Boga (ar. Allaha) i prosi o doprowadzenie ludzi do prawdziwej wiary.Święte księgi – pisma uznawane za źródła prawd religijnych przez pewne religie. Są zwykle napisane przez proroków danej religii lub ich uczniów. Często są uważane za podyktowane przez wyższe istoty.

    W wielu państwach o tradycji muzułmańskiej Koran uważany jest za jedno ze źródeł prawa, przede wszystkim w zakresie prawa cywilnego. Koran inspiruje od wieków muzułmańskich myślicieli i autorów. Wśród proroków wymienia postacie z Biblii Starego i Nowego Testamentu, wśród nich Jezusa, oraz przytacza wydarzenia opisane w Biblii. Formułuje przepisy nie tylko dotyczące praktyk religijnych, ale i stricte natury prawnej, oraz nawet powszednich przejawów życia, jak higiena, savoir-vivre.

    Archetyp – termin z dziedziny krytyki tekstu i filologii klasycznej. Archetyp w "stemma codicum" jest to kodeks, od którego pochodzą wszystkie inne kolacjonowane kodeksy zawierające przekaz danego dzieła.Damaszek (arab. دمشق, transk. naukowa Dimašq, transk. polska Dimaszk; dialekt damasceński: š-Šām) – stolica oraz największe miasto Syrii – 1,71 mln mieszkańców (XII 2009), cały zespół miejski – 4,36 mln mieszkańców (2007). Leży w południowo-zachodniej części kraju, w oazie nad rzeką Barada u podnóża gór Antyliban, na skraju Pustyni Syryjskiej. Jest to największy ośrodek przemysłowy i naukowy w Syrii, jedno z czterech świętych miast islamu, a także (od 1268) siedziba prawosławnego Patriarchatu Antiochii, znaczący ośrodek handlowy. Aglomeracja Damaszku stanowi wydzieloną jednostką administracyjną Syrii.

    Według tradycji islamu po raz pierwszy Koran został przetłumaczony na język obcy, mianowicie perski, przez Salmana al-Farsiego. Pierwszego przekładu Koranu na język europejski, mianowicie na łacinę, dokonał Robert z Ketton w 1134. Najbardziej znanymi autorami polskich przekładów Koranu są Jan Murza Tarak Buczacki, Tatar polski (wyd. 1858), oraz Józef Bielawski (wyd. 1986).

    Adam (hebr. אדם; arab. آدم - "człowiek" / "mężczyzna"), dosł. "czerwony", od koloru ziemi, z której został ulepiony) i Ewa (hebr. חוה Chawa - "budząca życie"; arab. حواء Hawwaa) – według relacji biblijnych, zawartych w Księdze Rodzaju, pierwsi ludzie. Podobną historię zawiera tradycja manichejska; wzbogacona o dodatkowe elementy została też zawarta w Koranie.Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna, ISO (ang. International Organization for Standardization, fr. Organisation internationale de normalisation) – organizacja pozarządowa zrzeszająca krajowe organizacje normalizacyjne.

    Nazwa[ | edytuj kod]

    Pierwsze potwierdzone użycie słowa kuran dotyczy samego Koranu, gdzie pojawia się ono około 70 razy w różnych znaczeniach. Arabska nazwa „qur’ān” zawiera w sobie trzyliterowy rdzeń „q-r-’” (ISO), który posiada sens kolekcjonowania, składania w całość, zaś wtórnie recytacji i czytania. Kuran, dosłownie „recytacja” lub „czytanie”, jest tak nazywany ponieważ podczas recytowania czy czytania go łączymy - lub składamy ze sobą - litery i słowa, recytując lub czytając go w określonym porządku. Kuran zatem jest masdarem, czyli rzeczownikiem odczasownikowym. Jednakże we współczesnym arabskim masdarem oznaczającym czytanie (wtórne znaczenie recytacji) nie jest kuran, ale kira'a. Jest to także termin używany na oznaczenie szkół recytacji koranicznej, w liczbie mnogiej kira'at - „szkoły recytacji”. Można więc przypuszczać, że masdar kuran stracił swoje pierwotne znaczenie pospolite odsłowne i zaczął oznaczać wyłącznie świętą księgę islamu. To dlatego arabscy gramatycy uważają słowo kuran za specjalne słowo przeznaczone na określenie świętej księgi. Równolegle powstał nowy masdar (lub już istniał, arabskie czasowniki mają bowiem często po kilka form odsłownych) kira'a o odrębnym znaczeniu. Polska forma Koran powstała najprawdopodobniej za pośrednictwem francuskim.

    Umar ibn al-Chattab, także Omar (arab. عمر بن الخطاب) (ur. ok. 591, zm. 3 listopada 644 w Medynie) – od 634 drugi kalif, drugi z czterech zwanych później sprawiedliwymi, jeden z twórców potęgi imperium arabsko-muzułmańskiego.Sura al-Alak (العلق) jest 96. surą Koranu. Czasami określana jest jako al-Ikra (إقرا, "czytaj") lub al-Kalam (القلم, "Pióro"),

    Takie ujmowanie pochodzenia nazwy kuran, zgodnie z którym jest ona rzeczownikiem odczasownikowym od słowa kara'a „recytować, czytać”, jest powszechne wśród muzułmanów. Jest ono także potwierdzone przez sam Koran, w miejscach gdzie traktuje się go jako akt recytacji, np. gdy Bóg mówi: „Zaprawdę, do Nas należy zebranie go i recytowanie [kuran]. Przeto kiedy My go recytujemy to ty postępuj za recytacją [kuran] jego!” (LXXV, 17 - 18). Część uczonych zachodnich wiąże jednak słowo kuran z wcześniejszym syryjskim qeryānā (ISO), którą to hipotezę jako pierwszy przedstawił XIX-wieczny niemiecki orientalista Friedrich Schwally. W syryjskim rdzeń „q-r-’” oznacza „wołać, przywoływać” i wtórnie „recytować” lub „głośno czytać”, w szczególności święte pisma. Qeryānā w kontekście liturgicznym oznacza po prostu „czytanie” (odpowiada tym samym łacińskiemu lectio) i takie użycie tego słowa jest potwierdzone dla VI i VII wieku. Możliwe zatem że nazwa qur’ān powstała pod wpływem syryjskiego qeryānā, ale, jak zauważa William Graham „trzeba naciskać na to, że użycie formy qur’ān (całkowicie poprawnej i wcale nierzadkiej formy masdaru) wskazuje na to że mamy tutaj do czynienia z możliwym syryjsko-chrześcijańskim wpływem na całe bogactwo znaczenia arabskiego, z całą zaś pewnością nie bezpośrednim zapożyczeniem (które prawdopodobnie dałoby masdar taki jak qiryān)”. Nazwie Koran zazwyczaj towarzyszy przymiotnik karim - „szlachetny”; w krajach muzułmańskich powszechnie mówi się i pisze Al-Kuran al-Karim („Szlachetny Koran”).

    Usman ibn Affan (arab. عثمان بن عفان ) (ur. 574 w Mekce - zm. 17 lipca 656 w Medynie) - trzeci "kalif prawowierny". Kalifem został wybrany w 644 roku przez specjalną sześcioosobową radę i pozostał nim do końca życia. W trakcie jego panowania Arabowie zdobyli większą część Egiptu, Persji, Cypr, oraz część Kaukazu. Na stanowisku kalifa zastąpił go Ali ibn Abi Talib. Na jego rozkaz i za jego panowania skompilowano wersję Koranu. Często oskarżany był o nepotyzm. Został zabity przez buntowników i pochowano go w Medynie.Al-Ghazali, właściwie Abu Hamid Muhammad ibn Muhammad at-Tusi-asz-Szafi (ur. ok. 1058 w Tus, zm. 1111 w Tus) – arabski filozof muzułmański, teolog, mistyk suficki.

    Koran to nie jedyna nazwa świętej księgi islamu. Jak pisze Janusz Danecki: „Powszechnie używa się znacznie więcej nazw zarówno o charakterze rzeczowym (odnoszącym się do pewnych form świętej księgi) jak i metaforycznych, wyrażających muzułmański szacunek dla niej”. Koran określa się jako Al-Kitab, czyli po prostu „Księga”. Takie określenie często pojawia się w samym Koranie, np. „W tej księdze nie ma niczego, co wątpliwe” (II, 2) albo „Oto Księga; posłaliśmy ją tobie, abyś wyprowadził ludzi z ciemności ku światłu” (XIV, 1). Inna nazwa Koranu to Al-Furkan, wywodząca się od aramejskiego purkana oznaczającego „wybawienie”, „ratunek”. O ile aramejski rdzeń prk związany jest z pojęciem ratowania, to arabski rdzeń frg związany jest z pojęciem podziału. W tradycji arabskiej, postępując za etymologią ludową, uznano że termin ten oznacza rozróżnienie bądź oddzielenie - w przypadku Koranu oczywiście rozróżnienie prawdy od fałszu, przynosi on bowiem prawdziwe objawienie, oddzielając je od nieprawdziwego objawienia. Także ta nazwa Koranu występuje w nim samym (II, 185; III, 4; XXV, 1). Tej nazwy używa się w Koranie także w stosunku do Tory (II, 53; XXI, 48). W stosunku do Koranu używa się także terminu zikr - „napomnienie”, zwykle w formie zikr hakim - „mądre napomnienie”. W Koranie ten termin odniesiony jest do samej księgi np. w XLIII, 44: „To jest przypomnienie [zikr] dla ciebie i dla twojego ludu”. W tradycji muzułmańskiej powszechnie używa się jeszcze wielu innych słów na określenie Koranu, takich jak kawl (słowo) czy kalam (mowa) (IX, 6; XLVIII, 15) (w obu wypadkach jest to słowo/mowa Boga: kawl/kalam Allah). W Koranie można jeszcze znaleźć takie jego nazwy jak m.in. tanzil (objawienie) (XXVI, 192), huda (przewodzenie) (XXVII, 77), nur (światło) (IV, 174), hikma (mądrość) (XVII, 39) i inne.

    Al-Kufa (ar. الكوفة translit. al-Kūfah) – miasto we współczesnym Iraku około 170 km na południe od Bagdadu i 10 km na północny wschód od Nadżafu. Leży nad brzegami rzeki Eufrat. Szacunkowa liczba ludności wynosi 110.000 (2003).Basmala (arab. بسملة) – formuła bi-ismi Allāhi ar-raḥmāni ar-raḥīm (arab. بسم الله الرحمن الرحيم, tłum. w imię Boga (Allaha) miłosiernego, litościwego) rozpoczynająca prawie każdą surę Koranu, którą prawowierny muzułmanin rozpoczyna każdą ważniejszą czynność i która świadczy o przynależności do ummy.

    We wczesnej tradycji muzułmańskiej dominuje przekonanie, że nie cały Koran został zgromadzony i spisany, tzn. nie całe objawienie przekazane Mahometowi zostało zawarte w tekście Koranu jaki znamy dzisiaj. Istotne jest tutaj rozróżnienie pomiędzy Koranem jako wszystkim co zostało objawione Prorokowi, „Księgą Boga”, w którym to sensie Koran nie jest fizycznym przedmiotem, ale ideą, a odziedziczoną książką lub pisemną manifestacją Koranu, która nazywana jest mushaf. Nazwa mushaf jest rzeczownikiem pospolitym i wiąże się z określeniem safiha, oznaczającym zapisy poszczególnych fragmentów koranicznych. Terminem mushaf określano większy zbiór tekstu koranicznego zebrany w całość. Zgodnie z tradycją po śmierci Mahometa wielu towarzyszy posiadało własne zbiory fragmentów Koranu, stąd mówiło się np. o mushaf Ubajj Ibn Kab czy mushaf Ibn Masud. Z gramatycznego punktu widzenia wyraz mushaf jest imiesłowem biernym IV tematu czasownika ashafa - „składać safihy w jeden tom”.

    Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς, łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach. Jej wyznawcy uznają w nim obiecanego Mesjasza i Zbawiciela, który ustanowił Królestwo Boże poprzez swoje Zmartwychwstanie. Kanon wiary chrześcijańskiej został spisany w Nowym Testamencie i przekazywany jest przez Kościoły.Bóg lub bóstwo – istota nadprzyrodzona, której istnienie postuluje większość religii. Zajmuje się nim teologia i filozofia, gdzie jest ono uważane za zagadnienie metafizyczno-egzystencjalne. Ze względu na duże zróżnicowanie rozumienia tego pojęcia, trudno jest o jego jednoznaczną definicję (co dodatkowo utrudniają założenia teologiczne związane z tym zagadnieniem, pochodzące z poszczególnych religii). Jako najbardziej różniące się od siebie, należy wyodrębnić definicje używane przez religie politeistyczne i monoteistyczne, deizm, panteizm oraz panenteizm.

    Historia[ | edytuj kod]

    Powstanie Koranu w tradycji muzułmańskiej[ | edytuj kod]

    W tradycji islamu powstanie Koranu jest nieodłącznie związane z osobą Mahometa. Podczas gdy Biblia jest zbiorem ksiąg, którego różne części powstawały przez kolejne stulecia, Koran jest jedną księgą, która została przekazana przez jednego człowieka. Zgodnie z muzułmańską ortodoksją to Bóg przemawia w Koranie, Mahomet jest tym, który otrzymuje od niego objawienie, zaś anioł Dżibril (muzułmański odpowiednik biblijnego Gabriela) jest pośrednikiem pomiędzy jednym a drugim. Mahomet miał otrzymać swoje pierwsze objawienie w roku 610, kiedy rozmyślał w odosobnieniu w grocie góry Hira nieopodal Mekki. To wydarzenie, nazywane „Nocą Przeznaczenia” (Lajlat al-Kadr), w dramatyczny sposób opisuje autor pierwszej siry (biografii Mahometa), Ibn Ishak, w opowieści włożonej w usta Proroka:

    Ramadan (po arabsku: رمضان, ramaḍān – per., paszto i czecz. ramzan; tur. ramazan) – dziewiąty miesiąc kalendarza muzułmańskiego. Dla muzułmanów jest święty, gdyż w tym miesiącu rozpoczęło się objawianie Koranu – archanioł Gabriel (arab. Dżibril) ukazał się Mahometowi, przekazując kilka wersów przyszłej świętej księgi islamu.Filozofia świata islamu, filozofia muzułmańska (zwłaszcza dla średniowiecza używa się także niedokładnych określeń filozofia arabska, klasyczna filozofia arabska, średniowieczna filozofia arabska) - zespół tradycji filozoficznych kultywowanych na terenach objętych przez islam, przy czym nie zawsze zgodnych z islamską ortodoksją religijną.
    Pewnej nocy, kiedy zasnąłem, przyszedł do mnie archanioł Gabriel z kawałkiem brokatu, na którym było coś napisane, i powiedział: „Ikra! Czytaj!” Ja mu odpowiedziałem: „Cóż mam czytać?” Wówczas on zaciskał wokół mnie ów brokat tak, iż myślałem, że to już śmierć. Następnie rozluźnił uścisk i powiedział: „Ikra! Czytaj!” Ta scena powtórzyła się dwa razy. A kiedy Muhammad powiedział, że nie potrafi czytać, archanioł Gabriel wyrecytował pięć pierwszych wersetów sury XCVI: Czytaj w imię twego Pana, który stworzył!/Stworzył człowieka z grudki krwi zakrzepłej!/Czytaj!/Twój Pan jest najszlachetniejszy!/On jest Tym, który nauczył człowieka przez pióro; nauczył człowieka tego, czego on nie wiedział”. Potem archanioł Gabriel zniknął. Obudziłem się ze snu i poczułem, jak gdyby coś wyciskało pieczęć na moim sercu. Wyszedłem. I gdy byłem już pośrodku góry, usłyszałem głos z nieba: „O Muhammadzie! Ty jesteś Posłańcem Boga, a ja jestem archanioł Gabriel”.

    A zatem Mahomet został wezwany do prorokowania w imię Boga za pośrednictwem Dżibrila. Całkowicie bierna rola Mahometa w tym procesie w muzułmańskiej egzegezie została jeszcze podkreślona przez interpretację koranicznego epitetu Proroka, „ummi”, jako niepiśmienny. Nieumiejętność czytania i pisania przez Mahometa w teologii islamu została uznana za szczególny dowód niezwykłości (idżaz) jego proroctwa, które w tej sytuacji musiało pochodzić całkowicie od Boga. Sformułowanie As-Sujutiego (zm. 1505) można uznać za typowe dla muzułmańskiego ujęcia, uzgadniającego ze sobą materiał zawarty w Koranie, sunnie i sirze, w próbie stworzenia z nich spójnej całości. As-Sujuti twierdzi że Koran był objawiany w dwóch etapach. Najpierw zstąpił on z „chronionej tablicy” (lawz mahfuz) do najniższych niebios w „Noc Przeznaczenia”. Następnie był on przekazywany Mahometowi przez Dżibrila częściami, począwszy od roku 610, aż do momentu na krótko przed jego śmiercią w roku 632. To wyjaśnia i uzgadnia ze sobą takie fragmenty Koranu jak XVII, 106; XXV,32; LXXVI,23 i LXXXVII, 6–7 wraz z II, 185 oraz XCVII, 1–5.

    Al-Hadżdżadż Ibn Jusuf, arab. الحجاج بن يوسف (pełne imię: Abu Muhammad al-Hadżdżadż Ibn Jusuf Ibn al-Hakam Ibn Akil as-Sakafi) (ur. ok. 661 w Taifie, zm. w czerwcu 714 w Wasicie) – umajjadzki dowódca wojskowy i namiestnik Iraku od roku 694 aż do śmierci.Sura mekkańska – sura, która według muzułmanów została objawiona Mahometowi w Mekce. Sury mekkańskie są bardzo krótkie, w przeciwieństwie do sur medyńskich. Charakteryzują się niewielką liczbą aja. Aje w surach mekkańskich również są bardzo krótkie. Są one pełne krótkich, zwięzłych, niekiedy dynamicznych stwierdzeń. Tematyka tej części Koranu wiąże się z kosmologią i osobistą relacją człowieka do Allaha. Stanowią w dużej części opis metafizycznych doznań, są często trudniejsze do zrozumienia w porównaniu do sur medyńskich, które w większości zawierają praktyczne opisy dotyczące praw - nakazów i zakazów moralnych, a także politycznych oraz religijnych.Sury to podstawowe dekrety islamu .

    Takie ujmowanie objawienia koranicznego jest związane z przekonaniem, że tekst Koranu jest tylko odpisem oryginału znajdującego się u Boga w niebie na wyżej wspomnianej „chronionej tablicy”. Koran nazywa ten archetyp objawienia umm al-kitab, co Bielawski w swoim przekładzie w zależności od kontekstu tłumaczy jako: istota Księgi (III, 7), Matka Księgi (XIII, 39; XLIII, 2 - 4) albo Księga ukryta (LVI, 77 - 80). Także poprzednie objawienia, takie jak Tora („At-Taurat”) czy Ewangelia („Al-Indżil”), mają swoje źródło w tej Księdze Matce. Koran pochodzący od Mahometa ma jednak szczególny status, co wynika z natury jego proroczej misji. W Koranie mówi się o „wysłannikach” („rasul”) (w tłumaczeniu Bielawskiego posłańcach) i „prorokach” („nabi”), przy czym różnica pomiędzy nimi nie jest jasno zarysowana. Nie ulega jednak wątpliwości, że wysłannicy mają wyższy status niż prorocy, o czym świadczy choćby fakt, że ilekroć tytuły te pojawiają się razem, tytuł wysłannika wymieniany jest jako pierwszy. Bycie wysłannikiem nie wyklucza bycia prorokiem i sam Mahomet był zarówno jednym, jak i drugim. Podstawową misją tych boskich posłańców, takich jak Adam, Abraham (Ibrahim) czy Jezus (Isa), jest głoszenie monoteizmu i ostrzeganie ludzi przed dalszym popadaniem w grzech. Misja Mahometa jest potwierdzeniem i wypełnieniem misji jego poprzedników. Dlatego przysługuje mu tytuł „Pieczęci Proroków” („chatam an-nabijjin”), co oznacza, że potwierdza on wszystkie poprzednie proroctwa i jednocześnie zamyka ich cykl. Misja Mahometa była konieczna, ponieważ wskutek niedoskonałości przekazu prorockiej tradycji, jak i świadomego jej fałszowania przez Żydów i chrześcijan, „We wcześniejszych księgach objawionych pojawiają się poważne zniekształcenia objawienia Boskiego. Natomiast Koran jako ostatnie objawienie zawiera w sobie ostateczną jego wersję i poprawę wszystkich błędów”.

    Mojżesz, łac. Moyses, hebr. מֹשֶׁה Mosze, arab. موسى, Musa, cs. Prorok Bogowidiec Moisiej – postać biblijna, przywódca Izraelitów w okresie ich wyjścia z Egiptu i wędrówki do Ziemi Obiecanej, święty prorok. Żył prawdopodobnie w XIII wieku p.n.e. (według Biblii 120 lat). Syn Amrama i Jokebed, brat Aarona i Miriam.Bagdad (arab. بغداد = Baghdād) – stolica Iraku; liczba mieszkańców wynosi ponad 7 mln. Położony na zachodnim brzegu Tygrysu jest jednym z największych miast na Bliskim Wschodzie.

    Za życia Mahometa Koran miał zasadniczo pozostawać w formie ustnej, chociaż muzułmańska tradycja przyznaje że Prorok zatrudniał sekretarzy spisujących jego objawienia. Niemniej zgodnie z najszerzej akceptowaną narracją dotyczącą zebrania koranicznego tekstu za panowania pierwszego kalifa, Abu Bakra (632 - 634), zarówno sam Abu Bakr, jak i Zajd Ibn Sabit, któremu ostatecznie powierzono to zadanie, mieli wyrażać wątpliwości co do tego czy należy dokonywać pisemnej redakcji Koranu w sytuacji gdy sam Mahomet nie uznał tego za słuszne. Z inicjatywą spisania Koranu miał wystąpić przyszły kalif Umar (634 - 644), który po bitwie pod Jamamą w roku 633, w której zginęło wielu towarzyszy Proroka przechowujących w swojej pamięci fragmenty Koranu, miał zwrócić uwagę Abu Bakrowi iż istnieje zagrożenie utraty części objawienia. W tej sytuacji Abu Bakr nakazał Zajdowi Ibn Sabitowi, który wcześniej pełnił funkcję sekretarza Mahometa, przystąpienie do gromadzenia tekstu. Zajd zgromadził fragmenty znalezione na „kawałkach papirusu, gałązkach palmowych, kościach (łopatkach i żebrach) zwierząt, kawałkach skóry, drewnianych tabliczkach i w sercach ludzi”. To wówczas problemy związane z fragmentarycznością zachowanych przekazów doprowadziły do powstania wspomnianej powyżej teorii mushafu, czyli zachowanego tekstu Koranu, z założenia różnego od archetypicznej Księgi Matki znajdującej się u Boga. Spisany przez Zajda tekst Koranu po śmierci Abu Bakra miał zostać przekazany Umarowi, kiedy zaś ten zmarł przechowała go jego córka i wdowa po Mahomecie Hafsa.

    Joachim Lelewel (ur. 22 marca 1786 w Warszawie, zm. 29 maja 1861 w Paryżu) – polski historyk, bibliograf, numizmatyk, poliglota (znał 12 języków), heraldyk i działacz polityczny.Józef Bielawski (ur. 12 sierpnia 1910 w Starej Wsi koło Brzozowa, zm. 19 września 1997 w Warszawie) – polski arabista i islamista, twórca pierwszych stacjonarnych polskich studiów islamistycznych. Stworzył od podstaw nowoczesną i największą w Polsce arabistykę na Wydziale Orientalistycznym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie po dziś dzień kontynuuje się zapoczątkowane przez niego kierunki badań.

    Ostateczna redakcja Koranu miała się dokonać za kalifa Usmana (644 - 656). Bezpośrednią przyczyną usmańskiej kodyfikacji miała być niezgoda pomiędzy Irakijczykami i Syryjczykami co do sposobu odprawiania wspólnej modlitwy podczas wyprawy do Armenii i Azerbejdżanu. Po wyprawie dowodzący nimi Huzajfa Ibn al-Jaman miał zwrócić się do Usmana: „O Przywódco Wiernych! Powiedz tej wspólnocie co ma czynić zanim podzielimy się w naszych czytaniach tak jak Żydzi i chrześcijanie!”. W społeczności muzułmańskiej miało wówczas funkcjonować wiele mushafów zebranych przez szanowanych towarzyszy Proroka, takich jak Ubajj Ibn Kab, Ibn Masud, Abu Musa al-Aszari, Al-Mikdad al-Aswad, Ali Ibn Abi Talib i Abd Allah Ibn al-Abbas. Trzy pierwsze z nich uzyskały sławę autorytatywnych kodeksów, zaś ponieważ ich twórcy pochodzili z trzech miast (amsar): Damaszku, Kufy i Basry określano je jako kodeksy miast: masahif al-amsar. Brak jednak było jednej obowiązującej wersji tekstu i temu problemowi miała zaradzić powołana przez Usmana czteroosobowa komisja, na czele której stanął Zajd Ibn Sabit. W swojej pracy korzystała ona z tekstu Koranu przechowanego przez Hafsę. W sumie „Największym osiągnięciem kalifa Usmana było nie tyle opracowanie samego tekstu (czego zapewne dokonali uczeni), lecz uzyskanie zgody całej społeczności muzułmańskiej na opracowaną wcześniej wersję Koranu. Symbolicznie wyraża się to opowieścią (legendą?) o zniszczeniu (spaleniu) wcześniejszych wersji i o rozesłaniu tekstu koranicznego przez Usmana do czterech głównych miast imperium muzułmańskiego: Mekki, Damaszku, Kufy i Basry”.

    Islam (arab. الإسلام ; al-islām) – religia monoteistyczna, druga na świecie pod względem liczby wyznawców po chrześcijaństwie. Świętą księgą islamu jest Koran, a zawarte w niej objawienie ma stanowić ostateczne i niezmienne przesłanie Boga do ludzi.Egipt (arab. مصر Miṣr; dialekt egipski: Máṣr (/masˤɾ/); łac. Aegyptus, gr. Αίγυπτος Aígyptos), nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. جمهوريّة مصر العربيّة Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji. Egipt graniczy z Izraelem i Strefą Gazy na północnym wschodzie, Sudanem na południu i Libią na zachodzie. Od północy rozpościera się Morze Śródziemne, a na wschodzie Morze Czerwone.

    Ogłoszenie obowiązującej wersji Koranu spotkało się jednak z oporem muzułmanów przywiązanych do innych wersji świętej księgi, które dotychczas funkcjonowały w obiegu. Szczególnie głośnym echem odbił się konflikt pomiędzy Usmanem a Ibn Masudem, który miał otwarcie odrzucić kalifacką postać objawionego tekstu i odmówić zniszczenia swojego mushafu oraz zaprzestania jego nauczania. Usmańska wersja Koranu nie mogła ujednolicić jego odczytania także z tego powodu, że była sporządzona we wczesnej formie pisma arabskiego, która miała postać scriptio defectiva, pozwalając jedynie na zapisanie spółgłosek, nie przedstawiając pełnej wokalizacji i nie posiadając znaków diakrytycznych na odróżnienie wszystkich liter. W tej sytuacji istniało wiele sposobów recytowania (kira'at) Koranu i czasami nawet nie można było stwierdzić, czy dany wariant należy zaliczyć do kanonicznej, usmańskiej wersji, czy też on od niej odbiega. Temu problemowi miało zaradzić stopniowe doskonalenie arabskiego pisma. Arabska tradycja przypisuje wprowadzenie znaków diakrytycznych pozwalających na odróżnienie wszystkich spółgłosek słynnemu umajjadzkiemu namiestnikowi Iraku, Hadżdżadżowi Ibn Jusufowi (zm. 714), choć zgodnie z inną jej wersją miał tego dokonać gramatyk Chalil Ahmad (zm. 791). Z kolei wprowadzenie oznaczeń samogłoskowych miało być dziełem legendarnego twórcy arabskiej gramatyki Abu al-Aswada ad-Du'ali (zm. 688). To nowe scriptio plena, pozwalające w pełni oddać fonetykę języka arabskiego było wprowadzane powoli i szeroko przyjęło się na początku X wieku.

    Wydawnictwo Armoryka – polskie wydawnictwo specjalizujące się książkach, ebookach i audiobookach obejmujących szeroko pojętą tematykę religioznawczą i historyczną, a także literaturę piękną oraz książki popularne dotyczące zagadek natury i wiedzy.Dhikr (arab. l. poj. ذکر, l. mn. اذكار; pers. zikr; tur. i malaj. zikir; urdu zakr; beng. jikir), dosłownie wspominanie - w islamie oznacza rozmyślanie o Allahu. Może też oznaczać inne czynności mające na celu utrzymanie świadomości jego istnienia. W sufizmie jest to specyficzna, podstawowa forma modlitwy. Dość często stosowaną pomocą w dhikr jest subha - odpowiednik katolickiego różańca.

    Z chwilą kiedy możliwe stało się ustalenie pełnej wokalizacji koranicznego tekstu rozpoczęła się eliminacja kolejnych stylów recytacji. Centralną postacią w „najważniejszej koranicznej reformie od czasów Usmana” był Ibn Mudżahid (zm. 936), który „w przypływie geniuszu wybrał siedmiu powszechnie znanych nauczycieli Koranu z VIII stulecia i ogłosił że ich odczytania wszystkie posiadają boski autorytet, którego brakuje innym. Powołał się on przy tym na popularny hadis w którym Prorok mówi że Koran został mu objawiony w «siedmiu literach» (sabat ahruf)”. Sens tego wyrażenia w tym hadisie jest niejasny, Ibn Mudżahid zinterpretował go jednak jako „siedem recytacji/lekcji”. Idea Ibn Mudżahida szybko została zaakceptowana przez abbasydzkich wezyrów Ibn Muklę i Alego Ibn Isę, zaś nowy sposób zapisu Koranu pozwalał władzom na większy nacisk na uniformizację. Już w roku 934 bagdadzki gramatyk i tradycjonista Ibn Miksam został zmuszony do odwołania swoich poglądów, zgodnie z którymi spółgłoskowy tekst Koranu może być recytowany w każdy sposób zgodny z gramatyką. Zaś w następnym roku inny recytator Koranu, Ibn Szanabuz, który w ramach publicznego kultu posługiwał się wersjami Ibn Masuda, Ubajja i innych został podobnie zmuszony do zaprzeczenia dopuszczalności ich używania i wychłostany. Później liczbę dopuszczalnych sposobów recytacji powiększono do dziesięciu, a następnie czternastu. Należy tutaj zauważyć, że podczas gdy dla takiego zachodniego orientalisty jak Ignaz Goldziher istnienie wielu lekcji Koranu jest dowodem na rzecz późnego ustalenia jego tekstu, to dla muzułmanów wręcz przeciwnie, jest to dowód na istnienie nieprzerwanej ustnej tradycji przekazywania koranicznego tekstu, która ostatecznie wywodzi się od Mahometa i jego towarzyszy.

    Kalif (arab. chalifa, „następca”) – tytuł następców Mahometa, czyli przywódców muzułmańskich społeczności państwowo-religijnych zwanych kalifatami. Pierwszym kalifem po śmierci Mahometa w 632 roku został Abu Bakr. Po zamordowaniu kalifa Alego w 661 roku, w wyniku sporu o sukcesję, doszło do rozłamu wewnątrz wyznawców islamu na szyitów i sunnitów. Kalifowie szybko zaczęli tracić władzę polityczną nad rozrastającym się imperium muzułmańskim. W 909 r. powstał szyicki kalifat w Kairze, zniszczony przez Saladyna w 1171 r. W 929 roku emir Kordoby, Abd ar-Rahman III, ogłosił się kalifem, jednak jego kalifat rozpadł się już w 1031 r.Księga Powtórzonego Prawa [Pwt], Piąta Księga Mojżeszowa [5 Mojż] zamyka Torę, jest piątą księgą Starego Testamentu i Biblii. Nazwa księgi w języku hebrajskim to Dwarim דברים, czyli "słowa", od pierwszego jej wyrazu, w grece (Septuaginta - Δευτερονόμιον) i łacinie (Wulgata) - Deuteronomium, co oznacza "powtórzone prawo". Zawiera sporo nawiązań do poprzednich czterech ksiąg, w tym np. powtórzenie Dekalogu i innych przepisów. W księdze tej umieszczony jest również hymn Mojżesza.

    Wraz z ostatecznym ustaleniem dopuszczalnych wariantów lekcji Koranu zmieniło się także podejście muzułmańskiej tradycji do problemu powstania koranicznego tekstu. We wcześniejszych źródłach można znaleźć częste uwagi o niekompletności oraz niedoskonałości usmańskiej redakcji Koranu, która bywa przeciwstawiana szczególnie tekstowi Ibn Masuda. Jednakże już Ibn Hazm (zm. 1064) podtrzymuje że to sam Bóg ostatecznie ustalił znany muzułmanom tekst Koranu, osobiście gromadząc go przed śmiercią Mahometa i ustalając porządek sur, po czym Dżibril miał dwukrotnie uczyć Proroka jak go recytować. Z kolei Al-Baghawi (zm. 1117) twierdzi że mushaf Usmana to ostateczna recytacja Koranu dokonana w obecności Mahometa przed jego śmiercią, przy czym miał być przy niej obecny Zajd Ibn Sabit. W ten sposób Al-Baghawi połączył ideę że tekst Koranu został ustalony już za życia Proroka z tradycją że został on zredagowany przez Zajda Ibn Sabita oraz ogłoszony przez Usmana, podczas gdy Ibn Hazm całkowicie zlekceważył proces późniejszej redakcji. Ostatecznie w tradycji muzułmańskiej ustalił się pogląd, zgodnie z którym Mahomet nie pozostawił pełnego spisanego tekstu, lecz dzięki nieprzerwanej tradycji ustnej recytacji nic z objawienia nie zostało zagubione i już za panowania Abu Bakra dokonano zebrania pełnej wersji Koranu, która następnie za pośrednictwem Umara i Hafsy została przekazana Usmanowi. Jednocześnie z biegiem czasu i rosnącym naciskiem na uniformizację coraz większa liczba sposobów recytacji wychodziła z praktycznego użycia. We współczesnym islamie w powszechnym użyciu są jedynie dwie lekcje Koranu. Jedna z nich to lekcja Asima (zm. 745) z Kufy w przekazie Hafsa (zm. 796) (określa się ją zwrotem Hafs an Asim), która stała się podstawą standardowej egipskiej edycji Koranu wydanej z oficjalną sankcją po raz pierwszy w roku 1923. To wydanie obecnie uchodzi za najlepszą dostępną wersję Koranu. Druga szeroko używana lekcja pochodzi od Nafiego (zm. 785) z Medyny i została przekazana przez Warsza (zm. 812) (stąd jest to Warsz an Nafi), zaś jest ona rozpowszechniona w innych częściach Afryki poza Egiptem.

    Józef, Józef Egipski (hebr. יוֹסֵף; arab. يوسف Jusuf, skrócona forma imienia Josifiasz: [oby] Jah dodał [pomnożył]) – patriarcha biblijny, syn Jakuba i Racheli, żył 110 lat. Jego historia jest opisana jedynie w Księdze Rodzaju, nie ma potwierdzenia w źródłach egipskich. Jednakże biblijny opis dostarcza spójnych i zbieżnych informacji z faktami historycznymi na temat okresu, na który datuje się pobyt Józefa w Egipcie takich jak cena niewolnika czy panujący władcy. Znamiennym faktem, który jest jednym z silnych dowodów potwierdzających pobyt Józefa w Egipcie jest znalezisko w Muzeum Egipskim w Kairze. Badacze z zespołu Sa’ida Muhammada Thabeta, prowadzący prace inwentaryzacyjne w muzeum, twierdzą, że odkryli monety z imieniem i wizerunkiem biblijnego patriarchy. Ich zdaniem mogą one pochodzić z czasów, kiedy Józef żył w Egipcie, co jednak spotyka się ze sceptycznymi komentarzami.Karaczajewsk (ros. Карача́евск; karacz.-bałk. Къарачай шахар; abaz. Къарча) – miasto w Republice Karaczajewo-Czerkieskiej, Rosja, w górskich rejonach Kaukazu Północnego, u zbiegu rzek Kubań i Teberdy. Centrum administracyjne rejonu karaczajewskiego, siedziba Państwowego Uniwersytetu Karaczajewo-Czerkieskiego.

    Ślady pewnej opozycji wobec obowiązującej wersji Koranu przechowały się jedynie wśród szyitów. Szczególnie wcześni imamici krytykowali koraniczny tekst, twierdząc że jego redaktorzy dopuścili się fałszerstwa (tahrif) zarówno przez pewne opuszczenia (w szczególności fragmentów wskazujących na szyitów) jak i dodatki. Te oskarżenia mają jednak charakter bardzo ogólny i nie wskazują żadnego konkretnego fragmentu, który miałby być przykładem fałszerstwa. Począwszy od X wieku poglądy imamitów w tej kwestii stają się bardziej umiarkowane, co wyraża się przede wszystkim w twierdzeniu, że tekst Koranu nie zawiera żadnych zafałszowań objawienia Mahometa, chociaż nie przekazuje go w całości. Pomimo to do dnia dzisiejszego pojawiają się szyiccy uczeni, którzy starają się wykazać fałszerstwa w przyjętym przez sunnitów tekście Koranu. Jedną z najbardziej radykalnych prac tego rodzaju napisał znany imamicki uczony Hosejn Taghi Nuri Tabarsi (zm. 1902), jednak jego poglądy w tej materii spotkały się z krytyką nawet jego współwyznawców. Oskarżenia o tahrif nadal są drażliwą kwestią w stosunkach pomiędzy szyitami i sunnitami, tak że „właściwie nie ma żadnej nowej książki poświęconej naukom koranicznym, która nie zawierałaby długiego rozdziału poświęconego tahrif”.

    Marek Marian Dziekan (ur. 27 marca 1965 w Pacanowie w woj. świętokrzyskim) – prof. dr hab., kierownik Katedry Bliskiego Wschodu i Północnej Afryki Uniwersytetu Łódzkiego, pracownik Katedry Arabistyki i Islamistyki Uniwersytetu Warszawskiego i Pracowni Języka i Kultury Arabskiej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz Przewodniczący Rady Programowej Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Łódzkim. Ukończył III Liceum Ogólnokształcące w Tarnowie.An-Nas (سورة الناس) – zaliczana jest zwykle do wczesnych sur mekkańskich (ze względu na tematykę oraz formę literacką), choć tradycjoniści nie są co do tego zgodni, i w niektórych hadisach wiarygodnych zalicza się ją do sur medyneńskich. Liczy 6 wersetów (ajatów), 80 liter (arab. ‘huruf’). W języku polskim jej tytuł oznacza: „Ludzie” (również „Ludzkość”, czy raczej „Rodzaj ludzki”). Jest to 114, ostatnia sura Koranu.

    Zachodnie badania nad powstaniem Koranu[ | edytuj kod]

    Za początek współczesnych, akademickich badań nad Koranem uznaje się dzieła dwóch niemieckich uczonych, Historisch-kritische Einleitung (1844) Gustava Veila (zm. 1889) i Geschichte des Qorāns (1860) Theodora Nöldeke (zm. 1930). Zarówno Weil jak i Nöldeke próbowali w swoich dziełach ustalić chronologię powstania Koranu w sensie kolejności objawienia kolejnych jego sur. Punktem wyjścia ich badań były ustalenia uczonych muzułmańskich, którzy zajmowali się okolicznościami objawienia poszczególnych sur w ramach specjalnej nauki nazywanej asbab an-nuzul, dosłownie „przyczyny objawienia”. Tymi badaniami zajmowali się tacy słynni filologowie i teologowie jak Ibn an-Nahhas (zm. 950), Hibat Allah Ibn Salama (zm. 1019) i Ibn Hazm (zm. 1064). Weil i Nöldeke zasadniczo przejęli ustalony w ramach asbab an-nuzul podział na sury mekkańskie i medyńskie, tj. objawione przed i po hidżrze, jednak w ramach sur mekkańskich wyróżnili trzy dodatkowe podokresy, przy czym w sposób najpełniejszy ten podział uzasadnił Nöldeke i to jego praca stała się punktem odniesienia dla kolejnych generacji badaczy Koranu. Według Nöldeke w pierwszym podokresie mekkańskim (610 - 615) powstawały sury poetyckie, o treściach pełnych religijnego natchnienia, przypominające wypowiedzi arabskich wieszczków. W drugim podokresie (615 - 620) wersety są spokojniejsze, pełne refleksji, i dotyczą przede wszystkim zasadniczego dogmatu islamu: jedyności Boga (tauhid). Trzeci podokres ma charakter bardziej narracyjny, czego przykładem może być sura Jusuf, prezentująca muzułmańską wersję opowieści o Józefie. W Medynie Mahomet był przede wszystkim założycielem muzułmańskiej gminy, stąd fragmenty Koranu z tego okresu zawierają przede wszystkim treści związane z praktyką sprawowania władzy i stosowania prawa. Nöldeke uważał muzułmańską tradycję odnośnie do powstania Koranu za całkowicie wiarygodną i bronił jej przed atakami Henri Lammensa, stwierdzając m.in. że „Może w nim znajdować się jakiś drobny błąd uczonego, ale Koran Usmana nie zawiera niczego poza autentycznymi elementami - chociaż czasami w dziwnym porządku”.

    Klasyczny język arabski (arab. اللغة العربية الفصحى luġat ul-ʿarabiyyat ul-fuṣḥā, w skrócie fusha) powstał jako środek porozumiewania się między plemionami posługującymi się różnymi dialektami semickimi, zamieszkałymi na terenie Półwyspu Arabskiego. Istnieją dwie teorie odnośnie powstania języka klasycznego:Australia (Związek Australijski, Commonwealth of Australia) – państwo położone na półkuli południowej, obejmujące najmniejszy kontynent świata, wyspę Tasmanię i inne znacznie mniejsze wyspy na Oceanie Indyjskim i Spokojnym. Jedyny kraj, który obejmuje cały kontynent. Siłą rzeczy nie posiada granic lądowych z żadnym państwem.

    Geschichte des Qorāns w latach 1909 - 1938 ukazało się w nowej, trzytomowej edycji, przy czym pierwszy tom oryginalnej książki został poprawiony przez Nöldeke z pomocą jego ucznia Friedricha Schwally'ego. Schwally napisał także drugi tom, poświęcony gromadzeniu koranicznego tekstu, stwierdzając w nim że tradycje dotyczące dokonania tego przez Abu Bakra mają charakter legendarny. Schwally zauważył m.in., że trudno znaleźć wiadomości o jakichś ważnych recytatorach Koranu, którzy mieliby zginąć w bitwie pod Jamamą, brak też źródeł na potwierdzenie iż redakcja Abu Bakra przez kogokolwiek była uznana za autorytatywną, a opowieść o niej ignoruje też fakt istnienia pisemnych zapisów objawienia, z których miał przecież korzystać Zajd Ibn Sabit. Schwally uznawał jednak historyczność usmańskiej redakcji Koranu, pomimo zakwestionowania pewnych szczegółów opisujących ją narracji. Trzeci tom, napisany przez Gotthelfa Bergsträssera (zm. 1933) i ukończony przez jego ucznia Otto Prezla (zm. 1941) dotyczył historii koranicznego tekstu i zajmował się głównie jego różnymi wariantowymi lekcjami, w tym obecnymi w szkołach recytacji. Był on w zasadzie wstępem do sporządzenia krytycznej edycji Koranu, którego to zadania w tym samym czasie podjął się także australijski uczony Arthur Jeffrey (zm. 1959). Oba projekty ostatecznie zakończyły się niepowodzeniem, ale dostarczyły mnóstwo nowego materiału badawczego. Bergsträsser i Pretzl doszli m.in. do wniosku, że wbrew muzułmańskiej tradycji warianty obecne w różnych szkołach recytacji nie wynikają z różnicy w ustnym przekazie, ale są wynikiem różnych prób odczytania tekstu spółgłoskowej edycji Koranu. Tak ulepszona Geschichte des Qorāns stała się punktem odniesienia dla wszelkich przyszłych studiów nad Koranem.

    Język syryjski (syriacki, ܣܘܪܝܝܐ suryāyā) – dialekt wschodnioaramejski z okolic Edessy (obecnie Şanlıurfa w Turcji). Chociaż przestał być używany w mowie w VIII wieku po najeździe Arabów na Syrię, stał się głównym językiem literackim i liturgicznym chrześcijaństwa na Bliskim Wschodzie. Używany jest do dziś m.in. przez kościoły jakobicki, asyryjski, maronicki i malabarski.Syria (arab. سوريا / سورية, transk. Sūriyya), nazwa oficjalna: Syryjska Republika Arabska (arab. الجمهورية العربية السورية, transk. Al-Dżumhurijja al-Arabijja as-Surijja) – arabskie państwo na Bliskim Wschodzie, graniczące z Turcją (822 km), Irakiem (605 km), Jordanią (375 km), Libanem (375 km) i Izraelem (76 km).

    Pod koniec XIX i w pierwszej połowie XX wieku kolejni uczeni próbowali ustalić historię powstawania koranicznego tekstu posługując się metodą rozwiniętą przez Veila i Nöldeke, to jest przede wszystkim opierając się na filologicznej analizie tekstu samego Koranu. Spośród nich najważniejszymi byli Régis Blachère (zm. 1973) i Richard Bell (zm. 1952). U tego ostatniego procedura przybrała nowy wymiar, ponieważ za częścią muzułmańskiej tradycji przyjął on, iż koraniczne sury nie stanowiły pierwotnie jednolitej całości, lecz były w procesie redakcji tworzone z różnych fragmentów. Bell uważał, że sury przeszły przez proces rewizji i transformacji i podczas gromadzenia Koranu liście lub kawałki papirusu zatraciły swój pierwotny porządek. Sugerował także, że treści zapisane na odwrocie tych materiałów pisarskich czasami zostały włączone nie do tej sury, do której miały należeć. Procedura Bella prowadziła w rezultacie do podziału Koranu na bardzo małe fragmenty, czasami pojedyncze zdania. Żadna z późniejszych chronologii tekstu koranicznego nie uzyskała tej popularności co schemat zaproponowany przez Nöldeke, co było spowodowane przede wszystkim tym, że jako z reguły znacznie bardziej skomplikowane te chronologie dużo trudniej poddawały się ocenie. Szczególnie dzielenie Koranu na tak małe części jak Bell sprawiało, że zbudowanie jakiejś jego wewnętrznej chronologii zaczęło się wydawać niemożliwe.

    Janusz Antoni Danecki (ur. 6 października 1946 w Katowicach) – polski arabista i islamista, językoznawca i literaturoznawca, profesor nauk humanistycznych, pracownik naukowy Katedry Arabistyki i Islamistyki Uniwersytetu Warszawskiego.Mekka (pełna nazwa: Makkat ul-Mukarramah, znana również jako Makka; ar. مكة) – święte miasto islamu, miasto w zachodniej części Arabii Saudyjskiej, stolica prowincji Al-Hidżaz, położona u podnóża masywu górskiego (277 m n.p.m.) Dżabal al-Karnajt, w wąskiej i piaszczystej Dolinie Abrahama. Zamieszkuje ją ok. 1,7 mln ludzi. Trzecie co do wielkości miasto kraju.

    Bell zdecydowanie odrzucał muzułmański dogmat o niepiśmienności Mahometa i uważał, że „Koran miał postać pisemną kiedy redaktorzy (Zajd Ibn Sabit i inni) rozpoczęli swoją pracę, napisany przez Mahometa, jak osobiście sądzę, albo przez innych pod jego dyktando”. Według Bella proces kompozycji Koranu można podzielić na trzy główne okresy: 1. wczesny, z którego przetrwały tylko fragmenty, zawierający przede wszystkim listy „znaków” i napomnień do oddawania czci Bogu; 2. okres Koranu, pokrywający się z późnym okresem aktywności Mahometa w Mekce oraz początkiem jego pobytu w Medynie, podczas którego próbował on stworzyć Koran (w pierwotnym sensie recytacji) zawierający sedno poprzednich objawień; 3. okres księgi, który rozpoczął się gdzieś pod koniec drugiego roku w Medynie, podczas którego Mahomet zaczął tworzyć książkę (kitab) mającą być niezależnym objawieniem. Traktując Koran jako źródło bardziej wiarygodne niż sunna i sira, według niego skażone opowieściami o charakterze legendarnym, Bell starał się także zrekonstruować ideową ewolucję Mahometa. Bell doszedł do wniosku że misja proroka islamu początkowo miała cel jedynie lokalny i ograniczony - chciał on tylko wezwać Mekkańczyków do uznania udziału Boga w stworzeniu świata i oddawania czci jedynie jemu. Po tym gdy uzyskał informacje na temat innych tradycji monoteistycznych Mahomet wprowadził ideę eschatologicznej kary wraz ze ścisłym monoteizmem. Kiedy znalazł się w Medynie, jego objawienia zaczęły być kierowane także do Ludów Księgi. Dopiero gdy ci go nie zaakceptowali Ludy Księgi zostały odrzucone i pojawiła się religia islamu.

    Isa bin Marjam (عيسى بن مريم) – arabskie i muzułmańskie imię jednego z proroków islamu - Jezusa. Jego imię jest wspominane 26 razy w Koranie.Język perski, nowoperski (per. فارسی fārsī) – język z grupy irańskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się ponad 50 mln mówiących, zamieszkujących głównie Iran (40 mln), Afganistan (7 mln) i Irak (200 tys.). Jest on jednocześnie lingua franca dla blisko 80 mln mieszkańców Środkowego Wschodu.

    Część niemuzułmańskich naukowców postuluje późniejszą datę redakcji Koranu. Według nich, egzemplarze Koranu znalezione w meczecie w mieście Sana'a w Jemenie w 1971 r. wskazują, że w VII wieku Koran wciąż jeszcze nie istniał w obecnej formie.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]




    Warto wiedzieć że... beta

    Archanioł Gabriel, hebr. גַּבְרִיאֵל ġabrīēl, grec. Γαβριήλ, arab. جبريل Dżibril, Dżabra`il, ƒƒ„Bóg jest moją siłą”, „mąż Boży” albo „wojownik Boży”, cs. Archanhieł Hawriił) – w tradycji chrześcijańskiej, judaistycznej i islamskiej jeden z najwyższych rangą aniołów. Jest aniołem zwiastowania, zmartwychwstania, miłosierdzia, zemsty, śmierci i objawienia. Obok Michała i Rafała (Rafaela) jest jednym z trzech znanych z imienia aniołów, występujących w Starym Testamencie. Gabriel sprawuje władzę nad rajem.
    Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.
    Eschatologia (gr. έσχατος [éschatos] = ostateczny, λόγος [lógos] = słowo, nauka) – doktryna dotycząca ostatecznego przeznaczenia świata, ludzkości i człowieka w sposób szczególny związana z judaizmem, chrześcijaństwem i islamem, oraz postawy z zakresu wiary religijnej w sprawy związane ze śmiercią, końcem świata, a w doktrynach chrześcijańskich z Sądem Ostatecznym, nieśmiertelnością duszy, problematyką teodycei, erą mesjańską, zmartwychwstaniem umarłych. W poszczególnych religiach ściśle powiązana z historiozofią, koncepcjami czasu i antropologią.
    Państwowy Instytut Wydawniczy (PIW) – polskie wydawnictwo założone w 1946 w Warszawie; od 2005 dyrektorem wydawnictwa jest Rafał Skąpski.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    Ewangelia (z gr. εὐαγγέλιον, euangelion, dosł. dobra nowina) – w starożytności termin używany jako określenie nagrody dla osoby przynoszącej dobrą nowinę.
    Prawo cywilne (łac. ius civile) – gałąź prawa obejmująca zespół norm prawnych regulujących stosunki między podmiotami prawa prywatnego, stanowiąca zarazem trzon prawa prywatnego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.144 sek.