• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kontrtorpedowce typu Lampo

    Przeczytaj także...
    Lampo – włoski niszczyciel z przełomu XIX i XX wieku, uczestnik I wojny światowej, jednostka prototypowa swojego typu. Okręt został zwodowany 7 października 1899 roku w niemieckiej stoczni Schichau w Elblągu, a do służby w Regia Marina wszedł w czerwcu 1900 roku. Jednostka została skreślona z listy floty w marcu 1920 roku. Dardo – włoski niszczyciel z przełomu XIX i XX wieku, uczestnik I wojny światowej, jedna z sześciu jednostek typu Lampo. Okręt został zwodowany 7 lutego 1900 roku w niemieckiej stoczni Schichau w Elblągu, a do służby w Regia Marina wszedł w marcu 1901 roku. Jednostka została skreślona z listy floty w marcu 1920 roku.
    Freccia – włoski niszczyciel z przełomu XIX i XX wieku, jedna z sześciu jednostek typu Lampo. Okręt został zwodowany 23 listopada 1899 roku w niemieckiej stoczni Schichau w Elblągu, a do służby w Regia Marina wszedł w maju 1902 roku. Podczas wojny włosko-tureckiej okręt został zniszczony 12 października 1911 roku, po wejściu na mieliznę nieopodal Trypolisu.

    Kontrtorpedowce typu Lampo – włoskie niszczyciele zaprojektowane i wyprodukowane w Niemczech.

    Po nieudanym „Fulmine” zdecydowano zamówić dwie serie kontrtorpedowców w zagranicznych stoczniach, jedną z nich był niemiecki typ Lampo, drugim angielski typ Nembo.

    Sześć okrętów typu Lampo budowanych w niemieckiej stoczni Schichau powstało w latach 1900-1902 (Gardiner podaje lata 1899-1900). Była to typowa dla Schichau konstrukcja z tego okresu, o niskiej dzielności morskiej. Pewną nowinką było wprowadzenie pomostu nawigacyjnego zamiast wcześniej używanych prostych kiosków.

    Niszczyciele typu Nembo – włoskie niszczyciele z przełomu XIX i XX wieku. W latach 1899–1905 w stoczni Pattison w Neapolu zbudowano sześć okrętów tego typu. Jednostki weszły w skład Regia Marina w latach 1902–1905 i wzięły udział w I wojnie światowej, ze stratą trzech okrętów. Pozostałe trzy jednostki zostały w 1921 roku przeklasyfikowane na torpedowce, a ze służby wycofano je w latach 1923–1924. Wojna włosko-turecka (wojna trypolitańska) − konflikt zbrojny pomiędzy Królestwem Włoch a Imperium Osmańskim toczący się w latach 1911-1912.

    Wszystkie sześć jednostek wzięło udział w wojnie włosko-tureckiej, w trakcie której stracono jedną z nich, „Freccia” po tym, jak weszła na mieliznę nieopodal Trypolisu 12 października 1911 roku. W latach 1915-1918 pozostałe pięć jednostek zostało zaadaptowane na minowce. W latach 1922-1924 „Euro” był używany jako okręt-cel. „Dardo”, „Lampo” i „Ostro” zostały wycofane ze służby w 1920 roku, „Euro” i „Strale” w roku 1924.

    Ostro – włoski niszczyciel z przełomu XIX i XX wieku, uczestnik I wojny światowej, jedna z sześciu jednostek typu Lampo. Okręt został zwodowany 9 lutego 1901 roku w niemieckiej stoczni Schichau w Elblągu, a do służby w Regia Marina wszedł w grudniu tego roku. Jednostka została skreślona z listy floty we wrześniu 1920 roku. Niszczyciel (zwany wcześniej kontrtorpedowcem) – szybki, wielozadaniowy okręt średniej wielkości, przeznaczony do takich zadań, jak ochrona własnych jednostek, zwalczanie lotnictwa, okrętów podwodnych i innych jednostek wroga.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Bernard Ireland: The Illustrated Guide To Destroyers And Frigates. 2009. ISBN 978-1-84681-336-8. (ang.)
    2. Eric Osborne: Destroyers: An Illustrated History Of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-Clio. ISBN 1-85109-479-2.
    3. Robert Gardiner, Przemysław Budzbon, Randal Gray: Conway’s All the world’s fighting ships, 1906-1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
    Dzielność morska – zespół cech statku wodnego (w tym jachtu żaglowego) warunkujących bezpieczną, wygodną i - w miarę możności - szybką żeglugę w każdych warunkach pogodowych. Do cech związanych z dzielnością morską zalicza się niewywrotność, mała podatność na rezonansowe kołysanie (także od martwej fali), nurzanie, dobra stateczność kursowa i sterowność w każdych warunkach, "sucha" żegluga bez względu na wysokość i stromość fali itp. Wynikające stąd założenia konstrukcyjne są często wzajemnie sprzeczne, np. sucha żegluga przy wysokiej fali z reguły oznacza złą stateczność kursową i wzdłużną, itp. Dlatego osiągnięcie dobrej dzielności morskiej nowej konstrukcji jest trudne i opiera się w większej mierze na doświadczeniu i intuicji projektanta niż na obliczalnych i powtarzalnych założeniach projektowych.Euro – włoski niszczyciel z przełomu XIX i XX wieku, uczestnik I wojny światowej, jedna z sześciu jednostek typu Lampo. Okręt został zwodowany 27 sierpnia 1900 roku w niemieckiej stoczni Schichau w Elblągu, a do służby w Regia Marina wszedł w październiku 1901 roku. W 1921 roku został przeklasyfikowany na torpedowiec, a w latach 1922–1923 przebudowany na okręt-cel. We wrześniu 1924 roku nazwę jednostki zmieniono na „Strale”, a z listy floty została skreślona w listopadzie tego roku.




    Warto wiedzieć że... beta

    Trypolis (arab. طرابلس – Ţarābulus al-Gharb) – stolica i największe miasto Libii, położone w północno-zachodniej części kraju, w Trypolitanii, nad Morzem Śródziemnym.
    Stawiacz min – klasa okrętów, przeznaczonych specjalnie do stawiania min morskich (w odróżnieniu od okrętów innych klas, mogących stawiać miny jako pomocnicze zadanie). Obecnie praktycznie zanikła.
    Strale – włoski niszczyciel z przełomu XIX i XX wieku, uczestnik I wojny światowej, jedna z sześciu jednostek typu Lampo. Okręt został zwodowany 19 maja 1900 roku w niemieckiej stoczni Schichau w Elblągu, a do służby w Regia Marina wszedł w lipcu 1901 roku. Jednostka została skreślona z listy floty w styczniu 1924 roku.
    Zakłady Schichau w Elblągu (niem. Schichau-Werke Elbing) – zakłady mechaniczne, w tym stocznia, funkcjonujące w latach 1855–1945, założone przez Ferdinanda Gottloba Schichaua. Były jedną z ważniejszych stoczni budujących okręty w Niemczech, szczególnie torpedowce i niszczyciele. Zakłady Schichaua był też dużym producentem lokomotyw.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.882 sek.