• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Konstandinos Kawafis



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Lipsk (niem. Leipzig; górnołuż. Lipsk; czes. Lipsko; łac. Lipsia) – miasto na prawach powiatu, najliczniejszy ośrodek Saksonii i drugi, po Berlinie, Niemiec wschodnich. Miasto należy do aglomeracji Lipsk-Halle, która liczy ok. 996 100 mieszkańców (2009).
    Pomnik K. Kawafisa w Atenach.

    Konstandinos Petru Kawafis (gr. Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, ur. 29 kwietnia 1863 w Aleksandrii w Egipcie, zm. tamże 29 kwietnia 1933) – poeta grecki; twórca kunsztownej poezji w duchu tzw. parnasizmu i symbolizmu pozostający pod silnym wpływem literatury starożytnej; przedstawiciel greckiego modernizmu. Uważany za jednego z najwybitniejszych poetów greckich XX w. W jego twórczości dominuje tematyka hellenistyczna i osobista. Zapoczątkował nowy typ liryki, pisząc językiem epigramatycznym, zbliżonym do prozy, rezygnując z rymu, rytmu, metafory, ornamentów stylistycznych.

    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.Isma’il Pasza, arab.إسماعيل باشا (ur. 31 grudnia 1830 w Kairze, zm. 2 marca 1895 w Konstantynopolu) – wicekról Egiptu od 1863 do 1879, kiedy został usunięty z inicjatywy Brytyjczyków. Radykalnie zmodernizował państwo, ale jednocześnie bardzo je zadłużył. Jego strategię polityki charakteryzuje stwierdzenie: „Moje państwo nie jest dłużej w Afryce. Dlatego też jest normalnym porzucenie starych sposobów i przyjęcie nowego systemu przystosowanego do naszych społecznych warunków”.

    Debiutował zbiorem wierszy Poiemata w 1904. Kawafis niezwykle krytycznie podchodził do swego pisania. Często przerabiał i tworzył nowe wersje wcześniejszych utworów. Ostatecznie pozostawił tylko ok. 200 wierszy. Za życia nie wydał ani jednej książki i był prawie nieznany jako literat.

    W Polsce wydano Wybór wierszy (1967), Poezje wybrane (1979), wreszcie Wiersze zebrane (1992, 1995) – efekt wieloletniej pracy tłumacza Zygmunta Kubiaka. W 2011 ukazał się wybór wierszy Kawafisa w przekładzie Antoniego Libery, w 2013 wybór w przekładzie Ireneusza Kani, a w 2014 tzw. Kanon (154 wiersze przeznaczone do druku przez samego Kawafisa) w przekładzie Jacka Hajduka.

    Egipt (arab. مصر Miṣr; dialekt egipski: Máṣr (/masˤɾ/); łac. Aegyptus, gr. Αίγυπτος Aígyptos), nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. جمهوريّة مصر العربيّة Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji. Egipt graniczy z Izraelem i Strefą Gazy na północnym wschodzie, Sudanem na południu i Libią na zachodzie. Od północy rozpościera się Morze Śródziemne, a na wschodzie Morze Czerwone.Kair (arab. القاهرة; - trl. Al-Qāhirah, trb. Al-Kahira) – stolica i największe miasto Egiptu (214 km², liczba ludności 6 787 000 stałych mieszkańców, zespół miejski 17,285 mln mieszkańców (tzw. Wielki Kair) – największe miasto Afryki i Bliskiego Wschodu). Nie ma dokładnych statystyk na temat liczby ludności Kairu. Powodują to ciągłe wędrówki mieszkańców. Szacuje się, że codziennie przybywa tu tysiąc nowych mieszkańców. Ponad 2 mln osób mieszka w tzw. „Mieście umarłych”. Kair nazywane jest „Miastem tysiąca minaretów” lub „Matką Świata”. To największy ośrodek świata islamskiego. Położone jest nad Nilem.

    Konstandinos Kawafis był homoseksualistą, czego odbiciem była również jego twórczość zawierająca wiele wierszy o motywach homoerotycznych.

    Kalendarium życia[ | edytuj kod]

  • 1863 – Konstandinos Kawafis urodził się 29 kwietnia w Aleksandrii w Egipcie jako ostatnie z dziewięciorga dzieci greckiego kupca Petrosa Kawafisa i Chariklii z domu Fotiadis, zaślubionych w 1849
  • 1869 – kedyw Egiptu Isma’il Pasza dekoruje Petrosa Kawafisa seniora orderem za zasługi gospodarcze dla kraju. W tymże roku odbywa się uroczysta inauguracja Kanału Sueskiego
  • 1870 – 10 sierpnia umiera Petros Kawafis senior; niebawem obniża się poziom materialny rodziny
  • 1872 – Chariklia z młodszymi dziećmi (pośród nich jest Konstandinos) wyjeżdża do Anglii
  • 1877 – aleksandryjska firma „Kawafis i synowie” przestaje istnieć
  • 1879 – Chariklia z synami powraca do Aleksandrii
  • 1881 – do 1882 Konstandinos uczęszcza w Aleksandrii do uczelni handlowej, zwanej „Liceum Hermasa”
  • 1882 – powstanie arabskie w Aleksandrii pod wodzą pułkownika Arabiego; w lipcu flota brytyjska bombarduje miasto. Jeszcze przed bombardowaniem Chariklia z sześcioma synami (oprócz Jorgosa, który pracuje w Londynie) opuszcza Aleksandrię i udaje się do domu ojca, Jorgosa Fotiadisa, który mieszka pod Konstantynopolem.
  • 1885 – w październiku Konstandinos z matką i braćmi wraca do Aleksandrii.
  • 1886 – uzyskuje pracę w jednej z aleksandryjskich gazet i jako dziennikarz ma wstęp do gmachu Giełdy. Podejmuje działalność maklerską, którą będzie prowadził przez wiele lat. Zaczyna publikować artykuły, eseje, wiersze i przekłady poetyckie w greckich czasopismach wydawanych w Aleksandrii, Lipsku i w Atenach.
  • 1889 – obejmuje posadę w egipskim Ministerstwie Robót Publicznych, w Wydziale Nawadniania, na razie bez poborów
  • 1891 – w marcu umiera jego brat Petros
  • 1892 – zostaje płatnym urzędnikiem w rzeczonym Wydziale Nawadniania
  • 1896 – w styczniu umiera dziadek Jorgos Fotiadis
  • 1897 – w maju i w czerwcu odbywa podróż z bratem Joanisem do Paryża – i Londynu.
  • 1899 – 4 lutego umiera na atak serca Chariklia, matka poety
  • 1900 – w marcu umiera jego brat Jorgos
  • 1901 – Konstandinos, Pawlos i Joanis wynajmują wspólne mieszkanie przy ulicy Ramle. W czerwcu, lipcu i sierpniu Konstandinos z bratem Aleksandrosem odbywa podróż do Grecji, gdzie odwiedza między innymi redakcję periodyku literackiego „Panathenaia” i poznaje pisarza i krytyka Grigoriosa Ksenopulosa
  • 1902 – w styczniu umiera jego brat Aristidis
  • 1903 – od sierpnia do końca października Konstandinos odbywa długą podróż grecką; zawozi chorego Aleksandrosa do lekarzy w Atenach. Spotyka się z Ksenopulosem. Pisze podczas tej podróży esej, który dziś nazywamy Ars Poetica. W lutym ukazuje się na łamach „Panathenaia” dwanaście wierszy Konstandinosa Kawafisa oraz artykuł Ksenopulosa o jego twórczości pod tytułem Poeta.
  • 1904 – wydaje prywatnie w Aleksandrii broszurę zawierającą czternaście jego utworów; jest to pierwszy opublikowany zbiór poezji Kawafisa. W grudniu brat jego Joanis przenosi się do Kairu, odtąd z Konstandinosem mieszka tylko Pawlos.
  • 1905 – w sierpniu żegluje śpiesznie do Aleksandrosa, który przebywał w Atenach z żoną spodziewającą się dziecka i nagle zachorował na tyfus. W tymże miesiącu Aleksandros zmarł.
  • 1907 – późną jesienią Konstandinos i Pawlos przeprowadzają się do nowego mieszkania w domu przy ulicy Lepsjusza nr 10. Nawiązuje współpracę z czasopismem młodych literatów greckich w Aleksandrii, „Nea Zoe”.
  • 1908 – brat jego Pawlos wyjeżdża na zawsze z Aleksandrii; teraz Konstandinos będzie mieszkał samotnie.
  • 1910 – wydaje prywatnie w Aleksandrii drugą, rozszerzoną edycję swojej broszury, obejmującą dwadzieścia jeden utworów.
  • 1911 – nawiązuje współpracę z nowo powstałym periodykiem literackim w Aleksandrii „Grammata”.
  • 1914 – do 1918, w latach I wojny światowej, poznaje Aleksandrosa Singopulosa, który będzie jego opiekunem w późniejszych latach życia, i przebywającego w Egipcie z misją Czerwonego Krzyża – pisarza angielskiego E.M. Forstera, który w przyszłości rozsławi imię Kawafisa wśród intelektualistów angielskich, a potem europejskich.
  • 1919 – w londyńskim czasopiśmie „Athenaeum” ukazuje się esej Forstera Poezja K.P. Kawafisa, który zostanie przedrukowany w książce Pharos and Pharillon (Londyn 1923).
  • 1920 – umiera w Paryżu brat poety Pawlos.
  • 1922 – Konstandinos odchodzi z Wydziału Nawadniania na emeryturę.
  • 1923 – umiera jego brat Joanis. Kawafis pozostał zupełnie sam.
  • 1929 – włoskie czasopismo „Settimana Egiziana” (25 kwietnia) poświęca cały numer Kawafisowi, zamieszczając autografy wierszy, eseje krytyczne, przekłady, rysunki, fotografie. We wrześniu poetę odwiedza Forster. W grudniu składa Konstandinosowi pełną czci wizytę twórca futuryzmu F.T. Marinetti.
  • 1932 – w czerwcu lekarze rozpoznają u Konstandinosa raka gardła; Aleksandros Singopulos – z żoną Riką wiozą chorego poetę do lekarzy w Atenach. 4 lipca poddaje się operacji, w wyniku której traci głos. W październiku wraca do Aleksandrii.
  • 1933 – w pierwszych miesiącach stan jego bardzo się pogarsza. Poeta przebywa w szpitalu greckim w Aleksandrii. Konstandinos Kawafis umiera 29 kwietnia 1933, dokładnie w 70. rocznicę swoich urodzin. Dziedzicami swojego dobytku uczynił Aleksandrosa i Rikę Singopulos.
  • 1935 – Singopulosowie publikują w Aleksandrii Ta Poiemata (Wiersze), kanon poezji Kawafisa, 154 utwory.
  • 1948 – Aleksandryjski Ośrodek Kulturalny umieszcza na ścianie domu przy ulicy Lepsjusza 10 tablicę pamiątkową ku czci poety.
  • 1963 – ukazują się w Atenach dwa zbiory poezji Kawafisa: Anekdota Peza Keimena (Niepublikowane teksty prozaiczne) w opracowaniu M. Peridisa – tu między innymi Ars Poetica – oraz Peza (Proza) w opracowaniu G.A. Paputsakisa – tu między innymi Dziennik o chorobie Mikesa Rallisa i Dziennik pierwszej podróży do Grecji.
  • 1968 – G.P. Sawidis wydaje w Atenach tom ineditów poetyckich Kawafisa: Anekdota poiemata 1882-1923 (Wiersze niepublikowane).
  • 1979 – R. Lavagnini publikuje w Palermo („Quaderini dell’Universita di Palermo”, nr 8) nowelę Kawafisa: „Eis to phos tes hemeras” („W świetle dnia”).
  • 1983 – G.P. Sawidis wydaje w Atenach tom: Apokerygmena poiemata kai metaphraseis 1886-1898 (Wiersze odrzucone i przekłady) oraz tomik: Anekdota semeiomata poietikes kai ethikes (niepublikowane notatki o poetyce i etyce – w polskim przekładzie pod tytułem Notatki).
  • Grecja (gr. Ελλάδα Elláda, IPA: [e̞ˈlaða] lub Ελλάς Ellás, IPA: [e̞ˈlas]), Republika Grecka (Ελληνική Δημοκρατία Ellinikí Dimokratía, IPA: [e̞ˌliniˈci ðimo̞kraˈtiˌa]) – kraj położony w południowo-wschodniej części Europy, na południowym krańcu Półwyspu Bałkańskiego. Graniczy z czterema państwami: Albanią, Macedonią Północną i Bułgarią od północy oraz Turcją od wschodu. Ma dostęp do czterech mórz: Egejskiego i Kreteńskiego od wschodu, Jońskiego od zachodu oraz Śródziemnego od południa. Grecja ma dziesiątą pod względem długości linię brzegową na świecie, o długości 14880 km. Poza częścią kontynentalną, w skład Grecji wchodzi około 2500 wysp, w tym 165 zamieszkałych. Najważniejsze to Kreta, Dodekanez, Cyklady i Wyspy Jońskie. Najwyższym szczytem jest wysoki na 2918 m n.p.m. Mitikas w masywie Olimpu. International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Jacek Hajduk (ur. w 1982 w Krynicy-Zdroju) – pisarz, tłumacz, filolog klasyczny, doktor nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa, adiunkt w Instytucie Filologii Klasycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Redaktor naczelny kwartalnika „Czas Literatury”.
    Londyn (ang. London) – miasto w południowo-wschodniej części Wielkiej Brytanii, stolica tego państwa, a także stolica Anglii.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Ireneusz Kania (ur. 19 września 1940 w Wieluniu) – polski tłumacz, poliglota. Przełożył kilkadziesiąt książek z kilkunastu języków, przede wszystkim romańskich i azjatyckich. Aktywny od roku 1977, początkowo jako tłumacz z portugalskiego. Prowadził zajęcia z przekładu literackiego w Studium Literacko-Artystycznym na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.192 sek.