Konserwacja oprogramowania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konserwacja oprogramowania – modyfikacja oprogramowania po jego dostarczeniu w celu skorygowania błędów, aby poprawić wydajność lub inne własności.

Refaktoryzacja (czasem też refaktoring, ang. refactoring) to pojęcie związane z wytwarzaniem systemów informatycznych, w szczególności z programowaniem. Jest to proces wprowadzania zmian w projekcie/programie, w wyniku którego zasadniczo nie zmienia się funkcjonalność. Celem refaktoryzacji jest więc nie wytwarzanie nowej funkcjonalności, ale utrzymywanie odpowiedniej, wysokiej jakości organizacji systemu. W ramach refaktoryzacji podejmowane są następujące działania:Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.

Uważa się, że utrzymanie obejmuje tylko usuwanie błędów w systemie. Jednak jedno z badań wskazuje, że większość, tj. ponad 80% nakładów konserwacyjnych, ponoszonych jest na wszelkie działania nienaprawcze (Pigosky 1997). To poczucie utrwalane jest przez użytkowników składających zgłoszenia problemów, które w rzeczywistości okazują się rozszerzeniami funkcjonalności systemu (żargonowe: "it's not a bug, it's a feature").

Oprogramowanie (ang. software) – całość informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów. Celem oprogramowania jest przetwarzanie danych w określonym przez twórcę zakresie. Oprogramowanie to dział informatyki. Oprogramowanie jest synonimem terminów program komputerowy oraz aplikacja, przy czym stosuje się go zazwyczaj do określania większych programów oraz ich zbiorów.Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.

Pojęcie konserwacji oprogramowania i ewolucji systemów po raz pierwszy zostało sformułowane przez Meira M. Lehmana w 1969 roku. W ciągu dwudziestu lat jego badania doprowadziły do sformułowania prawa Lehmana (Lehman 1997). W wyniku badań dowodzi, że utrzymanie jest tak naprawdę rozwojem ewolucyjnym systemu i że decyzje utrzymania są wspomagane przez zrozumienie, co dzieje się w systemie (i oprogramowaniu) na przestrzeni czasu. Lehman wykazał, że systemy ewoluują w czasie. Jak ewoluują, stają się coraz bardziej złożone, chyba że podjęte zostaną pewne działania, takie jak refaktoryzacja kodu w celu zmniejszenia jego złożoności.

Do kluczowych problemów utrzymania oprogramowania należą problemy zarówno zarządcze, jak i techniczne. Istotnymi kwestiami zarządczymi są: dostosowanie do priorytetów klienta, odpowiedni personel utrzymujący system, szacowanie kosztów.

Kluczowymi kwestiami technicznymi są: ograniczone zrozumienie, analiza wpływu, testowanie, pomiar stopnia możliwości konserwacji systemu.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Pigoski, Thomas M.: Practical Software Maintenance. New York: John Wiley & Sons, 1996. ISBN 978-0-471-17001-3.
  • Pigoski, Thomas M.: Description for Software Evolution and Maintenance (version 0.5). SWEBOK Knowledge Area.
  • April, Alain; Abran, Alain: Software Maintenance Management. New York: Wiley-IEEE, 2008. ISBN 978-0470-14707-8.
  • Lehman, M.M.; Belady, L.A.: Program evolution : processes of software change. London: Academic Press Inc, 1985. ISBN 0-12-442441-4.
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Journal of Software Maintenance




  • Reklama