Konkrecje glebowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konkrecje glebowe – odróżniające się od masy glebowej skupienia materiału powstałe w wyniku procesów zachodzących w glebie.

Korzeń (łac. radix) – część sporofitu, która dostarcza roślinom wodę i substancje odżywcze (sole mineralne), utrzymuje rośliny na podłożu i służy do gromadzenia substancji zapasowych. Występuje niemal u wszystkich roślin naczyniowych, nieobecny jest jedynie u posiadających chwytniki psylotowych i niektórych roślin, u których korzeń zanikł wtórnie (np. u pływaczy i wolffii bezkorzeniowej). Rośliny zakorzenione są zwykle w glebie, u epifitów wykształcają się korzenie powietrzne, u hydrofitów korzenie zanurzone.Gleba, pedosfera – biologicznie czynna powierzchniowa (do 2 m miąższości) warstwa skorupy ziemskiej, powstała w procesie glebotwórczym ze skały macierzystej pod wpływem czynników glebotwórczych. Gleba składa się z części mineralnej i organicznej. Częścią gleby są organizmy glebowe.

Konkrecje pochodzenia | edytuj kod]

  • skupienia węglanowe,
  • konkrecje żelaziste,
  • konkrecje żelazisto-manganowe,
  • skupienia lub konkrecje krzemionkowe,
  • skupienia łatwo rozpuszczalnych soli (NaCl, Na2SO4, CaCl2, MgCl2),
  • skupienia gipsowe
  • Konkrecje pochodzenia | edytuj kod]

  • koprolity
  • kretowiny
  • odciski korzeni na agregatach glebowych
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • konkrecja glebowa
  • buła
  • septaria
  • rudawiec
  • Gips − nazwa pochodzi od gr. gypsos (γύψος) (łac. gypsum) oznaczającego czynność gipsowania, a także kredę lub cement. Nazwa ta obejmuje dwa pokrewne pojęcia:Sole – związki chemiczne powstałe w wyniku całkowitego lub częściowego zastąpienia w kwasach atomów wodoru innymi atomami, bądź grupami o właściwościach elektrofilowych, np. kationy metali, jony amonowe i inne postaci XR4 (gdzie X = {N, P, As, ...}, R - dowolna grupa organiczna) itp. Sole znalazły liczne zastosowania jako nawozy sztuczne, w budownictwie, komunikacji, przemyśle spożywczym i wielu innych. Sole występują w przyrodzie, jako minerały lub w organizmach żywych w roztworach płynów ustrojowych.




    Warto wiedzieć że... beta

    Mangan (Mn, łac. manganum) – pierwiastek chemiczny należący w układzie okresowym do grupy metali przejściowych.
    Septaria – rodzaj konkrecji marglistej lub ilasto-żelazistej, odznaczającej się występowaniem promienistych lub poligonalnych szczelin, które rozszerzają się w kierunku ich wnętrza, wypełnionych wtórnie: kalcytem, dolomitem, niekiedy minerałami kruszcowymi: sfalerytem, galeną, pirytem, chalkopirytem, też: gipsem, barytem. Szczeliny mogły powstawać wskutek pękania lub kurczenia się materiału konkrecji.
    Chemia (grec. χημεία – chemeia) – nauka badająca naturę i właściwości substancji, a zwłaszcza przemiany zachodzące pomiędzy nimi. Współcześnie wiadomo, że przemiany substancji wynikają z praw, według których atomy łączą się poprzez wiązania chemiczne w mniej lub bardziej trwałe związki chemiczne, a także praw według których wiązania pękają i tworzą się ponownie prowadząc do przemian jednych związków w drugie co jest nazywane reakcjami chemicznymi. Chemia zajmuje się także rozmaitymi właściwościami substancji wynikającymi bezpośrednio z ich budowy atomowej.
    Siarczan sodu, Na2SO4 – nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu siarkowego i sodu. Występuje w postaci bezwodnej i uwodnionej – heptahydratu i dekahydratu. Forma bezwodna występuje w naturze jako rzadki minerał tenardyt, a dziesięciowodna – mirabilit. Po raz pierwszy otrzymany jako dekahydrat przez Johanna Glaubera w XVII wieku jako produkt uboczny otrzymywania chlorowodoru z kwasu siarkowego i chlorku sodu (stąd siarczan sodu nazywany jest solą glauberską).
    Chlorek sodu (sól kuchenna) – nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu solnego (kwasu chlorowodorowego) i sodu. Czasami zapisuje się również ją jako sól kwasu solnego i wodorotlenku sodu (HCl + NaOH → NaCl + H2O).
    Koprolity czyli grudki kałowe (gr. copros - kał + lithos - kamień) – skamieniałe ekskrementy zwierząt, jeden z rodzajów skamieniałości śladowych. Z racji środowiska życia (muliste, konserwujące dno) i specyficznego sposobu odżywiania większość odkrywanych koprolitów należy do morskich pierścienic oraz do ramienionogów.

    Reklama