• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Konklawe 1823



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Państwo Kościelne (łac. Patrimonium Sancti Petri - ojcowizna świętego Piotra) – państwo znajdujące się na terenie obecnych środkowych Włoch istniejące w okresie od 755 (lub 754 albo 756) do 1870 (zajęcie Rzymu po zjednoczeniu Italii) i rządzone przez papieży jako świeckich monarchów.Antonio Pallotta (ur. 23 lutego 1770 w Caldaroli, zm. 19 lipca 1834 w Montecassiano) − włoski duchowny katolicki, kardynał, bratanek kardynała Guglielmo Pallotty.

    Konklawe 2-28 września 1823konklawe, które wybrało na papieża Leona XII.

    Śmierć Piusa VII[ | edytuj kod]

    81-letni papież Pius VII zmarł 20 sierpnia 1823. Jego 23-letni pontyfikat przypadał na okres wojen napoleońskiej Francji i szerzenia się zdobyczy rewolucji francuskiej w całej Europie, w tym we Włoszech. Państwo Kościelne przejściowo uległo likwidacji, a sam papież przez kilka lat był więźniem Napoleona. Klęska Napoleona i kongres wiedeński w 1815 umożliwiły przywrócenie papieżowi władzy doczesnej w Rzymie, jednak o całkowitym powrocie do czasów ancien régime nie było mowy. Ostatnie lata pontyfikatu Pius VII poświęcił na odbudowę struktur władzy w Państwie Kościelnym i normowanie, poprzez konkordaty, stosunków Stolicy Apostolskiej z monarchiami europejskimi. Ta polityka (tzw. konkordatowa), kierowana w dużej mierze przez sekretarza stanu Ercole Consalviego, budziła w Kościele duże kontrowersje, zarzucano bowiem papieżowi i Consalviemu zbyt duże ustępstwa kosztem praw Kościoła. Konklawe po śmierci Piusa VII okazało się w dużej mierze plebiscytem w sprawie kontynuowania polityki konkordatowej.

    Gieseppe Albani (ur. 13 września 1750 – zm. 3 grudnia 1834) – włoski kardynał i dyplomata. Wywodził się z tej samej rodziny co papież Klemens XI.Ankona (wł. Ancona) – miasto i gmina w środkowych Włoszech nad Adriatykiem. Nazwa pochodzi od greckiego słowa ankon, oznaczającego łokieć. Jest stolicą prowincji o tej samej nazwie i regionu Marche. Miasto położone jest amfiteatralnie na nadmorskich wzgórzach (m.in. Monte Conero 572 m n.p.m.), 180 km na wsch. od Florencji.

    Lista uczestników[ | edytuj kod]

    W konklawe wzięło udział 49 z 53 kardynałów, w tym 43 Włochów, trzech Francuzów (Fesch, Clermont-Tonnere, La Fare), oraz po jednym Niemcu (Häffelin), Hiszpanie (Bardaxi y Azara) i Maltańczyku (Testaferrata):

  • Giulio Maria della Somaglia (nominacja 1 czerwca 1795) – kardynał biskup Ostia e Velletri; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Lorenzo in Damaso; dziekan Świętego Kolegium Kardynałów; sekretarz Świętej Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji; archiprezbiter Bazyliki Laterańskiej; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego; prefekt Świętej Kongregacji ds. Ceremoniału; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów
  • Bartolomeo Pacca (23 lutego 1801) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów; kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego; prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników
  • Giuseppe Spina (23 lutego 1801) – kardynał biskup Palestriny; legat apostolski w Bolonii
  • Pietro Francesco Galleffi (11 lipca 1803) – kardynał biskup Albano; archiprezbiter Bazyliki Watykańskiej; prefekt Fabryki Świętego Piotra; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski; prosekretarz ds. Memoriałów; komendatariusz opactwa terytorialnego Subiaco
  • Tommaso Arezzo (8 marca 1816) – kardynał biskup Sabiny; legat apostolski w Ferrarze
  • Francesco Saverio Castiglioni (8 marca 1816) – kardynał biskup Frascati; penitencjariusz większy; prefekt Świętej Kongregacji Indeksu
  • Giuseppe Firrao (23 lutego 1801) – kardynał prezbiter S. Eusebio; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów
  • Luigi Ruffo Scilla (23 lutego 1801) – kardynał prezbiter S. Martino ai Monti; arcybiskup Neapolu
  • Cesare Brancadoro (23 lutego 1801) – kardynał prezbiter S. Agostino; arcybiskup Fermo
  • Carlo Francesco Caselli OSM (23 lutego 1801) – kardynał prezbiter S. Marcello; arcybiskup Parmy
  • Joseph Fesch (17 stycznia 1803) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Maria della Vitoria; arcybiskup Lyonu i prymas Galii
  • Carlo Oppizzoni (26 marca 1804) – kardynał prezbiter S. Bernardo alle Terme; arcybiskup Bolonii
  • Annibale della Genga (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; archiprezbiter Bazyliki Liberiańskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Rezydencji Biskupów
  • Pietro Gravina (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Panisperna; arcybiskup Palermo
  • Antonio Gabriele Severoli (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Maria della Pace; arcybiskup Viterbo e Toscanella
  • Giuseppe Morozzo Della Rocca (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Maria degli Angeli alla Terme; arcybiskup Novary
  • Fabrizio Sceberras Testaferrata (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Pudenziana; arcybiskup Senigalli
  • Benedetto Naro (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Clemente; prefekt Świętej Kongregacji ds. Dyscypliny Zakonnej
  • Francesco Cesarei Leoni (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Maria del Popolo; biskup Jesi
  • Dionisio Bardaxí y Azara (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Agnese fuori le mura
  • Antonio Lamberto Rusconi (8 marca 1816) – kardynał prezbiter Ss. Giovanni e Paolo; biskup Imoli; legat apostolski w Rawennie
  • Emmanuele de Gregorio (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Alessio; prefekt Świętej Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego; archimandryta Messyny
  • Giorgio Doria Pamphili (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Cecilia; prefekt Świętej Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii; komendatariusz opactwa terytorialnego Tre Fontane
  • Luigi Ercolani (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Marco; prefekt ds. ekonomicznych Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary; komendatariusz opactwa terytorialnego Farfa
  • Paolo Giuseppe Solaro (23 września 1816) – kardynał prezbiter bez tytułu; komendatariusz opactwa terytorialnego S. Benigno di Fruttuaria
  • Johann Casimir von Häffelin (6 kwietnia 1818) – kardynał prezbiter S. Anastasia; minister pełnomocny Bawarii przy Stolicy Apostolskiej
  • Anne-Antoine-Jules de Clermont-Tonnerre (2 grudnia 1822) – kardynał prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio; arcybiskup Tuluzy
  • Francesco Bertazzoli (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Maria sopra Minerva
  • Giovanni Francesco Falzacappa (10 marca 1823) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo; arcybiskup Ankony
  • Antonio Pallotta (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Silvestro in Capite
  • Francesco Serlupi-Crescenzi (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Prassede
  • Carlo Maria Pedicini (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Maria in Via
  • Luigi Pandolfi (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Sabina
  • Fabrizio Turriozzi (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Maria in Aracoeli
  • Ercole Dandini (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Balbina; biskup Osimo e Cingoli
  • Carlo Odescalchi (10 marca 1823) – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli; arcybiskup Ferrary
  • Placido Zurla OSBCam (10 marca 1823) – kardynał prezbiter bez tytułu; generał zakonu kamedułów
  • Anne-Louis-Henri de La Fare (16 maja 1823) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Sens
  • Fabrizio Dionigi Ruffo (26 września 1791) – kardynał diakon S. Maria in Via Lata; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Wód, Bagien Pontyjskich i Doliny Chiana; wielki przeor zakonu joannitów w Rzymie
  • Ercole Consalvi (11 sierpnia 1800) – kardynał diakon S. Maria ad Martyres; sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej; sekretarz ds. Brewe Apostolskich; prefekt Świętej Konsulty; prefekt Świętej Kongregacji ds. Sanktuarium Loreto; prefekt Świętej Kongregacji ds. Ekonomicznych; proprefekt Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary; proprefekt Świętej Kongregacji ds. Korekty Ksiąg Kościołów Wschodnich; przewodniczący Kongregacji ds. Wojskowych
  • Giuseppe Albani (23 lutego 1801) – kardynał diakon S. Eustachio; prefekt Świętej Kongregacji Dobrego Rządu; protektor królestwa Sardynii; od 16 września 1823 ambasador nadzwyczajny Austrii przy Stolicy Apostolskiej
  • Francesco Guidobono Cavalchini (24 sierpnia 1807) – kardynał diakon S. Maria in Aquiro
  • Giovanni Caccia-Piatti (8 marca 1816) – kardynał diakon Ss. Cosma e Damiano; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów
  • Stanislao Sanseverino (8 marca 1816) – kardynał diakon S. Maria in Portico; legat apostolski w Forlì
  • Pietro Vidoni (8 marca 1816) – kardynał diakon S. Nicola in Carcere Tulliano
  • Agostino Rivarola (1 października 1817) – kardynał diakon S. Agata in Suburra
  • Cesare Guerrieri Gonzaga (27 września 1819) – kardynał diakon S. Adriano
  • Antonio Maria Frosini (10 marca 1823) – kardynał diakon S. Maria in Cosmedin
  • Tommaso Riario Sforza (10 marca 1823) – kardynał diakon S. Giorgio in Velabro
  • Poza dziekanem della Somaglia i protodiakonem Ruffo, których mianował jeszcze Pius VI, wszyscy elektorzy byli nominatami Piusa VII.

    Neapol (wł. Napoli, j. neapolitański Nàpule, łac. Neapolis z gr. he nea polis, dosł. nowe miasto) – miasto w południowych Włoszech w rejonie Kampania, którego jest stolicą, a także ośrodkiem administracyjnym prowincji Neapol. Założony przez Greków jako Partenope.Novara – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Piemontu, w prowincji Novara, położone w północno-zachodniej części kraju, na zachód od Mediolanu. Według danych na rok 2004 gminę zamieszkiwało 101 921 osób, a gęstość wynosiła 989,5 os./km.

    Nieobecni[ | edytuj kod]

    Czterech kardynałów nie przybyło na konklawe (Włoch, Francuz, Niemiec i Portugalczyk; wszyscy z nominacji Piusa VII):

  • Domenico Spinucci (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Callisto; arcybiskup Benewentu
  • Louis-François de Bausset-Roquefort (28 lipca 1817) – kardynał prezbiter bez tytułu; Minister Stanu Królestwa Francji
  • Rudolf Johann Habsburg (4 czerwca 1819) – kardynał prezbiter S. Pietro in Montorio; arcybiskup Ołomuńca
  • Carlos da Cunha Meneses (27 września 1819) – kardynał prezbiter bez tytułu; patriarcha Lizbony
  • Pius VIII (łac. Pius VIII, właśc. Francesco Saverio Castiglioni; ur. 20 listopada 1761 w Cingoli, zm. 30 listopada 1830 w Rzymie) – papież od 31 marca 1829 do 30 listopada 1830.Stolica Apostolska, Stolica Święta (łac. Sancta Sedes, wł. Santa Sede) – siedziba papieży (także papiestwo, władza zwierzchnia papieża w Kościele katolickim wraz z jej instancjami wykonawczymi, stanowiąca suwerenny podmiot prawa międzynarodowego) mieszcząca się w państwie Watykan, który jest z nią połączony unią personalną i funkcjonalną i nad którym sprawuje ona wyłączne zwierzchnictwo oraz suwerenną władzę i jurysdykcję.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Giacinto Placido Zurla (ur. 2 kwietnia 1769 w Legnago, zm. 29 października 1834 w Palermo) – włoski duchowny katolicki, tytularny biskup Edessy w Osrhoëne, kameduła.
    Bazylika św. Piotra na Watykanie (wł. Basilica Papale di San Pietro in Vaticano) – zbudowana w latach 1506-1626 rzymskokatolicka bazylika na placu św. Piotra na Watykanie. Jedna z czterech bazylik większych Rzymu oraz jedna z wielu bazylik papieskich (dawniej patriarchalnych).
    Pius VII (łac. Pius VII, właśc. Giorgio Luigi Barnaba Chiaramonti OSB; ur. 14 sierpnia 1742 w Cesenie, zm. 20 sierpnia 1823 w Rzymie) – papież w okresie od 14 marca 1800 do 20 lipca 1823, sługa Boży Kościoła katolickiego.
    Franciszek II (I) Habsburg (niem. Franz II. (I.) Joseph Karl, ur. 12 lutego 1768 we Florencji, zm. 2 marca 1835 w Wiedniu) – w latach 1792-1806 ostatni Święty Cesarz Rzymski (pot. rzymsko-niemiecki), król Czech i Węgier w latach 1792-1835, pierwszy cesarz Austrii (jako Franciszek I) 1804-1835. Syn cesarza Leopolda II i Marii Ludwiki Burbon, księżniczki hiszpańskiej. Ojciec cesarza Austrii Ferdynanda I oraz Marii Ludwiki, drugiej żony Napoleona Bonaparte.
    Loreto – miejscowość i gmina w środkowych Włoszech, w regionie Marche, w prowincji Ankona, nad Adriatykiem. Według danych na rok 2010 gminę zamieszkiwało 12 325 osób przy gęstości zaludnienia 696,7 os./km².
    Ekskluzywa (łac. exclusiva – "wykluczenie") – w Kościele katolickim procedura umożliwiająca zawetowanie wyniku konklawe i tym samym zablokowanie zwycięskiej kandydaturze drogi na tron papieski. Podstawę prawną ogłaszania ekskluzywy stanowiło Ius Exclusivæ ("prawo wykluczenia"). Nie wydaje się, aby było ono powiązane z średniowiecznym zwyczajem zatwierdzania wyboru papieża przez (przeważnie) cesarza bizantyjskiego bądź rzymsko-niemieckiego. Ekskluzywa stanowiła zwyczajowo uznawane przez Kościół prawo sprzeciwu katolickiego cesarza lub króla wobec werdyktu konklawe. Przysługiwało ono władcom Hiszpanii, Francji i Austrii. Monarcha miał prawo wskazać jednorazowo jednego spośród kandydatów, który tym samym tracił szansę na zostanie papieżem. Władca osobiście nie brał udziału w konklawe, więc weto mógł zgłosić tylko wyznaczony przez niego kardynał. Pod pojęciem ekskluzywy rozumiano uroczystą, na ogół pisemną deklarację o wykluczeniu danego kandydata.
    Benewent (wł. Benevento) to miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Kampania, w prowincji Benevento. Według danych na I 2009 gminę zamieszkiwało 62 219 osób przy 478,6 os./km².

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.095 sek.