Kondensacja powierzchniowa pary wodnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kondensacja powierzchniowa pary wodnej – zjawisko polegające na skraplaniu (kondensacji) pary wodnej na powierzchni przegrody od strony cieplejszej.

Ściana - w budownictwie przegroda (najczęściej pionowa), oddzielająca środowisko zewnętrzne od wewnętrznego lub dzieląca przestrzeń wewnątrz budynku. Może być elementem konstrukcyjnym.Dach – górna, najwyższa część budynku, mająca za zadanie przykrycie i osłanianie go przed wpływami atmosferycznymi.

Zjawisko to jest badane w ramach działu budownictwa o nazwie Fizyka budowli i powinno być uwzględniane przy projektowaniu i wykonywaniu przegród budowlanych (a także innych przegród, np. na okrętach, w samolotach itp.).

Kondensacja pary wodnej na powierzchni wewnętrznej może wystąpić, jeżeli powierzchnia przegrody ma temperaturę niższą od temperatury punktu rosy powietrza znajdującego się przy przeszkodzie. To czy taka sytuacja będzie miała miejsce zależy głównie od:

  • czynników wewnątrz pomieszczenia:
  • temperatury wewnętrznej
  • wilgotności powietrza, czyli ciśnienia cząstkowego pary
  • ruchu powietrza w pomieszczeniu
  • budowy przegrody:
  • izolacyjność cieplna
  • czynników na zewnątrz
  • temperatury zewnętrznej
  • ruchu powietrza na zewnątrz (wiatru).
  • W budownictwie wymaga się na ogół, aby projektować i wykonywać przegrody budowlane (stropodachy, dachy, ściany itp.), tak aby nie dochodziło do skraplania się pary wodnej na powierzchni wewnętrznej przegrody. Taka sytuacja prowadzi bowiem do problemów eksploatacyjnych, w tym między innymi do:

    Budownictwo – dziedzina działalności człowieka związana ze wznoszeniem obiektów budowlanych, podległa dziedzinie nauki jaką jest inżynieria lądowa. Jest to również gałąź wiedzy praktycznej, techniki stosowanej przy budowaniu. Jego głównym zadaniem jest wznoszenie nowych obiektów budowlanych. Zajmuje się również przebudową, odbudową, modernizacją i konserwacją obiektów już istniejących. Ze względu na umiejscowienie tych obiektów wyróżnia się:Stropodach – strop nad ostatnią kondygnacją budynku, który spełnia jednocześnie rolę dachu; jest to dach płaski. Cechą charakterystyczną takiego rozwiązania jest brak poddasza. Ze względów konstrukcyjnych i fizycznych (układ warstw) stropodachy dzielimy na:
  • zawilgoceniu przegrody lub jej elementów
  • powstawania zagrzybienia
  • utraty izolacyjności cieplnej ściany a tym samym nasilenie zjawiska zawilgocenia, a w okresie zimy przemarzania
  • niszczenia ściany, a w szczególności jej powierzchni
  • w skrajnych sytuacjach, zalewania pomieszczeń.
  • W pewnych sytuacjach, szczególnie w pomieszczeniach mokrych, można dopuścić skraplanie się pary na powierzchni wewnętrznej przegrody, pod warunkiem zabezpieczenia jej za pomocą odpowiednich warstw wykończeniowych odpornych na działanie skraplającej się i spływającej z przegrody wody.

    Temperatura punktu rosy lub punkt rosy – temperatura, w której może rozpocząć się proces skraplania gazu lub wybranego składnika mieszaniny gazu przy ustalonym ciśnieniu, a w przypadku mieszaniny gazów, również przy określonym składzie. Rozpatrywany składnik gazu (np. para wodna) ma w danej temperaturze ciśnienie parcjalne równe ciśnieniu pary nasyconej tego składnika w temperaturze punktu rosy.Para wodna – stan gazowy wody. Jako prawie czysty gaz, występuje w naturze w gejzerach, w gorących jaskiniach, jest wyrzucana z podziemi, jest wytwarzana i używana w technice oraz w gospodarstwie domowym. Jest też składnikiem powietrza atmosferycznego, jej zawartość w powietrzu zmienia się.

    Warunki kondensacji[ | edytuj kod]

    Możliwość wystąpienia kondensacji sprawdza się porównując temperaturę punktu rosy (wzory w artykule temperatura punktu rosy), która wynika z zawartości pary wodnej w powietrzu pomieszczenia, z temperaturą powierzchni przegrody od strony wewnętrznej, którą można obliczyć według wzoru:

    gdzie

  • : temperatura powierzchni wewnętrznej przegrody
  • : temperatura powietrza wewnątrz pomieszczenia
  • : temperatura zewnętrzna
  • : współczynnik wnikania ciepła (odwrotność oporu przejmowania ciepła)
  • : współczynnik przenikania ciepła przegrody.
  • Jeżeli będzie mniejsze od temperatury punktu rosy to wystąpi kondensacja. Oznacza to konieczność takiej zmiany przegrody, która spowoduje zmniejszenie współczynnika przenikania ciepła, czyli zwiększenie izolacyjności cieplnej poprzez odpowiednie docieplenie przegrody. Możliwa jest też zmiana warunków wilgotnościowych pomieszczenia np. poprawa wentylacji.

    Do kondensacji może dochodzić w niektórych miejscach pomieszczenia gdy zajdą one w danym miejscu. Następuje to zazwyczaj w dolnej części pomieszczenia gdzie w wyniku ochłodzenia powietrza przez przeszkodę panuje niższa temperatura.

    Intensywność skraplania[ | edytuj kod]

    Do obliczania ilości pary wodnej ulegającej kondensacji stosuje się metody szacowania, np.

    Metoda oparta na teorii dyfuzji Stephana:

    gdzie:

  • : ilość skraplającej się pary
  • : ciśnienie atmosferyczne = 10 333 kG/m²
  • : liczba Nusselta
  • : stała gazowa pary wodnej = 47,06
  • : temperatura powierzchni [K]
  • : wartość liniowa [m]
  • : cieśninie pary nasyconej dla temperatury powierzchni
  • : ciśnienie cząstkowe pary powietrza wewnętrznego
  • Metoda oparta o kryterium bezwymiarowe:

    gdzie

  • : ilość skraplającej się pary
  • : współczynnik wnikania pary na zewnętrznej powierzchni przegrody
  • : współczynnik zależny od wartości współczynnika dyfuzji pary i innych czynników (dla przybliżonych obliczeń = 1,0)
  • : bezwzględna wilgotność powietrza wewnętrznego [g/m³]
  • : wilgotność bezwzględna stanu nasycenia odpowiadająca temperaturze powierzchni przegrody vi [g/m³]
  • : gęstość wody (1,00????)




  • Reklama