• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Koncert fortepianowy



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Koncert fortepianowy polskiego kompozytora Witolda Lutosławskiego został skomponowany w 1987 i ustatecznie ukończony 20 stycznia 1988 roku.Fryderyk Franciszek Chopin (ur. 22 lutego lub 1 marca 1810 roku w Żelazowej Woli, zm. 17 października 1849 roku w Paryżu) – polski kompozytor i pianista. Od roku 1830 zamieszkały we Francji.

    Koncert fortepianowykoncert instrumentalny przeznaczony do wykonania na fortepianie (albo fortepianach) z akompaniamentem orkiestry (najczęściej symfonicznej) zbudowany przeważnie z 3 części (w formie cyklu sonatowego). Wyewoluował bezpośrednio z barokowych koncertów klawesynowych (klawesyn został w XVIII wieku wyparty – zarówno w muzyce solowej, jak i zespołowej – przez fortepian).

    Wirtuoz (wł. virtuoso z łac. virtus - umiejętność, doskonałość) - wybitny instrumentalista, mistrz danego instrumentu. Muzyk zdolny pokonać najbardziej skomplikowane problemy techniczne. Wirtuozeria może się łączyć z pogłębioną interpretacją, często jednak stanowi cel sam w sobie. We współczesnej kulturze muzycznej począwszy od XIX wieku, umacnia się przeświadczenie o prymacie interpretacji artystów nad wirtuozerią. Charakteryzuje się doskonałym słuchem i wyczuciem rytmu.Siergiej Wasiljewicz Rachmaninow (ros. Сергей Васильевич Рахманинов; ur. 20 marca/1 kwietnia 1873, zm. 28 marca 1943) – rosyjski kompozytor, pianista i dyrygent.

    Historia[ | edytuj kod]

    Klasycyzm[ | edytuj kod]

    Koncert z fortepianem jako instrumentem solowym pojawił się dopiero w dobie klasycyzmu w twórczości austriackiego muzyka Wolfganga Amadeusa Mozarta (1756–1791). Dorobek Mozarta w tym gatunku obejmuje 30 utworów z czego 3 są aranżacjami koncertów Johanna Christiana Bacha (1735–1782) opublikowanych w opusie 5 (nr 2, 3 i 4). Budowa koncertów fortepianowych Mozarta jest klasyczna – trzyczęściowa przy czym części drugie występują zawsze w tempie andante, część trzecia czyli ostatnia jest natomiast rondem (wyjątkiem są tutaj koncerty nr 17 i 24 gdzie w finale występują wariacje).

    Krystian Zimerman (ur. 5 grudnia 1956 w Zabrzu) – światowej sławy polski pianista klasyczny i dyrygent. Zwycięzca IX Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina.Es-dur - gama durowa, której toniką jest es. Składa się z dźwięków: es, f, g, as, b, c, d. Równoległą do niej gamą molową jest c-moll.

    Kolejnym kompozytorem, który przyczynił się do rozwoju tego gatunku był Ludwig van Beethoven (1770–1827) należący – razem z Mozartem i Josephem Haydnem (1732–1809) – do tzw. klasyków wiedeńskich. Jest on twórcą pięciu koncertów fortepianowych (nie biorąc pod uwagę wczesnego koncertu Es-durInformacje powiązane z artykułem „Piano Concerto No. 0 (Beethoven)” w Wikidanych, z którego zachowała się tylko partia solowa, niedokończonego VI koncertu D-durInformacje powiązane z artykułem „Piano Concerto No. 6 (Beethoven)” w Wikidanych oraz transkrypcji własnego koncertu skrzypcowego D-dur op. 61). III Koncert fortepianowy jest dziełem zupełnie przełomowym dla gatunku, kolejne dwa – IV koncert G-dur i V koncert Es-dur – wychodzą jeszcze dalej poza estetyczne ramy okresu klasycyzmu. Dodatkowo IV koncert fortepianowy Beethovena jest pierwszym dziełem w historii gatunku, który rozpoczyna się partią solisty. Forma koncertów Beethovena jest – podobnie jak u Mozarta – trzyczęściowa.

    C-dur – tonacja muzyczna oparta na skali durowej, której toniką jest c. Gama C-dur zawiera dźwięki: c, d, e, f, g, a, h. Zapis tonacji C-dur, podobnie jak a-moll, nie zawiera znaków chromatycznych. Pokrewną jej molową tonacją paralelną jest a-moll, jednoimienną molową – c-moll. Romantyzm w muzyce zaczął się rodzić już za życia Beethovena, w okresie po rewolucji francuskiej, kiedy to w całej Europie zaczęły zachodzić zmiany o przełomowym znaczeniu. Najwyższym celem romantyków było połączenie religii, nauki i życia w jedną wyższą, wspólną jakość, jaką była sztuka. Najkrócej można powiedzieć, że romantyzm zrodziła potrzeba i pragnienie wolności. Ta idea pozostała żywa we wszystkich następnych pokoleniach twórców, aż do dnia dzisiejszego. W latach osiemdziesiątych XIX w. zaczął się jednak odwrót od romantyzmu, czego efektem była muzyka modernistyczna.

    Romantyzm[ | edytuj kod]

    W muzyce romantycznej koncert fortepianowy był najpopularniejszym z uprawianych gatunków koncertów instrumentalnych. W historii muzyki jako polski twórca koncertów fortepianowych zapisał się Fryderyk Chopin (1810–1849), u którego partia orkiestrowa zdecydowanie ustępuje partii solowej. Chopin zdecydowaną większość swojej twórczości poświęcił wyłącznie fortepianowi a dość skromna instrumentacja nie tylko w koncertach ale też w innych dziełach na fortepian i orkiestrę spowodowała, iż był przez pewien czas opisywany jako kompozytor nie potrafiący napisać ciekawej partii orkiestry (w jego dorobku nie znajdziemy symfonii czy też poematów symfonicznych lub innych większych form charakterystycznych dla romantyzmu). Koncerty Chopina cechuje tempo larghetto w wolnych częściach obu koncertów (w przypadku nr 1 autor dodał oznaczenie romance) a także wykorzystanie stylizowanych form muzycznych opartych na ludowych tańcach w rondach: kujawiaka (w nr 1) i mazurka w nr 2.

    Igor Fiodorowicz Strawinski, a. Strawiński; ros.: Игорь Фёдорович Стравинский (ur. 17 czerwca 1882 w Oranienbaumie, zm. 6 kwietnia 1971 w Nowym Jorku) – rosyjski kompozytor, pianista i dyrygent.Forma sonatowa - jedna z podstawowych form muzycznych, wykształcona i typowa dla epoki klasycyzmu. Występuje m.in. w symfoniach, sonatach i koncertach. Istotą formy sonatowej jest dualizm tematyczny.

    Współczesność[ | edytuj kod]

    Gatunek ten nie stracił popularności w XX i XXI wieku. Wirtuozowskie dzieła skomponowali między innymi: Sergiusz Rachmaninow (jego III Koncert fortepianowy do dzisiaj uważany jest za niewiarygodnie trudny nawet dla wirtuozów), Siergiej Prokofjew (I Koncert fortepianowy Prokofjewa był jego pracą dyplomową!), Béla Bartók (dwa pierwsze koncerty skomponował dla siebie, trzeci – dla żony), Igor Strawinski (nie był rewelacyjnym pianistą, ale występy w tym charakterze przynosiły mu dochody, jakich nie był sobie w stanie zapewnić jako kompozytor) Dymitr Szostakowicz (wraz z fortepianem koncertuje trąbka – to jeden z najbardziej niekonwencjonalnych koncertów z fortepianem), Samuel Barber, Michael Tippett, György Ligeti, Einojuhani Rautavaara, Leroy Anderson, Helmut Lachenmann i Philip Glass.

    Koncert fortepianowy nr 2 c-moll, op. 18 – koncert na fortepian i orkiestrę skomponowany przez Siergieja Rachmaninowa pomiędzy jesienią 1900 a kwietniem 1901 r. Druga i trzecia część były po raz pierwszy wykonane przez samego kompozytora jako solistę 2 grudnia 1900 r. Dzieło w całości miało premierę, znowu z Rachmaninowem jako solistą, 9 października 1901 r., z jego kuzynem Alexandrem Silotim jako dyrygentem. Opus (łac. dzieło) – w połączeniu z kolejną liczbą arabską – jest to oznaczenie chronologiczne dzieła jednego kompozytora. Pierwszym kompozytorem, który użył tego oznaczenia był Biagio Marini (w 1617 roku). Natomiast Ludwig van Beethoven jako pierwszy stosował numerację opusową systematycznie.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Sir Michael Kemp Tippett OM CBE CH (ur. 2 stycznia 1905 w Londynie; zm. 8 stycznia 1998 tamże) – brytyjski kompozytor i dyrygent.
    I Koncert fortepianowy e-moll op. 11 – koncert na fortepian z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej w tonacji e-moll, skomponowany przez Fryderyka Chopina w 1830 roku. Pierwsze wykonanie miało miejsce 11 października 1830 r. w Warszawie.
    e-moll - molowa gama muzyczna, której toniką jest e. Jej dźwięki w odmianie naturalnej to: e, fis, g, a, h, c, d. Równoległą do niej gamą durową jest G-dur.
    V koncert fortepianowy Es-dur op. 73 Ludwiga van Beethovena – ostatni utwór na fortepian i orkiestrę napisanym przez tego kompozytora. Zwykle określany jest mianem Cesarskiego. To jednocześnie jedno z najwybitniejszych dzieł środkowego okresu twórczości Beethovena, uznawane za wzorzec gatunku.
    Philip Glass (ur. 31 stycznia 1937 w Baltimore) – amerykański kompozytor. Jego muzykę często określa się jako minimalistyczną.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>,
    Koncert fortepianowy nr 2 c-moll, op. 18 – koncert na fortepian i orkiestrę skomponowany przez Siergieja Rachmaninowa pomiędzy jesienią 1900 a kwietniem 1901 r. Druga i trzecia część były po raz pierwszy wykonane przez samego kompozytora jako solistę 2 grudnia 1900 r. Dzieło w całości miało premierę, znowu z Rachmaninowem jako solistą, 9 października 1901 r., z jego kuzynem Alexandrem Silotim jako dyrygentem.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.048 sek.