• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Komunistyczna Partia Polski



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Kazimierz Cichowski ps. Hrabia, Anatol, Wysocki, Jasiński (ur. 7 grudnia 1887 w Klimkiewiczowie, zm. 26 października 1937 w Moskwie) – działacz polskiego i międzynarodowego ruchu komunistycznego i robotniczego.Demokracja – ustrój polityczny i forma sprawowania władzy, w których źródło władzy stanowi wola większości obywateli (sprawują oni rządy bezpośrednio lub za pośrednictwem przedstawicieli).
    Udział w wyborach[ | edytuj kod]
    Wynik listy Związku Proletariatu Miast i Wsi w wyborach do Sejmu 1922 roku

    KPRP zbojkotowała wybory do Sejmu Ustawodawczego w styczniu 1919, licząc na rychłe zwycięstwo rewolucji światowej.

    Trzy lata później, już po klęsce RFSRR w wojnie z Polską, otrzymała zadanie wejścia do polskiego parlamentu. W wyborach w listopadzie 1922, jako ugrupowanie nielegalne startowała pod szyldem Związek Proletariatu Miast i Wsi (zdobyła 2 mandaty). Wystawiono kandydatów w 51 okręgach wyborczych na 64, przy czym władze unieważniły listy w 10 okręgach wyborczych. W wyborach tych na zarejestrowanych kandydatów komunistycznych padło ponad 121 tys. głosów. Posłowie Związku w listopadzie 1924 wraz z kilku posłami Ukraińskiej Partii Socjal-Demokratycznej utworzyli w Sejmie Komunistyczną Frakcję Poselską.

    Eserowcy, eserzy (ros. эсеры, skrót nazwy "Partia Socjalistów-Rewolucjonistów" ros. Партия социалистов-революционеров ПСР) – rosyjska partia polityczna założona w 1901 roku przez rewolucjonistów wywodzących się z tzw. narodników, początkowo nielegalna.Trockizm – nazwa koncepcji ideologiczno-politycznej głoszonej przez Lwa Trockiego, powstała w ZSRR w toku sporu o taktykę partii bolszewickiej i światowego ruchu komunistycznego po śmierci Włodzimierza Lenina.

    W wyborach do Sejmu RP i Senatu w 1928 komuniści utworzyli legalne przybudówki partii, chcąc wziąć udział w głosowaniu. Najwięcej głosów uzyskały listy wyborcze: Sel-Rob Prawica, Jedność Robotniczo-Chłopska, Sel-Rob Lewica, Zjednoczenie Lewicy Chłopskiej, Zjednoczenie Robotnicze dla miasta Łodzi i Zmagania za interesy robotników i włościan. Ogółem KPP i listy wystawione przez związane z nią organizacje uzyskały prawie 920 tys. ważnych oddanych głosów. Uzyskano 7 mandatów poselskich.

    Pierwsze po odzyskaniu niepodległości wybory parlamentarne mające na celu powołanie jednoizbowego Sejmu Ustawodawczego. Odbyły się one 26 stycznia 1919 roku, choć skład Sejmu był uzupełniany do 24 marca 1922. Do sejmu dostało się kilkanaście partii, które początkowo utworzyły dziesięć klubów poselskich. Najwięcej głosów zdobyły Związek Ludowo-Narodowy i Polskie Stronnictwo Ludowe "Wyzwolenie". W skład Sejmu wchodzili również posłowie parlamentów zaborczych oraz posłowie wybrani w sposób pośredni.Stanisław Burzyński, pseud. Beczka, Bur, Gruszka, Kamiński, Sokół (ur. 13 listopada 1892 w Warszawie, zm. 1937 w ZSRR) – polski działacz polityczny, członek Biura Politycznego KC Komunistycznej Partii Polski (KPP).

    W wyborach w 1930 (do Sejmu III kadencji i Senatu) czyli tzw. „wyborach brzeskich” na organizacje „przybudówkowe” KPP (lista główna została unieważniona przez władze sanacyjne) zagłosowało 286 612 wyborców. Doliczając głosy unieważnione dałoby to nie więcej niż 400 tys. głosów poparcia dla komunistów (ok. 3,6 proc. całości). W czasie kadencji przynależność do KPP zadeklarował senator Stefan Boguszewski. Były to ostatnie wybory parlamentarne na podstawie, których można w przybliżeniu określać wpływy KPP gdyż wybory z 1935 roku KPP zbojkotowała, a w 1938 roku gdy odbyły się ostatnie wybory w II RP KPP już nie istniała.

    Józef Lewartowski, właściwie Aron Finkelstein (jidysz: יוסף לעווארטאווסקי; właściwie: אהרן פינקעלשטיין; (Ps. "Aron", "Josyf", "Stary") ur. 10 maja 1895 w Bielsku Podlaskim, zm. 25 sierpnia 1942 w Warszawie) – polski polityk komunistyczny i działacz społeczny, współtwórca i przywódca Bloku Antyfaszystowskiego w getcie warszawskim, jeden z inicjatorów żydowskiego ruchu oporu.Senat Rzeczypospolitej Polskiej – organ władzy ustawodawczej, druga izba (tradycyjnie określana jako izba wyższa) polskiego parlamentu. Składa się ze 100 senatorów wybieranych w wyborach powszechnych, bezpośrednich i w głosowaniu tajnym, w jednomandatowych okręgach wyborczych na czteroletnią kadencję, rozpoczynającą się i kończącą wraz z kadencją Sejmu (jeśli kadencja Sejmu zostanie skrócona, skróceniu ulega także kadencja Senatu). W przypadku wygaśnięcia mandatu Prezydent RP zarządza wybory uzupełniające.

    Komuniści brali również udział w wyborach samorządowych. W 1927 roku na unieważniane na ogół listy popierane przez komunistów w wyborach do rad miejskich padło 152 525 tys. głosów co dało prawie 18 procent głosujących. Na przykład w wyborach do Rady Miejskiej w Warszawie na ponad 394 tys. oddanych głosów na unieważnione listy komunistyczne padło prawie 63 tys. głosów a w wyborach w Łodzi około 43 tys. głosów. Jeszcze więcej zdobywali komuniści głosów w Zagłębiu Dąbrowskim gdzie np. w Czeladzi zyskali ok. 50 procent poparcia.

    Komunistyczna Partia Zachodniej Ukrainy, KPZU (ukr. Комуністична партія Західної України) – nielegalna partia komunistyczna, działająca w Drugiej RP w województwach lwowskim, stanisławowskim, tarnopolskim i wołyńskim.Józef Mützenmacher(ur. jako Josek Mycenmacher 18 kwietnia 1903 w Mławie, zm. w 1947 we Wrocławiu) – kadrowy działacz komunistyczny w Polsce, Niemczech i ZSRR, zastępca członka Komitetu Centralnego KPP, następnie agent i współpracownik polskiej policji politycznej, niemieckiego Antikominternu i Gestapo. Znany był również pod pseudonimami „Mietek Redyko” (akronim od REwolucja, DYktatura, KOmunizm), „Mieczysław Mützenmacher”, „Urbański”, „Jan Bogusław Kamiński”, „Jan Alfred Reguła”, „J.A.R.”, „Jan Berdych”, „Kwiatkowski”, „Docent”, „Jan Roszkowski” i innymi.

    Duże wpływy mieli też komuniści w kasach chorych, np. w Warszawie w wyborach w 1921 roku i w 1926 roku zdobyli najwięcej głosów wyprzedzając PPS.

    Władze KPP[ | edytuj kod]

  • I Zjazd Organizacyjny KPRP 16 grudnia 1918 w Warszawie. Wyłoniono Komitet Centralny KPRP w składzie: Franciszek Fiedler (SDKPiL), Franciszek Grzelszczak-Grzegorzewski (SDKPiL), Władysław Kowalski (SDKPiL), Adolf Zalberg-Piotrowski (SDKPiL), Szczepan Rybacki (SDKPiL), Henryk Stein-Domski (SDKPiL), Józef Ciszewski (PPS-Lewica), Maksymilian Horwitz – Henryk Walecki (PPS-Lewica), Henryk Iwiński, Maria Koszutska – Wera Kostrzewa (PPS-Lewica), Stefan Królikowski (PPS-Lewica), Wacław Wróblewski (PPS-Lewica). Wybrano Centralną Redakcję w składzie: Franciszek Fiedler, Henryk Stein-Domski, Adolf Warszawski – Adolf Warski. Na I konferencji KPRP (maj 1920) do KC został dokooptowany Henryk Lauer.
  • II Zjazd KPRP 19 września – 2 października 1923 w Bolszewie pod Moskwą. Wyłoniono Komitet Centralny KPRP w składzie: Maria Koszutska – Wera Kostrzewa, Władysław Stein-Krajewski, Maksymilian Horwitz – Henryk Walecki, Adolf Warszawski – Adolf Warski, Jerzy Czeszejko-Sochacki, Wacław Wróblewski, Franciszek Grzelszczak, Osyp Kriłyk-Wasylkiw (KPZU), Franciszek Fiedler, Julian Brun, Ludwik Szabatowski, Aleksander Danieluk, Saul Amsterdam, Roman Jabłonowski, Henryk Bitner, Stanisław Mertens-Stefan Skulski. Wybrano ponadto ośmiu zastępców, w tym Mieczysława Bernsteina-Redensa. Zgodnie z uchwalą II Zjazdu wyłoniono Biuro Polityczne: Aleksander Danieluk (KPZU), Franciszek Fiedler, Franciszek Grzelszczak, Stanisław Mertens-Stefan Skulski, Tadeusz Żarski (wszyscy krajowa część Biura) oraz Maria Koszutska – Wera Kostrzewa, Maksymilian Horwitz – Henryk Walecki, Adolf Warszawski – Adolf Warski (część zagraniczna Biura w Moskwie). Kierownictwo zostało zawieszone w lipcu 1924 przez „Komisję Polską”, pod przewodnictwem Józefa Stalina, na V Kongresie Międzynarodówki Komunistycznej. Formalne postanowienie wydał Komitet Wykonawczy Kominternu. Powołano wówczas (w lipcu 1924) „Nadzwyczajne Biuro Organizacyjne” (tzw. prowizorium KC) w składzie: Franciszek Grzelszczak, Władysław Stein-Krajewski, Stanisław Mertens-Stefan Skulski, Leon Purman, Julian Brun. Później dokooptowano Henryka Stein-Domskiego.
  • III Zjazd KPP 16 stycznia – 5 lutego 1925 k. Moskwy. Wyłoniono Komitet Centralny w składzie: Franciszek Grzelszczak, Józef Lewartowski, Józef Łohinowicz (sekretarz KC KPZB), Stanisław Mertens-Stefan Skulski, Leon Purman, Henryk Stein-Domski, Zofia Unszlicht-Osińska, Stefan Wołyniec (członek KC KPZB), Tadeusz Żarski. Zastępcami członków KC zostali: Saul Amsterdam, Mieczysław Bernstein-Redens (przedstawiciel KPP w Międzynarodówce Komunistycznej), Wacław Bogucki, Jan Gutowski, Osyp Kriłyk-Wasylkiw (KPZU), Salomon (Szloma) Miller (KPZB), Jan Paszyn, Władysław Stein-Krajewski. W maju 1925 po aresztowaniu Grzelszczaka i Purmana w skład KC weszli: Kazimierz Cichowski i Jan Paszyn. W grudniu 1925 do KC został dokooptowany Henryk Lauer. W 1927 do KC został wybrany Witold Tomorowicz.
  • V Zjazd KPP 16—29 sierpnia 1930 w Peterhofie k. Leningradu. Wyłonił Komitet Centralny w składzie: Wincenty Aniołkowski, Bronisław Bortnowski, Stanisław Burzyński, Saul Amsterdam-Gustaw Henrykowski, Jan Izydorczyk, Ignacy Kalaga, Wilhelm Knorin, Alfred Lampe, Julian Leszczyński-Leński, Antoni Lipski, Józef Łohinowicz, Franciszek Mazur, Edward Próchniak, Adam Kaczorowski-Sławiński, Jerzy Czeszejko-Sochacki. Zastępcami członków KC zostali: Icchok Amster, Julian Brun, Izrael Gajst, Franciszek Grzelszczak, Hryhorij Iwanenko (KPZU), Maria Eiger-Kamińska, Salomon (Szloma) Miller, Gustaw Reicher-Rwal, Wacław Rożek, Jerzy Heryng-Ryng (od lipca 1931 r. członek KC), Stanisław Mertens-Stefan Skulski, Szymon Zachariasz, Wiktor Żytłowski, „Ferdynand” i „Rudolf” (na­zwiska nie ustalone). Spośród członków KC wyłoniono Biuro Polityczne w składzie: Julian Leszczyński-Leński, jako sekretarz generalny, Bronisław Bortnowski, Stanisław Burzyński, Adam Kaczorowski-Sławiński, Jerzy Czeszejko-Sochacki; jako zastępcy – Saul Amsterdam-Gustaw Henrykowski, Alfred Lampe i Józef Łohinowicz. W skład Sekretariatu Krajo­wego KC wchodzili: Jan Hempel, Saul Amsterdam-Gustaw Henrykowski, Jan Izydorczyk, Józef Lewartowski i Wiktor Żytłowski.
  • VI Zjazd KPP (ostatni) 8—18 października 1932 k. Mohylewa w Białoruskiej SRR. Wyłonił 37 członków oraz zastępców członków Komitetu Centralnego KPP. W jego skład weszli: Bronisław Bortnowski, Stanisław Burzyński, Bernard Cukier—Witold Kolski, Franciszek Grzelszczak, Saul Amsterdam-Gustaw Henrykowski, Jan Izydorczyk, Alfred Lampe, Julian Leszczyński-Leński, Antoni Lipski, Józef Łohinowicz, Franciszek Mazur, Zenon Nowak, Jan Paszyn, Edward Próchniak, Jerzy Heryng-Ryng, Stanisław Mertens-Stefan Skulski, Adam Sławiński, Jerzy Czeszejko-Sochacki, Antoni Szkudlarek, Szymon Zachariasz. Zastępcami członków KC zostali: Mieczysław Bernstein-Redens, Julian Brun, Stanisław Budzyński, Izrael Gajst, Beniamin Goldflam, Konstanty Graeser-Kalicki, Hryhorij Iwanenko(ukr.) (KPZU), Mykoła Kułyk (KPZU), Adam Leśkiewicz, Józef Lewartowski, Szloma (Salomon) Miller, Józef Mützenmacher, Alfred Piecha, Gustaw Reicher-Rwal, Romana Wolf—Helena Jezierska, Myron Zajaczkiwśkyj(ukr.) (KPZU), Wiktor Żytłowski. Na sekretarza generalnego ponownie wybrano Juliana Leszczyńskiego-Leńskiego. W skład Biura Politycznego weszli: Bronisław Bortnowski, Stanisław Burzyński, Adam Sławiński, Jerzy Czeszejko-Sochacki. Zastępcami członków BP zostali: Saul Amsterdam-Gustaw Henrykowski, Józef Łohinowicz, Franciszek Mazur i Edward Próchniak. Skład Sekretariatu Krajowego: Saul Amsterdam-Gustaw Henrykowski, Witold Kolski, Wacław Kwiatkowski, Alfred Lampe, Józef Lewartowski, Zenon Nowak, Stanisław Mertens-Stefan Skulski, Wiktor Żytłowski.
  • U progu „wielkiej czystki” w ZSRR w lutym 1937 r. obradowało w Moskwie V Plenum KC KPP. W skład KC wchodziło wówczas 17 członków oraz 10 zastępców - o 10 osób mniej niż wybranych na VI Zjeździe w 1932 r. Ostatni skład Komitetu Centralnego KPP był następujący: Bronisław Bortnowski, Franciszek Grzelszczak, Saul Amsterdam-Gustaw Henrykowski, Jan Izydorczyk, Alfred Lampe, Julian Leszczyński-Leński, Antoni Lipski, Franciszek Mazur, Zenon Nowak, Jan Paszyn, Edward Próchniak, Gustaw Reicher-Rwal, Jerzy Heryng-Ryng, Stanisław Mertens-Stefan Skulski, Adam Sławiński, Szymon Zachariasz, Wiktor Żytłowski. Zastępcy członków KC: Mieczysław Bernstein-Redens, Julian Brun, Stanisław Budzyński, Beniamin Goldflam, Witold Kolski, Adam Leśkiewicz, Józef Lewartowski, Szloma Miller, Alfred Piecha, Romana Wolf. Biuro Polityczne stanowili: Bronisław Bortnowski, Julian Leszczyński-Leński, Jan Paszyn, Edward Próchniak i Stanisław Mertens-Stefan Skulski. W skład Sekretariatu Krajowego KC KPP wchodzili wówczas: Leon Holzer, Mojżesz Kagan, Zygmunt Karłowski, Antoni Lipski, Leon Lipski, Romana Wolf i Włodzimierz Zawadzki.
  •  Z tym tematem związana jest kategoria: Członkowie KC KPP.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. „W latach 1926-1933, KPP w różnych formach kwestionowała zarówno wschodnią, jak i zachodnią granicę Polski. Wynikało to zarówno z ogólnego – wyznaczanego przez doktrynę i politykę Międzynarodówki Komunistycznej – stanowiska w kwestii niepodległości państwa polskiego oraz ze swoistej interpretacji prawa narodów do samookreślenia, podporządkowywanego interesom międzynarodowej rewolucji, utożsamianych już wówczas z interesami państwowymi ZSRR. W odniesieniu do granicy wschodniej hasło samostanowienia narodów sprowadzano w istocie do postulatu oderwania ziem ukraińskich i białoruskich od Polski i przyłączenia ich do ZSRR. W drugiej połowie lat 20. KPP pod naciskiem Międzynarodówki Komunistycznej hasło samookreślenia aż do oderwania się od Polski wysunęła również wobec Śląska, a w 1932 r. uznano je za słuszne także w odniesieniu do Pomorza. U źródeł takiego stanowiska legło kilka zasadniczych przesłanek. W latach dwudziestych i na początku trzydziestych polscy komuniści – zgodnie z założeniami politycznymi Kominternu i kierownictwa radzieckiego – oceniali tzw. system wersalski jako produkt dyktatu imperialistycznego i jako taki energicznie zwalczali.” Stanisław Ciesielski, Alfred Lampe wobec problematyki zachodniej, [w:] Twórcy polskiej myśli zachodniej, Praca zbiorowa pod red. W.Wrzesińskiego, Olsztyn 1996, seria Rozprawy i Materiały Ośrodka Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie nr 153, wersja elektroniczna.
    2. Przesłanie KPP do „Kongresu mas pracujących obu części Górnego Śląska” w Gliwicach, 29.01.1933: „Zbójecki traktat wersalski, narzucony narodowi niemieckiemu przez koalicję zwycięskich w wojnie imperialistycznej wielkich rabusiów imperialistycznych Ententy – rozdarł górny Śląsk, oddał Gdańsk pod jarzmo Polski imperialistycznej, stworzył korytarz polski sztucznie dzielący Prusy Wschodnie od Niemiec… Imperializm polski grozi wojenną okupacją Gdańska, by zagrabić Prusy Wschodnie i zachodnią część Górnego Śląska. KPP oświadcza obecnie, po jedenastu latach okupacji polskiej na Górnym Śląsku, wobec ludu górnośląskiego, wobec narodu całej Polski i Niemiec, wobec narodów całego świata: Zwycięski proletariat polski, po obaleniu panowania imperialistycznego burżuazji polskiej, przekreśli wszystkie orzeczenia traktatu wersalskiego w stosunku do Śląska i do pomorskiego korytarza, zapewni ludności tych ziem prawo do samookreślenia aż do oderwania się od Polski.” Jan Alfred Reguła Historia Komunistycznej Partii Polski w świetle faktów i dokumentów, Warszawa 1934 s. 253, ​ISBN 83-901295-0-7​ (edycja z 1994). Patrz też Jan Alfred Reguła, Historia Komunistycznej Partii Polski… s.231-233 i 248-253.
    3. Dz.U. z 1919 r. nr 3, poz. 88.
    4. Marek Łatyński, Nie paść na kolana. Szkice o opozycji w latach czterdziestych, London 1985, Wyd. Polonia Book Fund, ​ISBN 0-902352-36-9​ ;, wyd. II rozszerzone, Wrocław 2002, Wyd. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum, ​ISBN 83-7095-056-6​, s. 99. Por. Janusz Wrona, System partyjny w Polsce 1944-1950, Lublin 1995, Wydawnictwo UMCS, ​ISBN 83-227-0733-9​, s. 61 i następne.
    5. W 1878 r. Ludwik Waryński założył pierwsze „Kasy Oporu” zabezpieczające fundusze na okres strajku.
    6. Zygmunt Zaremba: Sześćdziesiąt lat walki i pracy P.P.S. Szkic historyczny. London: Wydawnictwo Centralnej Komisji Zagranicznej P.P.S., s. 5.
    7. Nie było to związane z wiekiem, lecz ze stażem organizacyjnym w PPS, tzw. „starzy” reprezentowali założycieli partii i jej działaczy w okresie podziemnym (przed rewolucją 1905), „młodzi” generalnie działaczy przyjętych do partii później, a do władz PPS (CKR PPS) w okresie rewolucji 1905.
    8. Wszyscy działacze PPS-L, którzy później przeszli do KPRP, z wyjątkiem Feliksa Kona, który zmarł w ZSRR śmiercią naturalną w 1941, zostali wymordowani przez NKWD na rozkaz Stalina w latach 1937-1940 w ramach wielkiej czystki.
    9. 1918, grudzień 16-18. Platforma polityczna RKPP uchwalona przez Zjazd Organizacyjny. Dokument ten in extenso znajduje się w Wikiźródła: Dokumenty historyczne. Patrz również: KPP. Uchwały i rezolucje, t. I, Warszawa 1954, s. 42.
    10. Sprawozdanie ze Zjazdu Organizacyjnego KPRP. Zjednoczenie SDKPiL i PPS-Lewicy. Warszawa: 1919.
    11. Jan Alfred Reguła: Historia Komunistycznej Partii Polski w świetle faktów i dokumentów. Warszawa: 1934, s. 33-34. ​ISBN 83-901295-0-7​ (edycja z 1994).
    12. Dadzą się one sprowadzić do trzech punktów:
    13. Odrzucenie leninowskiego hasła o prawie narodów do samostanowienia, gdyż według klasycznego marksizmu, w momencie zapanowania ustroju socjalistycznego, wszelkie granice państwowe będą obalone.
    14. Odrzucenie leninowskiego hasła o oddaniu ziemi chłopom, gdyż socjalizm zakładał nacjonalizację środków produkcji, w tym również i ziemi.
    15. Odrzucenie „dyktatury proletariatu”, również propagowanej przez Lenina, tj. wprowadzenie terroru jako metody rządzenia, gdyż to prowadzi do dyktatury jednostki.
    16. (Poland’s Communist Party: It’s History, Character and Comoposition. RFE News, 3-11-1959, s. 4. Strona internetowa; Open Society Archives).
    17. Wybuch i przebieg rewolucji rosyjskiej sprawiły, że przeprowadzenie rewolucji socjalnej drogą opanowania władzy przez klasę robotniczą, drogą dyktatury proletariatu, stanęło przed nimi jako najbliższe zadanie (Platforma polityczna KPRP uchwalona przez Zjazd Organizacyjny, op. cit.).
    18. Poczęta w kraju ekonomicznie bardziej dojrzałym, oparta o doświadczenia rewolucji rosyjskiej – rewolucja niemiecka zmierza z żelazną koniecznością do dyktatury proletariatu (Jan Alfred Reguła: Historię Komunistycznej Partii Polski w świetle faktów i dokumentów. Warszawa: (brak wydawcy), 1934, s. 31-32. ​ISBN 83-901295-0-7​ (edycja z 1994).).
    19. Stanisław Ciesielski, Alfred Lampe wobec problematyki zachodniej, [w:] Twórcy polskiej myśli zachodniej, Praca zbiorowa pod red. W.Wrzesińskiego, Olsztyn 1996, seria Rozprawy i Materiały Ośrodka Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie nr153, wersja elektroniczna.
    20. Vladimir Ilyich Lenin: Terms of Admission into Communist International. W: Vladimir Ilyich Lenin: Terms of Admission into Communist International, July 1920. T. 31. 1965, s. 206-211.
    21. The Second Congress of the Communist International. Verbatum Report. Petrograd: The Communist International, 1921.
    22. Stefan Żeromski (1920) „Na probostwie w Wyszkowie”.
    23. „Słownik historii Polski”, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973, s. 504, hasło „Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski”.
    24. Witold Sienkiewicz, „Niepokonani 1920”, Demart 2010, 2011, ​ISBN 978-83-7427-587-3​.
    25. KPP w obronie niepodległości Polski. Materiały i dokumenty. Warszawa: Książka i Wiedza, 1953, s. 48.
    26. Oryginał w: Goniec Czerwony nr 2, Białystok 8 sierpnia 1920
    27. KPP w obronie niepodległości Polski. Materiały i dokumenty. Warszawa: Książka i Wiedza, 1953, s. 49-50.
    28. Cyt. za: Jan Alfred Reguła: Historia Komunistycznej Partii Polski w świetle faktów i dokumentów. Warszawa: (brak wydawcy), 1934, s. 40. ​ISBN 83-901295-0-7​ (edycja z 1994).
    29. Ludwik Hass, Trotskyism in Poland up to 1945, Revolutionary History, Vol.6 No.1, Winter 1995/96, pp. 4–46. wersja elektroniczna
    30. Zbigniew Kusiak, Komunistyczna Partia Polski, w: Encyklopedia Białych Plam, t. IX, Radom 2002, s. 260.
    31. Krystyna Trembicka „Między utopią a rzeczywistością. Myśl polityczna Komunistycznej Partii Polski (1918-1938)” Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie – Skłodowskiej Lublin 2007, ​ISBN 978-83-227-2668-6​, ss. 71-72
    32. „Tragedia Komunistycznej Partii Polski” pod red. Jaremy Maciszewskiego, „Książka i Wiedza” 1989, s. 23
    33. Bogdan Gadomski „Biogram agenta. Józef - Josek Muntzenmacher (1903-1947) Wydawnictwo Tedson, Warszawa 2009, ss. 31-32
    34. Nikołaj Iwanow, Zapomniane ludobójstwo. Polacy w państwie Stalina. „operacja polska” 1937–1938, Znak Horyzont, Kraków 2014, s. 208
    35. „Tragedia Komunistycznej Partii Polski” pod red. Jaremy Maciszewskiego, „Książka i Wiedza” 1989, s. 27
    36. Wielka historia Polski. Tom VII, 2004, ​ISBN 83-89265-07-9​.
    37. Nikołaj Iwanow, Zapomniane ludobójstwo. Polacy w państwie Stalina. „operacja polska” 1937–1938, Znak Horyzont, Kraków 2014, s. 209
    38. ”Stosunki polsko – białoruskie w województwie białostockim w latach 1939 – 1956” pod redakcją Jana Jerzego Milewskiego i Anny Pyżewskiej, IPN 2005, ​ISBN 83-89078-95-3​, ss. 18–21
    39. Przykładowo „11 sierpnia 1924 r. bolszewicki działacz Paweł Łapiński zwrócił się do Feliksa Dzierżyńskiego z pismem, w którym wskazywał na trudności, z jakimi w Polsce zmagać się musi KPP. Wynikały one z powodu obecności w partyjnych szeregach sowieckich agentów nie tylko zajmujących się szpiegostwem, lecz także dokonujących w Polsce zamachów terrorystycznych, w które angażowali struktury organizacyjne KPP: „W wielu wypadkach po prostu odróżnić nie sposób, gdzie kończy się partia, a gdzie zaczyna nasza Kontrrazwiedka [sowiecki wywiad]. [...] Cała bez mała nasza ukraińska organizacja jest literalnie od dołu do góry nierozerwalnie dzisiaj spleciona z «Kontrrazwiedką»” Bogdan Musiał, Przewrót majowy w rachubach Kremla, „Rzeczpospolita” 19 maja 2012 (dostęp 13.08.2016).
    40. WIEM, darmowa encyklopedia
    41. Krystyna Trembicka „Między utopią a rzeczywistością. Myśl polityczna Komunistycznej Partii Polski (1918-1938)” Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie – Skłodowskiej Lublin 2007, ​ISBN 978-83-227-2668-6​, s. 65
    42. Mirosław Szumiło, Roman Zambrowski 1909-1977, Warszawa: IPN, 2014, s. 118, ISBN 978-83-7629-621-0, OCLC 890410659.
    43. Encyklopedia Powszechna PWN, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1974-76, tom 2
    44. Krystyna Trembicka „Między utopią a rzeczywistością. Myśl polityczna Komunistycznej Partii Polski (1918-1938)” Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie – Skłodowskiej Lublin 2007, ​ISBN 978-83-227-2668-6​, s. 77
    45. Mirosław Szumiło, Roman Zambrowski 1909-1977, Warszawa: IPN, 2014, s. 115-116, ISBN 978-83-7629-621-0, OCLC 890410659.
    46. Robert Conquest: Wielki terror. Warszawa: Wyd. Michał Urbański, 1997, s. 448. ISBN 83-902063-9-0., tekst rezolucji Komitetu Wykonawczego Kominternu o rozwiązaniu KPP i listu Georgi Dymitrowa do Stalina w: William J. Chase, Enemies within the Gates? The Comintern and the Stalinist Repression, 1934–1939 Yale University Press 2001, ​ISBN 0-300-08242-8​. Na liście Stalin odnotował: Rozwiązanie jest o ponad dwa lata spóźnione. Jest niezbędnym rozwiązać [partię], ale moim zdaniem nie powinno być to opublikowane w prasie. Rezolucja została po raz pierwszy opublikowana w: Voprosy istorii KPSS, 1988, No. 12, s. 52. tekst rezolucji KW Kominternu i listu Georgi Dymitrowa do Stalina (język angielski).
    47. Mirosław Szumiło, Roman Zambrowski 1909-1977, Warszawa: IPN, 2014, s. 116, ISBN 978-83-7629-621-0, OCLC 890410659.
    48. W tym w II zjeździe SDPRR w Brukseli i Londynie w 1903, na którym dokonał się rozłam partii na bolszewików i mienszewików.
    49. Ryszard Nazarewicz, Armii Ludowej dylematy i dramaty, Warszawa: Oficyna Drukarska, 1998, s. 13, ISBN 83-909166-0-6, OCLC 69278377.
    50. Andrzej Paczkowski, Polacy pod obcą i własną przemocą w: Stéphane Courtois, Nicolas Werth, Jean-Louis Panné, Andrzej Paczkowski, Karel Bartošek, Jean-Louis Margolin Czarna księga komunizmu. Zbrodnie, terror, prześladowania, Wyd. Prószyński i S-kaISBN 83-7180-326-5​, Warszawa 1999 s. 344.
    51. Ryszard Nazarewicz, „Armii Ludowej dylematy i dramaty” Warszawa 1998 ss. 14 i 15 ​ISBN 83-909166-0-6​.
    52. Mirosław Szumiło, Roman Zambrowski 1909-1977, Warszawa: IPN, 2014, s. 321, ISBN 978-83-7629-621-0, OCLC 890410659.
    53. Krystyna Trembicka „Między utopią a rzeczywistością. Myśl polityczna Komunistycznej Partii Polski (1918-1938)” Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie – Skłodowskiej Lublin 2007, ​ISBN 978-83-227-2668-6​, ss. 22, 23
    54. Ś.p. Jan Szczyrek. „Rzeczpospolita”, s. 3, Nr 68 z 11 marca 1947. 
    55. Poszukiwane koligacje dla tomu 15. PSB
    56. Poszukiwane koligacje dla tomu 18. PSB
    57. Krystyna Trembicka „Między utopią a rzeczywistością. Myśl polityczna Komunistycznej Partii Polski (1918-1938)” Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie – Skłodowskiej Lublin 2007, ​ISBN 978-83-227-2668-6​, s. 54
    58. Krystyna Trembicka „Między utopią a rzeczywistością. Myśl polityczna Komunistycznej Partii Polski (1918-1938)” Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie – Skłodowskiej Lublin 2007, ​ISBN 978-83-227-2668-6​, ss. 54 i 55
    59. Krystyna Trembicka „Między utopią a rzeczywistością. Myśl polityczna Komunistycznej Partii Polski (1918-1938)” Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie – Skłodowskiej Lublin 2007, ​ISBN 978-83-227-2668-6​, s. 56
    60. Referat Stalina O Komunistycznej Partii Polski na V Kongresie Kominternu.
    61. Henryk Cimek, Lucjan Kieszczyński, Komunistyczna Partia Polski 1918-1938, Warszawa 1984, s. 91, 109, 115.
    62. Henryk Cimek, Lucjan Kieszczyński, Komunistyczna Partia Polski 1918-1938, Warszawa 1984, s. 245.
    63. Henryk Cimek, Lucjan Kieszczyński, Komunistyczna Partia Polski 1918-1938, Warszawa 1984, ss. 253-254.
    64. Henryk Cimek, Lucjan Kieszczyński, Komunistyczna Partia Polski 1918-1938, Warszawa 1984, s. 380.
    Franciszek Fiedler, właśc. Efroim Truskier, pseud. Berent, Dżek, Leon Markiewicz, A. Szwarc, Keller, Winkler (ur. 12 września 1880 w Warszawie, zm. 27 listopada 1956 w Warszawie) – polski historyk ruchu robotniczego pochodzenia żydowskiego, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek PAN, poseł na Sejm PRL I kadencji, członek Komitetu Centralnego PPR i PZPR.Sylwester Wojewódzki, ps. Starościński, Wojewoda (ur. 1892 w Pskowie, zm. 25 kwietnia 1938 w miejscu egzekucji Komunarka pod Moskwą) – polski komunista, działacz ludowy, porucznik Wojska Polskiego.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Zenon Nowak (ur. 27 stycznia 1905, zm. 21 sierpnia 1980) – polityk Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, wicepremier, poseł na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji, działacz środowisk robotniczych i inteligenckich w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
    Witold Tomorowicz pseud. Turkowski, A. Sanocki, Andrzej, Słoń, Gruby (ur. 15 października 1893 w Zamościu, zm. 26 października 1937 w Moskwie) - działacz komunistyczny. Z wykształcenia prawnik. 1913-1914 członek organizacji młodzieżowej "Spójnia". Od 1914 członek SDKPiL, od 1918 - KPP. Działacz zagłębiowskiej i lubelskiej Rady Delegatów Robotniczych. W latach 1927-1930 członek Komitetu Centralnego KPP. Kilkakrotnie aresztowany za działalność komunistyczną. Popularyzator marksizmu, współorganizator tzw. uniwersytetu komunistycznego w komunach więziennych. Od 1933 mieszkał w ZSRR.
    Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.
    III Proletariat, właśc. Polska Partia Socjalistyczna "Proletariat" – partia robotnicza powstała w 1900 roku we Lwowie.
    Królestwo Galicji i Lodomerii wraz z Wielkim Księstwem Krakowskim i Księstwami Oświęcimia i Zatoru (niem. Königreich Galizien und Lodomerien mit dem Großherzogtum Krakau und den Herzogtümern Auschwitz und Zator; ukr. Королівство Галичини та Володимирії з великим князівством Краківським і князівствами Освенціма і Затору) – państwo (w praktyce prowincja i kraj koronny) na terytorium Galicji, w latach 1772-1918 wchodzące w skład Monarchii Habsburgów, Cesarstwa Austriackiego i Austro-Węgier. Kraina historyczna na wschodzie Europy Środkowej, obecnie w granicach Polski i Ukrainy.
    Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie – uczelnia publiczna powołana do życia w 1944 roku, jako piąty uniwersytet w Polsce.
    Władysław Kowalski, pseud. Grzech, Ślusarski (ur. 14 lipca 1883 w Warszawie, zm. 1937? w Związku Socjalistycznym Republik Radzieckich) – polski komunista, działacz społeczny.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.231 sek.