• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kompleksometria

    Przeczytaj także...
    Miareczkowanie - chemiczna technika analizy ilościowej polegająca na dodawaniu roztworu - tzw. titranta z biurety w postaci kropel do roztworu zwanego analitem. Roztwory odczynników o znanym stężeniu (mianie) używane do miareczkowania nazywa się roztworami mianowanymi. Stężenia roztworów mianowanych wyraża się molowością (mol/l).Azotan rtęci(II) – nieorganiczny związek chemiczny, sól rtęci na +2 stopniu utlenienia i kwasu azotowego. Krystalizuje z wody jako monohydrat. Jest to białe lub bezbarwne ciało stałe, bardzo dobrze rozpuszczalne w wodzie.
    Chemiczna analiza ilościowa, to zespół technik umożliwiających poznanie liczbowej wartości (w odpowiednich jednostkach miary, np. w gramach, molach, valach lub innych i ich (pod)wielokrotnościach) składu chemicznego badanych mieszanin związków chemicznych. Jest wiele specyficznych metod analizy ilościowej wykorzystywanych w zależności od chemicznych lub fizycznych właściwości badanych substancji.

    Kompleksometria - dział analizy miareczkowej w którym oznacza się substancje w reakcji z czynnikami kompleksującymi. Jako pierwszy tę metodę analizy ilościowej wykorzystał Justus von Liebig w roku 1851, miareczkował on jony cyjankowe mianowanym roztworem azotanu srebra. Analizę wykorzystującą tworzenie kompleksów rozwinął Gerold Schwarzenbach odkrywając kompleksotwórcze właściwości kwasków aminopolikarboksylowych.

    Ligand, addend – atom, cząsteczka lub anion w związkach kompleksowych, który jest przyłączony bezpośrednio do atomu centralnego lub kationu centralnego, zwanego centrum koordynacji albo rdzeniem kompleksu. Pojęcie ligandu (jak również atomu centralnego) nie jest jednoznaczne i w wielu przypadkach jest kwestią umowną. W chemii organicznej określenie ligand jest stosowane wymiennie z określeniem podstawnik. Titrant - w miareczkowaniu jest to roztwór dodawany z biurety w postaci kropel do roztworu analizowanej substancji (analit). Titrant jest roztworem mianowanym związku chemicznego zdolnego do reakcji charakterystycznej analizowanego indywiduum chemicznego.

    Analizę kompleksometryczną dzieli się ze względu na funkcyjność ligandów tj. niechelatowe (jednofunkcyjne) oraz chelatowe (wielofunkcyjne). W przypadku użycia czynnika chelatującego mówi się o miareczkowaniu chelatometrycznym. Przykładami oznaczeń za pomocą kompleksów jednofunkcyjnych są między innymi argentometryczne oznaczanie cyjanków czy merkurymetryczne oznaczanie chlorków a kompleksonometrycznych oznaczanie metali ciężkich za pomocą EDTA. Ważniejszą częścią analiz kompleksometrycznych są oznaczenia chelatometryczne a szczególnie kompleksonometria.

    Redoksymetria (lub redoksometria) - dział chemii analitycznej, zbiór technik miareczkowych w których wykorzystuje się reakcje redoks.Justus von Liebig (ur. 12 maja 1803, zm. 18 kwietnia 1873) – niemiecki chemik. Wykładał chemię na uniwersytetach w Gießen i Monachium. Wynalazł kostkę bulionową. Obecnie uniwersytet w Gießen nosi jego nazwisko.

    Wskaźniki w analizie kompleksometrycznej[ | edytuj kod]

    W przypadku oznaczeń niechelatowych wskaźnikiem końca miareczkowania może być zmętnienie roztworu czy reakcja z inną substancją - odpowiednio miareczkowanie cyjanków roztworem azotanu srebra i chlorków azotanem rtęci wobec nitroprusydku sodu.

    Azotan srebra (lapis od łac. lapis infernalis – kamień piekielny) – nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu azotowego i srebra. Związek ten został odkryty przez Alberta Wielkiego.Nitroprusydek sodu – nieorganiczna sól o wzorze: Na2[Fe(CN)5NO]. Występuje w postaci dwuhydratu: Na2[Fe(CN)5NO]·2H2O. Stosowany w analizach chemicznych oraz jako lek hipotensyjny w stanach nagłych. Przy przedłużonym podawaniu pojawiają się działania niepożądane, związane z toksycznymi metabolitami, cyjankami i tiocyjankami.

    W analizie kompleksonometrycznej stosuje się związki organiczne tworzące kompleksy z oznaczanym metalem o trwałości mniejszej niż titrant(użycie wskaźnika o większej trwałości uniemożliwi zobaczenia końca miareczkowania). Przykładami takich związków są czerń eriochromowa T, kalces czy mureksyd.

    Precypitometria (metoda wytrąceniowa) - w chemii analitycznej - metoda miareczkowania oparta na reakcjach tworzenia się trudno rozpuszczalnych związków chemicznych o ściśle określonym składzie. Wytrącanie osadu następuje podczas dodawania titranta do roztworu substancji oznaczanej. Najważniejszym działem tej metody jest argentometria, która obejmuje oznaczenia oparte na reakcjach tworzenia trudno rozpuszczalnych soli srebra.Związki kompleksowe (kompleksy, związki koordynacyjne) – związki chemiczne, które w swoim składzie chemicznym zawierają jeden lub więcej atomów centralnych, otoczonych przez inne atomy lub grupy atomów zwane ligandami, przy czym przynajmniej jedno wiązanie atomu centralnego z ligandem ma charakter wiązania koordynacyjnego.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Alkacymetria
  • Redoksymetria
  • Precypitometria
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Tadeusz Lipiec, Zdzisław Stefan Szmal: Chemia analityczna z elementami analizy instrumentalnej. Wyd. 4. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskiech, 1976, s. 430-431.
    2. Andrzej Cygański: Chemiczne metody analizy ilościowej. Wyd. 6. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 2005, s. 374-376. ISBN 83-204-3055-0.
    Mureksyd – organiczny związek chemiczny, sól amonowa kwasu purpurowego, wykorzystywany w chemii analitycznej jako wskaźnik w miareczkowaniu kompleksometrycznym, służący głównie do oznaczania jonów wapnia, jak również jonów innych metali, np. cynku, miedzi i rtęci.Argentometria to przykład analizy strąceniowej, którą określa się mianem precypitometrii. W analizie strąceniowej, w reakcji między składnikiem oznaczanym a roztworem mianowanym, zachodzi reakcja strącania osadu. Argentometrię można wykonać dwoma metodami:



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Alkacymetria - jeden z ważniejszych działów analizy miareczkowej, zwanej też analizą objętościową, w którym ustala się dokładne stężenie kwasów lub zasad poprzez miareczkowanie roztworów z użyciem odpowiednio zasad lub kwasów. W trakcie miareczkowania alkacymetrycznego zachodzi reakcja zobojętniania, która prowadzi do zmian pH mieszaniny. Zmiany te rejestruje się z użyciem chemicznych wskaźników pH, lub pH-metrów.
    Czerń eriochromowa T – organiczny związek chemiczny używany jako wskaźnik w kompleksometrii, tworzący chelaty z jonami wielu metali. Czerń eriochromowa T jest często stosowana w miareczkowaniu EDTA. W zależności od pH roztworu wskaźnik występuje w trzech barwnych postaciach:
    Cyjanki – związki chemiczne, sole kwasu cyjanowodorowego, które zawierają anion cyjankowy (CN). W potocznym rozumieniu, cyjankiem określa się sól potasową kwasu cyjanowodorowego – cyjanek potasu: KCN, truciznę często opisywaną w powieściach kryminalnych. Związki organiczne zawierające grupę CN nazywane są nitrylami.
    EDTA (kwas edetynowy, kwas wersenowy, komplekson II; łac. acidum edeticum) – organiczny związek chemiczny kwas polikarboksylowy i jednocześnie α-aminokwas. Z mocnymi zasadami tworzy sole werseniany. Jest szeroko stosowanym czynnikiem kompleksującym wiele kationów metali, takich jak Ca, Mg czy Fe. Zazwyczaj stosowany w postaci soli disodowej (wersenian disodowy) ze względu na jej większą rozpuszczalność w wodzie (tzw. komplekson III).
    Związki organiczne – wszystkie związki chemiczne, w skład których wchodzi węgiel, prócz tlenków węgla, kwasu węglowego, węglanów, wodorowęglanów, węglików, cyjanowodoru, cyjanków, kwasu cyjanowego, piorunowego i izocyjanowego, a także ich soli.
    Chelaty (związki chelatowe) – związki kompleksowe, w których organiczny ligand łączy się z jonem centralnym za pomocą więcej niż jednego wiązania koordynacyjnego. Jonem centralnym chelatowego związku kompleksowego jest najczęściej dwu- lub trójwartościowy kation metalu.
    Kompleksonometria – rodzaj chemicznej analizy ilościowej, główny dział kompleksometrii. W technice tej wykorzystuje się reakcję tworzenia trwałych związków kompleksowych kationów metali wielowartościowych z kompleksonami. Często stosowanym titrantem jest roztwór wersenianu dwusodowego (soli sodowej EDTA). Wskaźnikami stosowanymi w kompleksonometrii są m.in. czerń eriochromowa T, mureksyd i fiolet pirokatechinowy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.019 sek.