Kompensacja czasu martwego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kompensacja czasu martwego (ang. dead time compensation) – w teorii sterowania, metoda kompensacji (korekcji) stosowana w sterowaniu obiektów z czasem martwym (czyli takich, w których zmiana pojawia się dopiero po dłuższym czasie od momentu zmiany sygnału podanego na wejściu obiektu). Przykładem może tu być zmiana przepływu w długim rurociągu.

Zmienna - w teorii sterowania zmienne są to te wielkości, które zawierają informacje o zachowaniu się obiektu (stąd często mówi się o sygnałach związanych z obiektem).Sprzężenie zwrotne (ang. feedback) – oddziaływanie sygnałów stanu końcowego (wyjściowego) procesu (systemu, układu), na jego sygnały referencyjne (wejściowe). Polega na otrzymywaniu przez układ informacji o własnym działaniu (o wartości wyjściowej). Ponieważ matematycznym, jednoznacznym opisem bloku gałęzi zwrotnej jest transmitancja to informacja ta może być modyfikowana przez transmitancję bloku gałęzi zwrotnej.

W kompensacji czasu martwego stosuje się element kompensujący dynamikę (predyktor Smitha), który przewiduje jak bieżące zmiany realizowane przez regulator wpłyną w przyszłości na zmienne regulowane. Zmienne te są mierzone i wykorzystywane w sterowaniu w układzie ze sprzężeniem zwrotnym.

Czas martwy (opóźnienie transportowe lub krótko opóźnienie, ang. dead time, transportation lag, time delay) - opóźnienie powstające skutkiem skończonej prędkości nośników informacji.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • czas martwy




  • Reklama