• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Komórki Kupffera

    Przeczytaj także...
    Makrofag – komórka tkanki łącznej, wywodząca się z komórek prekursorowych pochodzących ze szpiku kostnego. Bezpośrednio wywodzi się z monocytów, które opuściły krew.Lizosom – organellum występujące licznie w komórkach eukariotycznych. Są to niewielkie pęcherzyki o średnicy ok. 0,5 μm (rzadko 0,1-1 μm), otoczone pojedynczą błoną lipidowo-białkową o grubości ok. 7 nm. Zawierają kwaśne hydrolazy rozkładające białka, kwasy nukleinowe, węglowodany i tłuszcze. pH wewnątrz lizosomu ma wartość optymalną dla występujących w nim enzymów, równą około 5. Dzięki przystosowaniu enzymów do kwaśnego środowiska, ich przypadkowe wydostanie się do cytoplazmy (pH≈7,2) nie stanowi większego zagrożenia dla komórki. Niskie pH zapewnia wbudowana w błonę lizosomu H-ATPaza, pompująca protony do wnętrza lizosomu. W lizosomach odbywa się rozkład pochłoniętych na drodze endocytozy substancji i usuwanie obumarłych części cytoplazmy (trawienie wewnątrzkomórkowe).
    Naczynie zatokowe, zatoka – włosowate naczynie krwionośne o dużej średnicy (około 30 mikrometrów). Śródbłonek zatok składa się z płaskich komórek zawierających pory o średnicy około 100 nm. Nie ma on błony podstawnej.
    Ułożenie komórek w wątrobie

    Komórki Kupffera, komórki Kupffera-Browicza, komórki gwiaździste wątroby – osiadłe makrofagi występujące między komórkami śródbłonka, w ścianie naczyń zatokowych wątroby. Są częścią układu siateczkowo-śródbłonkowego, stanowiąc około 15–20% jej komórek.

    Fagocytoza (gr. phagein – jeść, kytos – komórka) – rodzaj endocytozy spotykany u komórek i organizmów jednokomórkowych. Polega na pobraniu ze środowiska pokarmów stałych, odizolowaniu od cytozolu poprzez utworzenie wodniczki pokarmowej (lub innego tworu o podobnym przeznaczeniu, np. heterofagocyty) i trawieniu z udziałem lizosomów. W tym procesie nie następuje utrata błony komórkowej. Ewentualne niestrawione resztki są usuwane przez włączenie się wodniczki z powrotem w błonę komórkową (jest to egzocytoza). Fagocytoza jest powszechnym zjawiskiem u pierwotniaków, ale występuje też u organizmów wielokomórkowych: makrofagi człowieka niszczą codziennie miliardy starych erytrocytów. Fagocytoza jest skuteczną metodą obrony przed organizmami chorobotwórczymi, stanowiąc ważny element odporności nieswoistej. Zjawisko fagocytozy odkrył w 1882 roku Ilja Miecznikow. Za badania z zakresu odporności organizmu otrzymał w 1908 Nagrodę Nobla.Erytrocyt (gr. erythros czerwony + kytos komórka), krwinka czerwona, czerwone ciałko krwi – morfotyczny składnik krwi, którego głównym zadaniem jest przenoszenie tlenu z płuc do pozostałych tkanek organizmu.

    Po raz pierwszy zostały zaobserwowane w 1876 roku przez Karla Wilhelma von Kupffera, który nazwał je Sternzellen (komórki gwiaździste albo gwiazdowate). Przypuszczał on (błędnie), że są integralną częścią śródbłonka naczyń krwionośnych wątroby. Dopiero kilkanaście lat później, w 1898 roku, Tadeusz Browicz prawidłowo zidentyfikował je jako makrofagi.

    Przestrzeń Dissego, przestrzeń okołozatokowa – wolna przestrzeń pomiędzy mikrokosmkami hepatocytów, a śródbłonkiem sinusoidu.Fibryna (włóknik) – białko proste, białko fibrylarne (o długich, nitkowatych cząsteczkach tworzących włókna), wytrącające się z osocza krwi podczas procesu krzepnięcia krwi. Tworzy rusztowanie skrzepu krwi. Powstaje z fibrynogenu w wyniku działania trombiny.

    Budowa[]

  • nieregularna powierzchnia, liczne lizosomy i heterofagosomy
  • brak połączeń z komórkami śródbłonka
  • przytwierdzenie do powierzchni zatoki długimi wypustkami, przeważnie o charakterze spłaszczonych lamelipodiów, które przez otwory w śródbłonku mogą penetrować do przestrzeni okołozatokowej
  • Funkcje[]

  • zapobieganie krzepnięciu krwi, poprzez fagocytozę włóknika
  • udział w mechanizmach odpornościowych organizmu, poprzez fagocytozę bakterii
  • fagocytoza komórek nowotworowych, kompleksów przeciwciało–antygen, zużytych erytrocytów lub ich fragmentów (proces ten dokonuje się głównie w śledzionie, ale po jej chirurgicznym usunięciu funkcję tę przejmuje wątroba)
  • Bibliografia[]

  • Wojciech Sawicki, Histologia, rok wyd. 1997, str. 425, ISBN 83-200-2088-3
  • T. Cichocki, J. A. Litwin, J. Mirecka, Kompendium histologii, rok wyd. 1998, str. 269, ISBN 83-233-1105-6
  • Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

    Tadeusz Browicz (ur. 15 września 1847, zm. 20 marca 1928) – polski lekarz anatomo-patolog, rektor UJ, członek Polskiej Akademii Umiejętności.Karl Wilhelm von Kupffer (ur. 14 listopada 1829 w Lesten koło Mitawy, zm. 16 grudnia 1902 w Monachium) – niemiecki anatom i histolog. Opisał komórki gwiaździste wątroby znane dziś jako komórki Kupffera lub Browicza-Kupffera.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Śródbłonek (łac. endothelium) – wysoce wyspecjalizowana wyściółka naczyń krwionośnych i limfatycznych, utworzona z jednej warstwy płaskich komórek o niewielkim jądrze. W naczyniach krwionośnych komórki śródbłonka są ze sobą dość ściśle połączone przy pomocy tzw. obwódek zwierających (łac. zonula occludens), spoczywają na kolagenowej błonie podstawnej, tworząc wraz z nią błonę wewnętrzną (łac. tunica intima), będącą wewnętrzną warstwą tych naczyń (stanowią barierę między krwią i mięśniami gładkimi). Śródbłonki naczyń chłonnych leżą na nieciągłej błonie podstawnej i mają znacznie luźniejszą strukturę (są przepuszczalne nawet dla dużych cząsteczek chemicznych).
    Układ fagocytarny (MPS ang. mononuclear phagocyte system), dawniej nazywany układem siateczkowo-śródbłonkowym (ang. reticuloendothelial system, RES), jest to układ fagocytów jednojądrzastych. Tworzą go komórki, wywodzące się z mezenchymy, i jest on w ścisłej kontroli z układem immunologicznym. Komórki te pełnią funkcje obronne i pełnią znaczącą rolę w procesach fizjologicznych metabolizmu. Wszystkie komórki układu powstają z pierwotnych komórek stem szpiku kostnego. W szpiku różnicują się wszystkie komórki układu krążenia, tzn. trombocyty, erytrocyty i leukocyty: granularne (eozynofile, bazofile i neutrofile) oraz agranularne (limfocyty i monocyty). Pochodzenie monocytów nie jest do końca wyjaśnione. Mogą powstawać nie tylko z hemoblastów lub promielocytów (pochodzenie hematogenne), lecz także bezpośrednio z komórek tkanki siateczkowej, albo jako komórki wyodrębnione z elementów brzeżnych naczyń włosowatych (pochodzenie histiogenne). Z hemoblastów powstają także trombocyty w procesie trombopoezy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.022 sek.