• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kolec kulszowy

    Przeczytaj także...
    Kość kulszowa (łac.os ischii) – składa się z trzonu (bierze udział w tworzeniu tylnej części panewki) i gałęzi kości kulszowej.Więzadło krzyżowo-kolcowe, (łac. ligamentum sacrospinale) - więzadło miednicy przebiegające od kości krzyżowej (od brzegu bocznego jej dolnej części), a częściowo także od początkowych kręgów guzicznych w kierunku przednim, a także nieco w dół obok mięśnia guzicznego do znajdującego się na kości kulszowej kolca kulszowego. Więzadło krzyżowo-kolcowe jest położone bardziej w przodzie niż więzadło krzyżowo-guzowe, które jest od niego dłuższe i grubsze. Wiązadło to jest jednym z narządów tworzących dno miednicy.
    Mięsień guziczny (łac. musculus coccygeus, ang. coccygeus muscle) – parzysty, trójkątny płaski mięsień, położony do tyłu od mięśnia dźwigacza odbytu na przedniej powierzchni więzadła krzyżowo-kolcowego. Przyczepia się na kolcu kulszowym i kończy na dolnym brzegu dolnych kręgów krzyżowych i górnych guzicznych. Mięsień guziczny kurcząc się pociąga wierzchołek kości guzicznej; funkcja mięśnia ma jednak przede wszystkim charakter statyczny. Unerwienie mięśnia pochodzi od splotu krzyżowego, unaczynienie od tętnicy krzyżowej bocznej będącej odgałęzieniem tętnicy biodrowej wewnętrznej.
    Kolec kulszowy oznaczony jest Spine of ischium

    Kolec kulszowy (łac. spina ischiadica) – wyrostek na kości kulszowej, umieszczony ku tyłowi od brzegu jej trzonu (łac. corpus ossis ischii). Powyżej kolca znajduje się wcięcie kulszowe większe (łac. incisura ischiadica major), poniżej zaś, między nim z guzem kulszowym (łac. tuber ischiadicum) – wcięcie kulszowe mniejsze (łac. incisura ischiadica minor). Do powierzchni zewnętrznej kolca kulszowego przyczepia się mięsień bliźniaczy górny, do powierzchni wewnętrznej mięsień guziczny, natomiast do wierzchołka kolca jest przytwierdzone więzadło krzyżowo-kolcowe.

    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Adam Bochenek, Anatomia człowieka tom I- Anatomia ogólna, kości, stawy i więzadła, mięśnie., wyd. XIII, s. 522, ISBN 978-83-200-4323-5.




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.586 sek.