• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kolba miarowa

    Przeczytaj także...
    Miareczkowanie - chemiczna technika analizy ilościowej polegająca na dodawaniu roztworu - tzw. titranta z biurety w postaci kropel do roztworu zwanego analitem. Roztwory odczynników o znanym stężeniu (mianie) używane do miareczkowania nazywa się roztworami mianowanymi. Stężenia roztworów mianowanych wyraża się molowością (mol/l).Stężenie molowe (M, Cm) roztworu – liczba moli danej substancji chemicznej jaką zawiera 1 dm roztworu. Dawniej nazywane było również molarnością roztworu.
    Fiksanal - odważka analityczna odczynnika chemicznego (w postaci stałej lub roztworu), przechowywana w ampułce, wykonanej ze szkła lub tworzywa syntetycznego w formie umożliwiającej ilościowe przeniesienie odczynnika do kolby miarowej.
    Kolba miarowa
    Kolby miarowe o różnej pojemności

    Kolba miarowa - laboratoryjny sprzęt szklany. Jest to kolba stosowana w chemicznej analizie ilościowej do sporządzania roztworów mianowanych. Kolba posiada jedną kreskę zaznaczoną na długiej, wąskiej szyjce. Kreska ta oznacza miejsce, do którego należy napełnić kolbę aby uzyskać objętość na jaką jest wyskalowana kolba. Kolba miarowa jest skalowana na wlew (ang. "In") tzn., że dokładna wskazana objętość znajduje się wewnątrz kolby. Po wylaniu cieczy z naczynia objętość jest pomniejszona o część cieczy, która pozostała na ściankach. Roztwór z kolby pobiera się pipetą. Kolby miarowe zaopatrzone są u wylotu w szklany lub plastikowy korek. Jak wszystkie szklane naczynia miarowe, kolby miarowej nie należy ogrzewać, myć gorąca wodą ani suszyć w suszarce gdyż może to spowodować trwałą zmianę pojemności.

    Pipeta – sprzęt laboratoryjny – rurka szklana lub wykonana z tworzywa sztucznego, służąca do przenoszenia i odmierzania cieczy.Chemiczna analiza ilościowa, to zespół technik umożliwiających poznanie liczbowej wartości (w odpowiednich jednostkach miary, np. w gramach, molach, valach lub innych i ich (pod)wielokrotnościach) składu chemicznego badanych mieszanin związków chemicznych. Jest wiele specyficznych metod analizy ilościowej wykorzystywanych w zależności od chemicznych lub fizycznych właściwości badanych substancji.

    Przygotowanie roztworu w kolbie miarowej[ | edytuj kod]

    Aby przygotować roztwór o konkretnym stężeniu do kolby wprowadza się dokładnie odważoną ilość substancji stałej lub ciekłej najczęściej przy pomocy lejka. Często wykorzystuje się przygotowane handlowo naważki umieszczone w szklanych lub plastikowych ampułkach (fiksanalach). Następnie niewielka ilością rozpuszczalnika, w którym roztwór ma być sporządzony przemywa się naczynko wagowe lub ampułkę, oraz lejek. Kolbę miarową zamyka się korkiem i miesza się do rozpuszczenia odważonej substancji w niewielkiej ilości rozpuszczalnika. Dopiero po całkowitym rozpuszczeniu substancji stałej dopełnia się rozpuszczalnikiem do kreski na kolbie zgodnie z odpowiednim meniskiem jaki tworzy dana ciecz. Po dopełnieniu do kreski należy dokładnie wymieszać zamkniętą kolbę obracając ją kilkanaście razy gdyż mieszanie w takim układzie jest utrudnione. Dopełniając kolbę do kreski należy wzrok mieć na wysokości kreski aby nie popełniać błędu paralaksy.

    Bromian potasu, KBrO3 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy bromianów, sól kwasu bromowego i potasu. Stosowany w żywności jako ulepszacz o numerze E924.Węglan sodu (nazwy zwyczajowe: soda, soda kalcynowana Na2CO3) − nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu węglowego i sodu.

    Sporządzony roztwór nie jest jednak idealnie dokładny dla wszystkich substancji. Nie każda substancja bowiem daje się wystarczająco dokładnie odważyć np. ciecze, które są lotne, odparowują częściowo zanim zostaną przeniesione do kolby miarowej. Ponadto substancje mogą nie być chemicznie czyste, albo też mogą chłonąć wodę lub reagować z dwutlenkiem węgla z powietrza. W takich przypadkach najczęściej miano roztworu oznacza się przez miareczkowanie z roztworami substancji wzorcowych. Substancjami wzorcowymi są najczęściej węglan sodu (Na2CO3), bromian potasu (KBrO3) lub chlorek sodu (NaCl), które nie są higroskopijne i nie reagują z CO2.

    Powietrze (łac. aër) – mieszanina gazów i aerozoli składająca się na atmosferę ziemską. Pojęcie jest stosowane przede wszystkim w odniesieniu do tej części powłoki gazowej, której chemiczny skład jest wyrównany wskutek cyrkulacji gazów w troposferze (zob. homosfera, warstwa o grubości do 100 km), bywa jednak odnoszone również do wszystkich sfer ziemskiej atmosfery, o różnym składzie chemicznym i właściwościach fizycznych.Objętość – miara przestrzeni, którą zajmuje dane ciało w przestrzeni trójwymiarowej. W układzie SI jednostką objętości jest metr sześcienny, jednostka zbyt duża do wykorzystania w życiu codziennym. Z tego względu najpopularniejszą w Polsce jednostką objętości jest jeden litr (l) (1 l = 1 dm = 0,001 m³).

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • stężenie molowe
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Maciej Modzelewski, Jerzy Woliński: Technika Laboratoryjna. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1996, s. 39, seria: Pracownia Chemiczna. ISBN 83-02-05141-1.
    2. Stanisław Rubel: Analiza Ilościowa. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1997, s. 72-74, seria: Pracownia Chemiczna. ISBN 83-02-05113-6.
    Dwutlenek węgla (nazwa systematyczna: ditlenek węgla; nazwa Stocka: tlenek węgla(IV)), CO2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, w którym węgiel występuje na IV stopniu utlenienia.Kolba – podstawowe naczynie laboratoryjne, które służy do prowadzenia reakcji chemicznych, przechowywania odczynników, destylacji i wielu innych procesów prowadzonych z ciekłymi materiałami.




    Warto wiedzieć że... beta

    Korek - zamknięcie naczynia - zazwyczaj butelki, ale niekiedy też słoja, albo termosu, bądź naczyń laboratoryjnych wykonane z nieprzepuszczalnego materiału. W zależności od przechowywanego w naczyniu medium – gazu, cieczy lub materiału sypkiego, korek winien być nieprzepuszczalny (szczelny) dla tego medium. Szczelnością charakteryzują się korki szlifowe stosowane zwykle w laboratoriach chemicznych.
    Mieszanie – proces jednostkowy, polegający na uzyskaniu jednorodności w środowisku jedno- lub wielofazowym, pod względem stężenia, gęstości, temperatury i innych właściwości mieszaniny. Jest to sposób zwiększenia intensyfikacji procesów wymiany ciepła, wymiany masy oraz przyspieszania reakcji. Celem zoptymalizowania mieszania jest uzyskanie wymaganego stopnia wymieszania w krótkim czasie i przy jak najmniejszym nakładzie energii. Decydującą rolę pełni stan skupienia, zdolność do mieszania maleje z gazów, przez ciecze, do ciał stałych. Urządzenia do mieszania w fazie ciekłej to mieszalniki (mieszadła), ciał sypkich - mieszarki, do cieczy lepkich, stężonych zawiesin, szlamów i różnego rodzaju past - zagniatarki.
    Szkło − według amerykańskiej normy ASTM-162 (1983) szkło zdefiniowane jest jako nieorganiczny materiał, który został schłodzony do stanu stałego bez krystalizacji.
    Rozpuszczalnik − ciecz zdolna do tworzenia roztworu po zmieszaniu z ciałem stałym, inną cieczą lub gazem. Najbardziej znanym rozpuszczalnikiem jest woda.
    Ciecz – stan skupienia materii – pośredni między ciałem stałym a gazem, w którym ciało fizyczne trudno zmienia objętość, a łatwo zmienia kształt. Wskutek tego ciecz przyjmuje kształt naczynia, w którym się znajduje, ale w przeciwieństwie do gazu nie rozszerza się, aby wypełnić je całe. Powierzchnia styku cieczy z gazem lub próżnią nazywa się powierzchnią swobodną cieczy.
    Ampuła to absolutnie szczelne naczynie laboratoryjne, szklane lub tworzywowe, służące do długotrwałego przechowywania ciekłych i rzadziej stałych substancji chemicznych, których z różnych względów nie można przechowywać w zwykłych butelkach.
    Woda (tlenek wodoru; nazwa systematyczna IUPAC: oksydan) – związek chemiczny o wzorze H2O, występujący w warunkach standardowych w stanie ciekłym. W stanie gazowym wodę określa się mianem pary wodnej, a w stałym stanie skupienia – lodem. Słowo woda jako nazwa związku chemicznego może się odnosić do każdego stanu skupienia.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.718 sek.