• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kod splotowy



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Splot, splot całkowy, mnożenie splotowe lub konwolucja (ang. convolution: od convolute, „skręcać, zwijać”; z łac. convolutus, im. od convolvere, od com-, „z, razem; całkowicie, gruntownie, dokładnie” i volvere, „zawijać”) – w matematyce oraz technice, działanie określone dla dwóch funkcji (lub opisywanych przez nie sygnałów) dające w wyniku inną, która może być postrzegana jako zmodyfikowana wersja oryginalnych funkcji. Nazwą tą nazywa się również wynik tego działania, które bywa nazywane także iloczynem (lub produktem) splotowym. Splot podobny jest do korelacji wzajemnej. Znajduje zastosowania także m.in. w statystyce, równaniach różniczkowych, elektrotechnice, cyfrowym przetwarzaniu obrazów czy sygnałów – na przykład, w przetwarzaniu obrazów operacja splotu obrazu źródłowego z odpowiednio skonstruowanym filtrem pozwala na wykrycie krawędzi (np. filtr Sobela), rozmycie obrazu (np. filtr Gaussa) oraz pozwala na ekstrakcję cech kształtów przy rozpoznawaniu wzorców obiektów w obrazie (falki Gabora), jak i wielu innych.Modulacja kratowo-kodowa (ang. Trellis Coded Modulation, TCM) – w telekomunikacji modulacja z kodowaniem splotowym, polegającym na zmianie fali nośnej, umożliwiającym przesyłanie przy jednej zmianie więcej niż jednego bitu informacji. Modulacja kratowo-kodowa stosowana jest w modemach, w których prędkość przekracza granicę 9600 bps (V.32).
    Struktura koderów kodu splotowego[]

    Koder zapamiętuje stany w pamięci. Wyrafinowane kodery mają długie L, natomiast niektóre prostsze kodery mają krótkie L. Liczba stanów kodera to liczba kombinacji bitów w L rejestrach i wyraża się wzorem: Liczba stanów = 2.

  • k=1
  • Koder składa się z: m boksów reprezentujących m rejestrów pamiętających, n sumatorów modulo-2, które reprezentują n bitów wejściowych. Rejestry pamięci są odpowiednio połączone z sumatorami generującymi wielomian. Wybór, które bity są dodawane i wytwarzają bit wyjściowy jest dokonywany na podstawie wielomianu generującego g dla tego bitu. Dla kodera na rys. 2: pierwszy bit wyjściowy ma wielomian generujący w postaci (1,1,1), drugi bit (0,1,1), a trzeci (1,0,1).

    Algorytm Viterbiego – algorytm dekodujący opracowany przez Andrew Viterbiego i opublikowany przez niego w 1967 roku w IEEE Transactions on Information Theory, IT-13 w artykule Error bounds for convolutional codes and an asymptotically optimum decoding algorithm (str. 260-269).DVB (ang. Digital Video Broadcasting) – jest zbiorem powszechnie akceptowalnych standardów dla telewizji cyfrowej. Standardy DVB są zarządzane przez międzynarodowe konsorcjum składające się z ponad 270 członków i publikowane przez Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ang. European Telecommunications Standards Institute, ETSI), Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (fr.: Comité Européen de Normalisation Electrotechnique, CENELEC) oraz Europejską Unię Nadawców (ang. European Broadcasting Union, EBU).

    Przerzutnik typu D (data) (ang. Flip-flop) – jeden z podstawowych rodzajów przerzutników synchronicznych, nazywany układem opóźniającym. Przerzutnik ten przepisuje stan wejścia informacyjnego D na wyjście Q. Przepisanie informacji następuje tylko przy odpowiednim stanie wejścia zegarowego.Telefonia komórkowa - infrastruktura telekomunikacyjna (oraz procesy związane z jej budową i eksploatacją), umożliwiająca abonentom bezprzewodowe połączenia na obszarze złożonym z tzw. komórek (ang. cells), obszarów kontrolowanych przez poszczególne anteny stacji bazowych. Charakterystyczną cechą tego typu telefonii jest zapewnienie użytkownikowi mobilności, może on zestawiać połączenia (oraz połączenia mogą być zostawione do niego) na terenie pokrytym zasięgiem radiowym związanym ze wszystkimi stacjami bazowymi w danej sieci.

    Telekomunikacja – dziedzina techniki i nauki, zajmująca się transmisją wszelkiego rodzaju informacji na odległość. Obejmuje również sposoby przetwarzania tych informacji, kodowanie, sprzęt telekomunikacyjny, teorie propagacji, sieci telekomunikacyjne i wiele innych zagadnień. Obecnie telekomunikacja w coraz większym stopniu zależy od rozwiązań informatycznych i zaczyna odgrywać coraz większe znaczenie w sieciach komputerowych. Wykonywana jest przy użyciu środków łączności.Korelacja (łac. śr. correlation-, correlatio, od com-, „razem, łącznie”; i relation-, relatio, „związek, relacja”) – współzależność, wzajemny związek; wyraz ten oznacza zwykle jedno z następujących pojęć:

    Kodowanie korekcyjne lub kodowanie korygujące (ang. ECC - error correction coding, FEC - forward error correction) – technika dodawania nadmiarowości do transmitowanych cyfrowo informacji. Umożliwia całkowitą lub częściową detekcję i korekcję błędów powstałych w wyniku zakłóceń. Dzięki temu nie ma potrzeby wykorzystywania kanału zwrotnego, do poinformowania nadawcy o błędzie i konieczności ponownego przesłania informacji. Kodowanie korekcyjne jest więc wykorzystywane wtedy, gdy retransmisja jest kosztowna, kłopotliwa lub niemożliwa, np. ze względu na ograniczenia czasowe.Bit (w ang. kawałek, skrót od binary digit, czyli cyfra dwójkowa) – najmniejsza ilość informacji potrzebna do określenia, który z dwóch równie prawdopodobnych stanów przyjął układ. Jednostka logiczna.

    Koder przedstawiony na rys. 1 ma ograniczoną długość kodu L=2. Z tego wynika, że liczba stanów kodera wynosi 4. Zaciemnione rejestry są układem pamiętającym historię.

  • k>1
  • Kolejne etapy rysowania kodera dla kodu (n,k,m), gdzie k jest większe niż jeden, są następujące. Najpierw rysujemy m boksów, gdzie w każdym z nich znajduje się w po k rejestrów. Potem rysujemy n sumatorów i łączymy je z rejestrami pamięci wykorzystując do tego celu współczynniki przy n-tym stopniu wielomianu. Dla kodera na rys. 3 kod ma 3 bity wejściowe, daje 4 bity na wyjściu. Liczba rejestrów w tym koderze jest równa 3. Łatwo wyznaczyć skróconą długość, która wynosi 3 × 2 = 6, a ilość stanów w kodzie wynosi 64. Kod ten wymaga wielomianów generujących dziewiątego stopnia. Zaciemnione rejestry na rysunku reprezentują skróconą długość kodu.

    Intelsat 10-02 (ang. International Telecommunications Satellite) - satelita telekomunikacyjny należący do operatora Intelsat, międzynarodowego giganta w tej dziedzinie, który od 1965 roku wyniósł na orbitę ponad 70 satelitów. Intelsat 10-02 został wyniesiony na orbitę 16 czerwca 2004 i jest najmłodszym satelitą tej firmy (nie licząc satelitów PanAmSat, które przejął w 2007 Intelsat). Znajduje się na orbicie geostacjonarnej (nad równikiem), na 1. stopniu długości geograficznej zachodniej. Nadaje sygnał stacji telewizyjnych i radiowych (pasmo C i Ku) oraz dane (dostęp do Internetu) do odbiorców w Europie, Afryce, Azji Zachodniej oraz częściowo w Ameryce Południowej.

    Kod splotowy systematyczny[]

    Specjalna odmiana kodu splotowego, w której bity wyjściowe zawierają łatwo rozpoznawalna sekwencje bitów wejściowych, jest nazywana odmianą systematyczną. Wersja systematyczna wcześniejszego kodu (4,3,3) z rys. 3 jest pokazana poniżej. Z czterech bitów wyjściowych, trzy są dokładnie taki same jak bity wejściowe. Czwarty bit jest odmianą bitu parzystości wytwarzany jako kombinacja trzech bitów używanego pojedynczego wielomianu.

    Kody systematyczne są często chętniej stosowane od kodów niesystematycznych, ponieważ można je łatwo rozpoznać. Dodatkowo kody te potrzebują mniej zasobów sprzętowych do ich zdekodowania. Inną ważną własnością kodów systematycznych jest to, że nie są one „katastrofalne”, co znaczy, że błędy nie mogą się katastrofalnie propagować. Wszystkie te własności czynią ten kod bardzo pożądanym. Kody systematyczne są również używane w modulacji kratowo-kodowej (ang. TCM, Trellis-Code Modulation). Jednakże własności zabezpieczające przed błędami kody systematyczne są takie same jak w kodach niesystematycznych.

    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.015 sek.