• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kościół Zielonoświątkowy w RP



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Związek Stanowczych Chrześcijan – protestanckie towarzystwo religijne powstałe na początku XX wieku na Śląsku Cieszyńskim.Okręg wschodni – jeden z siedmiu okręgów Kościoła Zielonoświątkowego w RP, obejmujący województwa: lubelskie, świętokrzyskie i podkarpackie. Okręg liczy 27 zborów. Prezbiterem okręgowym okręgu wschodniego jest pastor Władysław Wigłasz.

    Kościół Zielonoświątkowy w Rzeczypospolitej Polskiejwolny Kościół protestancki o charakterze ewangelikalnym nurtu zielonoświątkowego. Drugi, pod względem wielkości Kościół protestancki w Polsce (po Kościele Ewangelicko-Augsburskim w RP), posiadający przeszło 13 tysięcy członków i łącznie ponad 23 tysięcy wiernych zrzeszonych w ramach 229 zborów; największy polski Kościół protestancki nurtu ewangelicznego; największa wspólnota zielonoświątkowców w Polsce, związana z pentekostalną tradycją amerykańskich Zborów Bożych i przyjmująca ustrój kongregacjonalno-synodalny. Kościół Zielonoświątkowy w RP jest członkiem Europejskiej Wspólnoty Zielonoświątkowej, Światowej Wspólnoty Zborów Bożych, Aliansu Ewangelicznego w RP oraz Towarzystwa Biblijnego w Polsce. Organem prasowym Kościoła jest miesięcznik „Chrześcijanin”. Siedzibą władz Kościoła jest miasto stołeczne Warszawa. Podstawą prawną działalności Kościoła jest ustawa z dnia 20 lutego 1997 o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej. Przewodniczącym Naczelnej Rady Kościoła i Prezbiterem Naczelnym Kościoła jest bp dr Marek Kamiński.

    Msza – w części wyznań chrześcijańskich porządek celebracji liturgicznej będącej odniesieniem do Ostatniej Wieczerzy Jezusa.Edward Czajko (ur. 22 września 1934 r. w Kuźmiczach k. Nowogródka) – doktor h.c. teologii, duchowny i publicysta zielonoświątkowy, w latach 1981-1988 zwierzchnik Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego, zaś w latach 1981-2001 pastor stołecznego zboru zielonoświątkowego. Absolwent Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, studiował także w Didsbury Methodist College w Bristolu (Wielka Brytania). W 1964 ordynowany na duchownego ZKE. Prezbiter Okręgu w Wilkopolsce w okresie 1965-1971. W latach 1966-1971 pracownik naukowo-dydaktyczny ChAT. Pełnił funkcje wiceprezesa (1983-1986) i skarbnika (1986-1988) Polskiej Rady Ekumenicznej. Po rozwiązaniu ZKE członek Prezydium Rady Naczelnej Kościoła Zielonoświątkowego (1988-2004) oraz redaktor naczelny wydawanego przez KZ miesięcznika Chrześcijanin (1990-1991). Był czołowym współtwórcą Aliansu Ewangelicznego w RP i wiceprzewodniczącym jego Rady Krajowej (2000-2003). Zasiadał w Komitecie Krajowym Towarzystwa Biblijnego w Polsce. Wieloletni wykładowca Warszawskiego Seminarium Teologicznego. Członek European Pentecostal Theological Association i Society for Pentecostal Studies. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 1.1 Geneza i sytuacja polskich zielonoświątkowców w pierwszej połowie XX wieku
  • 1.2 Polscy zielonoświątkowcy w okresie PRL-u
  • 1.3 Sytuacja po 1988 (Kościół Zielonoświątkowy w RP)
  • 1.4 Stosunek do lustracji
  • 2 Nauczanie
  • 2.1 Biblia
  • 2.2 Bóg
  • 2.3 Jezus Chrystus
  • 2.4 Upadek, zbawienie, nowonarodzenie, uświęcenie
  • 2.5 Chrzest Duchem Świętym
  • 2.6 Ustanowienia
  • 2.7 Uzdrowienie chorych
  • 2.8 Kościół
  • 2.9 Małżeństwo
  • 2.10 Eschatologia
  • 2.11 Nauczanie społeczne i etyczne
  • 3 Nabożeństwa
  • 4 Duchowni
  • 4.1 Diakonise
  • 5 Ekumenizm
  • 6 Ustrój, organizacja i struktura
  • 6.1 Okręgi Kościoła
  • 7 Działalność
  • 7.1 Duszpasterstwa
  • 7.2 Misje
  • 7.3 Uczelnie
  • 7.4 Wydawnictwa
  • 7.5 Ośrodki rekolekcyjne
  • 7.6 Ośrodki resocjalizacyjne
  • 8 Zobacz też
  • 9 Uwagi
  • 10 Przypisy
  • 11 Bibliografia
  • 12 Linki zewnętrzne
  • Jan Mironczuk (ur. 1966 w Bielsku Podlaskim) – polski historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie historii.Zbór – określenie stosowane m.in. w Polsce, Czechach (czes. sbor) i na Białorusi (biał. збор) w odniesieniu do lokalnej wspólnoty wiernych kościołów protestanckich (gmina, zgromadzenie, kongregacja) oraz niektórych ugrupowań nieprotestanckich, historycznie wywodzących się z protestantyzmu oraz przez np. Świadków Jehowy.

    Historia[edytuj kod]

    Kościół Zielonoświątkowy w obecnej formie powstał w wyniku rozwiązania federacji wspólnot chrześcijańskich o nazwie Zjednoczony Kościół Ewangeliczny, która w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zrzeszała większość ewangelicznych społeczności protestanckich, zarówno zielonoświątkowych, jak i niezielonoświątkowych. Rozpad federacji w 1988 spowodował usamodzielnienie się Kościołów, w tym Kościoła Zielonoświątkowego, który stał się największą wspólnotą pentekostalną.

    Kościół wolny – to określenie stosowane wobec Kościołów chrześcijańskich, które są całkowicie oddzielone od rządu państwowego (w przeciwieństwie do teokracji i religii państwowej) i popierają całkowity rozdział państwa od kościoła. Kościoły wolne zwykle nie przyjmują także od władzy świeckiej finansowego poparcia.Chrzest w Duchu Świętym, Chrzest Duchem Świętym – wewnętrzne przeżycie charyzmatyczne, charakterystyczne dla chrześcijańskich wyznań i ruchów charyzmatycznych (kościoły zielonoświątkowe, Ruch Odnowy w Duchu Świętym), nawiązujące do katolickiego sakramentu bierzmowania.

    Geneza i sytuacja polskich zielonoświątkowców w pierwszej połowie XX wieku[edytuj kod]

    Początki ruchu zielonoświątkowego na ziemiach polskich sięgają początków XX wieku. Pośród wyznawców Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego na Śląsku Cieszyńskim działających w ramach ruchu neopietystycznego, tzw. Społeczności Chrześcijańskiej, powstało przebudzenie religijne o charakterze zielonoświątkowym. Wykluczenie tych osób z macierzystej wspólnoty luterańskiej owocowało zawiązaniem się Związku Stanowczych Chrześcijan – pierwszej niezależnej społeczności zielonoświątkowców na ziemiach polskich. Związek zarejestrowany został w Cieszynie 15 lipca 1910 przez władze austriackie. W konsekwencji podziału Śląska Cieszyńskiego w 1920 między Polskę a Czechosłowację zwierzchnikiem zielonoświątkowców na ziemiach czeskich został Karol Kaleta. W Polsce ruchowi pentekostalnemu przewodzili: Karol Śniegoń (do 1929 i po 1937), Karol Kupka (1927–1931) oraz Adolf Małysz (1931–1935). Przed II wojną światową Związek liczył 2 tysiące wiernych. W momencie wkroczenia wojsk niemieckich nabożeństwa zielonoświątkowe zostały zakazane, zaś w 1947 wspólnoty pentekostalne Śląska Cieszyńskiego zostały włączone do Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego.

    Sola fide (łac.: jedynie wiarą) – doktryna chrześcijańska, według której grzeszny człowiek może przyjąć Boże przebaczenie jedynie przez wiarę w Jezusa Chrystusa.Dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny (łac. Immaculata Conceptio Beatæ Virginis Mariæ) – twierdzenie teologiczne definiujące szczególny stan świętości będący przywilejem Marii z Nazaretu, ogłoszone w Kościele katolickim 8 grudnia 1854 roku przez bł. Piusa IX jako dogmat wiary. Ta prawda wiary jest częścią szerszego zagadnienia konsekwencji grzechu pierwszych rodziców Adama i Ewy (grzech pierworodny), którym została objęta cała ludzkość.
    Po nabożeństwie w Hajnówce w 1938

    Drugi nurt polskiego ruchu zielonoświątkowego, tzw. chrześcijanie wiary ewangelicznej, powstał w maju 1929 w Starej Czołnicy, niedaleko Łucka. Nowo utworzony związek nosił nazwę: Związek Zborów Chrześcijan Wiary Ewangelicznej. Kościół ten zrzeszał zbory pentekostalne z Polski centralnej, wschodniej oraz kresów. Na prezesa związku wybrano Artura Bergholca, a na zastępcę Józefa Czerskiego. Ustalono, że centrala związku będzie się mieściła w Łodzi.

    Kult świętych – w katolicyzmie i prawosławiu szczególny szacunek do osób uważanych za zbawione, oraz do świętych aniołów, którzy stawiani są za wzór dla wszystkich żyjących. Do świętych można zwracać się z prośbą o wstawiennictwo do Boga.Zbór Kościoła Zielonoświątkowego „Betel” w Bydgoszczy – zbór Kościoła Zielonoświątkowego w RP znajdujący się w Bydgoszczy, jeden z bydgoskich ewangelicznych kościołów protestanckich. Należy do okręgu pomorskiego Kościoła Zielonoświątkowego w RP.

    W 1929 związek liczył 12 204 członków, w 1934 – 15 441, a w 1937 – 21 501 członków.

    Przed II wojną światową ruch chrześcijan wiary ewangelicznej był największą wspólnotą zielonoświątkowców w Polsce, zrzeszając 20 tysięcy wiernych w ok. 500 zborach (parafiach) i placówkach. Działał prężnie prowadząc m.in. Dom Sierot, Gdański Instytut Biblijny, którego otwarcie nastąpiło w 2 marca 1930, a także organizując konferencje.

    Glosolalia (od stgr. γλῶσσα glossa "język" + λαλῶ lalo "mówię") – mówienie językami, na ogół niezrozumiałymi.Józef Czerski (ur. 1888, zm. 1976) – polski duchowny zielonoświątkowy, w latach 1947-1953 zwierzchnik (z tytułem biskupa) Związku Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Polsce.

    Po wojnie w wyniku przesunięcia granic liczba wiernych zmalała.

    Polscy zielonoświątkowcy w okresie PRL-u[edytuj kod]

    Logo ZKE

    Po zakończeniu wojny wielu zielonoświątkowych działaczy z kresów wschodnich przesiedliło się do Polski. W wyniku repatriacji znalazł się w Polsce Józef Czerski, Kazimierz Czepieluk, Teodor Maksymowicz, Franciszek Januszewicz, Władysław Sosulski, Jakub Sielużycki, a od 1947 - Sergiusz Waszkiewicz. Zwołano dwie powojenne konferencje dla przedstawicieli zborów – w Bytomiu, a następnie w Łodzi. Uchwalono statut, powołano zarząd Kościoła, którego prezesem został Józef Czerski. Rozpoczęto starania o legalizację Kościoła.

    Ikona (gr. εικων, eikón oznaczające obraz) – obraz sakralny, powstały w kręgu kultury bizantyńskiej wyobrażający postacie świętych, sceny z ich życia, sceny biblijne lub liturgiczno-symboliczne. Charakterystyczna dla chrześcijańskich Kościołów wschodnich, w tym prawosławnego i greckokatolickiego. Pierwowzorem ikon, były prawdopodobnie, ponieważ nie ma pewności wśród historyków sztuki portrety grobowe z Fajum bądź wczesnochrześcijańskie malarstwo katakumbowe.Nowy Testament (gr. Ἡ Καινὴ Διαθήκη, on Kainē Diathēkē) – druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki.

    Związek Stanowczych Chrześcijan wszedł w struktury ZKE w 1947. Związek Chrześcijan Wiary Ewangelicznej obrał inną drogę, która pod naciskiem komunistycznych władz i tak zakończyła się przystąpieniem do ZKE w 1953.

    W latach 1947-1948 Kościół liczył 56 zborów, 45 duchownych, 12 świątyń i ponad 3,5 tysiąca wiernych. W 1952 było 88 zborów, 70 duchownych, 17 świątyń, ale liczba wiernych spadła do 2,5 tysięcy.

    Nocą z 19 na 20 września 1950 Urząd Bezpieczeństwa aresztował wszystkich duchownych zielonoświątkowych. W 1953 nastąpiło włączenie chrześcijan wiary ewangelicznej do Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego pod naciskiem władz. W warunkach ZKE nastąpiło zbliżenie dwóch ugrupowań zielonoświątkowych wchodzących w skład ZKE.

    Duszpasterstwo – to zorganizowana działalność społeczna kościołów polegająca na głoszeniu zasad wiary i celebrowaniu liturgii w różnych grupach, nad którymi opiekę ze strony kościołów sprawuje duszpasterz. Zazwyczaj dokonuje się ono w ramach parafii (duszpasterstwo parafialne) oraz w ramach duszpasterstw specjalnych, np.: Duszpasterstwo Akademickie, Duszpasterstwo Przedsiębiorców i Pracodawców itp.Okręg zachodni – jeden z siedmiu okręgów Kościoła Zielonoświątkowego w RP, obejmujący województwa: dolnośląskie i opolskie. Okręg liczy 45 zborów. Prezbiterem okręgowym okręgu zachodniego jest pastor Piotr Cieślar.

    Po włączeniu zarówno stanowczych chrześcijan, jak i chrześcijan wiary ewangelicznej w struktury Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego, polscy zielonoświątkowcy nie stanowili odrębnego wyznania w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Zjednoczony Kościół Ewangeliczny zrzeszał ewangelicznych protestantów, zarówno o orientacji zielonoświątkowej, jak i niezielonoświątkowej. Jednym z pierwszych autonomicznych wyznań zielonoświątkowych była Protestancka Wspólnota Regionu Bieszczadzkiego (rejestracja: styczeń 1981), obecna Ewangeliczna Wspólnota Zielonoświątkowa. Rozpad federacji nastąpił w 1987, przez co Kościół Zielonoświątkowy stał się odrębną wspólnotą.

    Krakowskie Seminarium Biblijne – jedno z seminariów duchownych Kościoła Zielonoświątkowego w RP, z siedzibą w Krakowie.Alians Ewangeliczny w RP – polska organizacja międzykościelna zrzeszająca kościoły, zbory i inne organizacje (np. fundacje) związane z ewangelikalnym protestantyzmem. Członkami zwyczajnymi Aliansu są ewangeliczne kościoły protestanckie, podczas gdy członkiem stowarzyszonym może być także inna organizacja.

    13 września na posiedzeniu Rady Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego Michał Hydzik przedłożył wniosek o reorganizacji Kościoła w kierunku usamodzielnienia ugrupowań.

    Od 1956 do 1975 czołową rolę odgrywali Sergiusz Waszkiewicz, Teodor Maksymowicz i Aleksander Rapanowicz. Od 1975 rolę tę odgrywali Mieczysław Suski, Edward Czajko i Tadeusz Gaweł.

    Sytuacja po 1988 (Kościół Zielonoświątkowy w RP)[edytuj kod]

    Uchwałą XII Synodu ZKE podjętą 22 maja 1987 postanowiono rozwiązać powołany po II wojnie światowej Zjednoczony Kościół Ewangeliczny rozumiany jako federacja wchodzących w jego skład wspólnot ewangelikalnych. Decyzję tę zatwierdził 1 lutego 1988 Urząd do Spraw Wyznań. Jednocześnie powołano samodzielny Kościół Zielonoświątkowy, w skład którego weszły zbory zielonoświątkowe na Śląsku Cieszyńskim, dawne społeczności stanowczych chrześcijan oraz zbory przedwojennego Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej (oprócz tzw. grupy lubelskiej, która zachowała poprzednią nazwę i stała się odrębną wspólnotą). Kościół Zielonoświątkowy po usamodzielnieniu się liczył 82 zbory. Kościół był członkiem-założycielem Aliansu Ewangelicznego w RP, w 2010 wystąpił z jego szeregów, by ponownie uzyskać członkostwo 15 stycznia 2015.

    Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.Zjednoczony Kościół Ewangeliczny w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (ZKE) – federacja pięciu polskich wyznań protestanckich charakteryzujących się pobożnością ewangelikalną i praktyką chrztu wyłącznie ludzi świadomych swojej wiary. Dwa z nich miały charakter zielonoświątkowy. W okresie PRL był to największy w Polsce kościół protestancki o charakterze ewangelikalnym. Poza ZKE działał m.in. Polski Kościół Chrześcijan Baptystów. Od 1967 roku siedziba kościoła mieściła się przy ul. Zagórnej w Warszawie.

    Przez pierwsze dziesięć lat istnienia po usamodzielnieniu się z ZKE, liczba wiernych Kościoła podwoiła się, co obrazuje poniższa tabela:

    Wzrost ten w pewnym stopniu został wypracowany przez misję namiotową. W latach 2000-2004 powstało 21 nowych zborów, a ochrzczono 2751 osób. Misja namiotowa nie cieszyła się już dużym zainteresowaniem, pojawiły się natomiast dwie nowe inicjatywy „Generacja T” i „Misja Polska”. W 2003 zrezygnowano z misji namiotowej (działała od 1989), zmieniła się również strategia zakładania zborów. Odtąd przygotowywano „misjonarzy” i wysyłano ich do danej miejscowości celem zbudowania nowego zboru. W ten sposób powstało kilka zborów, ale już nie w takiej liczbie jak w latach dziewięćdziesiątych.

    Wyższa Szkoła Teologiczno-Społeczna (WSTS) – wyznaniowa jednowydziałowa zielonoświątkowa szkoła wyższa typu zawodowego, o charakterze kolegium biblijnego, kształtująca studentów w zakresie nauk teologiczno-pedagogicznych. Założona w 1968 roku, początkowo funkcjonowała pod nazwą Szkoły Biblijnej, następnie Warszawskiego Seminarium Teologicznego, a od października 2012 funkcjonuje pod obecną nazwą.Wyższe Baptystyczne Seminarium Teologiczne w Warszawie – wyższa szkoła teologiczna Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej, działająca na podstawie ustawy z 30 czerwca 1995 r. o stosunku państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP. Posiada uprawnienie do nadawania tytułu zawodowego licencjata teologii baptystycznej. Uczelnia publikuje czasopismo naukowe "Baptystyczny Przegląd Teologiczny" oraz książki naukowe.

    Po 2000 zaistniał problem tzw. „ruchu wstawienników”. Problem dotyczył nadmiernej koncentracji na szatanie, demonach i aniołach. Kontrowersje wzbudzało usługiwanie na konferencjach kaznodziejki z Meksyku Any Mendez. W ruchu zaangażowanych było kilka zborów – z Legnicy, Kalisza i Gorzowa Wielkopolskiego, a ich pastorzy stali się liderami ruchu. W marcu 2001 Rada Naczelna wydała oświadczenie, w którym zarzucono zwolennikom ruchu, iż nadmiernie koncentrują się na szatanie, demonach i aniołach. Miejscom męczeństwa, cmentarzom oraz symbolom narodowym należy się szacunek i nie jest to kult. Ze względu na negatywne stanowisko ze strony władz kościoła wobec tego ruchu wiosną 2002 zbory z Legnicy, Kalisza i Gorzowa Wielkopolskiego podzieliły się, a ich pastorzy wraz z częścią zborowników weszli w struktury Kościoła Bożego w Chrystusie.

    Apostolski symbol wiary (łac. Symbolum Apostolorum lub Symbolum Apostolicum), w skrócie Symbol Apostolski (potocznie: Skład apostolski, Wierzę w Boga, z łac. credo – wierzę) – to najwcześniejsze wyznanie wiary Kościoła rzymskiego. Pierwsze pisane świadectwo tekstu sięga początku III wieku. Późniejsza legenda przypisała autorstwo samym Apostołom. Autorytet tego Credo wziął się, po pierwsze, z faktu jego powstania w Rzymie, który od początku cieszył się szczególnym autorytetem wśród innych kościołów lokalnych Zachodu, po drugie, stąd, że jego treść postrzegano jako odbicie apostolskiej tradycji wiary. W symbolu wyrażona jest wiara w Trójcę Świętą, używa go przede wszystkim Zachód chrześcijański: Kościół rzymskokatolicki, Kościoły starokatolickie, anglikanie, liczne wyznania protestanckie. W Kościele rzymskokatolickim odczytywany jest podczas wieczornych nabożeństw, takich jak nabożeństwo czerwcowe do Serca Jezusa lub maryjne nabożeństwa majowe czy październikowe i w czasie koronki do Bożego Miłosierdzia.Ewangelikalizm, chrześcijaństwo ewangelikalne, pot. chrześcijaństwo ewangeliczne – jest nurtem pobożnościowym w protestantyzmie, opartym na specyficznej duchowości. W większości protestantyzm ewangelikalny jest nurtem konserwatywnym i sprzeciwia się tendencjom liberalnego chrześcijaństwa, które zaznaczają się w głównym nurcie protestantyzmu. Powstał na gruncie purytanizmu, ortodoksji protestanckiej i pietyzmu. Niektóre jego elementy pobożnościowe w 2. połowie XX wieku przyjęły się także poza protestantyzmem.

    W latach 80. i 90. znaczącą rolę w budowaniu agend kościelnych odgrywał Kazimierz Sosulski.

    Stosunek do lustracji[edytuj kod]

    Częściowe oczyszczenie Kościoła dokonane zostało jeszcze w czasach PRL-u (zielonoświątkowcy wchodzili wtedy do ZKE), po usunięciu ekipy Krakiewicza w 1976. Wymieniono wtedy skład Rady Kościoła oraz prezbiterów okręgowych. W 2005 po opublikowaniu tzw. Listy Wildsteina, traktowanej wtedy jako listy agentów, znalazły się na niej nazwiska dwóch duchownych związanych ze środowiskiem Kościoła Zielonoświątkowego. W tej sytuacji część duchownych kościoła domagała się przeprowadzenia autolustracji w oparciu o archiwa IPN-u. Sprawa wydostała się na zewnątrz i spotkała się z zainteresowaniem niektórych dziennikarzy, była komentowana m.in. przez Terlikowskiego na łamach „Newsweeka”.

    Kościół Ewangelicko-Augsburski w Rzeczypospolitej Polskiej – najstarszy i największy Kościół ewangelicki (protestancki) w Polsce, kościół luterański prawnie działający na terenie Polski, będący członkiem takich organizacji, jak Światowa Rada Kościołów, Światowa Federacja Luterańska, Konferencja Kościołów Europejskich, Polska Rada Ekumeniczna. Organem prasowym jest Zwiastun Ewangelicki. Zwierzchnikiem Kościoła jest bp Jerzy Samiec.Kościół Zielonoświątkowy przy ul. Miłej we Wrocławiu – najstarszy z neogotyckich kościołów Wrocławia. Należy do Kościoła Zielonoświątkowego, do zboru liczącego ponad 300 wiernych.

    Sprawa autolustracji była dyskutowana na kilku synodach Kościoła. Po wyborze na zwierzchnika Marka Kamińskiego problem został zgłoszony ponownie. Na łamach „Chrześcijanina” Kamiński przypomniał o chrześcijańskim obowiązku przebaczenia, a Paweł Biedziak poddał w wątpliwość wiarygodność dokumentacji bezpieki. Na synodzie w Zakościelu w 2009 zgłoszone zostały dwa projekty lustracji. Jeden opracowany został przez Radę Naczelną, drugi przez grupę dziesięciu pastorów (m.in. Wojciech Gajewski, Adam Ciućka, Janusz Lindner). Projekt pastorów zakładał stworzenie komisji historycznej, której celem byłoby zbadanie materiałów zgromadzonych przez IPN oraz dokonanie moralnej oceny dla duchownych współpracujących z aparatem bezpieczeństwa. Na wniosek biskupa nie doszło jednak do dyskusji nad wnioskami. Przyjęty został projekt Rady Naczelnej, który wezwał każdego obciążonego grzeszną współpracą do spotkania z Prezydium Kościoła. Synod zobowiązał Prezydium Kościoła do zachowania tajemnicy rozmowy oraz obrony imienia każdego, kto wyznał grzech, zobowiązał też Prezydium, by nie badało archiwów IPN, ze względu na brak zaufania dla tych archiwów. Według Edwarda Czajki są one wytworem „demonicznego systemu”.

    Okręg zachodniowielkopolski – jeden z siedmiu okręgów Kościoła Zielonoświątkowego w RP, obejmujący województwa: lubuskie, wielkopolskie i zachodniopomorskie. Okręg liczy 39 zborów. Prezbiterem okręgowym okręgu zachodniowielkopolskiego jest pastor Stanisław Cieślar.Ewangeliczna Wspólnota Zielonoświątkowa – chrześcijański kościół protestancki działający na terenie Polski, Prezbiterem naczelnym wspólnoty jest Tadeusz Krzok.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Pentekostalizm (ruch zielonoświątkowy) – odłam chrześcijaństwa wyrosły i zakorzeniony w ewangelikalnym protestantyzmie.
    Mieczysław Kwiecień (ur. 1936) – polski duchowny protestancki wyznania zielonoświątkowego, biblista, tłumacz Biblii, kaznodzieja w zborze Warszawa-Wola, absolwent Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej (1960) i Uniwersytetu w Bazylei (1961), Kierownik Szkoły Biblijnej ZKE (1972-1981), wieloletni dziekan i wykładowca Warszawskiego Seminarium Teologicznego. Przygotował konkordancję dla Biblii warszawskiej. Współpracował z czasopismami religijnymi trzech Kościołów protestanckich.
    Kanon (gr. κανών „reguła postępowania”) – zbiór lub spis ksiąg uznanych za autentyczne i natchnione Pismo Święte (Biblię). Ustalenie kanonu jest ściśle związane z uznaniem Biblii i jej poszczególnych części za dzieło powstałe z inspiracji Boga.
    Antykoncepcja (anty "przeciw", łac. conceptio "poczęcie") – zbiór różnorodnych metod mających na celu niedopuszczenie do zapłodnienia przez plemnik komórki jajowej, lub implantacji zarodka w jamie macicy. Podział sposobów zapobiegania ciąży opiera się na mechanizmach ich działania. Wykorzystanie zmian fizjologicznych podczas cyklu miesiączkowego kobiety charakteryzuje tzw. metody naturalne. Hamowanie owulacji stanowi cel antykoncepcji hormonalnej. Uniemożliwienie kontaktu gamet – metod mechanicznych i chirurgicznych. Z kolei uniemożliwienie implantacji już zapłodnionej komórki jajowej jest domeną niektórych metod antykoncepcji hormonalnej.
    Tadeusz Jacek Zieliński (ur. 1 czerwca 1966 w Katowicach) – polski prawnik, działacz ekumeniczny, poseł na Sejm II i III kadencji.
    II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.
    Kalisz (gr. Καλισία, łac. Calisia, jid. קאַליש) – miasto na prawach powiatu w środkowo-zachodniej Polsce, położone na Wysoczyźnie Kaliskiej, nad Prosną, u ujścia Swędrni; historyczna stolica Wielkopolski, stolica Kaliskiego, drugi co do wielkości ośrodek województwa wielkopolskiego, siedziba powiatu kaliskiego, główny ośrodek aglomeracji kalisko-ostrowskiej i Kalisko-Ostrowskiego Okręgu Przemysłowego; stolica diecezji kaliskiej.

    Reklama