• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kościół Chrystusowy w RP



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Zbór – określenie stosowane m.in. w Polsce, Czechach (czes. sbor) i na Białorusi (biał. збор) w odniesieniu do lokalnej wspólnoty wiernych kościołów protestanckich (gmina, zgromadzenie, kongregacja) oraz niektórych ugrupowań nieprotestanckich, historycznie wywodzących się z protestantyzmu oraz przez np. Świadków Jehowy.Kościół wolny – to określenie stosowane wobec Kościołów chrześcijańskich, które są całkowicie oddzielone od rządu państwowego (w przeciwieństwie do teokracji i religii państwowej) i popierają całkowity rozdział państwa od kościoła. Kościoły wolne zwykle nie przyjmują także od władzy świeckiej finansowego poparcia.

    Kościół Chrystusowy w Rzeczypospolitej Polskiej (poprzednie nazwy: Wspólnota Kościołów Chrystusowych w RP, Kościół Zborów Chrystusowych) – chrześcijański wolny Kościół protestancki nurtu ewangelikalnego, wywodzący się z tradycji Kościołów Chrystusowych (tzw. campbellitów od nazwiska Thomasa Campbella), które głosiły powrót do nauki Biblii, zgodnie z przyjętą maksymą: Gdzie Biblia mówi – my mówimy. Gdzie Biblia milczy – my milczymy, oraz zasadą reformacji: sola scriptura. W 2014 roku Kościół liczył 4518 wiernych w 37 zborach. Zorganizowany jest według modelu prezbiteriańskiego. Organ prasowy wspólnoty stanowi kwartalnik Słowo i Życie.

    Związek Nieniemieckich Ewangelicko-Wolnokościelnych Zborów (baptyści) (niem. Bund Nichtdeutscher Evangelisch-Freikirchlicher Gemeinden (Baptisten) – utworzony w 1940 r. i zarejestrowany w 1942 r. w Generalnym Gubernatorstwie protestancki związek wyznaniowy o charakterze baptystycznym złożony z osób narodowości innych niż niemiecka. Powstał on ze względu na dokonaną przez hitlerowskie władze okupacyjne delegalizację Związku Słowiańskich Zborów Baptystów oraz Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Baptystów i związaną z tym niemożność prowadzenia działalności religijnej przez wspólnoty baptystyczne na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Poza baptystami w Związku znaleźli się wyznawcy ze Związku Ewangelicznych Chrześcijan, tzw. pierwochrześcijanie, wyznawcy Zjednoczenia Kościołów Chrystusowych i darbyści. Rejestracja nastąpiła 29 kwietnia 1942 r.. Jego prezesem został w 1940 r. Aleksander Kircun. Po zakończeniu II wojny światowej na bazie Związku powstał w maju 1945 r. Polski Kościół Ewangelicznych Chrześcijan Baptystów, który decyzją Ministra Administracji Publicznej z 4 maja 1946 r. (l. dz. 2433/46) został uznany za publiczno-prawny związek religijny.Konstanty Sacewicz (ur. 21 maja 1912, zm. 14 marca 1994) – polski duchowny protestancki, w latach powojennych lider Zjednoczenia Kościołów Chrystusowych Wyznania Ewangelicznego w Polsce (ZKCh) na terenie Sosnowca i członek Rady Naczelnej ZKCh, a następnie w latach 1975-1981 prezes Rady Zjednoczonego Kościóła Ewangelicznego w PRL (ZKE).

    Kościół jest członkiem-założycielem Aliansu Ewangelicznego w RP. 1 lutego 1990 został wpisany do rejestru Kościołów i związków wyznaniowych Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji w dziale A, pod nr 24. Siedziba władz Kościoła znajduje się w Warszawie. Prezbiterem Naczelnym Kościoła jest pastor W. Andrzej Bajeński.

    Prezbiterianizm lub Kościół Prezbiteriański – część protestanckich kościołów reformowanych. Władze w kościołach sprawują wybierani przez wiernych starsi. Kościoły Prezbiteriańskie zaczęły rozprzestrzeniać się w XVI wieku, impulsem do tego była reformacja zapoczątkowana przez Marcina Lutra w 1517 roku. Głównym propagatorem był John Knox, który był Szkotem, studiował on z Janem Kalwinem w Genewie.Milejczyce (ukr. Мілейчиці / Milejczyci, białorus. Мілейчыцы / Milejczycy) – wieś w Polsce położona na Wysoczyźnie Drohiczyńskiej, w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, w gminie Milejczyce. Miejscowość jest siedzibą gminy Milejczyce a także rzymskokatolickiej parafii św. Stanisława należącej do dekanatu Siemiatycze oraz prawosławnej parafii św. Barbary należącej do dekanatu Kleszczele

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 1.1 Okres II Rzeczypospolitej
  • 1.2 Okres II wojny światowej
  • 1.3 Okres Polski Ludowej
  • 1.4 Okres III Rzeczypospolitej
  • 2 Agendy
  • 3 Zbory i stacje misyjne
  • 4 Zobacz też
  • 5 Przypisy
  • 6 Bibliografia
  • 7 Linki zewnętrzne
  • Historia[]

    Okres II Rzeczypospolitej[]

    Idee Kościoła Chrystusowego na ziemiach polskich pojawiły się pod koniec roku 1921 wraz z powrotem z USA prekursora i pioniera ruchu, pastora Konstantego Jaroszewicza. Początkowo wspólnota była nazywana Kościół Chrystusowy, następnie w roku 1928 utworzono Zjednoczenie Kościołów Chrystusowych (ZKCh). Działalność prowadzona była na kresach wschodnich głównie wśród ludności prawosławnej. W 1923 ZKCh uzyskało legalizację lokalną, pomimo trudności czynionych przez Ludwika Szenderowskiego, tylko w województwach wołyńskim i poleskim. W latach 30. zalegalizowano również w innych województwach wschodnich.

    Krzysztof Zaręba (ur. 29 września 1961 w Ciechanowie) – pastor, przełożony Społeczności Chrześcijańskiej "Północ" w Warszawie powstałej w 2001 roku oraz Prezbiter Regionalny Okręgu Centralnego Wspólnoty Kościołów Chrystusowych.Społeczność Chrześcijańska w Dąbrowie Górniczej – zbór Kościoła Chrystusowego w RP działający w Dąbrowie Górniczej.

    Do 1928 powstało 30 zborów. Do 1939 siedziba ZKCh mieściła się w Kobryniu, kiedy przeniesiono ją do Brześcia. W okresie międzywojennym wszystkie zbory były rosyjskojęzyczne. Największe skupisko wyznawców znajdowało się w okolicach Kobrynia. W 1937 roku w powiecie kobryńskim było około 1500 wyznawców. Rekrutowali się głównie spośród rolników, a w miastach spośród ubogich robotników i służby domowej.

    Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς, łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach. Jej wyznawcy uznają w nim obiecanego Mesjasza i Zbawiciela, który ustanowił Królestwo Boże poprzez swoje Zmartwychwstanie. Kanon wiary chrześcijańskiej został spisany w Nowym Testamencie i przekazywany jest przez Kościoły.Alians Ewangeliczny w RP – polska organizacja międzykościelna zrzeszająca kościoły, zbory i inne organizacje (np. fundacje) związane z ewangelikalnym protestantyzmem. Członkami zwyczajnymi Aliansu są ewangeliczne kościoły protestanckie, podczas gdy członkiem stowarzyszonym może być także inna organizacja.

    Okres II wojny światowej[]

    Wybuch II wojny światowej spowodował, że część zborów znalazła się w Generalnym Gubernatorstwie, Prusach Wschodnich, na Białorusi, Ukrainie i w Rzeszy. Większość zborów znajdowała się na terenach Ukrainy. Granice ustalone przez okupantów utrudniały w prowadzeniu pracy, najtrudniejsze jednak warunki były w Generalnym Gubernatorstwie. W maju 1941 zabroniono urządzania zebrań religijnych. Tam, gdzie było to możliwe zbory przyłączyły się do Związku Nieniemieckich Ewangelicko-Wolnokościelnych Zborów (baptyści). Podczas wojny wielu liderów zostało wywiezionych do Rzeszy, obozów koncentracyjnych bądź łagrów sowieckich. W wyniku zmiany granic po II wojnie światowej 72 zbory znalazły się za wschodnią granicą. Zbory te weszły w skład Ogólnozwiązkowej Rady Ewangelicznych Chrześcijan Baptystów w ZSRR.

    Zjednoczony Kościół Ewangeliczny w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (ZKE) – federacja pięciu polskich wyznań protestanckich charakteryzujących się pobożnością ewangelikalną i praktyką chrztu wyłącznie ludzi świadomych swojej wiary. Dwa z nich miały charakter zielonoświątkowy. W okresie PRL był to największy w Polsce kościół protestancki o charakterze ewangelikalnym. Poza ZKE działał m.in. Polski Kościół Chrześcijan Baptystów. Od 1967 roku siedziba kościoła mieściła się przy ul. Zagórnej w Warszawie.Ewangelikalizm, chrześcijaństwo ewangelikalne, pot. chrześcijaństwo ewangeliczne – jest nurtem pobożnościowym w protestantyzmie, opartym na specyficznej duchowości. W większości protestantyzm ewangelikalny jest nurtem konserwatywnym i sprzeciwia się tendencjom liberalnego chrześcijaństwa, które zaznaczają się w głównym nurcie protestantyzmu. Powstał na gruncie purytanizmu, ortodoksji protestanckiej i pietyzmu. Niektóre jego elementy pobożnościowe w 2. połowie XX wieku przyjęły się także poza protestantyzmem.

    Okres Polski Ludowej[]

    W 1945 zbory ZKCh weszły w skład Polskiego Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan Baptystów. Zarząd PKEChB nie akceptował metod, jakie Jerzy Sacewicz stosował przy pozyskiwaniu obiektów sakralnych na Pomorzu i Mazurach, ponadto żądano rozwiązania Komitetu Wykonawczego ZKCh (funkcjonował nadal pomimo wejścia do PKEChB). W związku z tym w listopadzie 1946 przywódcy zborów ZKCh zdecydowali o wystąpieniu swojego środowiska ze struktur PKEChB.

    Kościół Chrystusowy w Koszalinie – jeden z dwóch zborów Wspólnoty Kościołów Chrystusowych w RP działających w Koszalinie, obok Społeczności Mesjańskiej „SZALACHENI”.Brześć, dawniej Brześć Litewski, Brześć nad Bugiem, (biał. Брэст, Берасьце, Brest, Bieraście; ros. Брест, Берестье, Briest, Bieriestje; jid. בּריסק, hebr. ברסט ליטובסק; ukr. Берестя, Berestia) – miasto na Białorusi, u ujścia Muchawca do Bugu, siedziba administracyjna obwodu brzeskiego i rejonu brzeskiego. Ośrodek przemysłowy, węzeł kolejowy i drogowy na granicy z Polską, port rzeczny, port lotniczy; uniwersytet (1995), politechnika (1989); ośrodek kultury polskiej na Białorusi, polski konsulat generalny; 310,8 tys. mieszk. (1 stycznia 2010).

    W listopadzie 1946 wznowiło działalność Zjednoczenie Kościołów Chrystusowych Wyznania Ewangelicznego w Polsce. Funkcjonowały wówczas 4 zbory w województwie białostockim (Siemiatycze, Boćki, Milejczyce, Grodzisk), 8 w mazurskim (Olsztyn, Lidzbark Warmiński, Kętrzyn, Mrągowo, Rumy, Świętajno, Ruskowo, Pasłęk) oraz w Gdańsku, Sosnowcu i 1 w lubelskim (Muratyna).

    Społeczność Chrześcijańska w Głogowie – zbór Kościoła Chrystusowego w RP działający w Głogowie. Zbór istnieje od 2009.Społeczność Chrześcijańska „Północ” w Warszawie – jeden z trzech zborów Kościoła Chrystusowego w RP działających w Warszawie (obok Społeczności Chrześcijańskiej „Puławska” i Społeczności Chrześcijańskiej „Południe”).

    W 1948 wydano pierwszy numer miesięcznika „Jedność” w nakładzie 2000 egzemplarzy. Wydano „Śpiewnik Kościoła Chrystusowego” w nakładzie 10 tysięcy egzemplarzy oraz kilka broszur.

    Czas PRL-u był trudnym okresem dla Kościoła. We wrześniu 1950 po zebraniu fałszywych materiałów, pracownicy Urzędu Bezpieczeństwa aresztowali duchownych oraz pracowników świeckich Kościoła. Aresztowano całą Radę Kościoła w składzie: Jerzy Sacewicz – prezes Kościoła, Mikołaj Korniluk – sekretarz, Bolesław Winnik – skarbnik, Paweł Bajeński i Nikon Jakoniuk – członkowie Rady Kościoła. Bajeński i Jakoniuk zostali zwolnieni po kilkumiesięcznym pobycie w więzieniu, pozostałych oskarżono o szpiegostwo. Wszelką działalność charytatywną i kontakty ze współwyznawcami z Zachodu władze zakwalifikowały do działalności szpiegowskiej. Jerzemu Sacewiczowi postawiono następujące zarzuty:

    II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.Sola scriptura (łac. jedynie Pismem) – jedna spośród pięciu zasad protestantyzmu, stanowiąca formalną zasadę teologiczną, w odróżnieniu od zasad materialnych – solus Christus, sola gratia oraz sola fide. Głosi, że Pismo Święte jest samowystarczalnym źródłem wiary chrześcijańskiej, a w konsekwencji – jedynym autorytetem Kościoła rozstrzygającym w kwestiach wiary i praktyki. Stąd też, w myśl zasady sola scriptura, a w przeciwieństwie do doktryny katolickiej i prawosławnej, protestantyzm nie uznaje tradycji i ustaleń Kościoła za samodzielne normatywne instancje dla wiary chrześcijańskiej (są to co najwyżej normy podporządkowane autorytetowi Pisma Świętego).

    Sacewicz natomiast pozostał na terenach wyzwolonych przez Armię Czerwoną, gdzie ukrywszy swoją przeszłość, prowadzenie działalności religijnej i rozpoczął pracę w Komunalnej Kasie w Brześciu. Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej i po zajęciu przez Niemcy wschodnich terenów Sacewicz Jerzy natychmiast zmienia swoją pozycję. Nawiązuje on zaraz łączność z miejscowymi władzami S.D. i niemieckim sztabem frontu wschodniego, z którymi przeprowadza tajne rozmowy, w rezultacie których Niemcy obdarzają go pełnym zaufaniem, zaopatrując go jednocześnie w dokumenty, dając mu możność korzystania w razie potrzeby ze wszelkich środków komunikacji do lotnictwa wojskowego włącznie... Od tej chwili zaczęły się częste wyjazdy Sacewicza do różnych miast Ukrainy, a w pierwszym rzędzie do Kijowa. Podczas wyjazdów tych Sacewicz oficjalnie występował jako gorliwy zwolennik hitleryzmu, agitując ludność ukraińską do całkowitego podporządkowania się władzom hitlerowskim, do konieczności wyjazdów na roboty do Niemiec, lansując przy tym bezcelowość walki z hitleryzmem. Usiłował także skłaniać ludność do współpracy z władzami hitlerowskimi... Swoją prohitlerowską działalność prowadził Sacewicz do chwili wyzwolenia.

    Henryk Ryszard Tomaszewski (ur. 1 listopada 1948 w Olsztynie) – polski duchowny protestancki, historyk Kościoła, absolwent Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej.W. Andrzej Bajeński – pastor, naczelny prezbiter Kościoła Chrystusowego w RP, absolwent Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie i Hope International University w Fullerton w Kalifornii.

    Jerzy Sacewicz został osadzony w więzieniu (do 1952), gdzie był torturowany.

    Konstanty Sacewicz, prezes ZKE w latach 1975-1981

    W 1951 Paweł Bajeński, po wyjściu z więzienia i kilkumiesięcznym pobycie w szpitalu, podjął starania o odzyskanie opieczętowanych kaplic. Zwołał również konferencję w Inowrocławiu, gdzie wybrano nowy zarząd Kościoła. Prezesem został Paweł Bajeński, sekretarzem – Konstanty Sacewicz, skarbnikiem – Nikon Jakoniuk. Jerzy Sacewicz i Mikołaj Korniluk nadal siedzieli w więzieniu. Działalność Kościoła ograniczała się do nabożeństw. Władze prowadziły politykę łączenia pokrewnych wyznań i przydzielały jedną kaplicę do wspólnego użytkowania. ZKCh posiadał wówczas 24 zbory, 53 placówki, 12 kaplic, 6 sal modlitewnych, w których gromadziło się około 3000 wiernych. Ryszard Michalak zarzucił, że Paweł Bajeński po wyjściu na wolność realizował wytyczne władz (połączenie z ZKE). Paweł Bajeński po wyjściu na wolność doprowadził do tego, że ZKCh weszło do ZKE. W tym samym czasie Jerzy Sacewicz był pozbawiony wolności i nie miał wpływu na życie Kościoła. Po wyjściu na wolność miał pretensje do Bajeńskiego, że „wprowadził Kościół do Babilonu”. W roku 1956 pojawiły się w Kościele tendencje separatystyczne, wspierane przez Amerykanów, jednak pozycja Bajeńskiego była na tyle silna, że zdołał nie dopuścić do wystąpienia ZKCh z ZKE. Ostatecznie w 1958 roku J. Naumiuk i W. Dawidow zorganizowali samodzielny Kościół Chrystusowy, zarejestrowany w 1982 roku.

    Protestantyzm – jedna z głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok katolicyzmu i prawosławia, na którą składają się wyznania religijne powstałe na skutek ruchów reformacyjnych wewnątrz Kościoła rzymskokatolickiego rozpoczętych wystąpieniem Marcina Lutra w XVI wieku oraz ruchów przebudzeniowych w łonie macierzystych wyznań protestanckich w kolejnych stuleciach.Jerzy Sacewicz (ur. 25 czerwca 1903 w Zelwie, zm. 15 sierpnia 1986 w Warszawie) – polski doktor h.c. teologii, prezbiter protestancki, pionier Kościoła Chrystusowego w Polsce, misjonarz, ewangelista, filantrop, teolog, archiwista oraz współredaktor dzienników chrześcijańskich.

    W latach 1953–1988 polskie Kościoły Chrystusowe znajdowały się w strukturach federacyjnego Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego (ZKE). W latach 1975-1981 przedstawiciel tego ugrupowania, Konstanty Sacewicz, był prezesem ZKE. W schyłkowym okresie istnienia ZKE przewodniczącym Rady Ugrupowania Kościołów Chrystusowych był Henryk Sacewicz.

    Społeczność Chrześcijańska w Katowicach – zbór Wspólnoty Kościołów Chrystusowych w RP działający w Katowicach.Thomas Campbell (ur. 1 lutego 1763 w Hrabstwie Down (Północna Irlandia), zm. 4 stycznia 1854 w Bethany, Wirginia Zachodnia)) – prezbiteriański pastor, prekursor Kościoła Chrystusowego podczas drugiego wielkiego przebudzenia w Stanach Zjednoczonych.

    W wyniku rozpadu ZKE ugrupowanie to usamodzielniło się i w 1988 stało się odrębnym zarejestrowanym związkiem wyznaniowym pn.Kościół Zborów Chrystusowych. Jego pierwszym zwierzchnikiem został pastor Henryk Sacewicz.

    Okres III Rzeczypospolitej[]

    Po kilkunastu latach sprawowania urzędu zwierzchnika Kościoła przez Henryka Rother-Sacewicza (pierwszy człon nazwiska został przydany w latach 90.), w 2011 stanowisko to objął Andrzej W. Bajeński. Po 1989 Kościół dwukrotnie zmienił nazwę: naprzód na Wspólnota Kościołów Chrystusowych w RP, a od 31 sierpnia 2011 nosi nazwę Kościół Chrystusowy w RP.

    Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji – urząd administracji rządowej, obsługujący Ministra Administracji i Cyfryzacji, właściwego do spraw 4 działów administracji rządowej – administracja, informatyzacja, łączność oraz wyznania religijne, mniejszości narodowe i etniczne. Ministerstwo zostało utworzone w dniu 21 listopada 2011 roku, z mocą obowiązującą od dnia 18 listopada 2011 roku.Kobryń (biał. Ко́брын, Kobryn, ros. Кобрин, jid. קאברין, Kobrin) – miasto w zachodniej części Białorusi, do 1945 r. w Polsce, przy połączeniu Kanału Dniepr-Bug z rzeką Muchawiec. Leży obok głównej drogi Warszawa-Mińsk-Moskwa, około 50 km od granicy z Polską. Liczy 51,2 tys. mieszkańców (2010); przemysł precyzyjny, metalowy, mineralny, spożywczy, lekki, meblarski; węzeł drogowy, muzeum.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Polska Rzeczpospolita Ludowa (PRL) – oficjalna nazwa państwa polskiego w latach 1952–1989. Uprzednio, w latach 1945–1952 ten sam organizm państwowy funkcjonował jako podmiot prawa międzynarodowego pod nazwą Rzeczpospolita Polska. Państwo to w okresie 1945-1989 propagandowo i kolokwialnie określane było jako Polska Ludowa.
    Konstanty Jaroszewicz, (ur. 25 września 1891 Stara Wieś – zm. 1984) – polski misjonarz, ewangelista, prekursor i pionier Kościoła Chrystusowego w Polsce.
    Zjednoczenie Kościołów Chrystusowych – chrześcijańska wspólnota o charakterze ewangelicznym, w latach 1953-1988 wchodząca w skład Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego, a w 1988-2004 występująca pod nazwą Kościół Zborów Chrystusowych. Obecnie: Wspólnota Kościołów Chrystusowych.
    Kościoły Chrystusowe – to nurt protestantyzmu utworzony na początku XIX wieku przez Thomasa Campbella - irlandzkiego prezbiterianina, który poszukiwał sposobów przywrócenia jedności chrześcijaństwa.
    Kościół Chrystusowy w Ostródzie – zbór Kościoła Chrystusowego w RP działający w Ostródzie. Zbór powstał w roku 1958. Przy zborze znajdował się Dom Starców. Pierwszym pastorem był Kazimierz Chojnacki (1923-1995), który funkcję tę sprawował do roku 1972. Był on również kierownikiem Domu Starców. W roku 1972 pastorem został Paweł Wróbel. Od 2011 roku pastorem jest syn Kazimierza Chojnackiego pastor Zbigniew Chojnacki .
    Pastor (łac. pastor – pasterz) – w Kościołach protestanckich – duchowny, który pełni obowiązki duszpasterskie w zborze. Mianowany jest bądź przez organy centralne danego Kościoła (np. synod, generalną konferencję), bądź jest powoływany przez kongregację wiernych przez demokratyczny wybór.
    Biblia, Pismo Święte (z greckiego βιβλίον, biblion – zwój papirusu, księga, l.m. βιβλία, biblia – księgi) – zbiór ksiąg, spisanych pierwotnie po hebrajsku, aramejsku i grecku (w formie koinè (gr. κοινὴ)), uznawanych przez żydów i chrześcijan za natchnione przez Boga. Biblia i poszczególne jej części posiadają odmienne znaczenie religijne dla różnych wyznań. Na chrześcijańską Biblię składają się Stary Testament i Nowy Testament. Biblia hebrajska – Tanach obejmuje księgi Starego Testamentu. Poszczególne tradycje chrześcijańskie mają nieco inny kanon ksiąg biblijnych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.066 sek.