• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kościół św. Michała w Hildesheim



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5
    Przeczytaj także...
    Sztukateria – stiuki i inne elementy dekoracyjne (np. putta, ornamenty, gzymsy wewnątrz pomieszczeń) wykonane z gipsu lub żywicy poliestrowej, często odlewane i montowane do podłoża (do ścian, sufitów). Stosowane w architekturze od starożytności, upowszechniły się w okresie renesansu i baroku.Msza – w części wyznań chrześcijańskich porządek celebracji liturgicznej będącej odniesieniem do Ostatniej Wieczerzy Jezusa.
    Bibliografia[]
  • Ernst Adam: Vorromanik und Romanik. Frankfurt: 1968. (niem.)
  • Lottlisa Behling: Die Pflanzenwelt der mittelalterlichen Kathedralen. Kolonia: 1964. (niem.)
  • Hartwig Beseler, Hans Roggenkamp: Die Michaeliskirche in Hildesheim'. Berlin: 1954. (niem.)
  • Michael Brandt: Der vergrabene Engel. Die Chorschranken der Hildesheimer Michaeliskirche. Funde und Befunde.Katalog Wystawy. Hildesheim: 1995. ISBN 3-8053-1826-X. (niem.)
  • Michael Brandt, Arne Eggebrecht (Wyd.): Bernward von Hildesheim und das Zeitalter der Ottonen.Katalog Wystawy. Tom 1. Hildesheim: Bernward Verlag, 1993. ISBN 3-87065-736-7. (niem.)
  • Michael Brandt, Arne Eggebrecht (Wyd.): Bernward von Hildesheim und das Zeitalter der Ottonen.Katalog Wystawy. Tom 2. Hildesheim: Bernward Verlag, 1993. ISBN 3-87065-736-7. (niem.)
  • Rainer Budde: Deutsche Romanische Skulptur 1050-1250. Monachium: 1979. (niem.)
  • Patricia Engel: Strategia podejmowania decyzji konserwatorskich w procesie identyfikacji i konserwacji historycznych śladów uauwania pisma (tekstu) w rękopisach (I–XV wiek) – Na przykładzie konserwacji – restauracji „Ratmann Sakramentary” z kolekcji Skarbów Hildesheim. Diss. Warszawa 2007
  • Bernhard Gallistl; Die Bernwardsäule und die Michaeliskirche zu Hildesheim. Georg-Olms-Verlag, Hildesheim 1993, ISBN 3-487-09755-9.
  • Rolf-Jürgen Grote, Vera Kellner: Die Bilderdecke der Hildesheimer Michaeliskirche, Erforschung eines Weltkulturerbes. Deutscher Kunstverlag, 2002. ISBN 3-422-06401-X. (niem.)
  • Manfred Overesch: St. Michaelis – Das Weltkulturerbe in Hildesheim, eine christlich-jüdische Partnerschaft nach dem Zweiten Weltkrieg. Ratyzbona: Verlag Schnell&Steiner GmbH, 2002. ISBN 3-7954-1509-8. (niem.)
  • Manfred Overesch: Von Hildesheim in die USA, Christ und Jude im Dialog über den Wiederaufbau des Weltkulturerbes St. Michaelis 1946 – 1949. Hildesheim: Georg-Olms-Verlag AG, 2004. ISBN 3-487-12656-7. (niem.)
  • Christiane Segers-Glocke (Wyd.): Der Kreuzgang von St. Michael in Hildesheim: 1000 Jahre Kulturgeschichte in Stein. Niemeyer: Hameln, 2000. ISBN 3-8271-8020-1. (niem.)
  • Johannes Sommer: St. Michael zu Hildesheim. Königstein i. Ts., 1993. ISBN 3-7845-4662-5. (niem.)
  • Johannes Sommer: Das Deckenbild der Michaeliskirche zu Hildesheim. Königstein i. Ts., 2000. ISBN 3-7845-7410-6. (niem.)
  • Linki zewnętrzne[]

  • Ev.-luth. Kirchengemeinde St. Michaelis – Hildesheim: strona oficjalna (niem.). www.michaelis-gemeinde.de. [dostęp 24 lutego 2009].
  • Hildesheim: strona oficjalna (niem.). www.welterbe-hildesheim.de. [dostęp 24 lutego 2009].
  • Hornemann Instytut: St. Michael (niem.). www.hornemann-institut.de. [dostęp 24 lutego 2009].
  • Obszerna fotogaleria (niem.). www.raymond-faure.com. [dostęp 24 lutego 2009].
  • sekulada.com: Kościół św. Michała w Hildesheim – Zamek Boży (pol.). [dostęp 19 maja 2016].
  • Symbol (z gr. σύμβολον) – semantyczny środek stylistyczny, który ma jedno znaczenie dosłowne i nieskończoną liczbę znaczeń ukrytych. Odpowiednik pojęcia postrzegany zmysłowo. Najbardziej ogólnie jest to zastąpienie jednego pojęcia innym, krótszym, bardziej wyrazistym lub najlepiej oddającym jego naturę, albo mniej abstrakcyjnym. Jest to znak odnoszący się do innego systemu znaczeń, niż do tego, do którego bezpośrednio się odnosi. Przykładowo symbol lwa oznacza nie tylko dany gatunek zwierzęcia, lecz często także siłę lub władzę. Symbole są pewnymi znakami umownymi, które w różnych kulturach mogą mieć różne znaczenia - to odróżnia symbol od jednoznacznej alegorii. Znaczenia szczególne to między innymi:Zwiastowanie Pańskie, Zwiastowanie Bogurodzicy – w wyznaniach chrześcijańskich objawienie się Marii Archanioła Gabriela i jego zapowiedź narodzenia Jezusa Chrystusa, Syna Bożego. Opis Zwiastowania znajduje się w Ewangelii Św. Łukasza.


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Adam (hebr. אדם; arab. آدم - "człowiek" / "mężczyzna"), dosł. "czerwony", od koloru ziemi, z której został ulepiony) i Ewa (hebr. חוה Chawa - "budząca życie"; arab. حواء Hawwaa) – według relacji biblijnych, zawartych w Księdze Rodzaju, pierwsi ludzie. Podobną historię zawiera tradycja manichejska; wzbogacona o dodatkowe elementy została też zawarta w Koranie.
    Cherub lub cherubin (l.mn. cheruby, cherubini, cherubiny, cherubinowie; hebr. l.p. כרוב cherub, l.mn. כרובים cherubim – silni) – potężne nadprzyrodzone istoty, stojące bardzo wysoko w hierarchii bytów, znajdujące się często w bezpośredniej bliskości Boga. Mylone często z uskrzydlonymi puttami pojawiającymi się w dziełach sztuki nowożytnej.
    Pojęcie sztuka przedromańska (sztuka preromańska) używane jest w odniesieniu do całego dorobku sztuki europejskiej od upadku zachodniej części Cesarstwa Rzymskiego do momentu pojawienia się sztuki romańskiej, czyli od V wieku do pierwszej połowy XI wieku. Oprócz spuścizny wczesnochrześcijańskiej nałożyły się na nią osiągnięcia ludów barbarzyńskich sięgające do swoich tradycji sprzed momentu przyjęcia chrześcijaństwa. Do najstarszych jej przejawów zalicza się sztukę plemion germańskich: Longobardów, Ostrogotów, Franków, Wizygotów. Swój udział w tworzeniu w powstaniu sztuki wczesnego średniowiecza mieli także Celtowie oraz wikingowie. Tradycje te zostały przyjęte na dworze Karola Wielkiego odradzając się w VIII wieku w sztuce karolińskiej.
    Kanonizacja – (łac. canonizatio ogłoszenie świętym) to oficjalne uznanie przez Stolicę Apostolską świętości lub przez zatwierdzenie przez Święty Synod w Kościele prawosławnym danej zmarłej osoby z racji osiągnięcia przez nią doskonałości moralnej w stopniu heroicznym lub uznanie jej za męczennika. Poprzez akt kanonizacji, papież uznaje ją za osobę godną kultu publicznego w Kościele powszechnym i wpisania jej do katalogu świętych. Akt ten poprzedzony jest procesem kanonizacyjnym.
    Nawa – składowa część kościoła położona pomiędzy prezbiterium a kruchtą, przeznaczona dla wiernych. Oprócz świątyń jednonawowych występują dwu-, trzy-, pięcio- oraz siedmionawowe.
    Kapitel (głowica) – najwyższa, wieńcząca część kolumny, filaru lub pilastra, będąca pośrednim członem konstrukcyjnym między podporą (np. trzonem kolumny) - od której jest szersza, co zapewnia bardziej stabilną konstrukcję całości - oraz elementami dźwiganymi (np. belkowaniem). Ze względu na swoje usytuowanie głowica pełni także funkcje dekoracyjne.
    Lista światowego dziedzictwa (ang. World Heritage List; fr. Liste du patrimoine mondial) – lista obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO, filii ONZ, ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości. Lista obejmuje (w czerwcu 2013) 981 obiektów w 160 krajach, w tym 759 obiektów dziedzictwa kulturowego (K), 193 przyrodniczego (P) i 29 mieszanych (K, P). O wpisaniu danego obiektu na listę decyduje Komitet Światowego Dziedzictwa w trakcie corocznej sesji, począwszy od 1977 r. Nominacje zgłaszane są przez poszczególne kraje. Jeżeli wniosek o wpisanie danego miejsca na listę nie zostanie uwzględniony, może być złożony ponownie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.052 sek.