• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kość jarzmowa

    Przeczytaj także...
    Oczodół (łac. orbita) – jama kostna pomiędzy mózgoczaszką a twarzoczaszką, w której umieszczona jest gałka oczna. Występuje parzyście. Oczodół ma kształt stożka, którego podstawę tworzy wejście do oczodołu. U góry wejście do oczodołu ogranicza brzeg nadoczodołowy kości czołowej, u dołu-szczęka i kość jarzmowa, tworząc brzeg podoczodołowy, ponadto budują go kość łzowa, sitowa, klinowa oraz podniebienna. Oczodół ograniczają cztery ściany: górna (sklepienie), przyśrodkowa, boczna i dolna (dno). W odcinku przednio-bocznym sklepienia oczodołu znajduje się dół gruczołu łzowego. W pobliżu wejścia do oczodołu na ścianie przyśrodkowej leży dół woreczka łzowego, przechodzi on ku dołowi w kanał nosowo-łzowy. W obrębie oczodołu znajduje się kanał nerwu wzrokowego, przez który przechodzi nerw wzrokowy wraz z tętnicą oczną, ponadto w oczodole znaleźć można szczelinę oczodołową górną przez którą przebiega nerw czołowy, nerw nadoczodołowy, nerw nosowo-rzęskowy, nerw okoruchowy, nerw bloczkowy, nerw odwodzący i żyła oczna górna, a także szczelina oczodołowa dolna, której zawartość stanowią nerw podoczodołowy, nerw jarzmowy, tętnica podoczodołowa i żyła oczna dolna.Twarz – przednia część głowy człowieka. Składa się z czoła, brwi, oczu, nosa, policzków, ust i podbródka. Jako najbardziej indywidualna część ciała, jest ważnym elementem tożsamości człowieka - jej zdjęcie znajduje się zazwyczaj w dokumentach takich jak dowód osobisty. Charakterystyczne cechy twarzy są często wyolbrzymiane w karykaturach. Twarz jest również niezbędna do mimiki.
    Kość (łac. os, lm ossa; gr ostéon) – narząd, budujący układ kostny. Nauką zajmującą się kośćmi jest osteologia.
    Kość jarzmowa
    Kość jarzmowa
    Zygomatic bone lateral animation.gif
    Zygomatic bone superior animation.gif
    Zygomatic bone inferior animation.gif

    Kość jarzmowa (łac. os zygomaticum), parzysta kość czaszki, tworząca część boczną twarzy. Od ustawienia kości jarzmowej w dużej mierze zależą również kształty twarzy. Ustawienie tych kości w płaszczyźnie czołowej nadaje twarzy wyraz mongoloidalny u odmiany białej.

    Czoło – w anatomii część głowy człowieka obejmująca fragment kości czołowej ograniczona linią włosów, łukiem brwiowym oraz szwem wieńcowym.Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Budowa[]

    Kość jarzmowa składa się z trzonu, wyrostka czołowego (łac. processus frontalis), wyrostka skroniowego (łac. processus temporalis) i wyrostka szczękowego (łac. processur maxillaris). Wyrostek skroniowy biegnie do tyłu i łączy się wyrostkiem jarzmowym kości skroniowej w łuk jarzmowy, podobnie pozostałe wyrostki biegną do wyrostków jarzmowych jednoimiennych kości.

    Trzon posiada trzy powierzchnie: policzkową (łac. facies malaris), skroniową (łac. facies temporalis) i oczodołową (łac. facies orbitalis). Ta ostatnia bierze udział w tworzeniu ściany bocznej i dolnej oczodołu. Na każdej z powierzchni znajdują się otwory służące do przejścia nerwów i naczyń jarzmowych wraz z ich odgałęzieniami. Powierzchnie oddzielone są od siebie brzegami: podoczodołowym (oddziela powierzchnię oczodołową od policzkowej), dolnym i górnym (oddzielają powierzchnię policzkową od skroniowej).

    Bibliografia[]

  • Johannes Sobotta, "Anatomia i fizjologia człowieka" wyd. Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich , Kazimierz Kucharczyk, Mieczysław Nowak Warszawa
  • Bohdan Gworys, "Kompendium z anatomii prawidłowej człowieka" wyd. MedPharm, Wrocław 2013



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama