• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Koński Żleb - Dolina Strążyska

    Przeczytaj także...
    Giewont – masyw górski w Tatrach Zachodnich o wysokości 1894 m n.p.m. i długości 2,7 km. Jego główny wierzchołek, Wielki Giewont, jest najwyższym szczytem w Tatrach Zachodnich położonym w całości na terenie Polski.Polana Strążyska – polana znajdująca się ok. 4,5 km od wylotu Doliny Strążyskiej. Niegdyś była koszona i wypasana, wraz z Halą Białe i Halą Kalatówki wchodziła w skład zbiorczej Hali Giewont. W 1955 miała powierzchnię ok. 4 ha, ale w 2004 w wyniku zarośnięcia jej powierzchnia zmniejszyła się o ok. 43%.
    Czerwona Przełęcz – znajdująca się na wysokości 1301 m n.p.m. przełęcz pomiędzy Sarnią Skałą (1377 m) a Suchym Wierchem (1539 m). Przełęcz powstała w rejonie słabo odpornych na wietrzenie czerwonych łupków z okresu kajpru. Dawniej przez miejscową ludność zwana była Wolarzyskiem, obecną nazwę nadano jej w 1900 r. od koloru łupków. Prowadziły przez nią ścieżki wydeptane przez pasterzy i turystów. W 1900 r. Towarzystwo Tatrzańskie zbudowało prowadzącą przez tę przełęcz Ścieżkę nad Reglami oraz altanę dla turystów, która była niszczona przez huragany. W zalesionym rejonie przełęczy znajduje się niewielka, wydeptana przez turystów polanka, na której zwykle odpoczywają turyści wędrujący Ścieżką nad Reglami (odcinek między Doliną Białego a Doliną Strążyską).
    Koński Żleb widoczny pośrodku zdjęcia

    Koński Żlebżleb w polskich Tatrach Zachodnich po północnej stronie Giewontu. Opada z Suchego Wierchu w północno-zachodnim (z odchyleniem na zachód) kierunku, do Doliny Strążyskiej. Jego wylot znajduje się przy górnym końcu Polany Strążyskiej, na wysokości około 1050 m n.p.m. W górnej części żlebu spływa niewielki strumyk, niżej zanika w podłożu porowatych skał węglanowych budujących ten rejon Tatr.

    Żleb (kuluar) – wklęsła forma rynnowa ukształtowania terenu górskiego. Jest to szerokie i korytowate wcięcie o różnej głębokości w stoku czy ścianie. Powstaje wskutek wietrzenia mechanicznego oraz erozyjnego działania gruzu skalnego, wód opadowych, roztopowych i lawin. Żleby mają niewyrównane dno o profilu zbliżonym do litery V.Sarni Żleb – żleb w Dolinie Strążyskiej w polskich Tatrach Zachodnich. Opada spod Czerwonej Przełęczy w zachodnim kierunku (z niewielkim odchyleniem na północ). Jego wylot znajduje się nieco poniżej Polany Strążyskiej, na wysokości około 1020 m n.p.m. Żlebem spływa niewielki strumyk uchodzący do Strążyskiego Potoku. Żleb jest całkowicie zalesiony.

    Na północ od Końskiego Żlebu znajduje się drugi, równoległy Sarni Żleb opadający spod Czerwonej Przełęczy również do Doliny Strążyskiej. Pomiędzy tymi żlebami prowadzi Ścieżka nad Reglami, odcinek z Czerwonej Przełęczy do Doliny Strążyskiej. W Końskim Żlebie i jego najbliższej okolicy rośnie kilka rzadkich w Polsce gatunków roślin: rozrzutka alpejska, jarząb nieszpułkowy i obuwik pospolity. Stanowisko obuwika pospolitego jest jednym z liczniejszych, w 2007 bowiem rosło tutaj w dolnej części żlebu (na wysokości około 1090 m) około 200 pędów tego rzadkiego gatunku storczyka.

    Dolina Strążyska – dolina w polskich Tatrach Zachodnich, położona pomiędzy Doliną ku Dziurze a Doliną za Bramką.Suchy Wierch – szczyt reglowy w polskich Tatrach Zachodnich. Wznosi się na wysokość 1539 m w grzbiecie oddzielającym Dolinę Strążyską na zachodzie od Doliny Białego na wschodzie. Od masywu Długiego Giewontu (1867 m) odgraniczony jest Niżnią Suchą Przełęczą (1508 m), a od Sarniej Skały (1377 m) – Czerwoną Przełęczą (1301 m). Partie szczytowe to bezleśny, miejscami porośnięty kosodrzewiną, postrzępiony grzebień skalny z wyraźną przełęczą pośrodku. Na południe opada on stromo ku Niżniej Suchej Przełęczy. Grzbiet biegnący od wierzchołka na północ, ku Czerwonej Przełęczy, jest w przeważającej części szeroki i zalesiony. Na północny zachód odchodzi ze szczytu długie ramię, uwiecznione licznymi skałkami w swej górnej części. Oddziela ono od siebie dwa odgałęzienia Doliny Strążyskiej – Koński Żleb na północy od Doliny Wielkiej Równi i żlebu Banie na południu. Wschodnie stoki Suchego Wierchu opadają do Doliny Suchej (górne odgałęzienie Doliny Białego). Na Suchy Wierch nie prowadzą żadne szlaki turystyczne, nie znajduje się on również na obszarze udostępnionym dla uprawiania taternictwa.

    Przypisy

    1. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „WiT” s.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.
    2. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.


    (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});

    Skała węglanowa – skała osadowa, której głównymi minerałami są węglany, głównie kalcyt i dolomit, z domieszkami innych węglanów bezwodnych.Tatry Zachodnie (514.52; słow. Západné Tatry, dawniej Liptovské hole, Liptovské Tatry, niem. Liptauer Alpen, Liptauer Tatra, Liptauer Hochgebirge, Arva-Liptauer Hochgebirge, Westliche Tatra, węg. Liptói-Tátra) – największa, zachodnia część Tatr położona w Polsce i na Słowacji. Nazwa rozpowszechniła się w polskiej literaturze dopiero po 1868, dawniej używano także nazw: Hale Liptowskie, Hale Liptowsko-Orawskie, Hale Liptowsko-Nowotarskie.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.026 sek.