• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kluby muzyczne w Bydgoszczy



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Bocianowo - osiedle w Bydgoszczy położone na tzw. Dolnym Tarasie. Sąsiaduje z osiedlami: Jachcice, Rynkowo, Zawisza, Leśnym, Bielawy oraz Śródmieściem.Ulica Długa w Bydgoszczy – najdłuższa ulica miasta lokacyjnego Bydgoszczy. Najważniejsza pod względem historycznym i funkcjonalnym ulica Starego Miasta. Należy obok ul. Gdańskiej i Dworcowej do najważniejszych, śródmiejskich ulic handlowych Bydgoszczy.
    Wzniesiony w 1867 r. (przebudowany w 1903 r.) budynek główny Strzelnicy przy ul. Toruńskiej
    Wzniesiony w 1887 r. Dom Towarzystwa Kasynowego „Wypoczynek” przy ul. Gdańskiej
    Kamienica Gdańska 10, w której mieści się Klub Mózg
    Kamienica Stary Rynek 12, w której mieści się Kawiarnia Artystyczna „Węgliszek
    Klub „Eljazz
    Spichrz, w którym do 2002 r. mieścił się klub PCK Sanatorium
    Barka Club

    Kluby muzyczne w Bydgoszczy są elementem kultury muzycznej miasta. Są to miejsca, w których rozwija się kultura klubowa, lokalny underground oraz muzyka alternatywna. Gwałtowny rozwój clubbingu nastąpił po 1990 r. Co roku powstawały nowe lokale w miejsce innych, które z różnych powodów kończyły działalność. Odbywały się w nich wernisaże i koncerty, a także festiwale muzyczne. Kilka z tych jednostek stało się centrami kultury znanymi w całej Polsce i poza jej granicami. Klub Mózg od początku lat 90. XX w. stał się głównym ośrodkiem muzyki yassowej, łączącej elementy współczesnej muzyki improwizowanej, jazzu, punk rocka i folku.

    Stary Rynek – prostokątny (ok. 100 x 125 m), główny plac miejski w Bydgoszczy usytuowany w pobliżu ścisłego centrum miasta. Przechodzi przez niego 18. południk długości geograficznej wschodniej. Przy rynku znajduje się ratusz, a nieopodal - katedra.Fish, właśc. Derek William Dick (ur. 25 kwietnia 1958 w Dalkeith) – szkocki artysta rockowy, wokalista, kompozytor, autor tekstów i aktor. Najbardziej znany z występów z neoprogresywną grupą rockową Marillion. Miał znaczący udział w jej sukcesach jako autor tekstów oraz współkompozytor muzyki. W 1988 Fish opuścił grupę i rozpoczął karierę solową. Zwykle nagrywa neoprogresywne w stylu, tematyczne albumy. Współpracował także z takimi muzykami jak Tony Banks, Peter Hammill i Ayreon.

    Spis treści

  • 1 Tradycje
  • 1.1 Établissement
  • 1.2 Clubbing
  • 2 Główne bydgoskie kluby muzyczne
  • 2.1 Klub Mózg
  • 2.2 Klub Eljazz
  • 2.3 Klub Kuźnia
  • 2.4 Kawiarnia Artystyczna Węgliszek
  • 2.5 Clan Klub
  • 2.6 Savoy
  • 2.7 Sogo
  • 3 Kluby historyczne (istniejące, bądź nieistniejące)
  • 3.1 Beanus
  • 3.2 Bogart
  • 3.3 Klub POW
  • 3.4 Marysieńka
  • 3.5 Medyk
  • 3.6 PCK Sanatorium
  • 3.7 Zodiak
  • 4 Inne kluby i puby
  • 4.1 W obrębie Starego Miasta w Bydgoszczy
  • 4.2 W Śródmieściu Bydgoszczy
  • 4.3 W innych częściach miasta
  • 4.4 Kluby studenckie
  • 5 Zobacz też
  • 6 Przypisy
  • 7 Bibliografia
  • Eduard Strauss (ur. 15 marca 1835 w Wiedniu, zm. 28 grudnia 1916 w Wiedniu) – austriacki kompozytor. Razem z ojcem Johannem Straussem i braćmi Johannem Straussem II i Josefem Straussem tworzył muzyczną "dynastię" Straussów, kształtującą przez większość XIX wieku muzyczny świat Wiednia.Inspektorat Wsparcia Sił Zbrojnych (IWspSZ) – dowództwo (na poziomie rodzaju sił zbrojnych) podległe Szefowi Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, powołane w celu planowania pełnego zabezpieczenia logistycznego funkcjonowania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Siedziba dowództwa mieści się w Bydgoszczy. Formowanie Inspektoratu Wsp.SZ rozpoczęto 6 października 2006 roku. Gotowość do działania Inspektorat osiągnął 1 lipca 2007 roku, przejmując zadania logistyczne od dowództw rodzajów sił zbrojnych. Obecnie nie wykonuje zadań związanych z zabezpieczeniem medycznym, zadania te wykonuje Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia. Po rozformowaniu Pomorskiego Okręgu Wojskowego Inspektorat Wsparcia Sił Zbrojnych przejmuje wszystkie jego obowiązki, historie i tradycje.

    Tradycje[]

    Établissement[]

    W pierwszej połowie XIX wieku dotarła do Bydgoszczy moda na tworzenie zespołów restauracyjno-rozrywkowo-teatralnych typu Établissement. Ich istnienie wpływało na uatrakcyjnienie spędzania wolnego czasu i życia towarzyskiego. Kompleksy te miały charakter prywatnych przedsiębiorstw restauracyjno-rozrywkowych. Składały się one z części gastronomicznej oraz ogrodu i mieściły sceny muzyczne, teatralne i taneczne oraz urządzenia rozrywkowe (kręgielnie, hipodromy, strzelnice, sale bilardowe, karuzele, przystanie wodne). Ogrody wyposażano w obiekty małej architektury (pergole, kolumnady, altany, cieplarnie i fontanny). Ważnym elementem każdego z kompleksów była sala zebrań użytkowana przez stowarzyszenia. Za najstarszy bydgoski zespół gastronomiczno-rozrywkowy uznaje się kompleks przy ul. Czartoryskiego 16 położony nad Młynówką. W latach 50. XIX wieku znajdowało się w Bydgoszczy kilka Établissements, zaś pod koniec wieku około 20. W 1897 r. lista publicznych sal widowiskowych w Bydgoszczy mogących pomieścić od 200 do 1000 osób liczyła 18 łącznie z Teatrem Miejskim. Największym bydgoskim Établissement była Strzelnica przy ul. Toruńskiej (2,5 ha), zaś niektóre sytuowano w pewnym oddaleniu od miasta (Smukała, Rynkowo, Myślęcinek). Do najokazalszych, realizujących urozmaicony program funkcjonalny i kulturalny należały: Ogród Natanela Patzera (ul. Świętej Trójcy), Elysium (ul. Gdańska), Concordia (ul. Jagiellońska), Etablissement Jakuba Wicherta (ul. Grodzka), Dom Towarzystwa Kasynowego „Wypoczynek” (ul. Gdańska).

    Teatr Kameralny w Bydgoszczy – scena teatralna w Bydgoszczy, istniejąca w latach 1962–1988, mieszcząca się w budynku dawnego Établissement przy ul. Grodzkiej 14–16.Zaduszki Jazzowe w Bydgoszczy – cykliczne koncerty jazzowe, upamiętniające postaci zmarłych muzyków bydgoskich, odbywające się 1 listopada każdego roku.

    Przegląd bydgoskich Établissement w XIX wieku:

  • Kompleks nad Młynówką ul. Czartoryskiego 16 – jego początki wiążą się z powstaniem domu frontowego w latach 1803-1807. Jego działalność prowadzono do lat 30. XIX wieku. Na parceli zbudowano oficynę, budynek ogrodowy i dwa domki kąpielowe na brzegu rzeki oraz kręgielnię.
  • Kompleksy rozrywkowe nad Kanałem Bydgoskim – w 1838 r. z inicjatywy Towarzystwa Upiększania Miasta powstała sala restauracyjna przy V śluzie tzw. Kwiatowej, zaś w 1855 r. istniały Établissements przy czwartej (ogród Kleinerta z salą cesarską i Krügera z salą Hohenzzolernów), piątej (ogród Rasmusa) i szóstej śluzie;
  • Concordia przy ul. Jagiellońskiej 13 – kompleks powstał w 1838 r. na terenie ogrodu Wilhelma Kienitza. Założenie posiadało powierzchnię ok. 1 ha i mieściło m.in. muszlę koncertową, altanę, restaurację oraz miejsce do tańca i zawodów sportowych; w okresie międzywojennym mieściła się tu tzw. Resursa Kupiecka.
  • Établissement Patzera przy ul. Świętej Trójcy 31-33 – założony w 1840 r., jeden z większych i najpopularniejszych bydgoskich kompleksów rozrywkowych. Od 1860 r. posiadał ogrodową scenę teatralną oraz salę koncertową na 400-600 widzów. W 1885 wybudowano kręgielnię i muszlę koncertową. U schyłku XIX w. koncertowała tu najsłynniejsza w Europie – orkiestra Johanna Straussa pod dyrekcją Eduarda Straussa; od 1931 r. mieścił się tu m.in. Teatr Rewiowy.
  • Ogród Okole – funkcjonował w latach 1845-1900; posiadał restaurację ze sceną teatralną.
  • Ogród na Szreterach przy ul. Jagiellońskiej 58 – położony nad Brdą, istniał już w 1855 r., jako pierwszy posiadał letnią scenę teatralną; na jego zabudowę frontową składały się trzy neogotyckie budynki, z których jeden mieścił salę zebrań o powierzchni ok. 182 m².
  • Ogród Wrońskich przy ul. Nakielskiej 101-105 – posiadał strzelnicę, salę zebrań oraz muszlę koncertową.
  • Dolina Szwajcarska – zespół rozrywkowy urządzony ok. 1860 r. przy ul. Stromej w Dolinie Pięciu Stawów u podnóża parku im. gen. Henryka Dąbrowskiego. Jedną z atrakcji był strumień napędzający koła młyńskie.
  • Ogród na Bocianowie – istniał w latach 1855-1902 przy ul. Bocianowo 30-32 i Rycerskiej 2;
  • Établissement przy ul. Śniadeckich 23 – istniał w latach 1875-1912, mieścił m.in. restaurację i ogród z salą taneczną i bilardową.
  • Établissement Bartza przy ul. Marcinkowskiego 4 – działał od 1850 do 1945 r.; obiekt po przebudowie projektu Fritza Weidnera, stał się secesyjna willą mieszczącą kinoteatr, salę balowo-teatralną.
  • Kompleks Szuprytowskiego – istniał w latach 1870-1930 przy ul.Dolina 8, mieścił m.in. restaurację, salę taneczną, scenę teatralną, kregielnię.
  • Établissements Sauera i Dickmanna – położone przy ul. Marszalka Focha 5 między gmachem Teatru Miejskiego, a ul. Karmelicką.
  • Ogród rozrywkowy u zbiegu ulic Marszalka Focha i Warmińskiego – istniał w ostatniej ćwierci XIX wieku;
  • Établissement Leua przy ul. Dworcowej 81 – posiadał reprezentacyjną salę o powierzchni ok. 225 m², przebudowany w 1876 r. według projektu Carla Stampehla.
  • Strzelnica przy ul. Toruńskiej – powstała w 1866 r. z inicjatywy Bydgoskiego Bractwa Kurkowego; budynek główny mieścił m.in. zdobioną salę królewską, scenę muzyczno-teatralną, sale rozrywkowe, bilardowe i strzelnicę, a za budynkiem tarasowy ogród ze scenami letnimi, cyrkiem, strzelnicą, kręgielnią, oranżerią, placem zabaw. Po wojnie kinoteatr Adria.
  • Elysium przy ul. Gdańskiej 68 – scena muzyczno-teatralna istniejąca do 1945 r. Od 1882 r. znajdował się tu teatr letni zaprojektowany przez spółkę Anton Hoffmann – Józef Święcicki. W dwudziestoleciu międzywojennym siedziba Deutsche Bühne, a w 1949 r. wzniesiono w tym miejscu Teatr Polski.
  • Établissement Jakuba Wicherta przy ul. Grodzkiej 14-16 – istniał od lat 50. XIX wieku; początkowo mieścił restaurację z kręgielnią i ogrodem, a od 1897 r. salę bankietowo-teatralną na 600 osób o neobarokowym wystroju zaprojektowaną przez arch. Karla Bergnera. W zespole była winiarnia, piwiarnia, letni ogród, a sala była miejscem w którym odbywały się liczne bale, koncerty, spektakle teatralne, rewiowe i kabaretowe; w latach 1962-1988 obiekt był użytkowany przez Teatr Kameralny w Bydgoszczy.
  • Dom Towarzystwa Kasynowego „Wypoczynek” przy ul. Gdańskiej – wzniesiony w 1887 r. według projektu Gustawa Reicherta mieścił salę bankietowo-koncertową, kręgielnię i ogród. W 1946 r. obiekt zaadaptowano dla potrzeb bydgoskich jednostek kultury jako Pomorski Dom Sztuki.
  • Clubbing[]

    Tradycje koncertów muzyki rozrywkowej w kawiarniach, restauracjach i ogródkach letnich Bydgoszczy sięgają II połowy XIX wieku. Od 1908 r. polskie zespoły instrumentalne i chóry występowały w Domu Polskim. W dwudziestoleciu międzywojennym istniało w Bydgoszczy kilkaset restauracji i kawiarni, z których większość była usytuowana przy najważniejszych miejskich traktach komunikacyjnych, zwłaszcza ul. Gdańskiej i Dworcowej. Latem życie społeczno-towarzyskie przenosiło się do letnich ogródków na zapleczach lokali, w których często grały orkiestry dęte i zespoły muzyczne. Do najbardziej ekskluzywnych restauracji, w której na żywo rozbrzmiewała muzyka należały: Kasyno Cywilne, Pałacyk Blumwego, Elysium, Cristal, Strzelnica, Resursa Kupiecka, Ogrody Patzera oraz kawiarnia „Bristol” zawieszona nad Brdą. W tej ostatniej urządzano koncerty poważne, popularne i rozrywkowe orkiestr salonowych oraz „Jazz bandu”. Do każdego koncertu drukowano programy w języku polskim i niemieckim. Urządzano także „wieczory muzyki wiedeńskiej”, „operetkowej”, „węgierskiej” itp..

    T.Love – polski zespół muzyczny założony w 1982 w Częstochowie. W początkach kariery, w latach 80. XX wieku, pozostający pod wpływem punk rocka, a z upływem czasu korzystający również ze stylistyki reggae, rock and rolla, glam rocka, pop rocka.Wojewódzki Ośrodek Kultury i Sztuki „Stara Ochronka” w Bydgoszczy - samorządowa instytucja kultury utworzona w 1956 roku. Nazwa nawiązuje do historycznej funkcji zabytkowego budynku, w którym mieści się obecna siedziba ośrodka.

    Po II wojnie światowej wskutek upaństwowienia gastronomii, liczba klubów muzycznych spadła, ale nadal stanowiły one liczący się element kultury miasta. Do najpopularniejszych należały: Klub POW (zał. 1945), Klub-Kabaret „Zodiak” (zał. 1958), „Savoy”, studencki „Beanus” (zał. 1970), „Medyk” (zał. 1973), jazzowa „Marysieńka” (zał. 1978) i inne.

    Fontanna (wodotrysk) – urządzenie wodne, najczęściej ozdobne, wyrzucające pod ciśnieniem wodę z dysz lub dyszy. Jest jednym z elementów tzw. małej architektury.Benefis – spektakl, koncert, pokaz lub podobna uroczystość wydana dla konkretnej osoby, zespołu lub instytucji dla uczczenia dorobku jej działalności. W uroczystości takiej występuje sam uhonorowywany podmiot, czyli benefisant (formy niepoprawne: beneficjant, beneficjent) oraz zaproszeni przez benefisanta goście. Uroczystość ma charakter retrospektywny i odbywa się najczęściej z okazji jubileuszu.

    Po 1990 r. powstawać zaczęły w Bydgoszczy, podobnie jak w całym kraju, liczne prywatne kluby, puby, dyskoteki – sytuowane na ogół w nietypowych miejscach i wnętrzach (fabryczne hale, piwnice, stare spichrze, kuźnie i młyny, oficyny w podwórkach), charakteryzujące się wymyślnym wystrojem wnętrza (stylizacje a la western, wiejska stodoła, katownia itp.) i przyciągające młodych ludzi atrakcyjną ofertą programową. Pierwszym klubem nowej generacji były założone w 1991 r. „Trytony” – protoplasta „Mózgu” i „Eljazzu”. Największe z klubów bydgoskich np. „Eljazz”, „Mózg”, „Kuźnia”, czy „Sanatorium” – stały się centrami młodzieżowej kultury, nie tylko muzycznej. Organizowanym tam koncertom muzyki rozrywkowej towarzyszyły często plastyczne happeningi i teatralne interakcje. Wraz z rozwojem clubbingu nastąpiła specjalizacja lokali pod względem repertuaru muzycznego, który serwowano dla określonej klienteli. Około 2000 r. poza potentatami („Eljazz”, „Mózg”) istniały takie kluby muzyczne jak: „Los Desperados" (ul. Wiatrakowa), „Remiza” (ul. Dworcowa), „Gong” (ul. Toruńska), „Pub Camelot” (ul. Gdańska), „Merlin” (ul. Zaułek), „Speer” (ul. Jagiellońska), „Flip” (ul. Boya-Żeleńskiego), „Trip” (ul. Floriana), „Barka Klub”, „Zentrum”. Najpopularniejszymi dyskotekami były: „Bravo” (ul. Zygmunta Augusta) i „Hysteria” (ul. Dworcowa).

    Tadeusz Nalepa (ur. 26 sierpnia 1943 w Zgłobniu, zm. 4 marca 2007 w Warszawie) – polski kompozytor, gitarzysta, wokalista, harmonijkarz i autor tekstów.Osiedle Leśne – bydgoskie osiedle położone na północnym skraju miasta obok Zawiszy, Bocianowa, Bielaw, Bartodziejów oraz Myślęcinka.

    Traktowane początkowo dość marginalnie jako przejaw lokalnego undergroundu, kluby muzyczne stały się stopniowo istotną częścią kultury muzycznej, ostoją nowych kierunków artystycznych, świątyniami nowej kultury.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Bydgoszcz jest jednym z większych ośrodków kulturalnych Polski północnej. Działa tu kilka dużych placówek kulturalnych m.in. Opera Nova, Filharmonia Pomorska, Teatr Polski, kina, galerie sztuki oraz kilkanaście muzeów.
    Pergola – budowla ogrodowa w postaci zacienionej alei lub element budynku w architekturze. Składa się z dwóch rzędów podpór (słupków) i ułożonej na nich lekkiej kratownicy lub układu belek podtrzymujących rośliny, najczęściej pnące.
    Pomorski Okręg Wojskowy (POW) – dawny terenowy organ wykonawczy Ministra Obrony Narodowej w sprawach operacyjno-obronnych i rządowej administracji niezespolonej (art. 14 Ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej). Siedziby dowództwa Okręgu: Toruń (1945), Bydgoszcz, Gdańsk, Koszalin, Bydgoszcz – od 1947 do 2007 ul. gen. J. Dwernickiego 1, od 2007 do 28 grudnia 2011 ul. Szubińska 105.
    Kawiarnia artystyczna "Węgliszek" – kawiarnia i klub muzyczny, należąca w latach 1993-2012 do Miejskiego Ośrodka Kultury w Bydgoszczy.
    Dyskoteka – obiekt, miejsce, w którym odbywają się imprezy taneczne, połączone z grą dźwięku, świateł, dymu i obrazów.
    Rock alternatywny (ang. alternative rock) – grupa stylów muzyki rockowej powstałych w latach osiemdziesiątych i połowie lat dziewięćdziesiątych XX wieku, głównie na terenie Stanów Zjednoczonych. Gitarowy, niekomercyjny i często nagrywany bez przejmowania się jakością dźwięku rock alternatywny był dokładnym przeciwieństwem większości odmian muzyki popularnej lat osiemdziesiątych z jej cukierkowym brzmieniem syntezatorów i sterylną produkcją nagrań.
    Bernard Maseli (ur. 19 sierpnia 1965 w Strzelcach Opolskich) – polski muzyk, wibrafonista, kompozytor, pedagog, realizator nagrań, wirtuoz gry na instrumencie KAT.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.112 sek.