• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Klatka piersiowa

    Przeczytaj także...
    Klatka piersiowa lejkowata (łac. Pectus excavatum) – jedna z najczęstszych wrodzonych deformacji ściany klatki piersiowej. Polega ona na zapadnięciu się mostka na odcinku o różnej długości. Wada może być symetryczna lub asymetryczna. Często towarzyszy jej deformacja łuków żebrowych. Może współwystępować z innymi wadami postawy. Lejkowata klatka piersiowa może być jednym z objawów złożonych zespołów genetycznych np. zespół Marfana. Wada może także powstać jako wynik innego procesu chorobowego tj. zaawansowanej krzywicy.Mięsień poprzeczny klatki piersiowej (łac. musculus transversus thoracis) – płaski, cienki mięsień kształtu trójkątnego, rozciągający się na tylnej powierzchni przedniej ściany klatki piersiowej. Ma charakter mięśnia zanikowego, przez co może przyjmować dość zróżnicowane formy; czasem nie występuje w ogóle.
    Mięsień piersiowy mniejszy (łac. musculus pectoralis minor) – płaski, trójkątny mięsień położony do tyłu od mięśnia piersiowego większego.
    Klatka piersiowa

    W anatomii człowieka klatka piersiowa (łac. thorax) – część tułowia między szyją i jamą brzuszną. Chroni ona narządy wewnętrzne (głównie serce i płuca) i umożliwia proces wymiany gazowej.

    Klatka piersiowa człowieka[ | edytuj kod]

    Anatomia klatki piersiowej[ | edytuj kod]

    Szkielet kostny[ | edytuj kod]

    Szkielet kostny klatki piersiowej
    Zawartość i stosunki anatomiczne struktur jamy klatki piersiowej

    Szkielet kostny tworzą:

    Płuco (łac. pulmo) – pojedynczy lub parzysty narząd oddechowy kręgowców oddychających powietrzem atmosferycznym. Do kręgowców tych zaliczane są też – prócz płazów, gadów, ptaków i ssaków – ryby dwudyszne, które w niesprzyjających warunkach atmosferycznych oddychają pojedynczym, workowatym płucem, powstałym z przekształconego pęcherza pławnego. W ciągu rozwoju rodowego kręgowców z przedniego odcinka jelita powstają dwa różne narządy oddechowe – płuca i skrzela. U ryb ulegają degeneracji płuca (z wyjątkiem wspomnianych już ryb dwudysznych), a u zwierząt lądowych – skrzela. Przypuszczalnie płuca pochodzą z aparatu hydrostatycznego podobnego do pęcherza pławnego ryb (według niektórych pęcherz pławny ryb jest zdegenerowanym płucem). Występują jednak wątpliwości, gdyż pęcherz pławny powstaje po stronie tylnej (grzbietowej) cewy jelitowej, płuca natomiast po stronie przedniej (brzusznej). Wykształcenie płuc zostało wywołane przez wzmożone zapotrzebowanie na tlen zwierząt lądowych. Również ich rozwój (coraz silniejsze fałdowanie) ma ścisłe powiązanie z zapotrzebowaniami energetycznymi organizmów (zwiększeniem tempa metabolizmu). Listkiem zarodkowym, z którego powstają płuca jest entoderma.Mięsień zębaty przedni (łac. musculus serratus anterior) – położony na bocznej ścianie klatki piersiowej, płaski, czworokątny mięsień, należący do grupy powierzchownych mięśni klatki piersiowej. Jest jednym z największych mięśni u człowieka.
  • mostek,
  • 12 par żeber
  • 12 kręgów piersiowych.
  • Anatomiczne granice[ | edytuj kod]

    Stworzone z powyższych kości rusztowanie kostne ograniczają następujące struktury:

  • otwór górny klatki piersiowej (łac. apertura thoracis superior) - górny brzeg rękojeści mostka, symetrycznie I żebra i od tyłu pierwszy kręg piersiowy.
  • otwór dolny klatki piersiowej (łac. apertura thoracis inferior) ograniczony jest przez następujące struktury:
  • wyrostek mieczykowaty
  • chrząstki żeber VII - X zlane w łuk żebrowy (łac. arcus costalis)
  • dolne brzegi żeber XI, XII (żebra wolne)
  • XII kręg piersiowy
  • Jamę klatki piersiowej od jamy brzusznej odgradza przepona.

    Tchawica (łac. trachea) – narząd układu oddechowego, sprężysta cewa, stanowiąca przedłużenie krtani i zapewniająca dopływ powietrza do płuc. Rozpoczyna się na wysokości kręgu szyjnego C6-C7, kończy zaś na wysokości kręgu piersiowego Th4-Th5. U swego dolnego końca, tchawica dzieli się na oskrzela główne prawe i lewe (łac. bronchus principalis dexter et sinister), pod kątem otwartym ku dołowi. Miejsce tego podziału tworzy rozdwojenie tchawicy (bifurcatio tracheae). W tym miejscu znajduje się także ostroga tchawicy (carina tracheae) rozdzielająca powietrze do płuc.Mięsień podobojczykowy (łac. musculus subclavius) – mały, wrzecionowaty mięsień położony między obojczykiem a pierwszym żebrem.

    Jama klatki piersiowej[ | edytuj kod]

    Klatka piersiowa od wewnątrz pokryta jest opłucną i w ten sposób tworzy przestrzeń zwaną jamą klatki piersiowej (łac. cavum thoracis), w której mieszczą się:

  • płuca,
  • śródpiersie ze swoją zawartością czyli:
  • serce
  • przełyk
  • tchawica
  • duże naczynia oraz nerwy
  • Mięśnie klatki piersiowej[ | edytuj kod]

    Od zewnątrz kostne rusztowanie klatki piersiowej pokryte jest mięśniami:

  • od tyłu pokrywają ją mięśnie zaliczane do grupy mięśni grzbietu
  • od przodu właściwe mięśnie klatki piersiowej:
  • grupa powierzchniowa
  • mięsień piersiowy większy ( łac. musculus pectoralis major)
  • mięsień piersiowy mniejszy (łac. musculus pectoralis minor)
  • mięsień podobojczykowy (łac. musculus subclavicus)
  • mięsień zębaty przedni (łac. musculus serratus anterior)
  • grupa głęboka
  • mięśnie międzyżebrowe
  • mięśnie międzyżebrowe zewnętrzne (łac. musculi intercostales externi)
  • mięśnie międzyżebrowe wewnętrzne (łac. musculi intercostales interni)
  • mięśnie międzyżebrowe najgłębsze (łac. musculi intercostale intimi)
  • mięśnie podżebrowe (łac. musculi subcostales)
  • mięsień poprzeczny klatki piersiowej (łac. musculus transversus thoracis)
  • Grupa mięśni klatki piersiowej pokryta jest skórą w której widoczne są sutki, brodawki sutkowe widoczne są u mężczyzn na wysokości IV międzyżebrza, natomiast u kobiet na wysokości od III do VII międzyżebrza i zlokalizowane są bardziej bocznie (w kierunku linii pachowej przedniej).

    Mięsień piersiowy większy (łac. Musculus pectoralis major) – duży, szeroki i trójkątny mięsień należący do grupy powierzchownych mięśni klatki piersiowej. Jego powierzchnię przednią pokrywa blaszka powierzchowna powięzi piersiowej oddzielająca mięsień od podskórnej warstwy tkanki tłuszczowej, a u kobiet od gruczołu piersiowego. Tylna powierzchnia mięśnia piersiowego większego pokryta jest przez powięź piersiową głęboką.Skóra (łac. cutis, gr. derma) – największy narząd powłoki wspólnej (łac. integumentum commune) kręgowców o złożonej budowie i wielorakich funkcjach; powłoka właściwa.

    Patologia klatki piersiowej[ | edytuj kod]

    Znane są różne odchylenia budowy klatki piersiowej:

  • klatka piersiowa kurza (łac. pectus carinatum), gdzie mostek jest przesunięty ku przodowi tworząc w tym miejscu uwypuklenie.
  • klatka piersiowa lejkowata (łac. pectus excavatum), gdzie dolna część mostka i przyczepiające się tam żebra są jak gdyby '"wgniecione" do środka klatki piersiowej. Nie jest jeszcze dokładnie zbadane co powoduje powstanie klatki lejkowatej. Upośledzenie to jest już widoczne u małych dzieci. Pectus excavatum jest uleczalny. Obecnie najbardziej popularną metodą stosowaną na całym świecie jest metoda Nussa. Polega ona na wprowadzeniu metalowego, odpowiednio wyprofilowanego (w kształcie litery U) wspornika pod mostek pacjenta, tak żeby wypchnąć mostek oraz żebra na zewnątrz. Metoda ta nie pozostawia zbyt wielkich blizn, gdyż wykonuje się jedynie trzy niewielkie nacięcia. Leczenie klatki lejkowatej najlepiej rozpocząć kiedy kości nie są jeszcze zbyt twarde i można je wyginać - preferowany wiek to 12 - 14 lat, choć leczone są wszystkie przypadki wiekowe. Jednak im starszy jest pacjent tym leczenie jest bardziej bolesne i nie daje tak dobrych efektów jak w przypadku operacji wykonanej wcześniej.
  • Pectus excavatum

    Mięśnie podżebrowe (łac. musculi subcostales) - drobne, bardzo zmienne pęczki mięśniowe o trójkątnym kształcie, zazwyczaj dobrze wykształcone tylko w dolnej części klatki piersiowej. Należą do mięśni głębokich klatki.Przepona (łac. diaphragma) - główny mięsień oddechowy występujący u ssaków, należy do mięśni poprzecznie prążkowanych płaskich. Oddziela jamę brzuszną od jamy klatki piersiowej i stanowi jej ścianę dolną. Przepona jest uwypuklona w stronę klatki piersiowej w formie dwóch kopuł - prawej i lewej, przy czym na ludzkich zwłokach prawa kopuła jest ustawiona na wysokości czwartej chrząstki żebrowej, a po stronie lewej lewa kopuła przyjmuje położenie na poziomie piątej chrząstki żebrowej. U osoby żywej podczas wydechu prawa kopuła przepony położona jest na wysokości górnego brzegu piątej chrząstki żebrowej, a po stronie lewej lewa kopuła układa się na poziomie dolnego brzegu piątej chrząstki żebrowej. Ruchy przepony są niezależne od woli człowieka, mogą być jednak modyfikowane pośrednio przez inne grupy mięśni (na przykład podczas śpiewu czy wstrzymywania oddechu).
  • Pectus carinatum

  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • tułów
  • anatomia człowieka
  • śródpiersie
  • żebra
  • gruczoł mlekowy
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Susan Standring: Gray's Anatomy. Elsevier, 2005, s. 962. ISBN 0-443-07168-3.
  • Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia Człowieka. T. I. Warszawa: PZWL, 1990, s. 687. ISBN 83-200-1461-1.
  • Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

    Mostek (łac. sternum) – nieparzysta płaska kość stanowiąca środkową część przedniej ściany klatki piersiowej człowieka. U dzieci w miejscu złączenia trzech części mostka występuje chrząstkozrost (łac. synchondrosis), który z wiekiem ulega kostnieniu, zamieniając się w kościozrost. Rzutując mostek na kręgosłup leży na wysokości od 2.-3. do 9.-10. kręgu piersiowego. Dodatkowo mostek wzmocniony jest silną i bardzo elastyczną błoną (łac. membranum sterni), która ściśle do niego przylegając zapobiega zapadaniu się mostka podczas złamania, a także zapobiega przebiciu płuca przez złamany mostek.Gruczoł mlekowy (łac. glandula lactifera) lub sutkowy (łac. glandula mammaria), pot. pierś – największy gruczoł skórny człowieka, jeden z parzystych narządów, rozwijający się u kobiet w okresie pokwitania. Gruczoł mlekowy jest nazywany sutkiem (łac. mamma), jednak określenie "sutek" bywa również traktowane jako synonim brodawki sutkowej, która jest częścią tego gruczołu, bezpośrednio wydzielającą mleko.




    Warto wiedzieć że... beta

    Opłucna (łac. pleura) – surowicza błona, w której zamknięte są płuca. Jest cienką i błyszczącą błoną, która dzięki temu, że jest stale zwilżana, ułatwia ruch płuc w czasie oddechu.
    Klatka piersiowa kurza (łac. pectus carinatum, pectus gallinaceum) – nieprawidłowość budowy klatki piersiowej, polegająca na grzebieniowatym wypukleniu mostka. Może być nabyta i stanowić objaw krzywicy, albo wrodzona, w różnych zespołach wad (m. in. zespół Marfana, Morquio, Noonan). Jest częstsza u płci męskiej. Leczenie jest chirurgiczne lub zachowawcze.
    Mięśnie międzyżebrowe zewnętrzne [external intercostal muscles] – należą do mięśni głębokich klatki piersiowej. Zajmują powierzchnie międzyżebrowe (przyczepiają się do dolnej krawędzi górnego żebra i do górnej krawędzi dolnego żebra. Ich włókna biegną od tyłu i góry ku dołowi i przodowi.Kierunek przebiegu włókien mięśnia pokrywa się z ruchem wkładania ręki do kieszeni. Zajmują powierzchnię od guzka żebra do granicy kostno-chrzęstnej żebra. Ich przedłużenie stanowią błony międzyżebrowe zewnętrzne (lub przednie). Mięśnie te łączą się z mięśniami dźwigaczami żeber.
    Jama brzuszna (łac. cavum abdominis) – jedna z jam tułowia, składająca się z jamy otrzewnej i przestrzeni zewnątrzotrzewnowej, którą ze względu na położenie dzieli się na:
    Anatomia człowieka, antropotomia (starogr. anthropos - człowiek) – nauka o budowie narządów i układów ciała człowieka, wchodzi w skład morfologii i posługuje się metodami na poziomie makroskopowym (np. obserwacji żywych organizmów i badań sekcyjnych zwłok). Jest to anatomia opisowa, zwana też anatomią klasyczną. Zajmuje się ona badaniem i opisaniem narządów, które spełniają wspólną funkcję, oraz poszczególnych części ustroju.
    Przełyk (łac. esophagus, oesophagus, nosiciel pokarmów) – przewód mięśniowo-błoniasty o podłużnym przebiegu; łączy gardło z żołądkiem. Czynność przełyku polega na transporcie pokarmu z gardła do żołądka. Ściana przełyku nie ma zdolności wchłaniania pokarmu ani trawienia.
    Śródpiersie (łac. mediastinum) – przestrzeń w klatce piersiowej człowieka, dzieląca się na śródpiersie górne i dolne. Górne z kolei na warstwy, a dolne na śródpiersie przednie, środkowe i tylne.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.