• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Klasztor buddyjski



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Paramahansa (dewanagari परमहंस trl. pāramahaṃsa, tłum. najwyższy łabędź) – tytuł hinduistyczny, stosowany wobec wysoce zrealizowanych mistrzów (guru). Najwyższy łabędź - to osoba przemierzająca świat bez pragnień i lgnięcia do jego pokus, posiadająca moc rozróżniania ułudy od prawdy i niepodlegająca parom przeciwieństw .Elura (Ellora) – stanowisko archeologiczne w Indiach w stanie Maharasztra znane dzięki unikalnemu zespołowi trzydziestu czterech wykutych w bazaltowej skale świątyń.

    Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.

    Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anową.Gyeongsang Północny – prowincja położona we wschodniej części Korei Południowej. Została utworzona w 1896 roku z północnej części dawnej prowincji Gyeongsan. Największym miastem i zarazem stolicą jest Daegu, miasto metropolia z odrębnymi władzami.

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 1.1 Indie
  • 1.1.1 Kształtowanie się form klasztornych
  • 1.1.2 Wihara
  • 1.1.3 Centra monastyczne
  • 1.2 Chiny
  • 1.2.1 Początki kształtowania się monastycyzmu
  • 1.2.2 Architektura klasztoru
  • 1.2.3 Klasztory chan
  • 1.2.4 Formy własności klasztorów
  • 1.3 Korea
  • 1.3.1 Klasztor koreański – okres trzech królestw
  • 1.3.1.1 Goguryeo
  • 1.3.1.2 Baekje
  • 1.3.1.3 Silla
  • 1.3.2 Klasztory w Korei zjednoczonej
  • 1.3.3 Klasztor koreański - przykład
  • 1.4 Japonia
  • 1.4.1 Pierwsze klasztory w Japonii
  • 1.4.1.1 Okres Yamato
  • 1.4.1.2 Okres Nara (709 – 795)
  • 1.4.2 Klasztor japoński
  • 1.4.2.1 Tōdai-ji
  • 1.4.3 Klasztory zen
  • 1.5 Tybet
  • 1.5.1 Rozwój indyjskiego wzoru
  • 1.5.2 Miejsce i architektura
  • 2 Zobacz też
  • 3 Uwagi
  • 4 Przypisy
  • 5 Bibliografia
  • Rinzai (臨済宗; jap.: Rinzai-shū, chin.: Linjizong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą z nich jest sōtō). Jest ona japońskim odpowiednikiem chińskiej szkoły linji, której założycielem był wielki mistrz chan Linji Yixuan (zm 867).Yamato (jap. 大和時代, Yamato-jidai) – okres w historii Japonii w latach 250-710, kiedy dwór cesarski zarządzał krajem z prefektury Nara znanej wówczas jako prowincja Yamato. Dzieli się na okres Kofun (250-538) i Asuka (538-710).


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Keśin – typ indyjskich ascetów opisywanych w Rygwedzie. Doświadczając stanów ekstatycznych dzięki opętaniu przez bogów . Przypuszcza się, że stanowią prekursorów późniejszej tradycji joginów .
    Dahui Zonggao (大慧宗杲) (ur. 1089, zm. 1163) (kor. Taehye Chonggo (대혜종고) | jap. Daie Shūkō (ダイエシュウコウ) | wiet. Đại Huệ Tông Cảo) – chiński mistrz chan ze szkoły linji odłamu yangqi.
    Imperium tybetańskie – wczesny okres w historii Tybetu, który rozpoczął się wraz z powstaniem pierwszego państwa tybetańskiego w VII wieku n.e., a zakończył jego rozpadem dwieście lat później. Charakteryzował się największym w historii zasięgiem terytorialnym i niespotykanym w wiekach późniejszych znaczeniem politycznym.
    Bhikku – nazwa w pełni wyświęconego mnicha buddyjskiego. W różnych krajach buddyjskich nazwa ta może być odmienna: bhikkhu (pali.), bhiksiu, bhiksu, bhikszu, śramana. Od tych nazw utworzono żeńskie odpowiedniki: bhikkhuni (pali.), bhiksiuni, bhiksuni, bhikszuni.
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.
    Bön (język tybetański: བོན་ wylie: bon, wymowa: pʰø̃̀(n), właściwa nazwa w języku zhang-zhung to "gyer" wymowa: dzier; właściwie pełna poprawna nazwa brzmi: Jungdrung Bön) – starożytna tybetańska tradycja religijna, istniejąca przed buddyzmem tybetańskim, po prześladowaniach ze strony buddystów trwających wiele wieków, współcześnie z nim koegzystująca.
    Hōryū-ji (jap. 法隆寺, Świątynia Rozkwitu Prawa) – jedna z najstarszych świątyń buddyjskich w Japonii, w mieście Ikaruga w prefekturze Nara, w 1993 roku wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.208 sek.