• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Klasyfikacja naukowa



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Kryterium klasyfikacyjne - wyodrębnienie i przyporządkowanie obiektów, przedmiotów, istot, osób, zjawisk do określonego zbioru lub grupy, na podstawie ich istotnej i wspólnej cechy, według logicznych zasad.Sztuka – dziedzina działalności ludzkiej uprawiana przez artystów. Nie istnieje jedna spójna, ogólnie przyjęta definicja sztuki, gdyż jej granice są redefiniowane w sposób ciągły, w każdej chwili może pojawić się dzieło, które w arbitralnie przyjętej, domkniętej definicji się nie mieści. Sztuka spełnia rozmaite funkcje, m.in. estetyczne, społeczne, dydaktyczne, terapeutyczne, jednak nie stanowią one o jej istocie.
    Cechy obiektów[ | edytuj kod]

    Każdy obiekt niezależnie od tego do jakiej klasy przynależy posiada pewne cechy. Cechami obiektów są przyporządkowane obiektom zbiory innych obiektów, które same nie są elementami przynależącymi do tej klasy.

  • Zbiór cech obiektów, które są specyficzne dla nich samych określa ich naturę.
  • Zbiór cech obiektów, które są wspólne dla wszystkich obiektów tworzących klasę określa ich własności.
  • Zbiór cech obiektów, które są wspólne dla obiektów przynależących do różnych klas określa ich właściwości.
  • Przykładowo naturę liczby 7 określa jej podzielność tylko przez 7 oraz przez 1.
  • Naturę wody określa występowanie jej w trzech stanach skupienia: lodu, wody i pary wodnej.
  • Wszystkie liczby, które są podzielne tylko przez siebie oraz przez 1 tworzą zbiór liczb pierwszych a wspólne cechy podzielności tych liczb są ich własnościami.
  • Organizmy żywe, które posiadają między innymi następujące cechy wspólne:
  • tkankę kostną,
  • dwuboczną symetrię ciała z dobrze wyodrębnioną głową,
  • czaszkę,
  • kręgosłup,
  • dwie pary kończyn, zaliczane są do kręgowców. Wspólne cechy są własnościami kręgowców. Morfizm elementów w zbiór własności tworzy typ.
  • Chloroplast(ciałko zieleni) występuje zarówno w roślinach, jak i w glonach. Z uwagi jednak na to, że rośliny mają budowę tkankową a glony plechową, nie można posiadania przez te organizmy chloroplastu uznać za ich własność. Stąd posiadanie przez te organizmy chloroplastu jest ich właściwością. Właściwości tworzą podzbiory, które są wspólne dla zbiorów przynależnych do różnych klas. Morfizm elementów w zbiór właściwości tworzy rodzaj.
  • Wszystkie liczby, które są podzielne przez 5 mają w swoim zapisie w rzędzie jedności cyfrę 0 lub cyfrę 5. Cecha podzielności liczb przez pięć nie dotyczy tylko liczb pierwszych, ale również liczb naturalnych i całkowitych. Liczby całkowite obejmują liczby naturalne liczby przeciwne do nich oraz liczbę zero. Cecha podzielności przez 5 jest zatem właściwością liczb całkowitych, które mają w swoim zapisie w rzędzie jedności cyfrę 0 lub cyfrę 5. W ujęciu klasyfikacyjnym liczby przeciwne do liczb naturalnych są przykładem klasyfikacji nienaturalnej. Przykładowo otrzymanie ujemnych temperatur nie jest możliwe. Traktując temperaturę klasycznie jako miarę średniej energii kinetycznej cząsteczek, nie można uzyskać energii kinetycznej mniejszej niż zero – jeżeli cząsteczki nie poruszają się, nie mogą poruszać się wolniej. W ujęciu klasyfikacyjnym liczba zero jest przykładem klasyfikacji sztucznej. W starożytnej Grecji status zera jako liczby budził kontrowersje: pytano “czy nic może być czymś”? Kwestia ta wiązała się z filozoficzną dysputą dotyczącą możliwości istnienia próżni. Niejasna interpretacja zera stała się też jedną z podstaw sformułowania paradoksów Zenona z Elei..Zero jest uznawane za element neutralny dodawania; najmniejsza nieujemna liczba. To, czy zero jest uznawane za liczbę naturalną, jest kwestią umowy – czasem włącza się, a czasem wyklucza się je z tego zbioru. Zero nie jest ani liczbą pierwszą ani liczbą złożoną.
  •  Osobny artykuł: 0 (liczba).
  • Zeru w systemach pozycyjnych przypisuje się znaczenie cyfry, czyli znaku pozycyjnego, stąd też termin ten nie jest jednoznaczny.
  • Stosując konsekwentnie zasady klasyfikacji, wśród kategorii można więc wyróżnić:

    Paradoksy Zenona z Elei – zbiór kilku paradoksów pochodzących od greckiego filozofa, Zenona z Elei. Są to paradoksy, które łączy ukazanie trudności w rozumieniu czasu i przestrzeni jako wielkości ciągłych, które można w związku z tym dzielić w nieskończoność. Oprócz znaczenia czysto filozoficznego, paradoksy te mają też znaczenie matematyczne i fizyczne.Zero (zapisywane jako 0) – element neutralny dodawania; najmniejsza nieujemna liczba. To, czy zero jest uznawane za liczbę naturalną, jest kwestią umowy – czasem włącza się, a czasem wyklucza się je z tego zbioru. Zero nie jest ani liczbą pierwszą, ani liczbą złożoną.
  • klasę wszystkich zbiorów: mówienie o zbiorze wszystkich zbiorów prowadzi do antynomii (paradoks zbioru wszystkich zbiorów), dlatego wszystkie zbiory tworzą klasę właściwą,
  • klasę wszystkich funkcji,
  • klasę wszystkich cech.
  • Ponieważ definicja klasy stosowana w matematyce jest ujmowana na kilka sposobów, może się okazać, że każda z nich odnosi się do innego typu.

    Klasyfikacja Hornbostela-Sachsa (lub Sachsa-Hornbostela) jest systemem podziału instrumentów muzycznych opracowanym przez Ericha Moritza von Hornbostela i Curta Sachsa i pierwszy raz opublikowanym w czasopiśmie "Zeitschrift für Ethnologie" w 1914 roku. System Hornbostela-Sachsa jest obecnie najpowszechniej stosowanym kryterium podziału instrumentów muzycznych.Kategoria (z gr. kategorein – orzekać) – podstawowy zbiór przedmiotów; element wyczerpującego podziału wszystkich bytów na najbardziej ogólne gatunki i rodzaje. Termin został utworzony przez Arystotelesa, który wyróżnił dziesięć kategorii: kategorię substancji i dziewięć kategorii przypadłościowych. Podziału tego dokonał na drodze rozróżnienia między podmiotem zdania (którymi jest substancja) a jego orzeczeniem (którymi są kategorie przypadłościowe) i analizy orzeczeń greckich, która doprowadziła do powstania listy kategorii przypadłościowych. Współcześnie Arystotlesowskiego podziału kategorii nie uznaje się przeważnie ani za wyczerpujący i spójny, ani za zgodny z naturą języka, dał on jednak podstawy do dalszych analiz pojęcia kategorii. Arystoteles wyróżnił następujące kategorie:
     Osobny artykuł: Klasa (matematyka).

    Klasyfikacje semiologiczne[ | edytuj kod]

    Badania semiologiczne prowadzone między innymi przez Ferdinanda de Saussure’a, Rolanda Barthesa, Umberto Eco i Pierre’a Guirauda skierowane były na wyodrębnienie pojęć analitycznych, które uchodzą a priori za dostatecznie ogólne, aby mogły umożliwić prowadzenie badań semiologicznych. Badania te umożliwiły wyodrębnienie różnych, dychotomicznych pojęć, do których zaliczane są między innymi:

    Liczba pierwsza – liczba naturalna większa od 1, która ma dokładnie dwa dzielniki naturalne: jedynkę i siebie samą, np.Epika – jeden z trzech rodzajów literackich (obok liryki i dramatu). Ukształtowała się z ustnych sag, podań, legend i mitów o przeszłości.
  • język i mówienie,
  • syntagma i system,
  • denotacja i konotacja.
  • Roland Barthes wyraził jednak opinię, że w świetle prowadzonych badań podział dychotomiczny może okazać się niepełny. Z uwagi na to, że semiologia zajmuje się badaniem różnych kodów znakowych, do badań semiologicznych można włączyć również badania obejmujące klasyfikacje naukowe.

    Gramatyka kategorialna – rodzaj gramatyki formalnej, w której wyróżnia się: słownik będący zbiorem atomów języka opisywanego przez gramatykę, typizację początkową określającą zasady przypisywania typów elementom ze słownika oraz typ naczelny gramatyki. Teoria gramatyk kategorialnych zajmuje się zatem różnymi metodami opisu języków symbolicznych i języka naturalnego, opartymi na typizacji języka.Kręgowce (Vertebrata, od łac. vertebra – kręg) – najliczniejszy podtyp strunowców (Chordata), mocno zróżnicowany morfologicznie; obejmujący kręgouste, ryby, płazy, gady, ptaki i ssaki. Dotychczas opisano około 58 000 gatunków kręgowców, co stanowi około 5% opisanych gatunków zwierząt. Wielkość współcześnie żyjących kręgowców waha się od 7,7 mm u żab Paedophryne amauensis do 33,9 m u płetwala błękitnego. Cechują się obecnością tkanki kostnej, mają dwuboczną symetrię ciała z dobrze wyodrębnioną głową. Szkielet wewnętrzny stanowi podporę dla tkanek i narządów w trakcie rozwoju, umożliwiając osiąganie dużych rozmiarów. Charakterystyczną cechą kręgowców jest posiadanie czaszki, kręgosłupa i dwóch par kończyn. Układ mięśniowy składa się z dwóch mas mięśni położonych równolegle po bokach kręgosłupa. Ruch odbywa się dzięki skurczom mięśni, przyczepionych do kości lub chrząstek.

    Klasyfikacja instrumentów muzycznych[ | edytuj kod]

    Klasyfikacja Hornbostela-Sachsa (lub Sachsa-Hornbostela) jest systemem podziału instrumentów muzycznych opracowanym przez Ericha Moritza von Hornbostela i Curta Sachsa i pierwszy raz opublikowanym w czasopiśmie „Zeitschrift für Ethnologie” w 1914 roku. System Hornbostela-Sachsa jest obecnie najpowszechniej stosowanym kryterium podziału instrumentów muzycznych.

    Membranofony (instrumenty perkusyjne membranowe) – grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej Curta Sachsa, w których źródłem dźwięku jest drgająca membrana (wibrafon), wykonana zazwyczaj ze skóry lub błony, tworząca jedną z części instrumentu. Jej wibracja pobudzana jest uderzeniem pałką, szczotką lub dłonią. Membrana rozpięta jest na cylindrycznym, stożkowym lub innym podobnym korpusie, który jest zarazem pudłem rezonansowym instrumentu.Nauka – autonomiczna część kultury służąca wyjaśnieniu funkcjonowania świata, w którym żyje człowiek. Nauka jest budowana i rozwijana wyłącznie za pomocą tzw. metody naukowej lub metod naukowych nazywanych też paradygmatami nauki poprzez działalność badawczą prowadzącą do publikowania wyników naukowych dociekań. Proces publikowania i wielokrotne powtarzanie badań w celu weryfikacji ich wyników prowadzi do powstania wiedzy naukowej. Zarówno ta wiedza jak i sposoby jej gromadzenia określane są razem jako nauka.

    Struktura systemu Hornbostela-Sachsa oparta jest na klasyfikacji dziesiętnej Deweya. Podstawą jest pięć kategorii dzielących instrumenty muzyczne, w zależności od rodzaju źródła dźwięku.

  • Chordofony – instrumenty, w których wibratorem jest napięta struna,
  • Aerofony – instrumenty, w których wibratorem jest drgające powietrze,
  • Membranofony – instrumenty, w których wibratorem jest napięta membrana,
  • Idiofony – instrumenty, w których wibratorem jest ciało stałe mające własną sprężystość,
  • Elektrofony – instrumenty, w których wibratorem jest membrana głośnika, a źródłem drgań pobudzających wibrator układ elektryczny.
  • Kolejne podziały poszczególnych grup kategoryzują instrumenty muzyczne według sposobu pobudzania wibratora (np. szarpanie, pocieranie, uderzanie, dęcie) oraz konstrukcji instrumentu.

    Struna – źródło dźwięku (wibrator) w chordofonach (instrumentach strunowych). Struny mogą być wykonane z metalu, włókien naturalnych (m.in. jedwab), tworzywa sztucznego (przeważnie nylon), lub odpowiednio spreparowanych jelit zwierzęcych (instrumenty smyczkowe).Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU) – pierwsza polska klasyfikacja produktów, znajdujących się w polskim obiegu gospodarczym.




    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Dwudyszne (Dipnoi) – podgromada ryb mięśniopłetwych (Sarcopterygii) charakteryzujących się możliwością oddychania powietrzem atmosferycznym przy pomocy częściowo uwstecznionych skrzeli lub za pomocą pęcherza pławnego przekształconego w rodzaj płuca połączonego z przełykiem (stąd nazwa dwudyszne).
    Roland Barthes fr: ʀɔlɑ̃: baʀt, (ur. 12 listopada 1915 w Cherbourg, Normandia, zm. 25 marca 1980 w Paryżu) – francuski krytyk literacki, pisarz, czołowy przedstawiciel strukturalizmu i poststrukturalizmu francuskiego, teoretyk semiologii.
    Język – ukształtowany społecznie system budowania wypowiedzi, używany w procesie komunikacji interpersonalnej. Na język składają się dwa elementy:
    Konotacja – wprowadzone przez J.S.Milla bardziej techniczne określenie zwrotu "znaczenie nazwy". Treść charakterystyczna nazwy N (ogół cech charakterystyczny dla zakresu nazwy N, taki, że przysługuje wszystkim desygnatom tej nazwy i tylko im) stanowi konotację nazwy N (treść językową) wtedy i tylko wtedy, gdy, dowolna osoba O, znająca i stosująca konwencje języka J, do którego należy rozpatrywana nazwa N, poinformowana o tym, że jakiś przedmiot p ma wszystkie cechy zawarte w treści nazwy N, może poprawnie rozstrzygnąć, czy dany przedmiot p jest desygnatem nazwy N. Znaczenie nazwy, najogólniej rzecz biorąc, jest to sposób posługiwania się tą nazwą przez ludzi.
    rRNA – rybosomalny, rybosomowy RNA (z ang. Ribosomal RNA). Cząsteczki kwasu rybonukleinowego wchodzące w skład rybosomów, które biorą udział w procesie biosyntezy polipeptydów.
    Idiofony (instrumenty muzyczne samobrzmiące) – grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej Curta Sachsa, w których wibratorem (źródłem dźwięku) jest ciało stałe mające niezmienną, naturalną sprężystość.
    Stan rzeczy – w filozofii: korelat semantyczny zdania sensownego (prawdziwego lub fałszywego). Stan rzeczy, który ma miejsce to fakt.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.068 sek.