• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Klasyfikacja Hornbostela-Sachsa



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Curt Sachs (ur. 29 czerwca 1881 w Berlinie, zm. 5 lutego 1959 w Nowym Jorku), niemiecki muzykolog, badacz muzyki antycznej i orientalnej, twórca nowoczesnej instrumentologii, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli muzykologii porównawczej.Wargi ust (łac. labia oris) – struktury okalające szparę ust u zwierząt. Wargi mają znaczenie przy spożywaniu pokarmów oraz artykulacji głosek. U człowieka występują dwie wargi:

    Klasyfikacja Hornbostela-Sachsa (lub Sachsa-Hornbostela) – system podziału instrumentów muzycznych opracowanym przez Ericha Moritza von Hornbostela i Curta Sachsa i pierwszy raz opublikowanym w czasopiśmie „Zeitschrift für Ethnologie” w 1914 roku. System Hornbostela-Sachsa jest obecnie najpowszechniej stosowanym kryterium podziału instrumentów muzycznych.

    Membranofony (instrumenty perkusyjne membranowe) – grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej Curta Sachsa, w których źródłem dźwięku jest drgająca membrana (wibrafon), wykonana zazwyczaj ze skóry lub błony, tworząca jedną z części instrumentu. Jej wibracja pobudzana jest uderzeniem pałką, szczotką lub dłonią. Membrana rozpięta jest na cylindrycznym, stożkowym lub innym podobnym korpusie, który jest zarazem pudłem rezonansowym instrumentu.Struna – źródło dźwięku (wibrator) w chordofonach (instrumentach strunowych). Struny mogą być wykonane z metalu, włókien naturalnych (m.in. jedwab), tworzywa sztucznego (przeważnie nylon), lub odpowiednio spreparowanych jelit zwierzęcych (instrumenty smyczkowe).

    Hornbostel i Sachs oparli swoją klasyfikację na innej, opracowanej w 1888 roku przez Victora-Charlesa Mahillona, której podstawą był podział według rodzaju wibratora, czyli źródła dźwięku w instrumencie muzycznym. Hornbostel i Sachs rozbudowali ograniczony głównie do instrumentów kultury zachodniej używanych w muzyce poważnej system Mahillona, w sposób umożliwiający zaklasyfikowanie każdego instrumentu muzycznego niezależnie od jego przeznaczenia i pochodzenia.

    Ustnik – w niektórych aerofonach przyrząd służący do wprowadzania w drganie słupa powietrza zawartego w przewodzie instrumentu muzycznego; także munsztuk (archaizm, staropolskie), pierwsze użycie w polszczyźnie notowane przed 1585. Muzyk przykłada go do ust i wdmuchuje przez niego powietrze do instrumentu, wprawiając wargi w wibracje.Idiofony (instrumenty muzyczne samobrzmiące) – grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej Curta Sachsa, w których wibratorem (źródłem dźwięku) jest ciało stałe mające niezmienną, naturalną sprężystość.

    Budowa systemu[ | edytuj kod]

    Budowa systemu Hornbostela-Sachsa oparta jest na Klasyfikacji Dziesiętnej Deweya. Podstawą jest pięć kategorii dzielących instrumenty muzyczne w zależności od rodzaju źródła dźwięku. Kolejne podziały poszczególnych grup kategoryzują instrumenty muzyczne według sposobu pobudzania wibratora (np. szarpanie, pocieranie, uderzanie, dęcie) oraz konstrukcji instrumentu.

    Chordofony, strunowe instrumenty muzyczne − grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej opracowanej przez Curta Sachsa oraz Ericha M. von Hornbostela, w których wibratorem (źródłem dźwięku) jest drgająca struna.Mechanizm – zespół współpracujących ze sobą części składowych maszyny lub przyrządu spełniających określone zadanie, jak np. przenoszenie ruchu, sił, sygnałów.

    Pierwszy i drugi poziom klasyfikacji przedstawia się następująco:

  • 1. Idiofony – instrumenty, w których wibratorem jest ciało stałe mające własną sprężystość. Źródłem dźwięku jest tu cały instrument lub jego główny korpus.
  • 11. Idiofony uderzane – wibrator wzbudzany jest przez uderzanie pałeczką, prętem, młotkiem lub bezpośrednio instrumentem o podłoże.
  • 12. Idiofony szarpane – wibrator wzbudzany jest przez szarpanie.
  • 13. Idiofony pocierane – wibrator wzbudzany jest przez pocieranie palcem lub smyczkiem.
  • 14. Idiofony dęte – wibrator wzbudzany jest przez strumień powietrza.
  • 2. Membranofony – instrumenty, w których wibratorem jest napięta membrana.
  • 21. Membranofony uderzane – wibrator wzbudzany jest przez uderzanie pałką, dłonią, palcami.
  • 22. Membranofony szarpane – wibrator wzbudzany jest przez strunę przekazującą mu swoje drgania.
  • 23. Membranofony pocierane – wibrator wzbudzany jest przez pocieranie dłonią, palcami, szczoteczką, smyczkiem.
  • 24. Membranofony dęte – wibrator wzbudzany jest przez strumieniem powietrza.
  • 3. Chordofony – instrumenty, w których wibratorem jest napięta struna.
  • 31. Chordofony proste – instrumenty składające się ze struny lub strun zamocowanych na wsporniku nie będącym rezonatorem. Rezonator może być obecny, ale jego usunięcie nie uniemożliwia gry na instrumencie.
  • 32. Chordofony złożone – instrumenty strunowe posiadające zintegrowany rezonator oraz instrumenty strunowe elektryczne.
  • 4. Aerofony – instrumenty, w których wibratorem jest drgające powietrze.
  • 41. Aerofony wolne – drgające powietrze nie jest zamknięte w przestrzeni instrumentu.
  • 42. Aerofony piszczałkowe – drgające powietrze jest zamknięte w przestrzeni instrumentu.
  • 5. Elektrofony – instrumenty, w których wibratorem jest membrana głośnika a źródłem drgań pobudzających wibrator układ elektryczny.
  • Opublikowana w 1914 roku klasyfikacja składała się z czterech grup. Piąta grupa instrumentów muzycznych – elektrofony – została do niej dodana w 1940 roku przez Curta Sachsa. Sachs podzielił wówczas elektrofony na trzy podgrupy: 51 – instrumenty, w których elektryczność służy do napędzania mechanizmu lub sterowania elementami wykonawczymi, 52 – instrumenty, w których elektryczność służy do wzmacniania głośności i 53 – instrumenty, w których drgania powstają na drodze czysto elektrycznej, nazwane przez Sachsa instrumentami radioelektrycznymi. Współczesna instrumentologia nazywa elektrofonami tylko podgrupę 53, odrzucając dwie pozostałe jako niespełniające głównego założenia klasyfikacji, czyli kryterium rodzaju źródła dźwięku.

    Aerofony - grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej Curta Sachsa, w których wibratorem (źródłem dźwięku) jest drgający słup powietrza, zamknięty w przestrzeni rezonansowej, pobudzony do wibracji za pomocą zadęcia. W przypadku aerofonów wolnych źródłem dźwięku jest powietrze znajdujące się na zewnątrz instrumentu. Część instrumentu zamykająca słup powietrza nazywana jest piszczałką i od jej długości zależy wysokość dźwięku. Barwa dźwięku zależy od materiału, z którego wykonano piszczałkę, jej kształtu i menzury.Wzmocnienie lub współczynnik wzmocnienia w elektronice, jest to stosunek amplitud lub mocy sygnału analogowego wyjściowego do sygnału wejściowego określony dla danego układu elektronicznego, zazwyczaj wzmacniacza. Wzmocnienie może być również definiowane jako logarytm dziesiętny (rzadziej naturalny) z tego stosunku. Można mieć do czynienia ze wzmocnieniem mocy, napięcia lub natężenia prądu elektrycznego.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Membrana – Element konstrukcyjny podzespołów akustycznych i elektroakustycznych w postaci cienkiej folii, płytki lub blaszki, drgającej pod wpływem fal dźwiękowych (np. w mikrofonie) lub wytwarzającej falę dźwiękową w wyniku pobudzania do drgań (np. w głośniku).
    Głośnik – przetwornik elektroakustyczny (odbiornik energii elektrycznej) przekształcający prąd elektryczny w falę akustyczną. Idealny głośnik przekształca zmienny prąd elektryczny o odpowiedniej częstotliwości na falę akustyczną proporcjonalnie i liniowo. Rzeczywisty zakres częstotliwości, w którym głośnik wytwarza falę ciśnienia proporcjonalnie do napięcia (z dopuszczalnym odchyleniem) nazywa się pasmem przenoszenia głośnika.
    Instrumentologia (organolologia) - dział muzykologii, którego przedmiotem jest historia instrumentów muzycznych, rozwój ich konstrukcji, właściwości akustycznych i odtwórczych, technologia wytwarzania oraz klasyfikacja.
    Elektryczne instrumenty muzyczne – grupa instrumentów muzycznych, w których dźwięk wytwarzany jest za pośrednictwem drgań elektrycznych.
    Erich Moritz von Hornbostel (ur. 25 lutego 1877 w Wiedniu, zm. 28 listopada 1935 w Cambridge), niemiecki etnomuzykolog, współtwórca tej dyscypliny muzykologii badającej muzykę etnosu.
    Klawiatura muzyczna – klawiatura w występują w instrumentach muzycznych, m.in. w fortepianach, pianinach, organach (tzw. manuały), klawesynach, akordeonach, melodykach, a także w instrumentach elektronicznych.
    Klasyfikacja Dziesiętna Deweya, KDD (ang. Dewey Decimal Classification, DDC lub Dewey Decimal System, DDS) – system klasyfikacji zbiorów bibliotecznych stworzony przez amerykańskiego bibliotekarza Melvila Deweya (1851-1931). Pierwsze wydanie pochodzi z 1876 roku i zawierało jedynie 11 stron tablic oraz indeks przedmiotowy. Kolejne wydania były sukcesywnie rozbudowywane. Drugie z 1885 roku miało już 314 stron tablic i ok. 1000 symboli. Wszystkie tablice KDD redagowane są w języku angielskim i wydawane przez Bibliotekę Kongresu w Waszyngtonie, przy współpracy American Library Association. Klasyfikacja Deweya stworzona została w układzie dziesiętnym, składa się z 10 działów, z których każdy może być dzielony na kolejne 10 i tak dalej. Symbole są zanotowane cyfrowo, w postaci tak zwanego minimum trzycyfrowego, czyli od 000 do 999. Po trzech cyfrach używa się kropki (.) tworząc symbole rozbudowane. Dewey wprowadził również stałe symbole w postaci poddziałów wspólnych, dla określenia cech formalnych, geograficznych i językowych wspólnych dla wszystkich działów.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.