• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kino moralnego niepokoju

    Przeczytaj także...
    Korupcja (łac. corruptio – zepsucie) – nadużycie stanowiska publicznego w celu uzyskania prywatnych korzyści. Korupcja może w praktyce powstawać niezależnie od formy rządów. Poziom korupcji może być bardzo różny, od drobnych przypadków wykorzystania wpływu lub faworyzowania w celu wyświadczenia lub oddania przysługi, do kleptokracji (rządów złodziei), gdzie porzucone zostają nawet zewnętrzne pozory uczciwości.Przypadek (ang. Blind Chance, niem. Der Zufall möglicherweise) – dramat psychologiczno-polityczny produkcji polskiej z 1981 roku, w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego.
    Blizna – film fabularny produkcji polskiej z 1976 roku, w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego na podstawie noweli Romualda Karasia. Kinowy debiut Kieślowskiego.

    Kino moralnego niepokoju − nurt w polskiej kinematografii w latach 1976−1981. Autorem nazwy tego kierunku jest reżyser Janusz Kijowski.

    Nurt powstał na skutek wystąpienia reżyserów Andrzeja Wajdy i Krzysztofa Zanussiego na Forum Filmowców w Gdańsku w 1975 roku. Twórcy zarzucili decydentom z władzy komunistycznej tłumienie swobody twórczej filmowców, uniemożliwiające dyskusję nad aktualnymi problemami społeczno-politycznymi. Do manifestu dołączyło się kilkoro szkolonych przez Wajdę artystów z Łódzkiej Szkoły Filmowej. Nazwa nurtu została oficjalnie przyjęta podczas Międzynarodowego Seminarium Krytyki w Gdańsku we wrześniu 1979 roku.

    Indeks. Życie i twórczość Józefa M. – polski film psychologiczno-obyczajowy z 1977 roku w reżyserii Janusza Kijowskiego.Agnieszka Holland (ur. 28 listopada 1948 w Warszawie) – polska reżyser filmowa i teatralna, także scenarzystka filmowa.

    Początek nowego kierunku wyznaczył pełnometrażowy debiut Krzysztofa Kieślowskiego Personel z 1976 roku, zaś po premierze filmu Andrzeja Wajdy Człowiek z marmuru zaczęła się popularyzacja kina moralnego niepokoju − do nurtu dołączyli m.in. Agnieszka Holland i Feliks Falk.

    Akcja filmów wchodzących w skład nurtu toczy się w małych, prowincjonalnych sceneriach. Instytucje bądź środowiska, do których należą bohaterowie, cechuje korupcja i nepotyzm (Kontrakt). W pierwszym wariancie scenariuszowym główną postacią jest młody idealista − przedstawiciel inteligencji, który próbuje przeciwstawić się lokalnej oligarchii; w starciu z aparatem władzy ponosi porażkę (Aktorzy prowincjonalni, Barwy ochronne). W drugim wariancie system doprowadza do demoralizacji bohatera, który nad wartości moralne zaczyna przedkładać konformizm i uległość władzy (Wodzirej, Amator, Indeks). Niezależnie od dokonanego wyboru dochodzi do unieszczęśliwienia bohatera i wykluczenia z życia politycznego (Bez znieczulenia), a nawet społecznego (Kobieta samotna).

    Nepotyzm (łac. nepos – wnuk, potomek) – faworyzowanie członków rodziny przy obsadzaniu stanowisk i przydzielaniu godności.Tomasz Zygadło (ur. 23 grudnia 1947 w Warszawie, zm. 17 września 2011 w Warszawie) — polski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta. Znany jako twórca filmów o ludziach niepogodzonych ze swoim życiem.

    Filmy w ramach kina moralnego niepokoju cechuje względna aktualność czasu akcji − od końca lat 60. (jak w Indeksie) do schyłku rządów Edwarda Gierka.

    Nurt upadł wraz z ogłoszeniem stanu wojennego w roku 1981.

    Czołowi przedstawiciele[]

  • Piotr Andrejew (Klincz)
  • Filip Bajon (Wahadełko)
  • Feliks Falk (Wodzirej, Szansa)
  • Agnieszka Holland (Aktorzy prowincjonalni, Kobieta samotna)
  • Krzysztof Kieślowski (Personel, Blizna, Spokój, Amator, Przypadek)
  • Janusz Kijowski (Kung-fu, Indeks. Życie i twórczość Józefa M.)
  • Barbara Sass (Bez miłości)
  • Wiesław Saniewski (Wolny strzelec)
  • Andrzej Wajda (Człowiek z marmuru, Bez znieczulenia, Dyrygent)
  • Janusz Zaorski (Zaległy urlop, Pokój z widokiem na morze, Dziecinne pytania)
  • Krzysztof Zanussi (Barwy ochronne, Constans, Kontrakt)
  • Tomasz Zygadło (Ćma)

  • Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.Stan wojenny w Polsce 1981–1983 – stan nadzwyczajny wprowadzony 13 grudnia 1981 roku na terenie całej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, niezgodnie z Konstytucją PRL. Został zawieszony 31 grudnia 1982 roku, a zniesiono go 22 lipca 1983 roku. W trakcie jego trwania z rąk milicji oraz SB zginęło kilkadziesiąt osób.

    Bibliografia[]

  • Dabert, Dobrochna: Kino moralnego niepokoju: wokół wybranych problemów poetyki i etyki. Wyd. Nauk. UAM: Poznań 2003.
  • Krajewski, Andrzej: Między współpracą a oporem. Twórcy kultury wobec systemu politycznego PRL (1975-1980). Trio: Warszawa 2004.
  • Lubelski, Tadeusz: Historia kina polskiego: twórcy, filmy, konteksty, Videograf II: Katowice 2009.
  • Dyrygent – polski film fabularny w reżyserii Andrzeja Wajdy z roku 1979; autorska adaptacja opowiadania Andrzeja Kijowskiego pt. Dyrygent.Janusz Zaorski (ur. 19 września 1947 w Warszawie) – polski scenarzysta, reżyser i producent filmowy, były przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Inteligencja - określenie warstwy społecznej żyjącej z pracy umysłu, wykształconej ostatecznie w XIX wieku głównie ze zubożałej szlachty, ale również ze stanu mieszczańskiego, rzadziej bogatego chłopstwa i podupadłej arystokracji. Tradycyjnie inteligencja obejmowała nauczycieli, lekarzy, artystów, inżynierów i czasami też urzędników, obecnie - osoby zajmujące pozycje zawodowe, wymagające wyższego wykształcenia.
    Bez znieczulenia – polski film fabularny z 1978 roku w reżyserii Andrzeja Wajdy. Opowiada o popularnym dziennikarzu (w tej roli Zbigniew Zapasiewicz), który po powrocie z zagranicznego wyjazdu wpada w kłopoty osobiste i zawodowe.
    Andrzej Witold Wajda (ur. 6 marca 1926 w Suwałkach) – polski reżyser filmowy i teatralny, w latach 1989–1991 senator I kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego.
    Szansa – polski film obyczajowy z 1979 roku w reżyserii Feliksa Falka. Film ukazuje życie szkoły średniej lat 70. przez pryzmat konfliktu i rywalizacji dwóch nauczycieli uczących historii i wychowania fizycznego.
    Edward Gierek (ur. 6 stycznia 1913 w Porąbce – ob. dzielnica Sosnowca, zm. 29 lipca 2001 w Cieszynie) – polski polityk, działacz komunistyczny, w latach 1970–1980 I sekretarz KC PZPR, poseł na Sejm PRL I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji. Członek Rady Państwa.
    Amator − film fabularny produkcji polskiej z 1979 roku, drugi z kolei film Krzysztofa Kieślowskiego z Jerzym Stuhrem w roli głównej. Jeden z najwybitniejszych filmów, zaliczonych do tzw. kina moralnego niepokoju. Film o następstwach angażowania się w życie publiczne.
    Barbara Sass-Zdort (ur. 14 października 1936 r. w Łodzi) – polska reżyserka i scenarzystka filmowa oraz telewizyjna. W 1958 roku ukończyła Wydział Reżyserii PWSF w Łodzi. W latach 1982–1986 przewodnicząca Koła Reżyserów Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Jest laureatką wielu prestiżowych krajowych i europejskich nagród filmowych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.027 sek.