• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kinmei

    Przeczytaj także...
    Tradycja – przekazywane z pokolenia na pokolenie treści kultury (takie jak: obyczaje, poglądy, wierzenia, sposoby myślenia i zachowania, normy społeczne), uznane przez zbiorowość za społecznie doniosłe dla jej współczesności i przyszłości.Cesarz Keitai (jap. 継体天皇 Keitai tennō) — 26. cesarz Japonii według tradycyjnego porządku dziedziczenia.
    Budda; skr. बुद्ध buddha – przebudzony, oświecony; chiń. fo (佛), fotuo (佛陀); kor. bul, pult’a; jap. butsu (仏), hotoke (仏), budda (仏陀); wiet. phật, phật-đà, Bột đà; tyb. sangdzie (སངས་རྒྱས།, Wylie: sangs.rgyas).

    Kinmei (jap. 欽明天皇 Kinmei tennō, ur. 509, zm. 24 maja 571) – 29. cesarz Japonii według tradycyjnego porządku dziedziczenia, a pierwszy historyczny władca Japonii, którego daty panowania są udokumentowane (daty wcześniejszych cesarzy oparte są na tradycji i legendach). Panował od roku 531 lub 539 do 571.

    Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Kinmei urodził się w 509. Był synem cesarza Keitai i jego żony, księżniczki Tashiraka. Za życia używał imienia Ame-kuni Oshiharuki Hironiwa.

    W 539, kiedy miał 30 lat, zmarł jego starszy brat, cesarz Senka i Kinmei został intronizowany na 29. cesarza Japonii. Kinmei przeniósł siedzibę dworu cesarskiego do pałacu Kazanashi Shikishima w prowincji Yamato, gdzie wcześniej mieszkał. Mianował dwóch wpływowych działaczy politycznych z dworu cesarskiego, Okoshi Mononobe i Kanamura Nakatomi wysokim tytułem ō-muraji, a innego, Iname Soga, tytułem ō-omi.

    Klany japońskie – grupy powiązanych ze sobą Japończyków, najczęściej poprzez pochodzenie od wspólnego przodka, rzadziej z jednej grupy zawodowej. Wyodrębnienie się rodów ze wspólnot neolitycznych przypisuje się dotarciu na Wyspy Japońskie metod uprawy ryżu i idącej za tym możliwości gromadzenia i przechowywania towaru stanowiącego podstawę bogacenia się.Bhikku – nazwa w pełni wyświęconego mnicha buddyjskiego. W różnych krajach buddyjskich nazwa ta może być odmienna: bhikkhu (pali.), bhiksiu, bhiksu, bhikszu, śramana. Od tych nazw utworzono żeńskie odpowiedniki: bhikkhuni (pali.), bhiksiuni, bhiksuni, bhikszuni.

    Za panowania Kinmei rozpoczęła się w Japonii ekspansja buddyzmu. Według Nihon-shoki, w 552, a według innych źródeł, w 539 Kinmei przyjął od koreańskich mnichów buddyjskich statuę Buddy z brązu wraz ze zwojami sutr i sztandarami buddyjskimi jako prezent od koreańskiego króla Baekje. Wytłumaczyli także cesarzowi zasady ich wiary i opowiedzieli o Buddzie. Mimo że Japończycy (szczególnie ci związani z handlem) z nową wiarą spotykali się już nieraz, gdy handlowali z Koreańczykami, to właśnie to wydarzenie zostało ustalone jako oficjalny początek rozwoju buddyzmu w Japonii.

    Nihon-shoki (jap. 日本書紀, Nihon-shoki, także 日本紀 Nihongi; pol. "Kroniki japońskie") – kompilowane dzieło historiograficzne, ukończone w 720 roku. Wykorzystano w nim liczne, wcześniejsze źródła: kroniki rodów arystokratycznych z dworem cesarskim na czele i ustne przekazy ludowe. Opisano wierzenia i zwyczaje lokalne. Udokumentowano kontakty z Chinami i Koreą. Powołano się na listy, notatki i inne kroniki, także dzieła chińskie i koreańskie. W 30 zwojach ujęto japońską mitologię (dwa pierwsze zwoje), historię rodu cesarskiego począwszy od cesarza Jimmu na cesarzowej Jitō skończywszy.Nara (jap. 奈良市, Nara-shi) - stolica prefektury Nara w regionie Kansai na wyspie Honsiu, niedaleko Kioto. Znajdują się tutaj zabytki wpisane na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Miasto to, pod nazwą Heijō-kyō (jap. 平城京, Heijō-kyō), było pierwszą stolicą Japonii i siedzibą dworu cesarskiego w latach 710-740 oraz 745-784. Po przeniesieniu stolicy do Heian-kyō miasto stało się ważnym ośrodkiem klasztornym. Utraciło natomiast znaczenie polityczne.

    Wraz z początkiem historii buddyzmu w Japonii zaistniał spór między wpływowymi rodami arystokratycznymi: Soga, który przyjął buddyzm a Mononobe i Nakatomi, które pozostały przy shintō, nie akceptując nowej religii.

    Według Nihon-shoki, cesarz Kinmei pozostał na tronie aż do swojej śmierci. Zmarł w 571 w wieku 62 lat. Został pochowany w specjalnie dla niego usypanym kopcu Misemaruyama w mieście Kashihara. Kinmei doczekał się dwunastu synów i trzech córek, z czego czworo (trzej synowie i jedna córka) zostało później cesarzami Japonii.

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Wang – chiński tytuł feudalny odpowiadający pierwotnie królowi. W okresie dynastii Zhou używany był jako oficjalny tytuł władców. Od czasów Qin Shi Huangdi przywódcy zjednoczonych Chin zaczęli używać tytułu huangdi (cesarz). Odtąd terminu "wang" używano na określenie krewnych cesarza lub jego lenników; posługiwali się nim również władcy różnych państewek w okresach rozbicia kraju. Odpowiadał wówczas europejskiemu terminowi "książę".

    Mauzoleum cesarza Kinmei znajduje się w Nara. Nazywa się ono Hinokuma no saki Ai no misasagi.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Tytuł tennō (天皇) został wprowadzony dopiero za panowania Tenmu. Dlatego Kinmei używał prawdopodobnie tytułu jap. ヤマト大王, czyli „Wielki Król Yamato”
    2. Kunaichō: 欽明天皇 (29).
    3. Isaac Titsingh, Annales des empereurs du japon, 1834, s. 34–36.
    4. Jōgū Shōtoku Hōō teisets por. M.Kanert Buddyzm japoński.
    5. Nihon-shoki (chiń. • jap.).
    6. Japonia. W: Jerzy Alexandrowicz: Wielka encyklopedya powszechna ilustrowana. T. 31. 1902, s. 625.
    7. Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). „Kimmei”, Japan encyclopedia, p. 519.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Alexandrowicz, Jerzy and Jan Banzemer. (1902). Wielka encyklopedya powszechna ilustrowana, Vols. 31-32. Warszawa: Druk. Jezierski. OCLC 255159704
  • Kanert, Maciej. (2005). Buddyzm japoński. Jego polityczne i społeczne implikacje w okresie 538-645. Warszawa: Wydawnictwo Trio. ​ISBN 83-88542-97-4​; ​ISBN 978-83-88542-97-8​; OCLC 69314781
  • Nussbaum, Louis Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan Encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ​ISBN 0-674-01753-6​; ​ISBN 978-0-674-01753-5​; OCLC 48943301
  • Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
  • Nihon Ōdai Ichiran (jap. 日本王代一覧, Nihon Ōdai Ichiran, "Katalog władców Japonii") – dawna kronika panowania cesarzy japońskich, z krótkimi notatkami i opisami ważniejszych wydarzeń.Cesarz Tenmu (jap. 天武天皇 Tenmu tennō, ur. 631, zm. 1 października 686) — 40. cesarz Japonii, według tradycyjnego porządku dziedziczenia. Przed wstąpieniem na tron nosił imię książę Ōama (jap. 大海人皇子 Ōama no ōji). Tenmu panował od 20 marca 673 do 1 października 686. Mauzoleum cesarza znajduje się w Nara. Nazywa się Hinokuma-no-ōuchi no misasagi.




    Warto wiedzieć że... beta

    Shintō (jap. 神道, shintō, kami-no michi) lub kannagara-no-michi (jap. 神ながらの道, droga bogów lub droga bóstw, pol. także shintoizm, sintoizm) – tradycyjna religia Japonii oparta na mitologii japońskiej, charakteryzująca się politeizmem oraz różnorodnością przejawów i kultów. Wierzenia shintō nie mają wspólnego kanonu, organizacji, ani świętych ksiąg.
    Poniżej znajduje się chronologiczna lista cesarzy Japonii (mikado). Daty panowania pierwszych 28, a w szczególności pierwszych 16 władców, są oparte na tradycji, gdyż brakuje w tej kwestii odpowiednich źródeł historycznych.
    Isaac Titsingh (ur. 10 stycznia 1745 w Amsterdamie, zm. 2 lutego 1812 w Paryżu) – holenderski lekarz-chirurg, przedsiębiorca, dyplomata i przedstawiciel kompanii handlowej VOC (Vereenigde Oost-Indische Compagnie) na Dalekim Wschodzie.
    Maciej Kanert (ur. 23 kwietnia 1974) – polski japonista, pracownik Instytutu Orientalistycznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
    Nakatomi (中臣氏 Nakatomi-uji) – jeden z wielkich rodów arystokratycznych w Japonii, odgrywał szczególną rolę od okresu Yamato do okresu Nara.
    Baekje – jedno ze starożytnych państw leżących na terenie dzisiejszej Korei. Królestwo założył w 18 p.n.e. Onjo, syn Dongmyeonga, założyciela królestwa Goguryeo. W 660 roku zostało podbite przez Silla.
    Soga (jap. 蘇我氏, Soga no uji) - jedna z najbardziej wpływowych rodzin w polityce okresu Yamato w Japonii. W połowie VI wieku Soga poparli wprowadzenie buddyzmu w Japonii czym narazili się na wrogość pozostałych wpływowych klanów Nakatomi oraz Mononobe. Spór pomiędzy tymi stronnictwami wywołał kilkudziesięcioletni rozłam w kraju. Ród Soga odniósł ostateczne zwycięstwo w roku 587 i zapewnił buddyzmowi życzliwe przyjęcie w Japonii. Z rozkazu cesarza wznieśli pierwszą w Japonii świątynię buddyjską. W późniejszych latach członkowie klanu Soga stali się z kolei konserwatystami sprzeciwiającymi się reformom mającym doprowadzić do centralizacji państwa japońskiego pod rządami rodu cesarskiego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.015 sek.