• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • King Crimson



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Montreal (fr. Montréal) – miasto w Kanadzie, nad Rzeką Świętego Wawrzyńca w prowincji Quebec. W latach 1844-1849 Montreal był stolicą Prowincji Kanady.Anderson Bruford Wakeman Howe (ABWH) – grupa rockowa powstała w roku 1989, w której skład wchodzili muzycy zespołu Yes: Jon Anderson (wokal), Bill Bruford (perkusja), Rick Wakeman (instrumenty klawiszowe), Steve Howe (gitary).

    UWAGA: TA PODSTRONA MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI PRZEZNACZONE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH



    King Crimson – angielski zespół muzyczny z kręgu awangardowego i progresywnego rocka, założony w 1969, aktywny z przerwami do chwili obecnej. Jego korzeni należy szukać w krótko działającym Giles, Giles and Fripp. Wskutek licznych zmian personalnych nigdy nie wykształcił stałego brzmienia. Założycielem i jego jedynym stałym członkiem jest Robert Fripp, wirtuoz gitary i melotronu. Muzyka King Crimson czerpie wiele inspiracji z muzyki poważnej, w tym współczesnej, a także z awangardowego jazzu i jazz rocka. Złożoność i różnorodność poszczególnych wcieleń zespołu nie pozwala na jednolitą analizę dokonań grupy. Charakterystycznym dla King Crimson jest to, że nigdy nie odstąpił od awangardowej koncepcji na rzecz łatwiejszego brzmienia (Roberta Frippa charakteryzuje bardzo poważny stosunek do własnej twórczości). Kilkukrotnie zawieszał działalność, ostatnio w 2010, wówczas Fripp deklarował że na czas nieokreślony, jednak w 2013 ponownie powołał zespół do życia.

    Jack Kerouac (ur. 12 marca 1922 w Lowell, Massachusetts, zm. 21 października 1969 w St. Petersburg, Floryda) – amerykański powieściopisarz, poeta i artysta, jeden z najwybitniejszych członków Beat Generation. Tematyka jego książek, w dużej liczbie autobiograficznych, obracała się wokół jego własnych podróży po świecie i przygód z nimi związanych, a także wokół własnych przemyśleń i refleksji dotyczących życia.The Who – angielski zespół rockowy powstały w 1964, związany z subkulturą modsów, uważany za jedną z najbardziej wpływowych grup rockowych wszech czasów.

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 1.1 Lata 1969-1974
  • 1.1.1 Powstanie zespołu
  • 1.1.2 In the Court of the Crimson King (1969)
  • 1.1.3 In the Wake of Poseidon (1970)
  • 1.1.4 Lizard (1970)
  • 1.1.5 Islands (1971)
  • 1.1.6 Larks' Tongues in Aspic (1973)
  • 1.1.7 Starless and Bible Black (1974)
  • 1.1.8 Red (1974)
  • 1.2 Lata 1974-1980 – przerwa w działalności
  • 1.3 Lata 1981-1984
  • 1.3.1 Discipline (1981)
  • 1.3.2 Beat (1982)
  • 1.3.3 Three of a Perfect Pair (1984)
  • 1.4 Lata 1984-1994 – druga przerwa w działalności
  • 1.5 Lata 1994-2012
  • 1.5.1 THRAK (1994)
  • 1.5.2 The ProjeKcts (1997-1999)
  • 1.5.3 The ConstruKction of Light (2000)
  • 1.5.4 The Power to Believe (2003)
  • 1.6 Lata 2005 - 2012 - trzecia przerwa w działalności
  • 1.7 Lata 2013 - obecnie
  • 1.8 Działalność poboczna i inne projekty
  • 2 Muzycy
  • 2.1 Obecny skład zespołu
  • 2.2 Byli członkowie zespołu
  • 2.3 Współpracownicy
  • 3 Dyskografia
  • 4 Przypisy
  • 5 Bibliografia
  • 6 Linki zewnętrzne
  • Historia[ | edytuj kod]

    Lata 1969-1974[ | edytuj kod]

    Powstanie zespołu[ | edytuj kod]

    Robert Fripp w roku 1974

    Robert Fripp i Greg Lake poznali się podczas nauki gry na gitarze w Bournemouth. Będąc nastolatkiem Robert grał w grupie The Ravens, w składzie której był także Gordon Haskell, następnie w latach 1965-1966 obydwaj występowali w League of Gentelmen. Fripp udzielał się także w Majestic Dance Orchestra. Michael i Peter Giles byli członkami zespołu Dowland Brothers w latach 1962-1964 a później Trendsetters, Ltd., którego szeregi opuścili latem 1967. Mike Giles: „Mój brat i ja byliśmy zainteresowani stworzeniem czegoś nowego i innego. I daliśmy ogłoszenie, że szukamy organisty, który umiałby śpiewać. Odpowiedział na nie Robert Fripp, przedstawiając się jako gitarzysta, który nie potrafi śpiewać. Zaintrygował nas”. Fripp: „Po trzydziestu dniach wspólnego grania zapytałem, czy zostałem przyjęty. Michael Giles skręcił papierosa i powiedział, bardzo powoli: W tego typu sprawach pośpiech nie jest wskazany. Po dzień dzisiejszy właściwie nie wiem czy dostałem tę robotę”.

    Trey Gunn (ur. 13 grudnia 1960 w San Antonio, Teksas, USA) – amerykański muzyk i instrumentalista, wirtuoz gitary basowej, chapman stick oraz warr guitar. Znany z występów w grupach muzycznych King Crimson (1994-2003), Gordian Knot, lider The Trey Gunn Band oraz współzałożyciel grupy Quodia, KTU oraz TU. Od 2007 roku członek supergrupy UKZ.Funt szterling (ang. pound sterling, £), nieoficjalna nazwa funt brytyjski, symbol międzynarodowy GBP – oficjalna jednostka monetarna w Wielkiej Brytanii.

    We wrześniu 1967 panowie przenieśli się do Londynu aby założyć trio Giles, Giles and Fripp, które wydało tylko jedną płytę latem 1968, poprzedzoną singlami One In a Million i Thursday Morning. Album The Cheerful Insanity of Giles, Giles and Fripp rozszedł się w niewielkim nakładzie 600 egzemplarzy. Pod koniec tego samego roku do zespołu dołączył Ian McDonald, który mając jedenaście lat grał już na gitarze, będąc szesnastolatkiem wstąpił do wojska, gdzie podczas kolejnych pięciu lat nauczył się gry na klarnecie, saksofonie oraz flecie. McDonald zwerbował następnie Petera Sinfielda występującego wówczas w Creation. Sinfield tak to zdarzenie wspominał: „Któregoś dnia Ian przyszedł do mnie i powiedział – Peter, muszę wyznać że twój zespół jest beznadziejny, jednak ty jesteś autorem świetnych tekstów, myślisz że moglibyśmy razem napisać kilka piosenek?”. Do zespołu dołączyła także wokalistka Judy Dyble (ex Fairport Convention) i taki skład nagrał demo I Talk to the Wind oraz Under the Sky. Judy jednakże odeszła, następnie 30 listopada 1968 uczynił to także Peter Giles. Dwa dni później jego miejsce zajął Greg Lake.

    Peter Gabriel jest drugim albumem Petera Gabriela, oraz drugim z czterech albumów, które są nazwane jego imieniem i nazwiskiem. Producentem albumu został gitarzysta Robert Fripp. W piosence "Exposure" użyto techniki nagrania opatentowanej właśnie przez niego - Frippertronics. Album ten nie sprzedał się tak dobrze jak pierwszy, lecz mimo to uzyskał 10 miejsce w Wielkiej Brytanii.W drodze (ang. On the Road) – powieść amerykańskiego pisarza Jacka Kerouaca, napisana ponoć przez trzy miesiące w 1951 roku. Wydana została dopiero w 1957 roku, gdyż żaden z wydawców nie odważył się na ten krok wcześniej. Jest to w większości powieść autobiograficzna, bazuje na spontanicznych podróżach Kerouaca oraz jego przyjaciół przez całe Stany. Uważana jest za manifest ruchu Beat Generation, który wyklarował się w latach 50. XX wieku. Oryginalnie w powieści użyto prawdziwych imion i nazwisk bohaterów - Kerouac zmienił je na życzenie wydawcy. Powieść jest napisana metodą "spontanicznej prozy" wymyślonej przez niego samego.
    .mw-parser-output div.cytat{display:table;padding:0}.mw-parser-output div.cytat.box{margin-top:0.5em;margin-bottom:0.8em;border:1px solid #aaa;background:#f9f9f9}.mw-parser-output div.cytat>blockquote{margin:0;padding:0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo{text-align:right;padding:0 1em 0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo::before{content:"— "}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote{display:table}.mw-parser-output div.cytat.klasyczny::before{float:left;content:"";background-image:url("//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Quote-alpha.png/20px-Quote-alpha.png");background-repeat:no-repeat;background-position:top right;width:2em;height:2em;margin:0.5em 0.5em 0.5em 0.5em}.mw-parser-output div.cytat.klasyczny>blockquote{border:1px solid #ccc;background:white;color:#333;padding-left:3em}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote::before{display:table-cell;color:rgb(178,183,242);font:bold 40px"Times New Roman",serif;vertical-align:bottom;content:"„";padding-right:0.1em}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote::after{display:table-cell;color:rgb(178,183,242);font:bold 40px"Times New Roman",serif;vertical-align:top;content:"”";padding-left:0.1em}.mw-parser-output div.cytat.środek{margin:0 auto}.mw-parser-output div.cytat.prawy{float:right;clear:right;margin-left:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.lewy{float:left;clear:left;margin-right:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.prawy:not([style]),.mw-parser-output div.cytat.lewy:not([style]){max-width:25em}

    „Giles, Giles and Fripp w końcowym okresie działalności tworzyli Peter Giles, Michael Giles, ja i Ian McDonald, a więc w składzie było już trzech kluczowych muzyków King Crimson. I powiedziałbym, że większość składników tego, czym okazał się King Crimson, już tam była. Dodajmy, że teksty dla Giles, Giles and Fripp pisał w ostatnim okresie działalności Pete Sinfield. Jedyna różnica sprowadzała się do tego, że w Giles, Giles and Fripp był Peter Giles, a w King Crimson na jego miejsce pojawił się Greg Lake. Można wszakże powiedzieć, że Peter Giles decydował o charakterze zespołu Giles, Giles and Fripp. I można powiedzieć, że zespół Giles, Giles and Fripp upadł, ponieważ w jego ramach nie było możliwe obranie kierunku, który stał się kierunkiem King Crimson. Nie było możliwe urzeczywistnienie moich wizji. Pewnego dnia zwróciłem się więc do Michaela Gilesa i Iana McDonalda, i powiedziałem im, że mimo całego szacunku dla Petera Gilesa jako muzyka nie wyobrażam sobie dalszej współpracy z nim. Dodałem też, że znam basistę i wokalistę, Grega Lake’a – który chętnie by do nas dołączył, i poprosiłem, by zdecydowali, czy chcą pracować ze mną, czy z Peterem. I obaj opowiedzieli się za kierunkiem, w którym ja chciałem zmierzać. Moja wizja muzyki bardziej ich przekonywała. W rezultacie Peter odszedł, a Greg Lake sprowadził się do Londynu i dołączył do nas. Tak powstało King Crimson”.

    Steppenwolf - amerykańska grupa rockowa, założona w roku 1967 w Los Angeles, przez wokalistę i gitarzystę Johna Kaya.THRaKaTTaK – płyta zespołu King Crimson wydana w 1996 roku. Album ten zawiera improwizacje z koncertów zespołu w Japonii i USA w październiku i listopadzie 1995.
    Robert Fripp,

    13 stycznia 1969 została przyjęta oficjalnie nowa nazwa zespołu – King Crimson (pol. Król Karmazynowy), której pomysłodawcą był Sinfield odpowiedzialny za teksty. Nazwa zespołu wywodziła się z jednego z synonimów Belzebuba, którego imię nie miało tu konotacji z diabłem, lecz według Frippa pochodziło od arabskiego Bi'l Sabab, oznaczającego dosłownie „człowiek z celem”, co było cechą grupy. Tego samego dnia rozpoczęły się próby a instrumentarium zostało poszerzone o melotron. Dziesięć dni później został podpisany kontrakt menedżerski z E.G. 9 kwietnia 1969 grupa dała pierwszy klubowy koncert w Speakeasy Club, a następnie w Midnight Court czy Revolution – tam też Fripp zaczął tradycję występów w pozycji siedzącej, co nie wywołało entuzjazmu ze strony Lake’a: „Nie możesz siedzieć – wyglądasz jak grzyb”. 16 maja King Crimson po raz pierwszy wystąpił w Marquee Club, jako support Steppenwolf.

    The Rolling Stones [ðɘ rɘʊlɪŋ stɘʊnz] – brytyjski zespół rockowy, założony 12 lipca 1962 w Londynie. Są czwartym zespołem rockowym z największą liczbą sprzedanych wydawnictw muzycznych w historii. Łącznie sprzedali ok. 250 milionów egzemplarzy albumów na całym świecie. Gamelan - (nazwa jest utworzona od słowa gamel – uderzać – i przyrostka an, który nadaje wyrazowi znaczenie rzeczownika zbiorowego) - grupa stylów muzycznych na Jawie oraz wyspie Bali, a także rodzaj indonezyjskiego zespołu muzyki tradycyjnej. Zespół gamelanu składa się z:

    12 czerwca zespół rozpoczął pracę nad debiutanckim albumem w Morgan Studios z producentem Tonym Clerkiem, znanym ze współpracy z The Moody Blues, jednak rezultaty nie były zadowalające, taśmy zostały zniszczone a praca przerwana. Przed szeroką publicznością grupa zaprezentowała się 5 lipca 1969 w Hyde Parku towarzysząc The Rolling Stones. Przedstawiła wtedy m.in. własną wersję kompozycji Mars Gustava Holsta która stała się zalążkiem utworu Devil’s Triangle. W sesji dla radia BBC zespół zarejestrował 21st Century Schizoid Man, I Talk to the Wind – pochodzący jeszcze z czasów Giles, Giles and Fripp oraz In the Court of the Crimson King.

    Jon Anderson, właśc. John Roy Anderson (ur. 25 października 1944 w Accrington w angielskim hrabstwie Lancashire) – brytyjski autor tekstów, wokalista i multiinstrumentalista rockowy znany z długoletnich występów z progresywną grupą Yes, z kariery solowej oraz ze wspólnych nagrań z Vangelisem (duet Jon and Vangelis). Gościnnie udzielał się na płytach takich wykonawców i zespołów, jak między innymi King Crimson, Mike Oldfield, Tangerine Dream, Toto, Kitaro, Bela Fleck. Anderson śpiewa charakterystycznym wysokim głosem.Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.

    In the Court of the Crimson King (1969)[ | edytuj kod]

    King Crimson powtórnie wszedł do studia – Wessex Sound Studios – po podpisaniu kontraktu płytowego z Island. Produkcją zajął się sam zespół i In the Court of the Crimson King, nagrany podczas sesji trwającej od 17 lipca do 20 sierpnia, ukazał się 10 października 1969. Pod względem zaprezentowanego stylu album można było zakwalifikować do rocka progresywnego aczkolwiek zawierał elementy innych gatunków muzycznych. 21st Century Schizoid Man, oparty na hard rockowym riffie był wzbogacony o instrumenty dęte, epatował zniekształconym głosem Lake’a. Epitaph i The Court of the Crimson King zawierały partię melotronu w stylu dziewiętnastowiecznej muzyki symfonicznej, na najbardziej rozbudowany formalnie Moonchild składały się improwizacje harmoniczne, webernowskie struktury punktualistyczne i elementy freejazzowe. W swoich poetyckich, pesymistycznych tekstach Sinfield poruszał takie tematy jak zagłada ludzkości czy bezsens istnienia. Okładka albumu, przedstawiająca krzyczącego człowieka, autorstwa Barry’ego Godbera, stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych obok Dark Side of the Moon Pink Floyd czy White Album The Beatles. Płyta, komplementowana przez Petera Townshenda z The Who oraz Petera Gabriela z Genesis, rozeszła się w Wielkiej Brytanii w nakładzie 100 000 egzemplarzy. W zestawieniu Billboard 200 zajęła 28 pozycję i była to najlepsza lokata w historii formacji. Zespół znalazł uznanie za dojrzałość artystyczną, niemniej część krytyków zarzucała mu pretensjonalność i artystyczny snobizm.

    Wirtuoz (wł. virtuoso z łac. virtus - umiejętność, doskonałość) - wybitny instrumentalista, mistrz danego instrumentu. Muzyk zdolny pokonać najbardziej skomplikowane problemy techniczne. Wirtuozeria może się łączyć z pogłębioną interpretacją, często jednak stanowi cel sam w sobie. We współczesnej kulturze muzycznej począwszy od XIX wieku, umacnia się przeświadczenie o prymacie interpretacji artystów nad wirtuozerią. Charakteryzuje się doskonałym słuchem i wyczuciem rytmu.Frippertronics – technika nagrywania używana przez Roberta Frippa (King Crimson). Po raz pierwszy została użyta przez Terry’ego Rileya oraz Pauline Oliveros.

    „Podstawą twórczości King Crimson jest zorganizowana anarchia: wyzwalanie potężnych sił chaosu, a następnie szukanie dróg powrotu do stanu równowagi”.

    Robert Fripp,

    Od 29 października do 16 grudnia 1969 zespół przebywał na trasie koncertowej w USA, podczas której McDonald i Giles zdecydowali o odejściu. 7 grudnia poinformowali o swojej decyzji Roberta, który aby ratować formację zaproponował, że w takim razie on sam odejdzie, jednak Ian powiedział że King Crimson jest bardziej wizją Frippa niż ich. Również podczas tej trasy grupa koncertowała w San Francisco razem z The Nice. 16 grudnia w Filmore West doszło do spotkania Keitha Emersona i Lake’a. W jego następstwie podjęli decyzję że po powrocie do Londynu założą własną formację. Lake wspominał: „Nadal uważam że Bob lepiej zrobiłby, mówiąc: Zamknijmy ten rozdział i zacznijmy pod nowym szyldem. Ale on wolał ciągnąć Crimson z nowymi muzykami. Siebie widział w roli lidera, a mnie – na bocznym torze. Dlatego zdecydowałem się odejść. Już wcześniej spotkałem się z Keithem, który zasugerował: A może by tak stworzyć nową grupę”. Po powrocie do kraju zespół rozpadł się – w grudniu 1969 odszedł Greg Lake aby założyć Emerson, Lake and Palmer, natomiast Ian i Michael w 1970 wydali wspólnie jedną płytę McDonald and Giles. McDonald kontynuował swoją karierę w zespole Foreigner.

    Emerson, Lake and Palmer (ELP) – brytyjskie, progresywne trio rockowe. ELP powstało w roku 1970 jako supergrupa. Od 1998 zespół pozostaje w stanie hibernacji.Poniższa lista obejmuje dyskografię brytyjskiego zespołu rockowego King Crimson. Lista obejmuje trzynaście albumów studyjnych, dwadzieścia pięć albumów koncertowych, osiem kompilacji, czternaście singli, trzy minialbumy i sześć wideogramów.

    In the Wake of Poseidon (1970)[ | edytuj kod]

    Na początku 1970 Fripp otrzymał propozycje dołączenia do Yes, w miejsce Petera Banksa, ale odmówił. Sam z kolei próbował pójść w ślady Lake’a aby zasilić szeregi Emerson, Lake and Palmer, ale jego propozycja została odrzucona. Tymczasem szefowie E.G. umieścili w składzie King Crimson Elton Johna, który za kwotę 250 funtów miał zaśpiewać na kolejnym albumie. Do współpracy nie doszło. Jedne źródła podają, że Fripp wyrzucił go po pierwszej próbie, inne natomiast że Robert odwołał sesję po wysłuchaniu jego debiutanckiej płyty. Liderowi udało się zebrać byłych członków zespołu na nagranie singla Cat Food/Groon, wydanego w marcu 1970. W jego rejestracji udział wzięli Mike i Peter Giles, Peter Sinfield, Greg Lake (który w ramach honorarium zażyczył sobie sprzętu nagłośnieniowego) oraz Keith Tippett. Powyższy skład, uzupełniony dodatkowo o Mela Collinsa wraz z gościnnym udziałem Gordona Haskella w Cadence and Cascade, nagrał In the Wake of Poseidon, który został wydany w maju 1970. Album ten był nawiązaniem do debiutu, zarówno pod względem tytułu, jak i zawartości – jednak pozbawionym jego siły, dlatego spotkał się z krytyką ze strony prasy muzycznej. Utwór Pictures of a City był echem 21st Century Schizoid Man, Cadence and Cascade – I Talk to the Wind, natomiast tytułowy In the Wake of Poseidon zawierał odniesienia do Epitaph. Peace, w trzech odsłonach, pełnił rolę klamry, został powtórzony na początku, środku i końcu płyty. Ponad dziesięciominutowy, instrumentalny Devil’s Triangle, noszący znamiona muzycznej anarchii, został podzielony na trzy części. Płyta odniosła sukces, zajęła czwartą lokatę na brytyjskiej liście przebojów. W tym też czasie zespół zaczął zyskiwać coraz większy szacunek ze strony Billa Bruforda, ówczesnego muzyka Yes. Ze względu na brak składu, King Crimson na przestrzeni całego 1970 zaprezentował się publicznie tylko jeden raz – w programie telewizyjnym Top Of The Pops. Był to ostatni występ z udziałem Grega Lake’a.

    Muzyka akustyczna - muzyka, którą wykonuje się przy użyciu instrumentów akustycznych, tj. takich które wytwarzają dźwięk przy użyciu wibratora, a nie poprzez syntezę elektroniczną. Podczas koncertów akustycznych zazwyczaj używa się wzmacniaczy elektroakustycznych dźwięku w celu osiągnięcia właściwego nagłośnienia sali, jednakże pozostają one odseparowane od instrumentu i ich funkcją pozostaje jedynie właściwe nagłośnienie jego naturalnego brzemienia. Natomiast instrumenty elektroniczne zamienione zostają przez ich klasyczne odpowiedniki, np. gitary elektryczne przez gitary akustyczne, syntezatory przez fortepian, itd. Dodatkowo wykonawcy często wzbogacają brzmienie ludowymi instrumentami tradycyjnymi (np. harmonijka ustna). Przykłady instrumentów wykorzystywanych w muzyce akustycznej to fortepian, gitara akustyczna, bęben, akordeon, chordofony, instrumenty dęte. Ten styl muzyczny jest często wykorzystywany w muzyce bluegrass i folk. Także muzycy na co dzień korzystający z instrumentów elektronicznych często nagrywają akustyczne wersje swoich przebojów (np. podczas serii koncertów MTV Unplugged).Camel – brytyjska grupa związana ze sceną Canterbury, grająca rocka progresywnego, aktywna z przerwami od 1971 do dziś.

    Lizard (1970)[ | edytuj kod]

    Na pokładzie zespołu został jedynie Fripp i Sinfield, wobec czego plany wspólnej trasy z Traffic musiały zostać odłożone na później. Liderowi jednak znowu udało się pozyskać muzyków na kolejną sesję. 11 grudnia 1970 King Crimson wydał Lizard jako Fripp, Sinfield, Collins, Haskell. Składu dopełnił perkusista Andy McCulloch, rekomendowany przez Keitha Emersona. Album, zawierający muzykę trudną w odbiorze, nasyconą elementami jazzu, groteski muzycznej (m.in.: Happy Family), nie odniósł sukcesu, w Wielkiej Brytanii rozszedł się w nakładzie 35 000 egzemplarzy. Druga strona płyty była wypełniona przez tytułową suitę w nagraniu której gościnnie uczestniczył Jon Anderson z Yes, jako że linia wokalna utworu wykraczała poza możliwości Haskella. Okładka płyty, przedstawiająca m.in. cyrk oraz zespół The Beatles, była odpowiednio ilustracją do utworów Circus oraz Happy Family. Tymczasem w grupie narastał konflikt. Haskell nie przepadał za tekstami pisanymi przez Sinfielda, szczególnie do gustu nie przypadł mu Indoor Games, czego wyrazem był wybuch śmiechu nagrany na końcu utworu. Natomiast grę Tippetta nazwał „bieganiną kota po fortepianie”. Jeszcze przed wydaniem Lizard, w październiku 1970 odszedł Haskell aby skupić się na karierze solowej oraz McCulloch aby dołączyć do Greenslade. W ich miejsce zostali przyjęci Boz Burrell i Ian Wallace. W przesłuchaniach które odbyły się w tym czasie, Robert Fripp odrzucił m.in. kandydaturę Bryana Ferry.

    Elton Hercules John (ur. 25 marca 1947 jako Reginald Kenneth Dwight w Londynie w dzielnicy Pinner) – brytyjski piosenkarz, kompozytor, pianista i okazjonalnie aktor. Współpracuje z tekściarzem Bernie Taupinem od 1967r. Do tej pory są autorami 30 albumów.Close to the Edge - piąty album studyjny angielskiego progresywnego zespołu rockowego Yes, wydany 13 września 1972 roku przez Atlantic Records. To ostatni album zespołu z lat 70. XX wieku z oryginalnym perkusistą Billem Brufordem, przed jego odejściem do zespołu King Crimson. Po trasie koncertowej, promującej poprzedni album Fragile, grupa zebrała się w Advision Studios w Londynie, aby nagrać kolejny album, na który pomysły były wysuwane od lutego 1972 roku. Album był znaczącym postępem w pisaniu piosenek przez zespół, a Jon Anderson i Steve Howe napisali 18-minutowy utwór tytułowy, najdłuższy utwór zespołu w momencie jego powstania. Druga strona zawiera utwory „And You and I” oraz „Siberian Khatru”. Bruford uznał tworzenie albumu za bardzo pracochłonne, co wpłynęło na jego decyzję o odejściu z zespołu po jego nagraniu.

    „Robert Fripp wyrzucił wszystkie zasady, które zgłębiałem do tamtej pory, przez okno. W krótkim okresie współpracy z nim miałem kompletny mętlik w głowie. Wiem oczywiście, że Robert to wielki innowator, który penetruje niezbadane ścieżki w świecie rocka. Ale ja miałem to gdzieś...”.

    Gordon Haskell,

    Islands (1971)[ | edytuj kod]

    W 1971 grupa koncertowała w Niemczech, Wielkiej Brytanii oraz Stanach Zjednoczonych. 3 grudnia wydała Islands (ostatnia płyta z tekstami Sinfielda) na której znalazły się utwory tak różne jak Ladies of the Road – w stylu The Beatles, Formentera Lady, Sailor’s Tale – które miały cechy kolażu dźwiękowego czy Prelude: Song of the Gulls na obój i instrumenty smyczkowe. Tytułowy Islands, o kantylenowej melodyce, został uzupełniony o zapis próby zespołu. Korzenie The Letters sięgały utworu Drop In, skomponowanego przez King Crimson jeszcze w 1969, natomiast Prelude: Song of the Gulls był rozwinięciem Suite No. 1 z czasów Giles, Giles and Fripp. Pod względem literackim album tworzył całość – Sinfield zaproponował teksty traktujące o poszukiwaniu miłości. Płyta, w porównaniu z dotychczasowym dorobkiem zespołu, zyskała opinię najsłabszej, wzbudziła także wiele kontrowersji wśród fanów zespołu.

    Śpiew – czynność polegająca na wytwarzaniu dźwięków o charakterze muzycznym za pomocą głosu. Każda osoba potrafiąca mówić potrafi też śpiewać, ponieważ śpiew pod wieloma względami jest jedynie formą przedłużonej mowy.Billboard 200 – zestawienie, przedstawiające 200 najlepiej sprzedających się albumów studyjnych i EP w Stanach Zjednoczonych. Lista publikowana jest każdego tygodnia w magazynie muzycznym Billboard i zazwycznaj stanowi wyznacznik popularności poszczególnych wykonawców w oparciu o pozycje, na których się aktualnie znajdują.

    W tym czasie narastał konflikt między Frippem a Sinfieldem, który był zagrożeniem dla pozycji lidera w zespole, dlatego też został on ostatecznie wyrzucony przez gitarzystę ze składu. Jednak Robert, na łamach New Musical Express, tak tłumaczył swoją decyzję: „Wszystko to, co było twórcze między nami skończyło się, przestałem wierzyć w Pete’a... Doszedłem do takiego momentu, że czułem iż pracując dalej razem nie osiągniemy niczego lepszego w porównaniu z tym, co zrobiliśmy do tej pory”. Zaraz potem odejście zadeklarowali Wallace, Collins i Burrell, co było spowodowane faktem iż Fripp widział siebie w roli jedynego kompozytora grupy. Ze względu jednak na wcześniejsze zobowiązania, 11 lutego 1972 King Crimson wyruszył w trasę po Stanach Zjednoczonych. Zapis z koncertów tego okresu znalazł się na płycie Earthbound, jednakże na skutek nagrywania materiału za pomocą przenośnego sprzętu magnetofonowego jakość dźwięku była tak słaba, że Atlantic Records odmówił jej wydania. Po powrocie do kraju, w kwietniu, formacja rozpadła się. Wallace, Collins i Burrell dołączyli do Snape, natomiast później Burrell uzupełnił skład Bad Company jako basista. Tym sposobem Robert Fripp został jedynym członkiem King Crimson.

    Anthony "Tony" Levin (ur. 6 czerwca 1946 w Bostonie w stanie Massachusetts, USA) – amerykański muzyk i instrumentalista, uznany muzyk sesyjny. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych i innowacyjnych gitarzystów basowych XX wieku, wirtuoz zarówno gitary basowej jak i chapman stick, którego jest propagatorem a także najbardziej znanym muzykiem na świecie grającym na tym instrumencie. Twórca funk fingers oraz członek zespołu King Crimson.Kompania Fransa Banninga Cocqa i Willema van Ruytenburcha lub Straż nocna lub Wymarsz strzelców – to obraz holenderskiego malarza Rembrandta Harmenszoona van Rijn. Obecnie znajduje się w zbiorach Rijksmuseum (hol. Muzeum Narodowe) w Amsterdamie.

    „Przeżyłem wtedy wiele rozczarowań i musiałem stawić czoło wielu trudnościom. To był naprawdę ciężki okres. Ale w końcu znalazłem się po drugiej stronie...”.

    Robert Fripp,

    Larks' Tongues in Aspic (1973)[ | edytuj kod]

    Fripp zaczął formować nowy skład. W maju 1972 dołączył John Wetton znany z Mogul Thrash, David Cross oraz Jamie Muir który uzupełnił brzmienie nie tylko o instrumenty perkusyjne, ale również o dźwięk łańcuchów, klaksonów, gwizdków, naczyń kuchennych oraz misek wypełnionych skorupami orzechów. Muir występował na koncertach ubrany w futra, wykonywał nieskoordynowane ruchy oraz pluł krwią. Szeregi zasilił także Bill Bruford z Yes, po nagraniu Close to the Edge.

    Chapman Stick – elektryczny instrument muzyczny, strunowy, gryfowy. Wywodzi się od gitary i gitary basowej, pokrewny jest z Warr guitar. Charakteryzuje się znacznie większą skalą niż gitara elektryczna lub basowa.Beat Generation (beatnicy, bitnicy; inna nazwa: Renesans z San Francisco) – nieformalny awangardowy ruch literacko-kulturowy, propagujący idee anarchistycznego indywidualizmu, nonkonformizmu i swobody twórczej, który powstał w latach 50. XX w. w USA. Nazwa ruchu pochodzi od angielskiego słowa "beat". Jako przymiotnik słowo to jest związane ze "zmęczeniem" i "przegraniem" (np. "to be beaten"). Ma jednak także powiązania muzyczne, szczególnie podkreślone w powieści Jacka Kerouaca W drodze. Termin "upbeat" oznacza nieakcentowane uderzenie, często ostatnie w takcie, a w języku potocznym - "żywe, szybkie tempo"; "on the beat" z kolei, to "być w rytmie", "utrzymywać rytm". Istnieją interpretacje, jakoby Beat Generation oznaczało podbite pokolenie czy pokolenie beautitude Zena Snydera. Ruch beatników istniał analogicznie do ruchu egzystencjalistów w Europie; dał również podstawy do powstania w latach 60 rewolucji hippisowskiej.

    „(...) w moim odczuciu wszystko, czego zespół już dokonał, zaowocowało właśnie na Close To The Edge. Ponadto miałem odczucie, że z tą grupą już niczego większego nie osiągnę. Close To The Edge był nie do przebicia. (Robert Fripp) nie nakłaniał mnie do odejścia z Yes, bo wiedział, że i tak bym odszedł. Ale trafił we właściwy moment”.

    Kantylenowa melodyka (wł. cantabile - śpiewnie) - materiał dźwiękowy dobrany w sposób taki, aby był wygodny do wykonania głosem ludzkim, zgodny z jego naturalnymi możliwościami. Typ melodyki stosowany również w muzyce instrumentalnej (zob. kantylena).Brian Eno, właśc. Brian Peter George St. John le Baptiste de la Salle Eno (ur. 15 maja 1948 w Woodbridge, hrabstwo Suffolk) – angielski kompozytor muzyki ambient, producent muzyczny i muzyk rockowy grający na instrumentach klawiszowych i wielu innych. Znany z występów w grupie Roxy Music oraz z kariery solowej. Twórczość Briana Eno zaliczana jest do progresywnego rocka i progresywnego popu, ale także do muzyki awangardowej, elektronicznej, ambient, world – w szerokim pojęciu, eksperymentalnej. Artysta znany jest z awangardowych, multimedialnych realizacji.
    Bill Bruford,

    We wrześniu 1972 Fripp zaangażował się we współpracę z Brianem Eno, który zaprezentował mu urządzenie umożliwiające nagrywanie dźwięku w ten sposób aby był wielokrotnie powtarzany i dodatkowo można było dodawać kolejne partie instrumentów. Panowie opracowali technikę gry nazwaną frippertronics. Fripp chętnie z niej korzystał przy okazji kolejnych albumów solowych, jak i King Crimson. W następnym roku ukazał się album (No Pussyfooting) sygnowany nazwiskami Frippa i Eno, zawierający muzykę w stylu ambient.

    Rembrandt Harmenszoon van Rijn (ur. 15 lipca 1606 w Lejdzie, zm. 4 października 1669 w Amsterdamie) – holenderski malarz, rysownik i grafik. Uważany powszechnie za jednego z największych artystów europejskich i światowych.Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.

    Koniec 1972 wypełniła trasa w Niemczech i Wielkiej Brytanii. W 1973 King Crimson nagrał Larks' Tongues in Aspic, zawierający m.in. dwie części tytułowego utworu. Pierwsza z nich, o kantylenowej partii skrzypiec, sąsiadującą z ostrym brzmieniem gitary, była dodatkowo uzupełniona o altówkę. Druga, o ostinatowej strukturze, została oparta na dwóch taktach trójdzielnych i jednym czwórdzielnym. W dużej mierze improwizowany album znowu zawierał elementy szeroko pojmowanego jazzu. Obowiązki Sinfielda przejął Richard Palmer-James, kolega Wettona jeszcze z czasów szkolnych. W odróżnieniu od swojego poprzednika – Peter bowiem wspomagał zespół grą na syntezatorze VCS3 – Palmer-James był tylko i wyłącznie autorem tekstów. Poruszał on takie tematy jak „sięganie do wspomnień o sobie z czasu, gdy było się kimś innym” (Book of Saturday), życie w ciągłej drodze (Exiles) czy kierowanie się niskimi pobudkami (Easy Money). 10 lutego 1973 Muir uległ wypadkowi na scenie Marquee Club i był to jego ostatni dzień w King Crimson. Fripp otrzymał potem list w którym Jamie stwierdził że pragnie wieść życie duchowe w klasztorze w Szkocji, co było efektem lektury Autobiografii jogina Paramahansy Joganandy. Następnego roku zespół udał się w trasę po Europie oraz Stanach Zjednoczonych, wykonując swoje kompozycje za każdym razem w inny sposób skutkiem czego światło dzienne ujrzało wiele bootlegów.

    Happy with What You Have to Be Happy with – mini album grupy King Crimson, wydany w 2002 roku. Epka zapowiadała album The Power to Believe.Atlantic Records (Atlantic Recording Corporation) – amerykańska wytwórnia płytowa będąca własnością Warner Music Group.

    Starless and Bible Black (1974)[ | edytuj kod]

    W 1974 ukazał się Starless and Bible Black który poza dwoma pierwszymi piosenkami, był zapisem koncertu grupy w Amsterdamie z dnia 23 listopada 1973. Taki stan rzeczy spowodowany tym że gdy w styczniu 1974 zespół pojawił się w studiu Air, to okazało się że nie miał żadnego nowego materiału. Podczas edycji albumu publiczność została wyciszona, oprócz utworu Fracture podczas wykonywania którego nastała absolutna cisza. Instrumentalny Fracture, oparty na gitarowym riffie Lament czy hałaśliwy The Great Deceiver były świadectwem zwracania się King Crimson ku muzyce rockowej. Tradycyjnie formacja zaprezentowała dużo improwizowanego materiału (We’ll Let You Know, Trio, Starless and Bible Black), co w ostatecznym rozrachunku sprawiło że album zawierał muzykę trudną w odbiorze. W warstwie tekstowej The Great Deceiver dotyczył Diabła, Lament traktował o sławie, natomiast The Night Watch był zainspirowany obrazem Straż Nocna Rembrandta. Po raz pierwszy od czasów In the Wake of Poseidon album był promowany singlem The Night Watch/The Great Deceiver. Zespół udał się w trasę po Europie i Stanach Zjednoczonych. Jego występy charakteryzowały kakofoniczne improwizacje przy bardzo silnym nagłośnieniu – członkowie zespołu mieli trudności aby słyszeć siebie nawzajem, czego ostatecznie nie zniósł Cross który opuścił szeregi po lipcowym, nowojorskim koncercie.

    Autobiografia Jogina – autobiografia hinduistycznego guru Paramahansy Joganandy, założyciela Self-Realization Fellowship, wydana po raz pierwsza w 1946 roku. Opisuje przygody autora na drodze duchowej oraz spotkania ze świętymi i cuda których był świadkiem. Zawiera również opisowe fragmenty, na tematy filozoficzno-religijne, z uwypukleniem dialogu międzyreligijnego oraz faktów na temat krijajogi i kultury hinduistycznej.The Beatles, zwany popularnie The White Album (ze względu na białą okładkę). Jest on dziewiątym oficjalnym (zarazem pierwszym podwójnym) albumem brytyjskiego zespołu rockowego The Beatles. Został wydany w 1968 roku, a jego producentem był George Martin.

    „(...) gdy improwizowaliśmy nierzadko zdarzało nam się grać coś, co mogłoby zostać wykorzystane jako tło w horrorach. Wiesz, o wiele łatwiej zagrać coś koszmarnego niż coś pięknego. Odrażające hałasy to coś, co samo wychodzi spod palców. I dlatego często zaczynaliśmy od hałasu, traktując go jako punkt wyjścia do zespołowej improwizacji i przedzieraliśmy się razem przez zgiełk w poszukiwaniu czegoś pięknego. No i czasem znajdowaliśmy. Jest to jednak duża sztuka – wyimprowizować razem coś wspaniałego. O wiele łatwiej zagrać coś koszmarnego”.

    Hyde Park – jeden z kilku królewskich parków w Londynie, położony na obszarze 390 akrów (ok. 159 ha). Podzielony na dwie części przez jezioro Serpentine.Diabeł (gr. διάβολος diábolos – oskarżyciel, oszczerca) – w judaizmie i chrześcijaństwie ogólna nazwa złych, upadłych aniołów; inne określenia: szatan, demon.
    David Cross,

    Red (1974)[ | edytuj kod]

    Red w podstawowym składzie Fripp, Bruford, Wetton zamknął pierwszy okres działalności grupy. W nagraniu gościnnie uczestniczyli McDonald i Collins zaproszeni przez Wettona oraz Marc Charig i Robin Miller których do udziału poprosił Fripp. Co prawda koncertowy Providence zawierał partie Crossa jednak muzyk ten nie brał udziału w sesji. Album, ciążący ku stylistyce rocka (gitarowe riffy w Red czy One More Red Nightmare), prezentował muzykę bardziej przystępną niż dotychczas i według niektórych krytyków zyskał status opus magnum formacji. Płyta ta stała się inspiracją dla zespołów takich jak Ministry, Nine Inch Nails, Tool czy Nirvana.

    Magnum opus, opus magnum (łac. wielkie dzieło) - fraza oznaczająca najwybitniejsze, najbardziej znaczące dzieło w dorobku artysty.Instrument perkusyjny – instrument muzyczny, w którym źródłem dźwięku jest drganie całości lub części instrumentu, które jest wywoływane uderzeniem odpowiedniej części instrumentu pałką, szczotką lub dłonią lub też potrząsaniem całym instrumentem.

    Grupa została rozwiązana 25 września 1974 a Fripp deklarował że „King Crimson jest skończony teraz i na zawsze”. Wetton nie krył swojego rozczarowania twierdząc że Robert bał się sukcesu i nie chciał aby King Crimson stał się gwiazdą.

    „Gdybyśmy wtedy ruszyli w trasę, Red zrobiłby w Ameryce furorę. Nawet dziś, ćwierć wieku później, panuje tam opinia, że to wielki album. Ale Robert bał się sukcesu. Nie chciał dopuścić, by King Crimson stał się megagwiazdą jak Pink Floyd czy Genesis. Mógłby bowiem stracić kontrolę nad zespołem... Po tych dwóch latach naprawdę ciężkiej pracy, licznych koncertach i trzech płytach rozwiązanie zespołu było dla mnie gorzkim zawodem. To było wielkie rozczarowanie. Ja liczyłem na to, że będę grał w King Crimson kolejne dwadzieścia, dwadzieścia pięć lat...”.

    Instrument dęty – instrument muzyczny, w którym źródłem dźwięku jest drgający wewnątrz instrumentu słup powietrza. Wysokość dźwięku zależy od długości rury, która tworzy instrument. Im dłuższa rura, tym niższy maksymalny dźwięk można uzyskać, natomiast dźwięki wyższe uzyskuje się skracając wysokość słupa powietrza na różne sposoby (w zależności od instrumentu). Barwa dźwięków zależy od konstrukcji instrumentu, rodzaju materiału, z którego jest wykonany, rodzaju wibratora, sposobu zadęcia itd. Wybór dźwięku odbywa się poprzez otwieranie lub zamykanie otworów położonych wzdłuż rury (np. flet, klarnet), przełączanie odcinków rur o różnych długościach za pomocą wentyli (np. trąbka) lub regulowanie długości rury w postaci suwaka (np. puzon). Podział instrumentów dętych na dwie zasadnicze grupy, drewnianych i blaszanych, nie odnosi się do materiału, z którego są wykonane. Niektóre instrumenty z grupy dętych drewnianych wykonane są niemal w całości z metalu, np. saksofon lub flet. Podział odnosi się do elementu wzbudzającego wibrację. W instrumentach dętych drewnianych jest to stroik wykonany z drewna, w instrumentach blaszanych – metalowy ustnik. Ludzki aparat głosowy jest uważany za najdoskonalszy instrument dęty.Daryl Hall (ur. 11 października 1946 w Pottstown, Pensylwania, Stany Zjednoczone) – amerykański wokalista, klawiszowiec, gitarzysta, autor tekstów i producent muzyczny.
    John Wetton,

    Za rozwiązaniem grupy stał także narastający konflikt pomiędzy liderem a Wettonem i Brufordem oraz to że Fripp pod wpływem nauk Johna G. Benneta, ucznia Georgija Gurdżijewa postanowił odpocząć od muzyki.

    Lata 1974-1980 – przerwa w działalności[ | edytuj kod]

    Pat Mastelotto

    Począwszy od października 1974 Fripp spędził rok w Instytucie Harmonijego Rozwoju Człowieka studiując prace Gurdżijewa. Rozstanie z muzyką nie trwało jednak długo. Już w 1975 została odnowiona współpraca z Eno, czego owocem była płyta Evening Star. W czerwcu 1975 ukazał się koncertowy USA. Na początku 1976 Island Records wydał podwójny album retrospektywny A Young Person's Guide to King Crimson, zawierający m.in. I Talk to the Wind w wersji z Judy Dyble, oraz do tej pory publikowany wyłącznie na singlu Groon. Fripp następnie uczestniczył jako gitarzysta w nagraniu pierwszej solowej płyty Petera Gabriela, drugą natomiast wyprodukował. Przy tej okazji spotkał się z Tonym Levinem, basistą używającego także sticka. Pod pseudonimem Dusty Road, Fripp udał się z Gabrielem w trasę koncertową, podczas której grywał ukryty za kurtyną lub głośnikami. W 1977 doszło do próby reaktywacji King Crimson, aczkolwiek okazało się, że Wetton był zainteresowany muzyką bardziej komercyjną, co zresztą już wcześniej zarzucał mu Fripp. Wetton porozumiał się jednak z Brufordem i obydwaj założyli UK. Po nagraniu debiutanckiej płyty Bruford odszedł, UK zdołało nagrać jeszcze tylko jeden album – Danger Money, po czym grupa się rozpadła. John Wetton kontynuował karierę m.in. w szeregach zespołu Asia. Bruford tymczasem działał pod własnym szyldem i na przestrzeni lat 1978-1980 wydał cztery pozycje: Feels Good to Me, One of a Kind, Gradually Going Tornado oraz The Bruford Tapes, zawierające głównie muzykę jazzrockową.

    The Moody Blues – brytyjska grupa rockowa, która powstała w 1964 r. w Birmingham. Zespół sprzedał ponad 50 milionów płyt i czternaście razy nagradzany był platynową płytą.Teatr Muzyczny „Roma” – teatr muzyczny w Warszawie, mieszczący się w centrum miasta, przy ul. Nowogrodzkiej 49. W latach 90. XX wieku teatr przeszedł pod opiekę władz Warszawy, zmieniając nazwę (dawniej Operetka Warszawska).

    W 1977 Robert Fripp wystąpił na „Heroes” Davida Bowie, a także wziął udział w sesji Sacred Songs Daryl Halla. W 1979 wydał swój pierwszy solowy album Exposure nagrany razem m.in. z Peterem Gabrielem, Brianem Eno, Peterem Hammillem czy Philem Collinsem. W tym samym roku podjął współpracę z Talking Heads, został producentem płyty Fear of Music gdzie dodatkowo zagrał także na gitarze. W 1980 powołał do życia grupę The League of Gentlemen – była to identyczna nazwa pod której szyldem występował z Haskellem jeszcze w latach sześćdziesiątych. Zespół udał się w trasę po Europie i Stanach Zjednoczonych, w sumie zagrał 77 koncertów i wydał płytę zatytułowaną po prostu The League of Gentlemen. Dla historii King Crimson jest ważne że pięć z tych koncertów otwierał jako support Adrian Belew (znany ze współpracy z Frankiem Zappą czy Talking Heads) wraz ze swoim projektem GaGa i wtedy też panowie mieli okazję się poznać. Inne źródła podają informacje, że Fripp z Belew spotkali się podczas pierwszego dnia tournée Talking Heads w 1980. Na początku lat osiemdziesiątych doszło do ponownego kontaktu Frippa z Brufordem i obydwaj postanowili kontynuować wspólną działalność, jednak Robert wykluczał nazwę King Crimson. Bruford rekomendował Jeffa Berlina jako basistę, ale Fripp zdecydował się ostatecznie na Tony’ego Levina. Zatrudniono także Adriana Belew. Tak powstał zespół Discipline. Zaangażowanie muzyków zza oceanu (Levin, Belew) Fripp komentował: „Amerykanie są lepszymi wykonawcami pomysłów, które im się podsuwa, ale sami nie mają pomysłów. Anglicy mają pomysły, ale nie potrafią ich realizować. To oczywiście uproszczenie – tak wyglądają sytuacje skrajne... Dziś byłoby mi bardzo trudno stworzyć King Crimson wyłącznie z brytyjskich muzyków... Brytyjskim muzykom można zarzucić także to, że bardzo szybko się starzeją. Amerykańscy muzycy o wiele dłużej pozostają młodzi”.

    Starless and Bible Black – szósty album studyjny grupy King Crimson wydany 29 marca 1974. Teksty większości utworów stanowią krytykę hipokryzji i konsumpcyjnego stylu życia społeczeństwa. Utwory The Great Deceiver i Lament są jedynymi na albumie zarejestrowanymi w studiu nagraniowym (styczeń 1974 AIR Studios w Londynie).Basista – popularnie muzyk, instrumentalista, który gra na instrumencie basowym, takim jak gitara basowa, kontrabas, basetla, rzadziej dętym (np. tuba, suzafon). Czasem terminem tym określa się wokalistę śpiewającego basem, choć w tym przypadku prawidłowym nazewnictwem jest właśnie bas. W znaczeniu popkulturowym basista to najczęściej członek zespołu muzycznego. Wraz z perkusistą i instrumentalistą, który realizuje wypełnienie harmoniczne (np. pianistą lub gitarzystą niebasowym) tworzy sekcję rytmiczną.

    Lata 1981-1984[ | edytuj kod]

    Discipline (1981)[ | edytuj kod]

    Adrian Belew

    Grupa Discipline, zadebiutowała przed publicznością występem 30 kwietnia 1981 w klubie Moles w Bath. Następnie wyruszyła w trasę po Europie, po zakończeniu której Fripp podjął decyzję o powrocie do poprzedniej nazwy.

    „Ja sam nigdy nie lubiłem nazwy Discipline. Jednakże zanim weszliśmy do studia nagrać płytę Discipline, nie było mowy o tym, byśmy nazwali się King Crimson. Nie chcieliśmy bowiem, by ktoś z prasy pojawił się na którymś z koncertów naszej pierwszej trasy i go zrecenzował. Dopiero gdy tournée dobiegło końca, powiedzieliśmy sobie: Zaraz, zaraz. To przecież jest King Crimson. Może więc byśmy tak właśnie się nazwali. Robert to przemyślał. I zmienił nazwę z Discipline na King Crimson”.

    Dream Theater – amerykańska grupa muzyczna wykonująca metal progresywny, założona w roku 1985 przez Johna Petrucciego (gitara), Johna Myunga (gitara basowa) i Mike’a Portnoya (perkusja). Po dołączeniu Kevina Moore’a (instrumenty klawiszowe) zespół obrał nazwę Majesty, którą zmienił na Dream Theater dopiero w roku 1987. Muzyka tej grupy to fuzja popularnych wówczas hard rocka i heavy metalu z jednej strony oraz rocka progresywnego z drugiej. Inspiracją dla Dream Theater była twórczość takich zespołów jak Kansas, Rush, Queensrÿche, Yes, Iron Maiden. Muzyka Dream Theater cechuje się ciężkim heavymetalowym brzmieniem, skomplikowaną formą typową dla rocka progresywnego (zmieniające się w czasie schematy rytmiczne i harmoniczne) oraz wykonawczą wirtuozerią. Zespół jest uważany za jeden z najważniejszych w historii metalu progresywnego. Do września 2010 roku działał w składzie James LaBrie, John Myung, John Petrucci, Mike Portnoy, Jordan Rudess. Richard Jeffrey Charles Palmer-James (ur. 11 czerwca 1947 r. w Bournemouth w hrabstwie Dorset) - angielski muzyk, gitarzysta i poeta, znany ze współpracy z supergrupą King Crimson. Palmer-James współpracował ponadto z takimi grupami jak The Corvettes, Tedrad, Ginger Man czy Supertramp, której był współzałożycielem. Występował również w swoim projekcie pod nazwą The Palmer-James Group.
    Tony Levin,

    Wielu fanów odrzucało nowe wcielenie zespołu twierdząc że nie jest to prawdziwy King Crimson, co ostatecznie sprawiło iż Robert Fripp podczas jednego z koncertów zwrócił się do publiczności, domagającej się starego repertuaru, aby ta udała się w takim razie na występ Grega Lake’a który w tym samym czasie grał wczesne utwory formacji.

    Zespół muzyczny, grupa muzyczna – grupa wykonawców muzycznych wspólnie wykonujących muzykę z wykorzystaniem głosów (zespół wokalny), instrumentów muzycznych (zespół instrumentalny) lub jednocześnie głosów i instrumentów (zespół wokalno-instrumentalny).The Beatles – zespół rockowy z Liverpoolu, istniejący od 1960 (jako The Quarrymen od 1957) do 1970 roku. Według RIAA, jego członkowie są najpopularniejszymi muzykami wszech czasów. W historii amerykańskiego rynku fonograficznego nikt nie sprzedał więcej płyt niż oni.

    We wrześniu 1981 ukazał się Discipline prezentujący nowe oblicze zespołu. Ta płyta to przede wszystkim charakterystyczne brzmienie gitary, oparte na wielokrotnie powtarzanych frazach, pozbawiona bogatego instrumentarium po które grupa sięgała w przeszłości. Album zawierał elementy gatunku new wave, jazzu nowoczesnego, muzyki awangardowej oraz odniesienia do indonezyjskiej muzyki ludowej w wykonaniu zespołów gamelan (szczególnie utwory takie jak Elephant Talk, Frame by Frame, Discipline). Z kolei Thela Hun Ginjeet opierał się na rytmach afrykańskich. Formacja wprowadziła także nowe instrumenty – Levin grał na sticku, natomiast Brufford zaczął używać elektronicznego zestawu perkusyjnego firmy Simmons. Obowiązki autora tekstów przyjął Belew, ulegając pod tym względem wpływom twórczości Jacka Kerouaca oraz Paula Bowlesa. Discipline, po raz pierwszy w historii zespołu, została wyprodukowana przy pomocy osoby z zewnątrz – Rhett Daviesa. Płycie towarzyszył singiel Matte Kudasai/Elephant Talk. Mimo kontrowersji jakie początkowo wywołała przedstawiona muzyka, album zdobył uznanie wśród fanów – wielu z nich oceniło go na równi z In the Court of the Crimson King.

    Amsterdam – największe miasto Holandii i jej stolica konstytucyjna. Wszystkie instytucje rządowe oraz przedstawicielstwa obcych państw znajdują się w Hadze.Ministry – amerykański zespół muzyczny wykonujący industrial metal z wpływami szeroko pojętej muzyki rockowej. Został założony w 1981 roku w Chicago.

    Beat (1982)[ | edytuj kod]

    Gdy grupa ponownie weszła do studia, powtórzyła się sytuacja jak w przypadku Starless and Bible Black – brakowało nowego materiału. Zaczęły się także konflikty na linii Fripp – Belew. Zdarzyło się, że lider wyrzucił raz wokalistę ze studia, a ostatecznie sam nie brał udziału w miksowaniu płyty. W 1982 został wydany Beat, który zyskał opinię płyty gorszej od swojej poprzedniczki, natomiast niektóre źródła określiły ją mianem artystycznej porażki. Płyta była kontynuacją pomysłów oraz idei przedstawionych na Discipline nie tylko pod względem muzycznym, ale i literackim. Sam tytuł – Beat – jednoznacznie odnosił się do ruchu bitników, a piosenka Neal and Jack and Me bezpośrednio nawiązywała do Jacka Kerouaca oraz jego przyjaciela Neala Cassady'ego – Fripp rekomendował Adrianowi lekturę W drodze Kerouaca. Po wydaniu albumu, promowanego singlem Heartbeat/Requiem, grupa koncertowała w Europie oraz Stanach Zjednoczonych.

    Peter Gabriel jest pierwszym albumem Petera Gabriela nagranym po jego odejściu z zespołu Genesis i jest pierwszym z czterech albumów, które są nazwane jego imieniem i nazwiskiem. Zaraz po ukazaniu się tego wydawnictwa Gabriel udał się w trasę koncertową ze swoim siedmioosobowym zespołem.Peter Dennis Blandford („Pete”) Townshend (ur. 19 maja 1945 w Chiswick, Londyn) – angielski gitarzysta rockowy, wokalista, tekściarz i kompozytor najbardziej znany jako gitarzysta i autor tekstów zespołu The Who.

    Three of a Perfect Pair (1984)[ | edytuj kod]

    W marcu 1984, promowany singlem Sleepless/Nuages (That Which Passes, Passes Like Clouds), ukazał się Three of a Perfect Pair, który zawierał głównie utwory instrumentalne, a także trzecią część Larks' Tongues in Aspic. Płyta ciążyła nieco ku muzyce pop, w szczególności w utworze Sleepless i Fripp nie był z niej zadowolony. Po jej wydaniu zespół tradycyjnie już udał się w trasę po Europie, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Po jej zakończeniu, ostatnie dwa koncerty odbyły się 11 lipca 1984 w Montrealu, Robert Fripp podjął decyzje o rozwiązaniu zespołu.

    David Sylvian, właśc. David Alan Batt (ur. 23 lutego 1958 w Beckenham w hrabstwie Kent) – angielski wokalista, kompozytor i instrumentalista.Greg Lake (ur. 10 listopada 1948 w Bournemouth) - brytyjski basista, gitarzysta i wokalista rockowy znany z występów w progresywnych grupach King Crimson i Emerson, Lake and Palmer oraz kariery solowej, w której poświęcił się wykonywaniu ballad rockowych.

    „Trasa dobiegła końca i rozjechaliśmy się do domów. No i kontakt z pozostałymi muzykami się urwał. A kilka miesięcy później byłem w Nowym Jorku i ktoś podszedł do mnie i powiedział: „Słyszałem, że King Crimson nie istnieje”. Pamiętam dokładnie ten moment. Odpowiedziałem: „Rzeczywiście? Nic o tym nie wiem”. I zapytałem: „Kto ci o tym powiedział?” A gość na to: „Mówili w MTV”. Na co ja: „Jeśli tak, to musi być prawda”. W ten sposób dowiedziałem się o rozwiązaniu King Crimson...”.

    Takt - w muzyce jest najmniejszym odcinkiem tekstu muzycznego zawartego między dwiema kreskami, zwanymi kreskami taktowymi.Leitmotiv; lejtmotyw, motyw powracający (niem. Leitmotiv – motyw wiodący, przewodni) – termin zastosowany po raz pierwszy przez Ryszarda Wagnera dla określenia przewijającego się w utworze muzycznym i istotnego dla jego treści motywu. Później stosowany także w odniesieniu do dzieł literackich i filmowych.
    Tony Levin,

    Ze względu na jednolitą szatę graficzną trzech płyt wydanych w latach 1981-1984, zostały one nazwane „kolorową trylogią”. Był to też jedyny okres w historii formacji kiedy to skład nie ulegał żadnym zmianom. Działalność koncertowa tego wcielenia King Crimson została udokumentowana następującymi filmami:

    Seal, właśc. Sealhenry Olumide Samuel (ur. 19 lutego 1963 w Londynie) – brytyjski piosenkarz i kompozytor. Trzykrotny zdobywca nagrody Grammy.Laurie Anderson, właśc. Laura Phillips Anderson (ur. 5 czerwca 1947 w Glen Ellyn, Illinois) – amerykańska artystka eksperymentalna, piosenkarka, plastyczka, reżyserka, pisarka, rzeźbiarka, kompozytorka i performerka.
    1. The Noise: Live at Frejus '82 – wydany w 1985, zawierający zapis koncertu z Francji który odbył się w sierpniu 1982;
    2. Live in Japan 1995 – został wydany w 1996;
    3. Neal and Jack and Me: Live 1982-1984 – ukazał się dopiero w 2004 w formacie DVD.

    Lata 1984-1994 – druga przerwa w działalności[ | edytuj kod]

    Po rozwiązaniu zespołu, Fripp na trzy miesiące odciął się od spraw związanych z muzyką i powrócił do studiowania nauk Gurdżijewa w American Society for Continuous Education w Claymont Court w Wirginii Zachodniej, ostatecznie zostając prezesem tego stowarzyszenia pod koniec 1984. Prowadził tam m.in. seminarium muzyczne Guitar Craft, które zaowocowało utworzeniem projektu o nazwie The League of Crafty Guitarists. Przedstawił wtedy muzykę akustyczną, która została wydana na płytach: Robert Fripp and The League of Crafty Guitarists Live!, The Lady or The Tiger? – obie z 1986, Get Crafty I z 1988, Robert Fripp and The League of Crafty Guitarists Live II z 1990, Show of Hands z 1991 oraz Intergalactic Boogie Express: Live in Europe 1991 z 1995. Jednym z uczestników tychże seminariów oraz projektów był Trey Gunn, który dołączył do King Crimson przy następnej reaktywacji zespołu.

    Genesis – brytyjska grupa rockowa, przez krytyków uważana za jeden z fundamentów rocka. W pierwszym okresie swej aktywności reprezentowała nurt rocka progresywnego, później jej twórczość mieściła się w nurcie soft rocka. W pierwszym okresie, kończącym się około 1977 roku, Genesis wypracowała unikatowe, symfoniczne brzmienie połączone z poetyckimi, surrealistycznymi tekstami i teatralnym wykonaniem. W drugim okresie brzmienie grupy ewoluowało w kierunku muzyki łatwiejszej w odbiorze, z większym naciskiem na brzmienia typowe dla muzyki popowej, wyraźnie kontrastując z wcześniej wypracowanym, niepowtarzalnym stylem. Trzeba podkreślić, że zespół w swoje utwory nadal włącza długie partie instrumentalne, typowe dla muzyki progresywnej, czego praktycznie w muzyce pop się nie spotyka (przykładem mogą być utwory „Living Forever”, „Driving the last spike” czy „Fading lights” z płyty „We can’t dance”). Grupa została założona w 1967, a jej działalność została zawieszona w 1999 roku; zespół nie został oficjalnie rozwiązany. W listopadzie 2006 zespół ogłosił reaktywację (w koncertowym składzie Collins, Banks, Rutherford, Thompson i Stuermer) i postanowił wyruszyć w trasę Turn It On Again Tour.Bootleg – angielski termin oznaczający nagranie muzyczne rozpowszechniane bez zgody autora; nagranie pirackie. Wiele osób do określenia nielegalnych nagrań z koncertów używa terminu ROIO - Records of Illegitimate/Indeterminate Origin czyli "nagrania o nielegalnym/nieokreślonym pochodzeniu".

    Dokładnie w swoje czterdzieste urodziny, 16 maja 1986 Fripp poślubił piosenkarkę Toyah Willcox. Wraz ze swoją małżonką oraz z Gunnem utworzył zespół Sunday All Over the World, na którego dorobek składa się tylko jedna płyta Kneeling at the Shrine z 1991, zawierająca piosenki z elementami muzyki pop. W lutym tego samego roku z projektu The League of Crafty Guitarists, wyodrębniła się grupa California Guitar Trio, z udziałem której Fripp nagrał płytę The Bridge Between, która ukazała się w 1994 i była sygnowana nazwą Robert Fripp String Quintet.

    Rock (ang. skała, kołysać się) – ogólna nazwa całego szeregu stylów muzycznych, wywodzących się z rock and rolla oraz rhythm and bluesa i bluesa. Sama nazwa "rock" jest właściwie skrótem od "rock and roll", choć można uznawać owe dwa pojęcia za odmienne od siebie gatunki muzyczne. Wszystkie style rockowe charakteryzują się brzmieniem opartym na różnego rodzaju gitarach (zwykle elektrycznych, elektrycznych basowych) i perkusji, z wyraźnie zarysowanym rytmem i śpiewem, wywodzącym się z bluesa, oraz sposobem wolnej improwizacji w trakcie grania utworów, wywodzącym się z jazzu. Ważną cechą muzyki rockowej, nieobecną w muzyce poważnej, jest zespołowość w procesie tworzenia; muzyka jest bowiem tworzona zespołowo i trudna do odtworzenia, gdy nie jest grana przez oryginalny zespół (zob. tribute band), często jest też zespołowo komponowana. Niekiedy w sposób dynamiczny, kiedy to zainicjowany motyw muzyczny w serii jamów przetwarzany jest w utwór, który w swej końcowej fazie rzadko przypomina swą wyjściową formę. W muzyce rockowej, podobnie jak w jazzie, kompozytor i wykonawca to najczęściej ta sama osoba lub grupa osób, a komponowanie i wykonywanie muzyki są często jednym procesem.Frank Vincent Zappa (ur. 21 grudnia 1940 w Baltimore, zm. 4 grudnia 1993 w Los Angeles) – amerykański muzyk rockowy, jazzowy, wokalista, kompozytor oraz autor tekstów, lider zespołu „The Mothers of Invention”. Także aktor, reżyser, producent i scenarzysta filmowy.

    W 1991 nastąpił przełom we współpracy z E.G. – management sprzedał prawa autorskie zespołu i razem z agencją ubezpieczeniową Lloydsa pozbawił King Crimson należnych honorariów. Robert Fripp pozwał zatem E.G. i proces ostatecznie wygrał.

    „W takich sytuacjach w życiu, gdy nie widzimy cienia nadziei na rozwiązanie problemów, nie widzimy odrobiny światła, nie widzimy żadnych możliwości, nasze życie staje się piekłem. I moje życie na kilka lat stało się piekłem. Wdałem się w wojnę, chociaż jestem człowiekiem pokojowo nastawionym do innych ludzi. Są jednak sytuacje, kiedy nawet osoby najbardziej pragnące pokoju muszą walczyć, muszą stawić czoło zatrważającej tyranii...”.

    Jamie Muir – brytyjski perkusista, były członek King Crimson. Po zakończeniu działalności muzycznej zajął się malarstwem.David Bowie, właśc. David Robert Jones (ur. 8 stycznia 1947 w Brixton) – brytyjski piosenkarz, kompozytor, autor tekstów, producent muzyczny, a także aktor.
    Robert Fripp,

    Po zerwaniu kontraktu z E.G. Fripp postanowił utworzyć własną firmę fonograficzną pod nazwą Discipline Global Mobile, która rozpoczęła działalność w 1992. Niezależnie od trwającego procesu sądowego, w 1991 Robert próbował reaktywować King Crimson, tym razem z udziałem Davida Sylviana, muzyka zespołu Japan. David jednakże się nie zgodził, natomiast nagrał z Frippem oraz Treyem Gunnem album The First Day, a następnie koncertowy Damage. Płyty zostały wydane odpowiednio w 1993 i 1994. Również w 1994 Fripp nawiązał współpracę z grupą The Orb i pod szyldem FFWD ukazała się płyta z muzyką techno.

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Japan - brytyjski zespół rockowy, zaliczany do nurtu new romantic. Istniał w latach 1974-1984. W 1991 reaktywowany na krótko jako Rain Tree Crow. (w składzie zabrakło Deana).

    W latach 1984-1994 pozostali muzycy King Crimson skupili się na swoich solowych projektach. Bill Brufford od 1986 kierował własną grupą o nazwie Bill Brufford’s Earthworks z którą wydał cztery płyty: Bill Brufford’s Earthworks z 1987, Dig? z 1989, All Heaven Broke Lose z 1991 oraz koncertową Stamping Ground – Live. Z kolei w latach 1988-1991 uczestniczył w projekcie Anderson Bruford Wakeman Howe. Adrian Belew w 1985 założył zespół The Bears i wydał z nim dwa albumy: The Bears z 1987 i Rise and Shine z 1988. Natomiast Tony Levin dołączył do Petera Gabriela, a także brał udział w wielu nagraniach jako muzyk sesyjny.

    David Cross (ur. 23 kwietnia 1949 w Anglii) – angielski muzyk i kompozytor, skrzypek. Cross znany jest przede wszystkim z występów w supergrupie muzycznej King Crimson w której grał na skrzypcach oraz melotronie. Od 1990 roku występuje pod własnym nazwiskiem często współpracując z gitarzystą basowym Mickiem Paulem. Jest również wykładowcą na London Metropolitan University.Foreigner – zespół rockowy założony w 1976 roku w Nowym Jorku przez Micka Jonesa i Iana McDonalda. Zadebiutowali w 1977 roku płytą Foreigner, która odniosła spory sukces.

    W czasie przerwy w działalności ukazało się kilka albumów kompilacyjnych King Crimson. W 1986 został wydany The Compact King Crimson z materiałem z lat 1981-1984. Rok 1991 przyniósł dwa albumy: Heartbeat: The Abbreviated King Crimson oraz czteropłytowy Frame by Frame: The Essential King Crimson. Obie zawierały m.in. utwór The King Crimson Barber Shop zaśpiewany przez Levina. W 1992 ukazał się The Great Deceiver – zbiór nagrań koncertowych składu Fripp, Brufford, Wetton, Cross. Rok później światło dziennie ujrzał Sleepless: The Concise King Crimson.

    The Night Watch. Live at the Amsterdam Concertgebouw November 23rd 1973 – podwójny koncertowy zestaw grupy King Crimson nagrany w listopadzie 1973 r. i wydany w 1997 r.Liquid Tension Experiment - amerykańska supergrupa muzyczna wykonująca instrumentalny progresywny heavy metal z wpływami fusion. Pochodnymi grupy są projekty Liquid Trio Experiment i Liquid Trio Experiment 2.

    Lata 1994-2012[ | edytuj kod]

    THRAK (1994)[ | edytuj kod]

    Trey Gunn (1994-2005)
    Gavin Harrison

    Po zakończeniu trasy z Sylvianem, Fripp podjął decyzję o reaktywacji King Crimson. Wpadł wtedy na pomysł aby skład był sześcioosobowy, z tym że nie miałby to być sekstet, ale raczej podwójne trio. Oprócz muzyków z czasów „kolorowej trylogii” składu miał dopełnić Trey Gunn oraz perkusista Jerry Marotta, jednakże ten ostatni został zastąpiony przez Pata Mastelotto. W kwietniu 1994 Robert Fripp reaktywował King Crimson. W tym samym roku ukazał się minialbum VROOOM, który był zapowiedzią następnego wydawnictwa. Następnie, we wrześniu 1994 grupa dała kilkanaście koncertów w Buenos Aires, czego owocem była EP-ka Dinosaur. Jednakże cały materiał został potem powtórzony na B'Boom: Live in Argentina wydanym w sierpniu 1995, dlatego w rezultacie Dinosaur miał marginalne znaczenie w dyskografii zespołu. Równocześnie tylko w USA wyszła kolejna EP-ka zatytułowana Sex Sleep Eat Drink Dream. Wreszcie w kwietniu 1995 ukazało się długo oczekiwane, nowe dzieło zespołu THRAK. Jak się okazało, pod względem muzycznym, album porzucał styl „kolorowej trylogii” i raczej był kontynuacją Red. Płyta uzyskała wysokie oceny w prasie muzycznej a sam zespół był chwalony za udany powrót po latach.

    Nowa fala (ang. new wave) – gatunek muzyczny wywodzący się z punk rocka, a później nazwa całej grupy stylów popularnych w latach osiemdziesiątych.Fear of Music – trzeci album postpunkowego zespołu Talking Heads, wydany 3 sierpnia 1979 roku przez Sire Records. Nagrywany był miejscami w New York City w okresie między kwietniem i majem 1979 przez podstawowy kwartet wraz z Brianem Eno. Album dotarł na 21 miejsce na Billboard 200 w USA oraz na 33 miejsce na UK Albums Chart. W okresie między 1979 i 1980 wydano trzy single: "Life During Wartime", "I Zimbra" oraz "Cities". Album został złoty w USA w 1985 roku.

    „Nie ulega wątpliwości, że King Crimson z lat dziewięćdziesiątych pod względem brzmienia bardziej przypomina King Crimson z lat siedemdziesiątych niż ten z lat osiemdziesiątych. Takie płyty, jak „Red”, „Vrooom” i „THRAK” można postawić obok siebie. Różnica polega tylko na tym, że muzyka King Crimson jest dzisiaj o wiele lepiej grana niż wtedy. O wiele lepiej!”.

    The Dark Side of the Moon – album koncepcyjny brytyjskiej grupy rockowej Pink Floyd z 1973. Tematami 9 utworów na płycie są problemy współczesnego życia: pieniądze, chciwość, przemijanie, szaleństwo i wojna.The Great Deceiver – składające się z czterech dysków nagranych na koncertach wydawnictwo grupy King Crimson. Nagrania pochodzą z 1973 i 1974 r.
    Bill Bruford,

    W 1996 zespół ruszył w trasę po Europie, 7 czerwca po raz pierwszy w swojej historii wystąpił w Polsce w warszawskiej Sali Kongresowej. W tym samym roku został wydany THRaKaTTaK na którym umieszczono wyłącznie improwizacje zespołu pochodzące z różnych koncertów. 1996 przyniósł także kolejną EP-kę – Schizoid Man – prezentującą pięć różnych wersji 21st Century Schizoid Man. Należy dodać że ten utwór utrzymał się w repertuarze koncertów zespołu aż do 2000. W kwietniu 1997 ukazał się album Epitaph, będący zestawem nagrań koncertowych z 1969 składu Fripp, McDonald, Lake, Giles, Sinfield. Płyta ta okazała się wystarczającym powodem do pierwszego od grudnia 1969 wspólnego publicznego wystąpienia Frippa, Lake’a, Gilesa i McDonalda do którego doszło 26 kwietnia 1997 w Nowym Jorku. W tym samym roku został wydany także The Night Watch, który był zapisem koncertu z 23 listopada 1973 w Amsterdamie. W maju 1997 zespół zjawił się ponownie w studiu, ale sesja okazała się niepowodzeniem, w związku z czym Robert Fripp po raz kolejny myślał o rozwiązaniu King Crimson. Równolegle jednak wraz z Gunnem oraz Billem Rieflinem z Ministry nagrał płytę The Repercussions of Angelic Behavior, która ukazała się dwa lata później i stanowiła źródło inspiracji do podzielenia King Crimson na kilka mniejszych projektów.

    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. The Nice – brytyjska progresywna grupa rockowa założona w 1967 roku. Formacja była jednym z prekursorów rocka symfonicznego − łączyła cechy muzyki poważnej z rockiem.

    The ProjeKcts (1997-1999)[ | edytuj kod]

    W latach 1997-1999 King Crimson podzielił się na kilka formacji pobocznych:

    1. ProjeKct One, który tworzyli Fripp, Gunn, Levin i Bruford – grupa wystąpiła tylko cztery razy w dniach 1-4 grudnia 1997, wydała dwie płyty: Live at Jazz Cafe w 1999 oraz Jazz Cafe Suite w 2002;
    2. ProjeKct Two: Fripp, Gunn, Belew – wydała dwupłytowy album Space Groove w 1998, nagrany rok wcześniej między 19 a 21 listopada. Od lutego do lipca 1998 zespół koncertował w USA, Japonii, Anglii i Kanadzie co zostało udokumentowane na Live Groove z 1999, oraz na Live in Northampton z 2001;
    3. ProjeKct Three: Fripp, Gunn, Mastelotto – odbył pięć koncertów w Austin i Dallas w dniach 21-25 marca 1999, wydał dwie płyty: Masque w 1999 oraz Live in Austin, TX w 2005;
    4. ProjeKct Four: Fripp, Gunn, Levin, Mastelotto – dał siedem koncertów w USA na przestrzeni października i listopada 1998, efekty pracy można usłyszeć na West Coast Live, oraz Live in San Francisco (The Roar of P4), obie z 1999.

    Wydany w 1999 zestaw czterech płyt The ProjeKcts podsumował działalność tych grup. Rok wcześniej pojawił się Absent Lovers: Live in Montreal 1984 i był to zapis ostatniego koncertu składu Fripp, Belew, Levin, Brufford, jaki odbył się w Montrealu 11 lipca 1984. W 1999 powiększyła się także wideografia King Crimson – w formacie DVD ukazał się Déjà VROOOM – występ z Tokio nagrany w październiku 1995.

    Lizard – trzecia płyta zespołu King Crimson wydana 11 grudnia 1970 roku (zob. 1970 w muzyce) przez EG Records Ltd. Album zawiera improwizacje o freejazzowym charakterze, widoczny także wpływ Sketches of Spain Milesa Davisa. W utworze Lizard gościnnie wystąpił wokalista zespołu Yes – Jon Anderson.Support (ang. wsparcie) – pojęcie określające zespoły lub solowych artystów występujących przed koncertem właściwej gwiazdy, „rozgrzewające” widownię oraz niejako wypełniające czas pozostały do głównego występu.

    The ConstruKction of Light (2000)[ | edytuj kod]

    W 2000 King Crimson nagrał The ConstruKction of Light, m.in. z czwartą odsłoną Larks' Tongues in Aspic, tym razem jako kwartet: Fripp, Belew, Gunn, Mastelotto. Bruford w tym czasie stał się „zarozumiały, arogancki i złośliwy”, Fripp miał dość z nim współpracy i usunął go ze składu. Inne źródła podają informację, że panowie podjęli decyzję o rozstaniu już w 1997. Tak sprawę komentował Belew: „(...) nie sądzę, by Robert i Bill mogli się jeszcze porozumieć jako muzycy. Nie sądzę, by zmierzali w tym samym kierunku. Bill poszedł całkowicie w stronę jazzu – wypowiada się wyłącznie w takim graniu. A Roberta interesuje odkrywanie nowych terytoriów i będzie to robił z innym bębniarzem. Zdziwiłbym się, gdyby Robert i Bill kiedykolwiek odnowili współpracę ze sobą”. Po odejściu Bruford skoncentrował się na Bill Bruford’s Earthworks. Natomiast Levin, mimo ustalonej sesji King Crimson, dołączył do zespołu Seala, czym zirytował Frippa do tego stopnia że i basista pożegnał się z King Crimson. Lider nie zmienił swojego postanowienia nawet gdy okazało się że trasa Seala została odwołana. Uszczuplenie składu odbiło się na muzyce, zwłaszcza partie perkusji uległy znacznemu uproszczeniu. Pat Mastelotto, który na poprzednim albumie pełnił rolę właściwie tylko pomocnika, tutaj był głównym perkusistą.

    Fairport Convention jest uznawany za pierwszy brytyjski zespół folkrockowy. Założony w 1967 roku w Londynie, jako zespół wykonujący amerykańskie piosenki w stylu Jefferson Airplane oraz Boba Dylana, w ciągu dwóch lat wypracował swój własny styl, łącząc muzykę rockową z tradycyjnymi angielskimi piosenkami ludowymi. W skład zespołu w okresie nagrywania pierwszej płyty nazwanej Fairport Convention (1967) wchodzili: Ashley Hutchings, Simon Nicol, Richard Thompson, Martin Lamble, Judy Dyble oraz Iain Matthews.WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

    „Na pewno w muzyce, którą razem tworzymy, jest dziś więcej rocka a mniej jazzu. Bill to niesamowity, fantastyczny bębniarz. Potrafił nasycić twórczość King Crimson elementami jazzu, muzyki klasycznej, całej tradycji europejskiej. Ja tego nie potrafię. To są rzeczy, które wykraczają poza moje pojmowanie muzyki. A to oznacza, że granie King Crimson stało się o wiele prostsze, bliższe tradycyjnie pojmowanego rocka, łatwiejsze w odbiorze dla zwykłego zjadacza chleba.”.

    Georgij Iwanowicz Gurdżijew (ur. ok. 1870 w Aleksandropolu w Armenii, zm. 29 października 1949 we Francji w Neuilly-sur-Seine). Na początku miał zostać księdzem, otrzymał naukowe wykształcenie.Londyn (ang. London) – miasto w południowo-wschodniej części Wielkiej Brytanii, stolica tego państwa, a także stolica Anglii.
    Pat Mastelotto,

    Ogólnie płyta była rozczarowaniem – po pierwsze: powtarzała pomysły znane już z poprzednich dokonań, przykładem były utwory FraKctured czy Larks Tongues in Aspic Part IV, po drugie – została źle nagrana i charakteryzowała się dźwiękiem zupełnie pozbawionym dynamiki. Równolegle, pod szyldem ProjeKcts X, zespół wydał album instrumentalny z elementami ambientu i techno Heaven and Earth. W połowie 2000 King Crimson ponownie zawitał do Polski i dał trzy koncerty: 9 czerwca w Poznaniu oraz 10 i 11 czerwca w Teatrze Roma, w Warszawie. Siedem utworów zagranych w naszym kraju znalazło się na płycie Heavy ConstruKction. Rok później ukazał się, również koncertowy, VROOOM VROOOM z materiałem z lat 1995-1996, czyli z czasów sześcioosobowego składu. W 2001 ukazała się EP-ka Level Five. Płytka, ręcznie ponumerowana, była dostępna tylko i wyłącznie podczas amerykańskiej trasy King Crimson z listopada i grudnia tegoż roku.

    Yes – brytyjska grupa rockowa będąca przedstawicielem progresywnego rocka, lecz najczęściej ich muzykę określa się jako rock symfoniczny. Yes wypracowała bardzo charakterystyczne, głębokie brzmienie, oparte na skomplikowanych harmoniach, złożonych rytmach oraz wirtuozerii warsztatowej. Jej członkowie wykorzystują instrumenty akustyczne, elektryczne i elektroniczne. Grupa została założona w 1968 i jest aktywna do dziś.Gustav Theodore Holst (ur. 21 września 1874 w Cheltenham, zm. 25 maja 1934 w Londynie) – angielski kompozytor muzyki poważnej, dyrygent, puzonista i pedagog.

    The Power to Believe (2003)[ | edytuj kod]

    W 2002 ukazał się EP Happy with What You Have to Be Happy with, minialbum zapowiadał kolejne dzieło zespołu, identycznie tak jak VROOOM poprzedzał THRAK. Kwartet wydał The Power to Believe w 2003.

    „Mieliśmy bardzo silne uczucie, że powinniśmy podczas tej sesji wymyślić King Crimson niejako na nowo. Po pierwsze - uszczuplenie składu oznaczało, że zespół działa w zupełnie nowej konfiguracji. Po drugie – zdecydowaliśmy się zwrócić w sposób jeszcze bardziej zdecydowany niż w przeszłości ku ciężkiemu graniu. Zależało nam na stworzeniu materiału wręcz heavyrockowego. W rezultacie wiele kompozycji zaczyna się od ciężkich gitarowych riffów. Właśnie te ciężkie gitarowe riffy są osnową nowej muzyki King Crimson...”.

    Andy Summers, właśc. Andrew James Somers (ur. 31 grudnia 1942 w Poulton-le-Fylde) – brytyjski gitarzysta i kompozytor. Najbardziej znany z występów w zespole The Police, u boku Stinga i Stewarta Copelanda. Jego ulubionymi gitarami są Fender Telecaster, do grania muzyki rockowej, oraz Gibson, do jazzu. Styl muzyczny Summersa jest pochodną wieloletnich studiów muzyki jazzowej i poważnej oraz pracy z zespołami grającymi new age, rock i inne style muzyczne.Kakofonia – terminem tym oznacza się zespół dźwięków niezestrojonych, nieharmonicznych. Przeciwieństwo eufonii.
    Adrian Belew,

    Leitmotivem płyty był utwór tytułowy, podzielony na cztery części, umieszczony na początku, środku oraz końcu albumu, pod tym względem The Power to Believe przypominał In the Wake of Poseidon. Płyta otrzymała dość zróżnicowane oceny. Niektórzy jednoznacznie stwierdzili iż okazała się „artystyczną wpadką”, inni natomiast porównali ją do osiągnięć takich jak In the Court of the Crimson King, Red czy THRAK. Zespół wyruszył w światowe tournée, przy tej okazji dotarł także do Polski – 16 czerwca 2003 odbył się koncert w Sali Kongresowej. Podczas trasy można było nabyć The Power to Believe Tour Box – zestaw zawierał fragmenty wywiadów oraz zapisy jam session. W 2003 ukazało się DVD Eyes Wide Open, które dokumentowało występ w Tokio z 16 kwietnia. Jego odpowiednikiem na płycie był koncertowy album EleKtriK. Po zakończeniu trasy, Fripp w listopadzie usunął z zespołu Treya Gunna, przyjmując ponownie Tony’ego Levina i Gavina Harrisona, znanego z zespołu Porcupine Tree w roli dodatkowego perkusisty.

    Suita rockowa – długi utwór rockowy (lub kilka połączonych utworów), zwykle z gatunku rocka progresywnego lub symfonicznego, składający się w większej części z krótszych fragmentów mniej lub bardziej spójnych stylistycznie. Większość (choć nie wszystkie) mają przemyślaną i jasną konstrukcję, na wzór suit przełomu XIX/XX wieku: zawiązanie tematu, rozwijanie, punkt lub punkty kulminacyjne i rozwiązanie. Wzorcowe pod tym względem są suity Yes i Pink Floyd. Suita rockowa jest zwykle utworem tematycznym. Może być zarówno instrumentalna jak i wokalno-instrumentalna.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Lata 2005 - 2012 - trzecia przerwa w działalności[ | edytuj kod]

    W 2005 Adrian Belew zapewniał: „King Crimson istnieje i ma się dobrze. Do grupy wrócił Tony, co oznacza początek nowego rozdziału w jej działalności. Teraz musimy stworzyć materiał – ukształtować tę nową wersję formacji. Ale to trochę potrwa. Trzeba roku, dwóch a może nawet trzech, aby wysmażyć płytę King Crimson...”. Jednak nie ukazał się żaden materiał prezentujący nową muzykę grupy. W 2006 odbyła się kolejna odsłona z serii ProjeKct, tym razem jako ProjeKct Six w składzie Fripp oraz Belew w roli perkusisty. Duet wystąpił cztery razy, otwierając występy Porcupine Tree.

    Seminarium (łac. seminarium - szkółka roślin) - metoda nauczania polegająca na nauczaniu z czynnym uczestnictwem uczniów, którzy samodzielnie opracowują część zagadnień poruszanych na seminarium i następnie przedstawiają swoje opracowania w postaci prezentacji, referatu, czy też w jeszcze inny sposób, jak również biorą aktywny udział w dyskusji nad danym zagadnieniem wykazując się posiadaną wiedzą.McDonald and Giles album nagrany przez brytyjskich muzyków, byłych członków King Crimson , Iana McDonalda i Michaela Gilesa w maju i czerwcu 1970, wydany w 1970 przez wytwórnię Island Records (ILPS 9126) w Wielkiej Brytanii a w USA przez Cotillion Records (SD 9042), oddział Atlantic Records.

    W 2007 pytany o przyszłość King Crimson, Pat Mastelotto odpowiedział: „Ostatnio rozmawiałem z Robertem wiele miesięcy temu, ale na przykład wczoraj wysłał mi mail. Nie ma żadnych planów odnośnie nowej płyty, jest za to plan, żeby zagrać kilka koncertów w jednym miejscu – na przykład przez tydzień w Nowym Jorku, San Francisco albo jeszcze gdzieś indziej – ale żadnych konkretnych ustaleń. Pierwsze próby mamy odbyć w kwietniu, kolejne w czerwcu... Potem podejmiemy decyzję”. Latem 2008 zespół powrócił na kilka koncertów zagranych na zachodnim wybrzeżu USA w ramach „Return of the Beast Tour”. Trasa koncertowa obejmująca wschodnie wybrzeże USA planowana była na rok 2009. Niestety w związku z nieporozumieniem wywołanym napiętym terminarzem Adriana Belew, Robert Fripp porzucił ten zamiar i nie zdecydował się na powrót na scenę pomimo próśb Belewa, który wyjaśnił zaistniałe omyłkowo nieporozumienie. Na przestrzeni dwóch kolejnych lat grupa dała dwa koncerty. W połowie 2010, Belew zaproponował reaktywację zespołu w składzie z czasów „kolorowej trylogii”. Inicjatywa została odrzucona zarówno przez Billa Brufforda: „Za bardzo kocham King Crimson z lat osiemdziesiątych aby ryzykować powrót, obawiam się że jest on skazany na porażkę”, jak i Frippa: „Aby nie powiedzieć nie, nie powiem tak”. Aczkolwiek przy tej okazji lider stwierdził że: „woli skierować energię na tworzenie nowej muzyki Crimson, natomiast nie w najbliższej przyszłości”. W grudniu 2010, na stronach prowadzonego przez siebie pamiętnika, Robert Fripp ogłosił że nie ma żadnych planów związanych z dalszą działalnością King Crimson. Trey Gunn: „W Crimson zawsze chodziło o robienie czegoś nowego, o zaprezentowanie czegoś, czego jeszcze nigdy przedtem nie słyszałeś. To podstawowa wartość dla King Crimson, gdyby działał inaczej, zamieniłby się w kabaret (...). Robert jest wystarczająco mądry, aby wyciągnąć wtyczkę, zanim coś takiego stanie się z zespołem”.

    Hard rock – gatunek muzyki rockowej powstały na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku, wywodzący się z bluesa i z rock-and-rolla.Klarnet (klarynet, wł. clarinetto) – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych z pojedynczym stroikiem. Do tej samej rodziny należą także saksofony.

    Gdy tylko czułem potrzebę, aby muzyka King Crimson ujrzała światło dzienne, byłem przygotowany aby znosić wszelakiego rodzaju nonsensy który temu zazwyczaj towarzyszyły. Dzisiaj, mam inne priorytety niż tworzenie nowej muzyki King Crimson, a potem wyruszenie w tournée aby próbować przedstawić ją ludziom, którzy chętniej by posłuchali starszego repertuaru (który oczywiście jest wspaniały - pozwolę sobie zauważyć). Muzyka na żywo z dowolnego okresu King Crimson byłaby czymś cennym, jednak wątpię aby była w stanie wpłynąć na kształt współczesnej sceny. Wygórowane oczekiwania, konwenanse, konflikt interesów – młodszy wiekiem Fripp zniósłby to wszystko i cierpiał. Starszy Fripp ostrożnie wybiera źródła swojego cierpienia. King Crimson został wyłączony i tak już pozostanie.

    21st Century Schizoid Band, brytyjska grupa rockowa. Założycielem grupy jest Michael Giles. Grupa skupia dawnych członków zespołu King Crimson i w skład jej repertuaru wchodzą utwory z wczesnego okresu działalności King Crimson, a także duetu McDonald and Giles.John Kenneth Wetton (ur. 12 czerwca 1949) – brytyjski gitarzysta basowy, gitarzysta i wokalista. Współpracował m.in. z zespołami: Family, King Crimson, Uriah Heep, Wishbone Ash, Asia i UK.
    Robert Fripp,

    W sierpniu 2012, Fripp w wywiadzie dla Financial Times ogłosił zakończenie swojej działalności artystycznej i skoncentrowanie się wyłącznie na sprawach biznesowych.

    Lata 2013 - obecnie[ | edytuj kod]

    We wrześniu 2013 formacja wznowiła działalność. W reaktywacji zespołu nie wziął udziału Adrian Belew: „Robert poinformował mnie e-mailowo, że startuje z 7-osobową wersją zespołu. Powiedział, że nie będę się nadawał do tego, co ma robić nowy King Crimson”. Fripp do współpracy zaprosił perkusistów Pata Mastelotto, Gavina Harrisona, Billa Rieflina, basistę Tony’ego Levina, związanego z King Cirmson w latach 70. flecistę i saksofonistę Mela Collinsa oraz gitarzystę Jakko Jakszyka, który objął także funkcję głównego wokalisty. W lipcu 2014 zespół zaprezentował fragment premierowego materiału, natomiast we wrześniu oraz październiku odbył amerykańską trasę koncertową.

    Groteska (z wł. grottesca) – kategoria estetyczna, charakteryzująca się połączeniem w jednym dziele (literackim, plastycznym, muzycznym, tanecznym, dramatycznym itp.) jednocześnie występujących pierwiastków przeciwstawnych, takich jak m.in. tragizm i komizm, fantastyka i realizm, piękno i brzydota. Utwory groteskowe charakteryzują się najczęściej niejednorodnością stylistyczną, obecnością kategorii absurdu, elementów karnawalizacji i atmosferą dziwności.Ostinato (wł.) – termin muzyczny, oznaczający wielokrotne powtarzanie struktury melodycznej (także harmonicznej lub rytmicznej), najczęściej w głosie najniższym (basso ostinato).

    W styczniu 2015 ukazał się koncertowy Live at the Orpheum, koniec roku wypełniły koncerty w Europie, Kanadzie oraz Japonii. Na rok 2016 zostało zapowiedziane europejskie tournée obejmujące cztery wrześniowe występy w Polsce we Wrocławiu i Zabrzu. W 2016 roku do zespołu dołączył Jeremy Stacey, kolejny perkusista.

    W dniach od 13 do 18 czerwca 2018 zespół dwoma koncertami w Poznaniu i trzema w Krakowie otworzył europejską trasę koncertową Uncertain Times, grając w składzie ośmioosobowym (Robert Fripp, Tony Levin, Mel Collins, Jakko Jaszyk i czterech perkusistów: Bill Rieflin, Gavin Harrison, Pat Mastelotto i Jeremy Stacey). 25 marca 2020 roku w wieku 59 lat zmarł perkusista Bill Rieflin. Od tej pory zespół liczy 7 osób.

    Melotron (ang. mellotron) – to, obok organów Hammonda, najpowszechniej używany instrument muzyczny z grupy elektrofonów elektromechanicznych ery przedsyntezatorowej.Porcupine Tree – brytyjska grupa grająca progresywny rock działająca w Londynie od 1987, jako solowy projekt Stevena Wilsona, zaś w 1993 przekształcona w kwartet.

    Działalność poboczna i inne projekty[ | edytuj kod]

    Byli i obecni członkowie King Crimson na przestrzeni lat wzięli udział w licznych, często dość efemerycznych projektach, mniej lub bardziej związanych z macierzystą formacją. Dość jednakże powiedzieć, że ilość płyt nagranych z udziałem muzyków zespołu w chwili obecnej wynosi więcej niż 1500. Niniejsza sekcja jest poświęcona ważniejszym z tych przedsięwzięć. Oprócz tego muzycy King Crimson współpracowali z wieloma innymi grupami i artystami m.in.: Yes, Bad Company, Andy Summers, Brian Eno, Talking Heads, Emerson, Lake and Palmer, Laurie Anderson, Frank Zappa, Camel.

    Financial Times – dziennik brytyjski o elitarnym charakterze i międzynarodowym zasięgu, zorientowany na tematykę gospodarczą i finansową (wydanie sobotnie publikuje też artykuły poświęcone kulturze i sztuce), wydawany od 1888 r. w Londynie. Pomimo nazwy pismo nie ma nic wspólnego z The Times.Warr Guitar - strunowy instrument muzyczny wytwarzany przez firmę Warr Guitars. Pomysłodawcą i wynalazcą gitary jest Mark Warr, od którego nazwiska pochodzi nazwa instrumentu. Gra na tym 7 lub maksymalnie 15 strunowym instrumencie progowym lub bezprogowym, możliwa jest dzięki technice zwanej tappingiem oraz tradycyjnych technikach gry na gitarze basowej.
  • Bruford i Levin, jako Bruford Levin Upper Extremities, nagrali dwie płyty: Bruford Levin Upper Extremities oraz Blue Nights, kolejno z 1998 i 1999. W 1997 basista wraz z trzema muzykami Dream Theater – Petrucci, Rudess, Portnoy – utworzyli Liquid Tension Experiment. Na dorobek składają się dwa wydawnictwa: Liquid Tension Experiment (1998) i Liquid Tension Experiment 2 (1999). Bez Petrucciego w 2007 światło dzienne ujrzał Spontaneous Combustion pod szyldem Liquid Trio Experiment.
  • W 2000 została powołana do życia grupa 21st Century Schizoid Band w składzie: Ian McDonald, Mel Collins, Peter Giles, Michael Giles (zastąpionym w późniejszym okresie przez Iana Wallace’a) oraz Jakko Jakszyk w roli wokalisty – głównie wykonywała utwory King Crimson z okresu lat 1960-1980. Na przestrzeni 2002-2006 ukazały się cztery płyty koncertowe.
  • W 2002 został zawiązany duet Mastelotto – Gunn, jako TU, muzycy pod tym szyldem wydali kilka płyt m.in.: Official Bootleg oraz Trey Gunn & Pat Mastelotto, obie z 2004. Jako KTU wraz z Kimmo Pohjonen: 8 Armed Monkey (2005) i Quiver (2009). Mastelotto w kolejnych latach z Markusem Reuterem nagrywał płyty jako Tuner – m.in.: Totem (2005), Pole (2007), Zwar (2009).
  • Ian Wallace oraz Jody Nardone i Tim Landers, pod nazwą The Crimson Jazz Trio w 2005 wydali King Crimson Songbook, Volume One, która zawierała jazzowe opracowania takich utworów jak np.: 21st Century Schizoid Man, Red, Three of A Perfect Pair. Już po śmierci Wallace’a, w 2009 ukazała się King Crimson Songbook, Vol. 2.
  • We wrześniu 2008 powstał Crimson Project – byli to Adrian Belew, Tony Levin, Pat Mastelotto, Eddie Jobson oraz Eric Slick (z Adrian Belew Power Trio) – panowie dali jeden koncert podczas festiwalu w Rosji. Mastelotto z Levinem z tym samym roku utworzyli Stick Men.
  • Fripp, Mel Collins, Jakszyk jako A King Crimson ProjeKct (znany również pod nazwą ProjeKct 7) w 2011 wydali płytę A Scarcity of Miracles.
  • Island Records − wytwórnia płytowa założona przez brytyjskich producentów muzycznych na Jamajce w 1959 i przeniesiona do Wielkiej Brytanii w 1962. Przez wiele lat była to wytwórnia brytyjska do czasu wykupienia jej przez amerykańską Universal Music Group.Buenos Aires (hiszp. Pomyślne Wiatry) – stolica Argentyny, największe miasto tego kraju i jedno z największych w Ameryce Południowej.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.212 sek.