• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Khandhaka



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Wegetarianizm – rodzaj praktyki (w sensie świadomej i celowej działalności człowieka), charakteryzującej się wyłączeniem z diety mięsa (w tym ryb i owoców morza); może również wiązać się z unikaniem innych produktów pochodzących z uboju zwierząt np. smalcu . Wegetarianizm może być wybrany z pobudek moralnych, zdrowotnych, ekologicznych, bądź ekonomicznych. W języku potocznym przyjmuje się, że wegetarianizm to zbiór kilku diet, które w różnym stopniu ograniczają spożywanie produktów pochodzenia zwierzęcego.Budda; skr. बुद्ध buddha – przebudzony, oświecony; chiń. fo (佛), fotuo (佛陀); kor. bul, pult’a; jap. butsu (仏), hotoke (仏), budda (仏陀); wiet. phật, phật-đà, Bột đà; tyb. sangdzie (སངས་རྒྱས།, Wylie: sangs.rgyas).

    Khandhaka (pāḷi) – druga księga z Vinaya Pitaka szkoły therevady i zawiera następujące dwie sekcje (pāḷi: vagga):

    Mahavagga w dziesięciu rozdziałach[ | edytuj kod]

    1. Pierwszy rozdział nazywany jest po prostu Wielkim rozdziałem. Rozpoczyna się historią mającą miejsce zaraz po oświeceniu Buddy i opowiadającą o początku jego nauczania oraz o założeniu zakonu. W dalszej części zawiera ona reguły dotyczące ordynacji i tematy pokrewne.
    2. Drugi rozdział zajmuje się recytacją Patimokkha (reguł obowiązujących mnichów), która ma miejsce co pół miesiąca (w dzień nowiu i pełni księżyca) – tam, gdzie jest kworum czterech mnichów.
    3. Kolejny rozdział omawia zaprowiantowanie dla mnichów odbywających trzymiesięczne odosobnienie w porze deszczowej. Mnisi mają wtedy pozostawać w jednym miejscu. W niektórych sytuacjach mnich może odstąpić od tej reguły.
    4. Na końcu odosobnienia mnisi muszą poprosić swych towarzyszy o wyrażenie ewentualnej krytyki, dotyczącej ich zachowania w trakcie odosobnienia.
    5. Piąty rozdział nazywany jest Rozdziałem o tym, co zakryte i zajmuje się różnymi tematami.
    6. Następny rozdział dotyczy leków. Część pozwalająca na inhalację dymu przez rurkę jest wykorzystywany przez niektórych mnichów jako usprawiedliwienie dla palenia.
    7. Następny rozdział zwany kathina – proces szycia szat. W praktyce dotyczy on zwalniania mnichów z niektórych reguł związanych z szyciem szat.
    8. Dotyczy materiału, z którego robi się szaty.
    9. Dotyczy dysputy pomiędzy mnichami, która odbyła się w Campa.
    10. Dysputa w Kosambi.
    Drugi sobór buddyjski – odbył się w Vesali, około sto lat po osiągnięciu Parinibbany przez Buddę, w celu uregulowania poważnych kwestii zasad Winai. Ortodoksyjni mnisi chcieli przekonać tych mnichów, których zachowanie stawiano pod znakiem zapytania. Sprawozdania z tych rozmów zostały zachowane w tekstach Winai kilku wczesnych szkół buddyjskich. Jakiś czas po Drugim Soborze Buddyjskim powstał rozłam w monastycznej sandze, którego rezultatem było utworzenie się kilku nowych podgrup (szkół) takich jak sthaviravada, mahasanghika i sarvastivada. Powstanie tych szkół jest czasem wiązane z Drugim Soborem Buddyjskim, ale nie ma na to żadnych dowodów, wszystkie wczesne sprawozdania potwierdzają, ze konflikt ten został rozwiązany. Dyskusja rozgorzała od nowa na temat tzw. dziesięciu punktów. Jest wzmianka dotycząca niektórych mnichów łamiących dziesięć zasad, z których część uważano za główne. Dziesięcioma punktami Winai były:Bhikku – nazwa w pełni wyświęconego mnicha buddyjskiego. W różnych krajach buddyjskich nazwa ta może być odmienna: bhikkhu (pali.), bhiksiu, bhiksu, bhikszu, śramana. Od tych nazw utworzono żeńskie odpowiedniki: bhikkhuni (pali.), bhiksiuni, bhiksuni, bhikszuni.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Vinaya Pitaka (pāḷi: Vinaya Piṭaka; pol.: kosz dyscypliny) – jest tekstem buddyjskim, jednym z trzech "koszy" (pāḷi: piṭaka), które tworzą Tipitakę (pāḷi: Tipiṭaka; skr.: Tripiṭaka त्रिपिटक; pol.: trzy kosze). Jej głównym tematem są reguły monastyczne dla mnichów i mniszek.
    Pierwszy sobór buddyjski – sobór, który odbył się trzy miesiące po śmierci Buddy, w Rājagaha. Wzięło w nim udział 500 urzeczywistnionych mnichów (arahantów). Ze względu na to, że nie żyli już Sariputta i Mogallana, przewodnictwo nad Soborem objął Mahākassapa. Sobór miał na celu zebranie i zapamiętanie nauk Przebudzonego. Kazania Buddy, recytowane przez jego najbliższego ucznia – Ānandę, zostały zatwierdzone jako Dhamma (Nauka), natomiast reguła zakonna, recytowana przez Upāli, została zatwierdzona jako Vinaya (Dyscyplina). Stąd w owych czasach buddyzm nazywano po prostu Dhamma-Vinaya.
    Oświecenie (albo samourzeczywistnienie, bodhi skr. बोधि, poch. od rdzenia budh "wiedzieć", w stronie biernej "być przebudzonym") – stan umysłu (lub raczej cały szereg stanów), jaki według większości religii i filozofii Wschodu (buddyzm, zen, joga, wedanta, dżinizm, w pewnym sensie taoizm) czasami – lub na trwałe – przytrafia się albo po długotrwałej praktyce medytacyjnej, albo z nagła, bez żadnego przygotowania (spór gradualizmu z subityzmem).
    Sangha (skt. saṃgha संघ; chiń. 僧伽 sengjia; kor. sŭngga, jap. sōgya, wiet. tăng-già) — dosł. "zgromadzenie" – nazwa wspólnoty buddyjskich mnichów. Jako trzecia część Trzech Klejnotów (pali. Tiratana) oraz Trzech Schronień (pali Tisarana) nawiązuje do Wspólnoty Świętych (pali Ariyasangha) tzn. Czterech Szlachetnych (pali Ariyapugga).
    Devadatta – imię księcia z rodu Sakyów. Według tekstów buddyjskich był on kuzynem i uczniem Buddy (według innych źródeł szwagrem ), który wystąpił przeciwko niemu, za co został potępiony i zniknął w czeluściach ziemi, trafiając do jednego z buddyjskich piekieł. W buddyzmie uznawany za symbol występku.
    Suttavibhanga (pāli: -vibhaṅga; pol.: "opis reguł" ) – jest pierwszą księgą Vinaya Pitaka szkoły therawady. Jest komentarzem na temat reguł (pāli: Patimokkha) mnisiej społeczności (pāli: saṅgha, संघ; skr.: saṃgha, संघ). Każda zasada jest w tekście poprzedzona historią opowiadającą, w jaki sposób Budda ją ustanowił. Po opisie reguły następują są wyjaśnienia. Czasem dołączane są dalsze historie funkcjonujące jako "precedensy". Całość podzielona jest na dwie części, zawierające odpowiednio reguły dla mnichów i dla mniszek.
    Therawada (pāli: थेरवाद theravāda; sanskr. स्थविरवाद sthaviravāda; dosł. "nauka starszych") – jest najdłużej istniejącą szkołą buddyjską spośród wczesnych szkół buddyjskich. Jej zwolenników zwiemy theravādinami, dosł. "głoszącymi (-vādin) [to, co nauczają] starsi" (thera), czyli mistrzowie, nauczyciele wywodzący swą naukę bezpośrednio od Buddy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.