• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Keramejkos

    Przeczytaj także...
    Ceramika – w rozumieniu tradycyjnym, tworzywa i wyroby otrzymywane w wyniku wypalenia odpowiednio uformowanej gliny. Nazwa tych wyrobów wywodzi się z greckiego określenia κεραμικός (keramikos), które pochodzi z kolei od słowa κέραμος (keramos – ziemia, glina).Okres archaiczny w historii starożytnej Grecji mieści się między tzw. "wiekami ciemnymi" cywilizacji greckiej a jej okresem klasycznym, obejmując przedział czasu od VIII wieku p.n.e. do wojen perskich (początek V wieku p.n.e.). W okresie archaicznym Grecy nawiązali szerszy kontakt z innymi cywilizacjami, stworzyli zręby nowych ustrojów politycznych, poznali alfabet, skolonizowali znaczną część wybrzeża Morza Śródziemnego. W okresie tym pojawiły się w Grecji zaczątki zachodniej nauki, filozofii i historiografii. Był to także okres wielkiego rozkwitu greckiej sztuki i literatury (szczególnie epiki Homera i Hezjoda oraz liryki).
    Styl geometryczny – styl dekoracji ceramiki, który charakteryzuje się powtarzającymi się wzorami geometrycznymi. Był bardzo popularny w Grecji przed VII wiekiem p.n.e. Dekorowane naczynia prawie całkowicie pokrywano czarnym firnisem, pozostawiając jedynie pasy w kolorze gliny, które zdobiły powtarzające się koła lub meandry. W VIII wieku p.n.e. pojawiały się z rzadka sylwetki zwierząt i sceny figuralne.
    fragment terenu do zwiedzania i spacerów
    jedna z wielu gablot, z wielu stylów ceramiki
    elementy wydobyte z ruin Świętej Bramy, mogące pochodzić z owej wcześniejszej, zburzonej przez Persów.

    Keramejkos (gr. Κεραμεικός) - dzielnica w starożytnych Atenach, usytuowana na północny zachód od Akropolu i historycznej Agory. W starożytności zamieszkiwali ją rzemieślnicy, wyrabiający artykuły ceramiczne (gr. kéramos - glina). Za bramami, pojedynczą Iera Pyli (Święta Brama) i położoną tuż obok podwójną Dipylon (Podwójna Brama), leży dobrze zachowana nekropolia, datowana na VIII-I w p.n.e.; odkryto na jej terenie wazy w stylu geometrycznym oraz stele nagrobne.

    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.Akropol ateński (nw.gr. Ακρόπολη Αθηνών, od akropolis = górne miasto) to położone w Atenach wapienne wzgórze o wysokości względnej 90 m (157 m n.p.m.). Był ufortyfikowanym wzgórzem, na którym już w czasach mykeńskich zbudowano cytadelę. W okresie późniejszym Akropol stał się miejscem kultu. Świątynie zbudowane w okresie archaicznym zostały zniszczone podczas wojen perskich. Podczas odbudowy zainicjowanej przez Peryklesa powstał tu kompleks świątyń: Partenon, Erechtejon, Apteros, sanktuarium Artemidy Brauronia i Propyleje. Zniszczone rzeźby, elementy starszych budowli zostały użyte przy poszerzaniu tarasu w kierunku południowym (odnaleziono je podczas prac archeologicznych rozpoczętych w latach siedemdziesiątych XVIII wieku, w tzw. "gruzowisku perskim"). Perykles odbudowę Akropolu powierzył Fidiaszowi. W pracach uczestniczyli także inni wielcy architekci greccy: Iktinos, Mnesikles i Kallikrates.

    Złoża gliny zapewniała mała rzeka Iridanos, biegnąca przez obecny obszar wykopaliskowy. Została zasypana skałami, ponownie odsłonięta w latach 60. XX w. w trakcie prac archeologicznych. Do Eleusis, biegła tędy Święta Droga - Iera Odos

    Muzeum Archeologiczne Keramejkosu[]

    Objęło jedyny, możliwy do eksploracji, gdyż niezabudowany miastem, zwarty fragment nekropolii, z zespołem bram miejskich, ocinkiem fortyfikacji i miejscami zabudowy mieszkalnej. Składa się z terenu spacerowego i z budynku muzeum. Najstarsze groby pochodzą z wczesnej epoki brązu, z lat 2700-2000 p.n.e. Liczba grobów zwiększyła się w okresie rozwoju stylu geometrycznego (1000-700 r p.n.e.) oraz okresie archaicznym. Nekropolia przestała być używana w okresie pierwotnego chrześcijaństwa. W budynku muzeum eksponowane są najcenniejsze znaleziska, jeśli nieprzejęte przez Narodowe Muzeum Archeologiczne. W takich przypadkach na cmentarzu rozmieszczono kopie oryginałów. Istniejąca zabudowa Aten współczesnych utrudnia rozszerzenie badań, choć ważne groby znajdywane są też poza obszarem objętym główną odkrywką. Teren spacerowy wyposażono w dwujęzyczne, obszerne plansze informacyjne. Największa z tablic, z wizją panoramy tej okolicy, okresu klasycznego, umieszczona jest przy deptaku, w miejscu górującym nad terenem odkrywki, na obszarze niepłatnym.

    Eleusis (gr. Ελευσίνα = Elefsina; staroż. Eleusis albo Eleuzis) – miejscowość w Grecji w Attyce, na przedmieściach Aten nad Zatoką Sarońską, stolica nomarchii Attyka Zachodnia, około 25,8 tys. mieszkańców (stan z 2001 roku). Miejscowość znana przede wszystkim ze stanowiska archeologicznego.Perykles (gr. Περικλῆς Perikles – otoczony chwałą, ur. ok. 495 p.n.e., zm. 429 p.n.e.) – ateński polityk, mówca (ta umiejętność była konieczna do osiągnięcia sukcesu politycznego), reformator ateńskiej demokracji.
  • Kerameikos gold graves 1.jpg
  • Kerameikos in National Archeo Museum 3.JPG
  • Kerameikos boxer.jpg
  • Kerameikos in National Archeo Museum 5.JPG
  • Krameikos in National Archeo Museum 1.JPG
  • Kerameikos in National Archeo Museum 2.JPG
  • Grave relief of Demetria and Pamphile (Ca. 325-310 BC) (4454381607).jpg
  • Grave relief of Dexileos, son of Lysanias, of Thorikos (Ca. 390 BC) (4454389225).jpg
  • Grave relief of Eukoline, daughter of Antiphanes (Ca. 380 BC) (4454385351).jpg
  • Grave relief of Eypheros (420 BC) (4455156708).jpg
  • Kerameikos in National Archeo Museum 4.JPG
  • Kerameikos Hegeso grave.jpg
  • Kerameikos simple gavestones.jpg

  • Współczesny Keramikos[]

    Nowogrecką nazwę Keramikos, zapisywaną i akcentowaną wciąż, jak po starogrecku - Kεραμεικός noszą stacja ateńskiego metra i teren przylegającej do cmentarza części starego śródmieścia, niestanowiący jednostki administracyjnej, niemniej precyzyjnie ograniczony odkrywką archeologiczną przy muzeum i ulicami Iera Odos, Dipylou i Kriezi, następnie rozciągający się w stronę ulicy Konstantinupoleos. I na tym terenie także odkrywane są zespoły grobów, szczególnie ważnych dla starożytnej państwowości. Badania archeologiczne, niemal zawsze owocne, następują przy okazji remontów ulic, czy prób podjęcia prac budowlanych. Odkrywka zostaje następnie zasypana, jeśli działo się to wzdłuż antycznej Iera Odos (Świętej Ulicy), stawiana bywa niewielka tablica, z informacją o interpretacji znalezisk, a inwestor, jeśli wytrwały, postawiony zostanie wobec dodatkowych procedur, kosztów i zwłoki.

    Stela – pomnik nagrobny, kamienna, ustawiona pionowo płyta z inskrypcją lub płaskorzeźbioną dekoracją o wysokości od kilkunastu centymetrów do kilku metrów.Epoka brązu – jedna z epok prehistorii, następująca po epoce kamienia, a poprzedzająca epokę żelaza. Epoka ta ma zróżnicowane ramy czasowe, zależne od terenu występowania. Najwcześniej, na południowym Kaukazie i w obszarze Morza Egejskiego, w III tysiącleciu p.n.e., wykształciły się ośrodki, w których opanowano umiejętność obróbki metali. W Egipcie i na Bliskim Wschodzie (Dżemdet Nasr), za początek epoki brązu przyjmuje się umownie rok 3400 p.n.e., w Europie Południowej 2800 p.n.e., na terenach dzisiejszych wschodnich Niemiec i zachodniej Polski 2200 p.n.e. Koniec epoki brązu przypada na lata 1000 – 700 p.n.e.

    Przypisy

    1. praca zbiorowa: Encyklopedia Powszechna PWN. T. 2. G-M. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974, s. 455.
    2. Kerameikos. History. Ministry of Culture and Sports. [dostęp 21 kwietnia 2014].
    3. Przykład grobów żołnierzy wojen peloponeskich, kwatera w pobliżu przecięcia się obecnych ulic Termopilon (Θερμοπυλών) i Leonidu (Λεωνίδου) - właśnie owe pochówki, nad którymi Perykles wygłaszał pochwałę demokracji.

    Linki zewnętrzne[]

  • informacja Muzeum Keramejkosu
  • informacja o Muzeum Keramejkosu, na stronie Acropolis.net
  • wiki-galeria fotografii ze stacji metro Keramikos
  • Narodowe Muzeum Archeologiczne w Atenach (gr. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο) – muzeum w Atenach, gromadzące zabytki archeologiczne z obszaru Grecji od czasów prehistorycznych do późnego antyku. Jest największym muzeum w Grecji oraz jednym z ważniejszych na świecie.Wojny peloponeskie (V w. p.n.e.) – dwa konflikty zbrojne w starożytnej Grecji między Atenami i Spartą, w które zostały wplątane prawie wszystkie greckie polis.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Ateny (nowogr. Αθήνα = Athina, st.gr. Ἀθῆναι = Athenai, łac. Athenae) – stolica i największe miasto Grecji. Jeden z najważniejszych ośrodków turystycznych Europy z zabytkami kultury antycznej.
    Nekropola również nekropolia (gr. νεκρόπολις, nekropolis −− miasto umarłych) – starożytny lub wczesnochrześcijański cmentarz usytuowany w pobliżu miasta, lub też inny stary cmentarz o dużej powierzchni, zwłaszcza taki, na którym pochowani są członkowie znanych rodów i ludzie sławni.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.083 sek.