• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kemancze

    Przeczytaj także...
    Struna – źródło dźwięku (wibrator) w chordofonach (instrumentach strunowych). Struny mogą być wykonane z metalu, włókien naturalnych (m.in. jedwab), tworzywa sztucznego (przeważnie nylon), lub odpowiednio spreparowanych jelit zwierzęcych (instrumenty smyczkowe).Iran (pers. ايران – Irān), (dawniej znany powszechnie na Zachodzie jako Persja) pełna nazwa: Islamska Republika Iranu (pers. جمهوری اسلامی ايران – Dżomhuri-je Eslāmi-je Irān) – państwo na Bliskim Wschodzie, leżące nad Morzem Kaspijskim, Zatoką Perską i Zatoką Omańską.
    UNESCO (ang. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization;pol. Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury; łac. unesco – łączę się w jedno) – organizacja wyspecjalizowana ONZ, której podstawowym celem jest wspieranie współpracy międzynarodowej w dziedzinie kultury, sztuki i nauki, a także wzbudzanie szacunku dla praw człowieka, bez względu na kolor skóry, status społeczny i religię.
    A Musical Gathering - Ottoman, 18th century.jpg

    Kemancze, kamancze (perski: کمانچه, kamânče, wym. kʲæmɒnˈt͡ʃʰe) – irański smyczkowy instrument strunowy, używany także w Armenii, Azerbejdżanie, Turcji i muzyce kurdyjskiej.

    Kemancze porównywane są zarówno do rebabu, swego historycznego przodka, jak i do smyczkowej liry bizantyjskiej, będącej poprzedniczką i protoplastą grupy europejskich instrumentów smyczkowych. Struny w kemanczy są pocierane smyczkiem o zmiennym napięciu. Słowo kamancze oznacza w języku perskim „mały smyczek” (kaman - „smyczek”, i -cze - formant deminutywny). Jest on powszechnie stosowany w muzyce klasycznej Iranu, Armenii, Azerbejdżanu, Uzbekistanu, Turkmenistanu i Kurdystanu z niewielkimi różnicami w budowie instrumentu.

    Rebab, rubab (arabski رباب - "smyczkowy (instrument)"; hindi: रुबाब rubab, turecki: rebap; uzbecki: rubob) – odmiana instrumentu strunowego, która rozprzestrzeniła się wraz z kupcami muzułmańskimi od północnej Afryki po Indonezję.Język perski, nowoperski (per. فارسی fārsī) – język z grupy irańskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się ponad 50 mln mówiących, zamieszkujących głównie Iran (40 mln), Afganistan (7 mln) i Irak (200 tys.). Jest on jednocześnie lingua franca dla blisko 80 mln mieszkańców Środkowego Wschodu.

    Tradycyjnie kemancze miały trzy jedwabne struny, ale nowoczesne instrumenty mają już cztery metalowe struny. Kemacze mogą być bogato zdobione kamieniami i mieć rzeźbione z kości słoniowej progi do strojenia. Instrument ma długą górną szyjkę, a dolną część (korpus), w formie rezonatora zrobionego z tykwy, lub drzewa, zwykle pokrytego membraną ze skóry jagnięcej, koźlej lub czasami z ryby, na której opiera się mostek. Na dole korpusu wystaje kolec do wspierania instrumentu podczas gry. Dlatego też w języku angielskim kemancze są czasami nazywane „kolczastymi skrzypcami” (ang. spiked fiddle). Muzyk gra na instrumencie w pozycji siedzącej, trzymając go jak wiolonczelę, chociaż jest on długości altówki. Koniec instrumentu może spoczywać na kolanie lub biodrze, podczas gdy grający siedzi na krześle.

    Przydech (aspiracja) – zjawisko fonetyczne polegające na energicznym rozwarciu wcześniej zwartych narządów mowy, co daje słaby dźwięk h towarzyszący artykulacji danej spółgłoski zwartej.Akcent (od łac. accentus, zaśpiew), właśc. akcent wyrazowy – wyróżnienie za pomocą środków fonetycznych niektórych sylab w obrębie wyrazu.

    Tureckie kemençe, to smyczkowy instrument strunowy o bardzo podobnej lub identycznej nazwie, ale znacznie różniący się dźwiękiem i strukturą od perskiego instrumentu. Istnieje również turecki kabak kemane, który tylko nieznacznie różni się od perskiego. 

    W 2017 roku sztuka wytwarzania kemancze i gry na tym instrumencie została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.

    Kurdystan – górzysta kraina w południowo-zachodniej Azji zamieszkana przez Kurdów. Terytorium Kurdystanu jest podzielone między następujące państwa:Kalabasa to zewnętrzna, zdrewniała skorupa tykwy używana powszechnie w Afryce do wytwarzania naczyń, które uzyskuje się z przekrojonej lub uformowanej w tym celu tykwy. Naczynia w ten sposób wytworzone są wykorzystywane do przenoszenia i przechowywania wody i żywności. Przechowuje się w nich często wino palmowe, ponieważ tykwy są odporne na termity. Wykonuje się z nich również instrumenty muzyczne, łyżki, maski, pudełka na biżuterię i ubrania. Tykwy służą też jako pudła rezonansowe wielu instrumentów muzycznych, między innymi chordofonów szarpanych (np. kora), afrykańskich marimb, balafonów, bębnów i grzechotek.

    == Znani wykonawcy ==  

  • Armenia - Sajat-Nowa
  • Turcja - Tamburi Cemil Bey, Kemençeci Vasilaki, Picoğlu Osman, Aleko Bacanos, Cüneyd Orhon, Derya Türkan
  • Iran - Ali-Asghar Bahari, Ardeszir Kamkar (kurd), Kejhan Kalhor (kurd), Saeed Farajpouri (kurd), Sohrab Pournazeri
  • Azerbejdżan - Habil Aliyev
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Rebab
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Szkoła Farabi
  • O Kamanche i muzykach grających na Kamanche
  • Nay-Nava: Encyklopedia perskich instrumentów muzycznych
  • Stare filmy o muzykach Ali-Аszkar Bahari, grających na kemancze w Hafezie, Sziraz
  • Ardeshir Kamkar i Mathaios Tsahouridis (muzycy kurdyjscy i greccy)
  • Piosenka "Kamancha", autor Sajat Nova
  • Kamanche w zbiorach Metropolitan museum of arts: Kamanche, Iran, Ca. 1880 | Kamanche, Iran, Ca. 1869
  • Wideo: Kayhan Kalhor występujący jako członek zespołu Silk Road Ensemble grudzień 2008: na YouTube (13 min).
  • Pudło rezonansowe – część instrumentu muzycznego, która współgra z wibratorem (np. ze strunami w gitarze, skrzypcach) i powoduje wzmocnienie dźwięku.Mostek – w akustycznych instrumentach strunowych (np. gitara klasyczna, skrzypce czy wiolonczela) element odpowiedzialny za przenoszenie drgań ze strun na pudło rezonansowe.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Armenia, Republika Armenii (Հայաստան - Hajastạn, Հայաստանի Հանրապետություն - Hajastani Hanrapetutjun) – państwo w Azji na Kaukazie Południowym. Armenia graniczy od północy z Gruzją, od południa z Iranem i z azerską eksklawą Nachiczewan, od wschodu z Azerbejdżanem, od zachodu z Turcją. Niepodległość uzyskała w 1991 r. w związku z rozpadem ZSRR. Armenia nie ma dostępu do morza. Stolicą Armenii jest obecnie Erywań, który jest też największym miastem w kraju. Od 1991 roku Armenia należy do Wspólnoty Niepodległych Państw.
    Uzbekistan (uzb. Oʻzbekiston, Republika Uzbekistanu – Oʻzbekiston Respublikasi) – państwo położone w Azji Środkowej, członek Wspólnoty Niepodległych Państw. Jest krajem podwójnie śródlądowym.
    Azerbejdżan, Republika Azerbejdżanu (azer. Azərbaycan, Azərbaycan Respublikası) – państwo w Azji nad Morzem Kaspijskim, graniczące z Rosją, Gruzją, Armenią, Iranem oraz Turcją.
    Spółgłoska zwarto-szczelinowa zadziąsłowa bezdźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem [ʧ].
    Turcja (tur. Türkiye, Republika Turcji – Türkiye Cumhuriyeti) – państwo położone w Azji na półwyspie Azja Mniejsza, a częściowo również w Europie, ze stolicą w Ankarze. Część europejska – Tracja – stanowi 3% powierzchni i oddzielona jest od części azjatyckiej morzem Marmara oraz cieśninami Bosfor i Dardanele. Turcję od północy otacza Morze Czarne, od zachodu Morze Egejskie i morze Marmara, a od południa Morze Śródziemne (nazywane w języku tureckim Morzem Białym).
    Palatalizacja (zmiękczenie) – zjawisko wymowy danej głoski z dodatkową artykulacją środkowopodniebienną (obok głównego zbliżenia narządów mowy pojawia się zbliżenie środkowej części języka do podniebienia), np. w języku polskim spółgłoska /p/ wymawiana jest różnie w zależności od otoczenia – w formie psa /p/ jest twarde, niepalatalne, lecz w pies przechodzi w spalatalizowane, miękkie /p’/, pisane jako: pi. Palatalizacja oznaczana jest w IPA znakiem [ʲ] w indeksie górnym, np. [pʲ, tʲ, sʲ]. Dźwięki spalatalizowane oznacza się również znakiem /’/, np. /g’/, /d’/, /f’/ (zwłaszcza w slawistyce).
    Samogłoska prawie otwarta przednia niezaokrąglona - typ samogłoski spotykany w językach naturalnych. Symbol, który przedstawia ten dźwięk w Międzynarodowym Alfabecie Fonetycznym, to æ (ligatura ae).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.031 sek.