• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kehat

    Przeczytaj także...
    Amram (hebr. עַמְרָם) – postać biblijna ze Starego Testamentu, syn Kehata, ojciec Mojżesza, Aarona i Miriam. Jego żoną była Jokebed. Żył 137 lat. Od Amrama pochodzi ród Amramitów.Merari (hebr. מְרָרִי) – postać biblijna ze Starego Testamentu, syn Lewiego, brat Kehata i Gerszona. Miał dwóch synów - Machliego i Musziego. Od Merariego pochodzi ród Merarytów, który jako jeden z rodów lewickich miał za zadanie troszczyć się sprzęty znajdujące się w Przybytku, a także jego deski oraz słupy.
    Mojżesz, łac. Moyses, hebr. מֹשֶׁה Mosze, arab. موسى, Musa, cs. Prorok Bogowidiec Moisiej – postać biblijna, przywódca Izraelitów w okresie ich wyjścia z Egiptu i wędrówki do Ziemi Obiecanej, święty prorok. Żył prawdopodobnie w XIII wieku p.n.e. (według Biblii 120 lat). Syn Amrama i Jokebed, brat Aarona i Miriam.

    Kehat (hebr. קהת) – postać biblijna ze Starego Testamentu, drugi syn Lewiego, brat Gerszona oraz Merariego (Rdz 46,11). Był protoplastą Kehatytów, jednego z trzech rodów lewickich.

    Lewici – potomkowie Lewiego (jednego z dwunastu synów Jakuba), a ściślej jego trzech synów: Gerszona, Kehata i Merariego. Od nich pochodzą trzy „rody" lewickie: Gerszonici, Kehatyci i Meraryci.Uzzjel – postać biblijna, jeden z czterech synów Kehata. W Pierwszej Księdze Kronik jest napisane o tym, że jego synami są Mika oraz Jiszszijasz, natomiast w Księdze Wyjścia jego synami są Miszael, Elsafan i Sitri.

    Urodził się w Kanaanie; Księga Rodzaju wymienia go wśród osób, które przybyły wraz z Jakubem do Egiptu. Dożył 133 lat. Jego synami byli Amram, Jishar, Chebron i Uzzjel (Wj 6,18; Lb 3,19). Poprzez Amrama był dziadkiem Mojżesza oraz Aarona.

    Kanaan, Chanaan (hebr. כְּנַעַן Kənáʻan lub כְּנָעַן Kənāʻan, stgr. Χαναάν Chanaan, arab. کنعان Kanʻān) – kraj niski, nizinny, lub − w oparciu o teksty z Nuzi − Mat Kinahhi (kraj purpurowej wełny), starożytna kraina na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego (teren późniejszej Palestyny, Syrii aż do Eufratu i Fenicji). Południowa część tych obszarów (Palestyna) wymieniana jest w Biblii jako ziemia obiecana Izraelitom przez Boga.Księga Liczb [Lb], Czwarta Księga Mojżeszowa [4 Mojż], Numeri jest czwartą księgą Tory, a tym samym Starego Testamentu i Biblii. W języku hebrajskim przyjmuje się nazwę Bemidbar - במדבר ("na pustyni"), od pierwszych słów księgi, w innych językach (za pośrednictwem Septuaginty i Wulgaty) przyjęła się nazwa "Księga Liczb", ze względu na częste wymienianie różnych liczb.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. hasło KOHATH (ang.). W: Jewish Encyclopedia [on-line]. [dostęp 2013-07-13].

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • The New Unger's Bible Dictionary. edited by Merrill F. Unger and R. K. Harrison. Chicago: Moody Press, 2005. ISBN 978-0-8024-9066-7.
  • Catholic Bible Dictionary. edited by Scott Hahn. New York: Doubleday, 2009. ISBN 978-0-385-53008-8.
  • Jakub (hebr. Yaʿăqōḇ, Yaʿaqov יַעֲקֹב, arab. يعقوب, Yaʿqūb, od aqeb - „pięta"), nazywany też Izraelem (hebr. יִשְׂרָאֵל - Israel „Walczący z Bogiem") – patriarcha biblijny, którego dzieje przedstawia Księga Rodzaju.Księga Rodzaju [Rdz], Pierwsza Księga Mojżeszowa [1 Mojż] (hebr. בראשית Bereszit (od pierwszych słów Na początku), gr. Γένεσις Genesis) – pierwsza księga Biblii, należąca do Starego Testamentu, zaliczana do Pięcioksięgu (Tory).




    Warto wiedzieć że... beta

    Księga Wyjścia [Wj], Druga Księga Mojżeszowa [2 Mojż], Exodus [Ex] (hebr. שמות (Szemot) - "imiona" - od pierwszych słów księgi, gr. Εξοδος Exodos z Septuaginty) – druga księga Pisma Świętego.
    Biblia, Pismo Święte (z greckiego βιβλίον, biblion – zwój papirusu, księga, l.m. βιβλία, biblia – księgi) – zbiór ksiąg, spisanych pierwotnie po hebrajsku, aramejsku i grecku (w formie koinè (gr. κοινὴ)), uznawanych przez żydów i chrześcijan za natchnione przez Boga. Biblia i poszczególne jej części posiadają odmienne znaczenie religijne dla różnych wyznań. Na chrześcijańską Biblię składają się Stary Testament i Nowy Testament. Biblia hebrajska – Tanach obejmuje księgi Starego Testamentu. Poszczególne tradycje chrześcijańskie mają nieco inny kanon ksiąg biblijnych.
    Aaron (hebr. אַהֲרֹן Aharon) – według Biblii starszy brat i pomocnik Mojżesza i Miriam, syn Amrama i Jokebed, będący pierwszym dziedzicznym arcykapłanem z pokolenia Lewiego. Miał czterech synów z małżeństwa z Elisebą: Nadaba, Abihu, Eleazara i Itamara.
    Starożytny Egipt (egip. Kemet, Czarna Ziemia) – wysoko rozwinięta cywilizacja starożytnego Bliskiego Wschodu położona w północno-wschodniej Afryce w dolinie i delcie Nilu (z oazami Pustyni Libijskiej włącznie). W okresie największego rozkwitu (Nowe Państwo) obejmująca swoim zasięgiem także Nubię (Kusz) oraz Punt na południu, Syropalestynę (Retenu) na północnych rubieżach azjatyckich, oraz tereny libijskie na północnym zachodzie.
    Stary Testament, Biblia Hebrajska – starsza część Biblii, przyjęta przez chrześcijaństwo z judaizmu. Judaistyczna (a za nią protestancka) wersja obejmuje 39 ksiąg (tylko hebrajskich), katolicka zawiera 46, a prawosławna w sumie 50-53 (księgi hebrajskie i greckie z Septuaginty oraz niekiedy apokryfy).
    Lewi (hebr. לֵוִי) – postać biblijna z Księgi Rodzaju. Jest to trzeci syn Jakuba i Lei. Jego potomkowie utworzyli plemię Lewitów. Zostali oni wybrani, by służyć Bogu w Przybytku, a później w Świątyni
    Język hebrajski (hebr. עִבְרִית, trb. iwrit) – język z grupy kananejskiej języków semickich, należący do afroazjatyckiej rodziny językowej, zapisywany alfabetem hebrajskim.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.644 sek.