• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kazimierz Rymut

    Przeczytaj także...
    Ropczyce (ji. ראָפּשיץ) – miasto w zachodniej części województwa podkarpackiego, siedziba powiatu ropczycko-sędziszowskiego i miejsko-wiejskiej gminy Ropczyce. Położone jest na pograniczu Pogórza Środkowobeskidzkiego i Kotliny Sandomierskiej, nad rzeką Wielopolką.Nazwy miejscowe Polski – nieukończony, encyklopedyczny słownik poświęcony nazewnictwu miejscowości leżących na terenie Polski pod redakcją Kazimierza Rymuta wydawany w latach 1996–2019.
    Orawa (słow. Orava, węg. Árva) – rzeka w północnej Słowacji, w dorzeczu Dunaju. Długość – 60,3 km, powierzchnia dorzecza – 1.991,8 km², średni przepływ u ujścia – 34,4 m³/s.

    Kazimierz Rymut (ur. 18 grudnia 1935 w Chechłach os. Ropczyc, zm. 14 listopada 2006 w Krakowie), profesor doktor habilitowany, polski językoznawca, onomasta.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim; doktorat w 1968, habilitacja w 1972. Od 1979 profesor nadzwyczajny. Był kierownikiem Zakładu Onomastyki Polskiej w Instytucie Języka Polskiego PAN w Krakowie, redaktorem naczelnym czasopisma "Onomastica", od 1978 członkiem, a w latach 1986-2004 przewodniczącym Komisji Ustalania Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji.

    Habilitacja (z łac. habilitas – zdatność, zręczność) – posiadające różny zakres, w zależności od sytuacji prawnej w danym kraju, uprawnienie do:Uniwersytet Jagielloński (historyczne nazwy: Akademia Krakowska, Szkoła Główna Koronna, Szkoła Główna Krakowska, Uniwersytet Krakowski; łac. Universitas Jagellonica Cracoviensis) – najstarsza polska szkoła wyższa, jeden z najstarszych uniwersytetów na świecie, mieszczący się w Krakowie.

    Dzieła[ | edytuj kod]

    Autor prac naukowych:

  • Nazwy miejscowe północnej części dawnego woj. krakowskiego,
  • Patronimiczne nazwy miejscowe w Małopolsce,
  • Słowotwórstwo polskich patronimicznych nazw miejscowych z przyrostkiem -*(ov)itjo- na tle zachodniosłowiańskim,
  • Hydronimia dorzecza Orawy (wraz z M. Majtánem),
  • i bardziej popularnych:

    Kraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.Onomastyka (ang. onomastics, franc. onomastique, niem. Onomastik lub Namenkunde) – dział językoznawstwa zajmujący się badaniem nazw własnych (zwanych też onimami), czyli odnoszących się do konkretnych przedmiotów, a nie ich klasy (por. gr. ónōma, oznaczającego imię). Onomastyka zajmuje się m.in. nazwami miejscowości, imionami, nazwiskami.
  • Nazwy miejscowe Polski - słownik nazw miejscowych Polski,
  • Nazwy miast Polski - słownik nazw miast Polski,
  • Nazwiska Polaków.
  • Został pochowany na cmentarzu w Brzeziu w dniu 17 listopada 2006.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Aleksandra Cieślikowa. Studia z Filologii Polskiej i Słowiańskiej (41/2006). Profesor Kazimierz Rymut. (1935-2006).
  • Kazimierz Rymut: Nazwy miejscowe Polski, t. I-VII. Kraków: Polska Akademia Nauk, Instytut Języka polskiego, 1996. ISBN 83-85579-34-6.
  • Publikacje[ | edytuj kod]

  • Kazimierz Rymut, Szkice onomastyczne i historycznojęzykowe, Kraków 2003 (Prace Instytutu Języka Polskiego 118). PL ISSN 0208-4074, ​ISBN 83-87623-71-1​.
  • Kazimierz Rymut, Słownik nazwisk używanych w Polsce na początku XXI wieku, GenPol Tomasz Nitsch, Kraków 2003 - Warszawa 2005, ​ISBN 83-60340-00-5​.
  • Kazimierz Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Kraków, 2001.
  • Kazimierz Rymut: Nazwy miast Polski, Ossolineum, 1987, 290 s. ​ISBN 83-04-02436-5​.
  • Kazimierz Rymut, Słownik nazwisk współcześnie w Polsce używanych, w 10 tomach wydawanych w latach 1992–1994
    1. Rymut 1996 ↓.
    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.




    Warto wiedzieć że... beta

    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Profesor (z łac. professor) – termin, który może oznaczać: tytuł naukowy nadawany samodzielnym pracownikom naukowym, stanowisko nauczycieli akademickich, tytuł honorowy nadawany w Polsce nauczycielom szkolnictwa podstawowego, gimnazjalnego i ponadgimnazjalnego oraz tytuł zwyczajowy używany w polskim szkolnictwie średnim.
    Językoznawstwo (lingwistyka) – dział nauk humanistycznych badających istotę, budowę i rozwój języka. Specjalista w zakresie językoznawstwa to językoznawca lub lingwista. Wyróżnia się lingwistykę teoretyczną i stosowaną.
    14 listopada jest 318. (w latach przestępnych 319.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 47 dni.
    Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
    Zakład Narodowy im. Ossolińskich (ZNiO, Ossolineum) – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum Książąt Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.