• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kazimierz II Sprawiedliwy



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6]
    Przeczytaj także...
    Księstwo raciborskie (łac. Ducatus Ratiboria, czes. Ratibořské knížectví, niem. Herzogtum Ratibor) – historyczne księstwo śląskie leżące nad Odrą, ze stolicą w Raciborzu.Norbertanki, właściwie Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Regularnych Zakonu Premonstratensów – katolicki żeński zakon kontemplacyjny.
    Zobacz też[ | edytuj kod]
  • Dokument Kazimierza Sprawiedliwego z 12 kwietnia 1189 roku
  • Opactwo Cystersów w Sulejowie
  • Płyta wiślicka
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Za tą datą opowiadają się O. Balzer i K. Jasiński, polscy genealodzy. Balzer 2005 ↓, s. 323.; Jasiński 2004 ↓, s. 265.
    2. Jasiński 2004 ↓, s. 264.
    3. Rocznik kapituły krakowskiej 1978 ↓, s. 58.
    4. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.III,rozdz.26, s.160.
    5. Balzer 2005 ↓, s. 323.
    6. G. Labuda dowiódł, że Bolesław ustanowił pryncypat, który mieli obejmować kolejno synowie, według starszeństwa, wraz z dzielnicą senioralną. Labuda 1959 ↓, s. 193.
    7. Teterycz-Puzio 2009 ↓, s. 24. Według obecnych poglądów mediewistycznych Henryk dzielnicę tę miał otrzymać dopiero w 1146. Zob. A. Śmiech, Testament Bolesława Krzywoustego [dostęp 2009-08-24] (pol.). Zobacz również, [w:] Labuda 1959 ↓, s. 171-194.
    8. Labuda 1959 ↓, s. 183.
    9. Labuda 1959 ↓, s. 186-187.
    10. Biniaś-Szkopek 2014 ↓, s. 63.
    11. Biniaś-Szkopek 2014 ↓, s. 199.
    12. Dobosz 2014 ↓, s. 39.
    13. Grodecki, Zachorowski i Dąbrowski 2011 ↓, s. 186. Porównaj [z]: Szczur 2010 ↓, s. 135.
    14. Fryderyk I cesarz donosi Wibaldowi o zwycięstwie odniesionym nad Polakami, wyd. A. Bielowski, [w:] MPH, t. II, Lwów 1878, s. 21-22.
    15. Biniaś-Szkopek 2014 ↓, s. 205.
    16. Dobosz 2014 ↓, s. 259.
    17. Dokument dostępny jest w postaci drukowanej tylko w języku łacińskim – Kodeks dyplomatyczny Małopolski, wyd. Franciszek Piekosiński, t. II, Kraków 1886, nr 4, s. 373.
    18. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.III,rozdz.30, s.174.
    19. Grodecki, Zachorowski i Dąbrowski 2011 ↓, s. 190.
    20. Dobosz 2002 ↓, s. 303.
    21. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.IV,rozdz.6, s.195-196.
    22. Biniaś-Szkopek 2014 ↓, s. 225.
    23. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.III,rozdz.30, s.173-174. Mistrz Wincenty zapis ostatniej woli Kędzierzawego nazywa wyraźnie „testamentem”.
    24. Dobosz 2014 ↓, s. 86.
    25. Dobosz 2014 ↓, s. 88-89.
    26. Dobosz 2014 ↓, s. 107-108.
    27. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.IV,rozdz.2, s.183.
    28. Szczur 2010 ↓, s. 141.
    29. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.IV,rozdz.8, s.200.
    30. Kronika wielkopolska 2010 ↓, s. rozdz. 35, s. 114. Mistrz Wincenty nie podaje nazwy grodu, w którym przejściowo osiadł były princeps, informując tylko, że: „opuszczony niemal przez wszystkich, porzucił równocześnie ojczyznę i tron, zadowalając się wraz z trzema synami granicznym gródkiem”. Zob. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.IV,rozdz.7, s.199.
    31. Annales Colonieneses maximi [Roczniki kolońskie większe], wyd. Karl A.F. Pertz, [w:] Monumenta Germaniae Historica, Scriptores, t. XVII, Hannoverae 1861, s. 790.
    32. Historycy przedstawiali różne opinie, którego polskiego księcia przedstawiona informacja dotyczy. Najczęściej uważano, że księciem tym był Mieszko III Stary. Inaczej cytowany fragment interpretują N.Mika i J.Bieniak którzy twierdzą, że konflikt w tym okresie toczył się pomiędzy Kazimierzem Sprawiedliwym a jego bratankiem Mieszkiem Władysłowicem. Zob. Bieniak 1982 ↓, s. 57. przyp.173.Mika 2013 ↓, s. 131.; Z poglądem tym nie zgadza się M. Smoliński, który uważa, że doszukiwanie się określonych osób na podstawie sformułowań użytych przez niemieckiego annalistę nie wydaje się metodologicznie uzasadnione. Por. [z]: Smoliński 2004 ↓, s. 44. przyp.56.
    33. Dobosz 2014 ↓, s. 112.
    34. Kronika wielkopolska 2010 ↓, s. 115-116.
    35. Szczur 2010 ↓, s. 140.
    36. Długosz Jan 2009 ↓, s. 154.
    37. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.IV,rozdz.9, s.203-204.
    38. Dobosz 2014 ↓, s. 125.
    39. Dobosz 2014 ↓, s. 120-121.
    40. Bardach, Leśnodorski i Pietrzak 1979 ↓, s. 59.
    41. Dobosz 2014 ↓, s. 137.
    42. Kronika wielkopolska 2010 ↓, s. 114.
    43. Jak na razie w literaturze przedmiotu nie uzyskano jednomyślności dotyczącej identyfikacji osoby „byłego poborcy podatków” z Pomorza. Zgłoszono Bogusława I księcia zachodniopomorskiego, Bogusława sławieńskiego, Mściwoja I gdańsko-pomorskiego, Kazimierza zachodniopomorskiego, Grzymisława świecko-lubiszewskiego. Podsumowanie badań w Bieniak 2001 ↓, s. 13-14.
    44. Kronika wielkopolska 2010 ↓, s. 118-119.
    45. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks. IV, rozdz. 12, s. 210-211.
    46. Dobosz 2014 ↓, s. 133-134.
    47. Krasuski 2018 ↓, s. 63.
    48. Przybył 2002 ↓, s. 94.
    49. Przybył 2002 ↓, s. 103. S. Pelczar, Władysław Odonic. Książę wielkopolski, wygnaniec i protektor Kościoła (ok. 1193-1239), Wydawnictwo Avalon, Kraków 2013, s. 44-78.
    50. Barański 2005 ↓, s. 286.Przybył 2002 ↓, s. 105-104.,
    51. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.IV,rozdz.13, s.214.
    52. Taką informację odnajdujemy w: Roczniku kapituły krakowskiej, Roczniku krótkim, Roczniku małopolskim, Roczniku Traski, Roczniku krakowskim i Roczniku świętokrzyskim.Zob.Dobosz 2014 ↓, s. 139. przy.52.
    53. Dobosz 2014 ↓, s. 139.
    54. Długosz Jan 2009 ↓, s. 176-177.
    55. Przybył 2002 ↓, s. 113.
    56. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks. IV, rozdz. 16, s. 222–223.
    57. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks. IV, rozdz. 16, s. 223.
    58. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks. IV, rozdz. 16, s. 229.
    59. Przybył 2002 ↓, s. 113.
    60. Dobosz 2014 ↓, s. 153.
    61. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.IV,rozdz.14, s.217.
    62. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.IV,rozdz.14, s.219.
    63. Dobosz 2014 ↓, s. 155.
    64. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.IV,rozdz.14, s.220-221.
    65. Dobosz 2014 ↓, s. 157.
    66. Dobosz 2014 ↓, s. 158-160.
    67. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.IV,rozdz.19, s.231.
    68. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks.IV,rozdz.19, s.231-232.
    69. Dobosz 2014 ↓, s. 164.
    70. Piotr Bunar, Stanisław A. Sroka, Słownik wojen, bitew i potyczek w średniowiecznej Polsce, Universitas, Kraków 2004
    71. Dobosz 2014 ↓, s. 164-165.
    72. Dobosz 2014 ↓, s. 210-211.
    73. Dobosz 2014 ↓, s. 213.
    74. Dokument Kazimierza Sprawiedliwego z 1167 r. drukował W. Semkowicz, Nieznane nadania na rzecz opactwa jędrzejowskiegp z XII wieku, „Kwartalnik Historyczny” 24: 1910 s. 69-70.
    75. Długosz Jan 2009 ↓, s. 136-137.
    76. Mitkowski 1949 ↓, s. 150-155.
    77. Mitkowski 1949 ↓, s. 315-316.
    78. Mitkowski 1949 ↓, s. 315-316.
    79. Dobosz 1994 ↓, s. 182.
    80. Mitkowski 1949 ↓, s. 314.
    81. Dobosz 1994 ↓, s. 181.
    82. J. Zawadzka, Proces fundowania opactw cysterskich w XII wieku, „Roczniki Humanistyczne” 7: 1958 z. 2 s. 121-150.
    83. Dobosz 2014 ↓, s. 223.
    84. Długosz Jan 2009 ↓, s. 151-152.; Porównaj [z]:Niwiński 1930 ↓, s. 36-38. Autor uważa przekaz J.Długosza za zgodny z prawdą.
    85. W niektórych źródłach opactwo występowało pod nazwą Kamienna.Zob. Niwiński 1930 ↓, s. 29-33.
    86. Niwiński 1930 ↓, s. 36.
    87. Niwiński 1930 ↓, s. 34.
    88. Niwiński 1930 ↓, s. 6.
    89. Dobosz 2014 ↓, s. 224.
    90. Długosz Jan 2009 ↓, s. 175.
    91. Z. Wdowiszewski, Ród Bogoriów w Wiekach Średnich. Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie. Tom IX - R. 1928-1929. Kraków 1930, s.2-4.
    92. Dobosz 2014 ↓, s. 226-227.
    93. Dobosz 2014 ↓, s. 227.
    94. Dobosz 2002 ↓, s. 359.
    95. Dobosz 2007 ↓, s. 15.
    96. Gliński 2009 ↓, s. 412.
    97. Sikora 2004 ↓, s. 132.
    98. Dobosz 1995 ↓, s. 83-86.
    99. Dobosz 1995 ↓, s. 86.
    100. Sikora 2004 ↓, s. 132.
    101. Gliński 2009 ↓, s. 412.
    102. Dobosz 2014 ↓, s. 236-237.
    103. Sikora 2004 ↓, s. 135.
    104. Teterycz-Puzio 2009 ↓, s. 97-98.
    105. Sikora 2004 ↓, s. 134.
    106. Dobosz 2014 ↓, s. 251-252.
    107. Dobosz 2014 ↓, s. 252.
    108. Długosz Jan 2009 ↓, s. 170-171.; Stanisław Szczur, Okoliczności sprowadzenia relikwii św. Floriana do Krakowa (pol.), [dostęp 2019-02-16]; Dobosz 2007 ↓, s. 248-253.
    109. T.Wasilewski, Helena, księżniczka znojemska, żona Kazimierza Sprawiedliwego. Przyczynek do dziejów stosunków polsko-czeskich w XII-XIII wieku, Przegląd Historyczny 69, 1978, s.184 n.
    110. Istnieje jednak również bardzo mało prawdopodobna możliwość, której jednak nie można całkowicie wykluczyć, że Helena była drugą żoną Kazimierza Sprawiedliwego. Brak jednak na ten temat wzmianek w źródłach. Stanisław K ę t r z y ń s k i uważał, że Helena była drugą żoną Kazimierza II, zaślubioną około 1185 r. Osąd swój opierał na braku zapisów o dzieciach Kazimierza II urodzonych między 1168 a 1186 rokiem. Zob.Stanisław Kętrzyński, Na marginesie „Genealogii Piastów”, Przegląd Historyczny 29 (1931), s. 200–209. Por. [z]: Jasiński 2004 ↓, s. 267.
    111. Prawdopodobna data wystawienia tzw. dokumentów jędrzejowskich, w których świadkował Kazimierz. Zob. Jasiński 2001 ↓, s. 14
    112. Jasiński 2001 ↓, s. 15.
    113. Jasiński 2001 ↓, s. 16.
    114. Jasiński 2001 ↓, s. 247.
    115. S. Pelczar, Władysław Odonic. Książę wielkopolski, wygnaniec i protektor Kościoła (ok. 1193-1239), Wydawnictwo Avalon, Kraków 2013, s. 62–64.
    116. Jasiński 2001 ↓, s. 23-25.
    117. Jasiński 2001 ↓, s. 30-32.
    118. Za: Foundation for Medieval Genealogy, Swabia, nobility [dostęp 2011-09-14] (ang.).
    119. Balzer 2005 ↓, s. 323.; Jasiński 2004 ↓, s. 265.
    120. Datę śmierci Kazimierza II Sprawiedliwego odnotowały pod właściwym rokiem 1194: Rocznik kapituły krakowskiej, Rocznik krótki, Sędziwoja, Rocznik świętokrzyski mł., Annales Silesiae oraz jeden z tekstów Rocznika małopolskiego, zob. MPH, t. II, s. 800, t. III, s. 70, 160, 161, 675 — inne roczniki posiadają daty błędne. Zob. Długosz Jan 2009 ↓, s. 196 przy.2.
    121. Długosz Jan 2009 ↓, s. 197.
    122. Adam Bujak, Nekropolie królów i książąt polskich. Warszawa 1988, s.29.
    123. Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek) 1992 ↓, s. ks. IV, rozdz. 19, s. 235-236.
    124. Długosz Jan 2009 ↓, s. 195-196.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

    Źródła
  • Bielowski A. (red.), Monumenta Poloniae Historica (pol.), T. II, Lwów 1872, [dostęp 2019-02-15].
  • Długosz Jan: Roczniki czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego. Księga piąta. Księga szósta. 1140 -1240. Warszawa: 2009.Sprawdź autora:1.
  • Mistrz Wincenty (tzw. Kadłubek): Kronika polska. tłum. i oprac. Brygida Kürbis, Wrocław: 1992.Sprawdź autora:1.
  • Kronika wielkopolska: tł. K. Abgarowicz, wyd. 2,. Kraków: 2010.Sprawdź autora:1.
  • Kodeks dyplomatyczny Małopolski, wyd. F. Piekosiński, t. I-II, Kraków 1876-1886.
  • Rocznik kapituły krakowskiej: wyd. Z. Kozłowska-Budkowa, [w:] Najdawniejsze roczniki krakowskie i Kalendarz, wyd. Z. Kozłowska-Budkowa, MPH, t. V,. Warszawa: 1978.Sprawdź autora:1.
  • Praca zbiorowa, Monumenta Poloniae Historica (pol.) (Pomniki dziejowe Polski), T. III, Lwów 1878, [dostęp 2019-02-15].
  • Opracowania
  • Oswald Balzer: Genealogia Piastów. Kraków: 2005.
  • Marek Barański: Dynastia Piastów w Polsce. Warszawa: 2005.
  • Juliusz Bardach, Bogusław Leśnodorski, Michał Pietrzak: Historia państwa i prawa polskiego. Warszawa: 1979.
  • Janusz Bieniak: Polska elita polityczna w XII wieku, (cz. I, Tło działalności). W: red. S.K. Kuczyński: Społeczeństwo Polski średniowiecznej. Zbiór studiów, t. II,. Warszawa: 1982.
  • Janusz Bieniak: Polska elita polityczna w XII wieku, (cz. III D, Arbitrzy książąt – zmierzch). W: red. S.K. Kuczyński: Społeczeństwo Polski średniowiecznej. Zbiór studiów, t. IX,. Warszawa: 2001.
  • Magdalena Biniaś-Szkopek: Bolesław Kędzierzawy. Poznań: 2014.
  • Józef Dobosz: Działalność fundacyjna Kazimierza Sprawiedliwego. Poznań: 1995.
  • Józef Dobosz: Kazimierz II Sprawiedliwy. Poznań: 2014.
  • Józef Dobosz: Monarchia i możni wobec kościoła w Polsce do początku XIII w.. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2002.
  • Józef Dobosz: Okoliczności i motywy fundacji klasztoru cystersów w Sulejowie. W: Nasza przeszlość vol. 83. 1994.
  • Józef Dobosz: Piastowie wobec premonstratensów i innych form kanonikatu regularnego w XII wieku. W: v A. (red): Annales Academiae Pedagogicae Cracoviensis, fol. 40, Studia Historica 5 (2007): Premonstratensi na ziemiach polskich w średniowieczu i epoce nowożytnej. Kraków: 2007.
  • Waldemar Gliński: Kulminacja tzw. wyspy miejskiej (st. Regia) w Wiślicy w świetle badań archeologicznych. W: Tomasz Janiak A. (red): Architektura romańska w Polsce. Nowe odkrycia i interpretacje.. Gniezno: 2009.
  • Roman Grodecki, Stanisław Zachorowski, Jan Dąbrowski: Dzieje Polski średniowiecznej, T. I,. Kraków: 2011.
  • Gerard Labuda: Testament Bolesława Krzywoustego. W: Horst A. (red): Opuscula Casimiro Tymieniecki septuagenario dedicata. Poznań: 1959.
  • Kazimierz Jasiński: Rodowód pierwszych Piastów. Poznań: 2004. ISBN 83-7063-409-5.
  • Kazimierz Jasiński: Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich. Poznań–Wrocław: 2001. ISBN 83-913563-5-3.
  • Stanisław KętrzyńskI, Na marginesie „Genealogii Piastów”, Przegląd Historyczny 29,1931.
  • Marcin Krasuski: Walka o władzę w Wielkopolsce w I połowie XIII wieku. W: OFFICINA HISTORIAE. 2018.
  • Norbert Mika: Mieszko książę raciborski i pan Krakowa. Dzielnicowy władca Polski (1142-1211). Kraków: 2013.
  • Józef Mitkowski: Początki klasztoru cystersów w Sulejowie. Studia nad dokumentami, fundacją i rozwojem uposażenia do końca XIII wieku. Poznań: 1949.
  • Mieczysław Niwiński: Opactwo Cystersów w Wąchocku. Fundacja i dzieje wyposażenia do końca wieków średnich. Polska Akademia Umiejętności, Rozprawy Wydziału Historyczno-Filozoficznego, T.68, nr 1, 1930.
  • Pelczar S., Władysław Odonic. Książę wielkopolski, wygnaniec i protektor Kościoła (ok. 1193-1239), Wydawnictwo Avalon, Kraków 2013
  • Maciej Przybył: Mieszko Stary. Poznań: 2002.
  • Jerzy Sikora: Działalność fundacyjna Kazimierza Sprawiedliwego w świetle nowych badań. W: Acta Universitatis Lodzensis. Folia Archaeologica 24. 2004.
  • Semkowicz Władysław, Nieznane nadania na rzecz opactwa jędrzejowskiego z XII wieku, „Kwartalnik Historyczny” 24: 1910.
  • Marek Smoliński: Dyplomacja księcia Mieszka III Starego w dobie zamachu stanu z lat 1177-1180/1181. W: Średniowiecze Polskie i Powszechne T.3. Katowice: 2004.
  • Stanisław Szczur: Historia Polski – średniowiecze. Kraków: 2010.
  • Agnieszka Teterycz-Puzio: Henryk Sandomierski (1126) 1133 – 18 X 1166). Kraków: 2009.
  • Wasilewski Tadeusz, Helena, księżniczka znojemska, żona Kazimierza Sprawiedliwego. Przyczynek do dziejów stosunków polsko-czeskich w XII-XIII wieku, Przegląd Historyczny 69, 1978.
  • Wdowiszewski Zygmunt : Ród Bogoriów w Wiekach Średnich. Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie. Tom IX - R. 1928-1929. Kraków 1930.
  • Zawadzka Józefa, Proces fundowania opactw cysterskich w XII wieku, „Roczniki Humanistyczne” 7 z. 2, 1958.
  • Opracowania online[ | edytuj kod]

  • Śmiech A., Testament Bolesława Krzywoustego (pol.), [dostęp 2019-02-16].
  • Stanisław Szczur, Okoliczności sprowadzenia relikwii św. Floriana do Krakowa (pol.), [dostęp 2019-02-16].
  • Wielkie Księstwo Poznańskie 1815-1848 (dawniej Wielkie Xięstwo Poznańskie, niem. Großherzogtum Posen, fr. Grand Duché de Posnanie) – autonomiczne księstwo, wchodzące w skład Prus (pozostające - z wyjątkiem lat 1848-1851 - obok Prus Zachodnich i Wschodnich, poza Związkiem Niemieckim), powstałe na mocy kongresu wiedeńskiego, mające w zamierzeniu mocarstw zaspokoić narodowe dążenia wielkopolskich Polaków w związku z odłączeniem decyzją kongresu terytorium Wielkopolski od reszty terytorium Księstwa Warszawskiego, które otrzymało status Królestwa Polskiego, państwa konstytucyjnego, związanego jedynie unią personalną z Imperium Rosyjskim. Po powstaniu listopadowym w Królestwie Polskim, popartym przez Poznaniaków, autonomia Księstwa została ograniczona w 1831, a po powstaniach wielkopolskich z 1846 i 1848 - całkowicie zniesiona. Administracja pruska bez żadnego aktu prawnego zmieniła nazwę na Prowincja Poznańska (Provinz Posen), ale w użyciu społecznym nadal pozostawała nazwa Wielkie Księstwo Poznańskie (choć polskie elity polityczne również używały nowej nazwy). Nazwa ta pozostała w pełnej tytulaturze królów Prus, a następnie cesarzy niemieckich aż do abdykacji Wilhelma II.Prusowie – ludy bałtyckie zamieszkujące w średniowieczu tereny między Pomorzem, Mazowszem, Litwą a Bałtykiem (wybrzeże Bałtyku między dolną Wisłą a dolnym Niemnem). Obecnie na ich terytorium znajdują się: województwo warmińsko-mazurskie oraz obwód kaliningradzki.


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Mikołaj Bogoria, herbu Bogoria (ur. 1291 – zm. 1338) – wojewoda krakowski, doradca Władysława Łokietka, dyplomata na początku panowania Kazimierza III Wielkiego, fundator budowy klasztoru Cystersów w Koprzywnicy, syn Piotra Bogorii ze Skotnik wojewody krakowskiego, bratem jego był: Jarosław Bogoria (zm. 1376) - arcybiskup gnieźnieński.
    Stanisław Kętrzyński (ur. 10 września 1876 we Lwowie, zm. 26 maja 1950 w Warszawie) – polski historyk, dyplomata, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności, wolnomularz.
    Odon (Odo) poznański (wielkopolski, Mieszkowic) (urodzony pomiędzy 1141 a 1149 – zmarł 20 kwietnia 1194), książę poznański 1177/9-1182, książę w południowej Wielkopolsce 1177/9-1194, książę kaliski w latach 1193–1194.
    Roman Mścisławowicz, Roman II halicki (ukr. Роман Мстиславич) - (ur. między 1155 a 1162, zm. 19 czerwca 1205, okolice Zawichostu) – książę Nowogrodu Wielkiego w latach 1168-1170, książę włodzimiersko-wołyński w latach 1170-1199, od 1199 książę halicko-włodzimierski, od 1203 władca Kijowa, syn Mścisława II Iziasławicza z dynastii Rurykowiczów.
    Kasztelania bytomska – kasztelania początkowo wchodząca w skład ziemi krakowskiej, której była południowo-zachodnią rubieżą. W 1179 roku została przekazana przez Kazimierza II Sprawiedliwego na rzecz swojego bratanka Mieszka Plątonogiego, który włączył ją do śląskiego księstwa raciborskiego. W XV wieku część terenów powróciła do Małopolski. Kasztelem był gród Bytom.
    Wasal (łac. vassus, z celt. gwas, sługa) – we wczesnym średniowieczu osoba wolna oddająca się pod opiekę seniora w akcie komendacji. W zamian za lenno wasal zobowiązywał się służyć wiernie seniorowi radą i pomocą orężną. Uroczystą ceremonią przekazania lenna była inwestytura. Później wasal to osoba, która złożyła hołd lenny i przysięgę na wierność. Wasal sam mógł mieć wasala, dla którego był seniorem. Czyli oddawał mu w opiece fragment ziemi, którą sam otrzymał od własnego seniora. Z uwagi na popularność zasady w feudalizmie europejskim wasal mojego wasala nie jest moim wasalem stosunki lenne tworzyły skomplikowaną strukturę społeczną.
    Modena (w dialekcie modeńskim Mòdna) – miasto i gmina w północnych Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Modena. Leży w dolinie Padu; przepływają przez nią dwie rzeki: Secchia i Panaro. 10 kilometrów na południe od miasta zaczynają się pierwsze wzniesienia Apeninów, a konkretnie Apeniny Toskańsko-Emiliańskie (Appennino Tosco-emiliano).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.251 sek.