• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kazimierz Dejunowicz



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Kiedy miłość była zbrodnią - polsko-niemiecki film wojenny z 1967 roku. Film obrazujący funkcjonowanie ustanowionego przez Hitlera prawa "czystości rasowej", zabraniającego robotnikom cudzoziemskim wszelkich kontaktów z Niemcami. Cudzoziemcy na przymusowych robotach w hitlerowskich Niemczech. Za bliższe kontakty z Niemcami czekała obie strony śmierć, więzienie lub napiętnowanie. Dzieło Rybkowskiego pokazano w marcu 1968 roku, premiera była skandalem, a reżysera oskarżono o antypolskość. Film ten doprowadził do likwidacji Zespołu Filmowego Rytm kierowanego przez Rybkowskiego.Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera w Warszawie – teatr założony w 1944 roku z siedzibą przy ulicy Jana Zamoyskiego 20 w Warszawie.
    Grób aktora Kazimierza Dejunowicza na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

    Kazimierz Dejunowicz (ur. 4 marca 1901 w Siemienówce, zm. 18 grudnia 1980 w Konstancinie-Jeziornie) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny oraz radiowy, pedagog.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Urodził się 4 marca 1901 w Siemienówce, ówcześnie na terenie Imperium Rosyjskiego. W 1921 przyjechał do Polski.

    W 1928 ukończył Oddział Dramatyczny Konserwatorium Muzycznego w Warszawie. Występowała na scenach Teatru Ateneum w Warszawie (1928–1929), następnie Teatru Miejskiego w Wilnie (1929–1936) i Łódzkich Teatrów Miejskich (1936–1939).

    Emerytura (zwana dawniej rentą starczą) — świadczenie pieniężne mające służyć jako zabezpieczenie bytu na starość dla osób, które ze względu na wiek nie posiadają już zdolności do pracy zarobkowej.Sława i chwała – powieść Jarosława Iwaszkiewicza. Wydawana była w trzech tomach w latach 1956-1962 (t. I – 1956; t. II – 1958; t. III – 1962).

    Uczestnik kampanii wrześniowej, znalazł się później w Rumunii i Francji, gdzie założył teatrzyk polski. Następnie – jako żołnierz formacji polskich na Zachodzie – przebywał w Anglii. W 1946 powrócił do Polski.

    Występował na deskach teatrów łódzkich: Kameralnego Domu Żołnierza (1946–1947), Syrena (1947–1948) oraz Wojska Polskiego (1948–1949). Po przeniesieniu do stolicy występował na scenach warszawskich: Teatru Polskiego (1949–1964), Teatru Klasycznego (1964–1965) oraz Teatru Dramatycznego (1965–1966) i ponownie Teatru Polskiego (1966–1975). W 1975 przeszedł na emeryturę, lecz nadal grywał gościnnie w Teatrze Powszechnym i Teatrze Polskim.

    Medal 10-lecia Polski Ludowej – polskie cywilne odznaczenie państwowe ustanowione dekretem Rady Państwa 12 maja 1954 roku, jako odznaczenie jubileuszowe w związku ze zbliżającą się dziesiątą rocznicą powstania Polski Ludowej. Medal zaprojektowany został w 1954 roku przez Józefa Gosławskiego. Odznaczenie przyznawano w okresie od 22 lipca 1954 do 22 lipca 1955.e-teatr.pl – polski portal teatralny stworzony w 2004 roku przez Dział Dokumentacji Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie .

    Współpracował również z Teatrem Polskiego Radia. Wykładał na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Łodzi (1948–1949), a następnie na PWST w Warszawie (1949–1950).

    Występował również w Teatrze Telewizji, m.in. w spektaklach: Świętoszek Moliera w reż. Tadeusza Byrskiego (1962), Kandyd Voltaire'a w reż. Jerzego Krasowskiego (1964), Trzy siostry Antona Czechowa w reż. Jerzego Antczaka (1968), Baron Munchhausen Bohumila Hrabala w reż. Zygmunta Hübnera (1969), Mieszczanie Maksima Gorkiego w reż. Jana Maciejowskiego (1969), Dziewczęta z Nowolipek Poli Gojawiczyńskiej w reż. Stanisława Wohla (1970) oraz w Balladynie Juliusza Słowackiego w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1970), Księżniczce Mary Michaiła Lermontowa w reż. Konstantego Ciciszwilego (1970), Panu Tadeuszu Adama Mickiewicza w reż. Adama Hanuszkiewicza (1970) i Akcji V Jerzego Janickiego w reż. Andrzeja Zakrzewskiego (1973), a także w przedstawieniach: Sława i chwała Jarosława Iwaszkiewicza w reż. Lidii Zamkow (1974), Horsztyński Juliusza Słowackiego w reż. Ignacego Gogolewskiego (1975) i 12 krzeseł Ilji Ilfa i Jewgienija Pietrowa w reż. Konstantego Ciciszwilego (1988).

    Adam Stanisław Hanuszkiewicz (ur. 16 czerwca 1924 we Lwowie, zm. 4 grudnia 2011 w Warszawie) – polski aktor i reżyser teatralny.Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina (UMFC, daw. Akademia Muzyczna im. Fryderyka Chopina w Warszawie, PWSM w Warszawie, Konserwatorium Muzyczne w Warszawie) – najstarsza i największa uczelnia muzyczna w Polsce, a także jedna z najstarszych w Europie. Mieści się w Warszawie. Jako jedyna w Polsce posiada status uniwersytetu przymiotnikowego, ponieważ posiada zdolność nadawania stopnia doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o sztuce oraz doktora sztuk muzycznych w pięciu dyscyplinach. Posiada także uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego sztuk muzycznych w zakresie dyrygentury, kompozycji i teorii muzyki, instrumentalistyki i wokalistyki.

    Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 276-1-14)

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Cafe Pod Minogą (film) - polska komedia obyczajowa z 1959 roku na podstawie powieści Stefana "Wiecha" Wiecheckiego pod tym samym tytułem.
    IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.
    II Rzeczpospolita (II RP) – Rzeczpospolita Polska w latach 1918–1945, od odzyskania suwerenności państwowej w 1918 do wycofania uznania międzynarodowego dla Rządu RP na uchodźstwie w konsekwencji wykonania porozumień między mocarstwami wielkiej trójki na konferencji jałtańskiej w 1945.
    Bohumil Hrabal (ur. 28 marca 1914 w Brnie, zm. 3 lutego 1997 w Pradze), czeski pisarz, uważany za znaczącego twórcę światowej literatury XX wieku. Jego książki zostały przetłumaczone na ponad 25 języków. Według jego opowiadań powstało kilka filmów, z których najbardziej znane są Pociągi pod specjalnym nadzorem Jiříego Menzla (Oscar za najlepszy film nieanglojęzyczny).
    Adam Bernard Mickiewicz herbu Poraj (ur. 24 grudnia 1798 w Zaosiu lub Nowogródku, zm. 26 listopada 1855 w Konstantynopolu) – polski poeta, działacz i publicysta polityczny, wolnomularz. Obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego uważany za największego poetę polskiego romantyzmu (grono tzw. Trzech Wieszczów) oraz literatury polskiej w ogóle, a nawet za jednego z największych na skalę europejską. Określany też przez innych, jako poeta przeobrażeń oraz bard słowiański. Członek i założyciel Towarzystwa Filomatycznego, mesjanista związany z Kołem Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego. Jeden z najwybitniejszych twórców dramatu romantycznego w Polsce, zarówno w ojczyźnie, jak i w zachodniej Europie porównywany do Byrona i Goethego. W okresie pobytu w Paryżu był wykładowcą literatury słowiańskiej w Collège de France. Znany przede wszystkim jako autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady oraz epopei narodowej Pan Tadeusz uznawanej za ostatni wielki epos kultury szlacheckiej w Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
    Jerzy Janicki (ur. 10 sierpnia 1928 w Czortkowie, zm. 15 kwietnia 2007 w Warszawie) – polski pisarz, dramaturg, dziennikarz i scenarzysta radiowy i filmowy.
    Zakazane piosenki – polski muzyczny film fabularny z 1946 roku, w reżyserii Leonarda Buczkowskiego według scenariusza Ludwika Starskiego. Film upamiętnia antyniemiecką i partyzancką twórczość muzyczną czasów II wojny światowej, jednocześnie przedstawiając w epizodach historię okupacji niemieckiej od kapitulacji wrześniowej, aż po wkroczenie Armii Czerwonej do Warszawy. Przedstawione w nim piosenki są w większości oparte na autentycznej twórczości wykonawców ulicznych i orkiestr podwórkowych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.055 sek.