• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kartograficzne metody prezentacji



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Znaki kartograficzne to umowny zestaw znaków używanych na mapie, służący do przedstawiania różnych zjawisk, zdarzeń i obiektów. W zależności od dokładności i rodzaju mapy są różne znaki. Znaki kartograficzne przeważnie utożsamia się z sygnaturową metodą prezentacji kartograficznej Przykładowe znaki kartograficzne to: rzeka (niebieska linia), las (zielona przestrzeń) lub np. hotel (litera H w domku). Do znaków kartograficznych zalicza się również m. in. poziomice.Izohieta – izolinia łącząca punkty na mapie klimatycznej o takich samych wartościach sum opadów frontalnych (np. miesięcznych albo rocznych).

    Kartograficzne metody prezentacji - metody, których celem jest przedstawienie na mapie określonych treści w taki sposób, aby użytkownik mógł poprawnie je odczytać, posiadające na mapie swoją formę w postaci znaków kartograficznych niosących przypisane im treści.

    Wyróżnia się poniższe metody prezentacji, przy czym należy pamiętać, że na mapach często stosowanych jest kilka metod naraz - np. na mapach ogólnogeograficznych metoda sygnaturowa (miasta rzeki itd.), zasięgów (zasięgi parków narodowych) i izoliniowa (poziomice).

    Kartodiagram – jedna z kartograficznych metod prezentacji, mapa tematyczna przedstawiająca zmienność wybranych atrybutów obiektów przestrzennych za pomocą umieszczonych na niej diagramów lub wykresów. Ich lokalizacja odpowiada punktom pomiaru lub jednostkom przestrzennym, do których dane się odnoszą (np. gminom, województwom, państwom). Kartodiagram przedstawia wartości w ujęciu bezwzględnym.Izolinia (w kartografii izarytma, w meteorologii izograma) – krzywa na mapie łącząca punkty o jednakowych wartościach liczbowych danej cechy. Termin ten i pokrewne terminy pochodzą od stgr. ίσος ísos, „równy” i słowa „linia”, bądź odpowiednich innych słów.

    Metody jakościowe[ | edytuj kod]

    1. Metoda sygnaturowa[ | edytuj kod]

  • Sygnatury punktowe:
  • geometryczne - mają kształt prostych figur geometrycznych, ich kształt nie przypomina rzeczywistego kształtu przedstawianego obiektu, obowiązuje jednak zasada poglądowości znaku, zaletą sygnatur geometrycznych jest łatwość grupowania ich według kształtu przewodniego oraz dogodność przy oznaczaniu dokładnego położenia obiektu (łatwo wyznaczalny środek ciężkości)
  • obrazkowe - nawiązują swym kształtem do zewnętrznego wyglądu reprezentowanego obiektu, mogą przedstawiać cały obiekt, jego część lub produkt wytworzony przez dany dział produkcji, stosowane na mapach, w których nie jest wymagane bardzo dokładne umiejscowienie
  • literowe - mają postać liter umieszczonych w miejscu występowania danego obiektu na mapie
  • symboliczne - są rozwinięciem sygnatur geometrycznych w celu zwiększenia poglądowości znaku zgodnie z zasadą izomorfizmu treści i postaci
  • Sygnatury liniowe:
  • geometryczne - abstrakcyjne
  • symboliczne - mogą nawiązywać do skojarzeń użytego koloru czy deseni z kolorem lub postacią rzeczywistych obiektów, np. niebieskie rzeki
  • obrazkowe - może być wyrażona obrazem widzianym z góry, np. tor kolejowy
  • Sygnatury ilościowe
  • 2. Metoda zasięgów[ | edytuj kod]

    Mapa występowania wilka jako przykład mapy wykonanej metodą zasięgów

    Służy ona do zaznaczania na mapie zjawisk rozproszonych. Linia zasięgu mówi nam, że w jej zakresie określone zjawisko występuje, ale nie na całym terenie. Możemy wyróżnić zasięgi otwarte, którymi są zasięgi wychodzące poza obszar ramki danej mapy i zasięgi zamknięte, które w całości mieszczą się na konkretnej mapie. Polega na oznaczeniu na mapie zasięgu występowania danego zjawiska. Stosuje się w niej elementy liniowe, punktowe i powierzchniowe, które są odczytywane w odniesieniu do powierzchni. Wyróżnia się:

    Mapa kropkowa - mapa, na której wielkość i przestrzenne rozmieszczenie pewnego zjawiska przedstawiono za pomocą kropek. Najczęściej spotyka się mapy kropkowe prezentujące rozmieszczenie ludności. Wagą kropki nazywa się wielkość zjawiska odpowiadającą jednej kropce (np. 1000 mieszkańców).Mapa (z łac. mappa – obrus) – uogólniony obraz powierzchni Ziemi lub jej części (także nieba lub planety czy innego ciała niebieskiego), wykonywany na płaszczyźnie, w skali, według zasad odwzorowania kartograficznego, przy użyciu umownych znaków graficznych. Mapa stanowi podstawowe narzędzie badań i prezentacji wyników w historii, geografii i geodezji. Najstarszą znaną mapą jest mapa na ścianie w anatolijskiej osadzie Çatalhöyük.
  • zasięg liniowy - za pomocą wyraźnej linii wydziela się określone obszary;
  • zasięg plamowy - jest on przedstawiony za pomocą plamy, czyli obrysowanego linią obszaru wypełnionego kolorem lub deseniem;
  • zasięg opisowy - określa w przybliżeniu występowanie danego zjawiska za pomocą napisu. Różnicuje się go za pomocą stosowania różnych krojów i wielkości pisma;
  • zasięg sygnaturowy - polega na wprowadzaniu wewnątrz zasięgu liniowego odpowiedniej sygnatury oznaczającej zjawisko występujące na wyznaczonym obszarze mapy.
  • 3. Metoda chorochromatyczna[ | edytuj kod]

    Mapa administracyjna jako przykład mapy wykonanej metodą chorochromatyczną

    Zwana również metodą powierzchniową, metodą tła jakościowego, metodą tła barwnego. Jest to rozwinięcie metody zasięgu. Polega na podzieleniu powierzchni na pola (wzajemnie wykluczające się zasięgi) różne pod względem jakościowym, nie ma tu obszarów zachodzących na siebie, np. mapa użytkowania ziemi, polityczna, administracyjna. Powierzchnia mapy podzielona jest na regiony, może przedstawiać regionalizację. Regiony wykreślamy na podstawie wcześniejszych wskaźników, kryteriów określonych z góry. Często metoda ta stanowi tło mapy, na której umieszcza się szereg innych charakterystyk przedstawionych innymi metodami.

    Izoterma – linia na mapie pogody, łącząca punkty na Ziemi mające tę samą temperaturę w danym czasie lub tę samą średnią temperaturę w danym czasie. Izotermy zwykle przedstawiają temperaturę przy założeniu, że pomiar przeprowadzony był na poziomie morza. Dla stacji pomiarowych usytuowanych na innej wysokości wprowadza się poprawkę odpowiadającą pionowemu gradientowi temperatury (1 °C na 165 m wysokości).Izogona – linia biegnąca na mapie (geograficznej lub magnetycznej) wzdłuż miejsc o takiej samej wartości deklinacji magnetycznej. Szczególną odmianą izogony jest agona – linia łącząca punkty o zerowej deklinacji magnetycznej.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Kartogram - jedna z kartograficznych metod prezentacji, sposób przedstawienia średniej wartości dowolnego zjawiska w określonych jednostkach przestrzennych (administracyjnych lub geometrycznych) zwanych polami podstawowymi lub jednostkami odniesienia.
    Izochrona – linia na mapie łącząca punkty, w których występuje to samo zjawisko w tym samym czasie. Innymi słowy izochrony wyznaczają obszary o jednakowej osiągalności czasowej.
    Izodata to rodzaj izolinii służący do ukazywania regresji lub ekspansji przestrzennej zjawisk. Przykładem może być początek zamarzania rzek.
    Izopleta - linia przedstawiająca na wykresach używanych np. w meteorologii, funkcję dwóch zmiennych rozkładów temperatur gleby w określonym czasie na różnych głębokościach.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.015 sek.