• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kanonierki typu Rendel



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Żelazko – urządzenie służące do prasowania, czyli wygładzania tkaniny za pomocą wysokiej temperatury i nacisku. Prasowanie działa, gdyż pod wpływem temperatury rozluźniają się więzy w cząsteczkach polimerów tworzących włókna tkaniny. Kiedy włókna są gorące, rozprostowują się pod naciskiem żelazka i zachowują kształt po ochłodzeniu. Niektóre tkaniny jak np. bawełna wymagają też zastosowania wody.Wolna burta − na statku wodnym wolna burta jest to pionowa odległość od górnej krawędzi linii pokładowej do powierzchni wody (do aktualnej wodnicy pływania statku). Znak wolnej burty nazywany jest znakiem Plimsolla.
    HMS „Bustard” - typowa kanonierka Rendela typu Ant

    Kanonierki typu Rendel – grupa kanonierek budowanych w II połowie XIX wieku, projektu brytyjskiego konstruktora zakładów Armstronga George’a Rendela lub na nim wzorowanych. Zaprojektowane oryginalnie były jako okręty obrony wybrzeża, ale używano ich także w rolach ofensywnych do ostrzeliwania pozycji przeciwnika. Nie stanowiły one jednolitego typu, ale grupę różniących się okrętów o pewnych wspólnych cechach, przede wszystkim uzbrojeniu w ciężkie działo umieszczone na dziobie. Większość kanonierek Rendela miała stosunkowa małą wyporność (typowo ok. 250 ton, ale niektóre typy tych kanonierek miały znacznie większą wyporność), niską wolną burtę i zazwyczaj nie miały żadnych masztów. Pierwszą kanonierkę Rendela zwodowano w 1867, a ostatni okręt tego typu powstał w 1894. W angielskojęzycznej literaturze marynistycznej określane są zazwyczaj jako flatiron gunboats (dosłownie – „kanonierki żelazkowe” czy „kanonierki przypominające żelazko”) z powodu charakterystycznej sylwetki przypominającej XIX-wieczne żelazka.

    Krążownik – klasa dużych, silnie uzbrojonych okrętów nawodnych, wyróżniana od II połowy XIX wieku do chwili obecnej. W miarę rozwoju techniki klasa krążowników ewoluowała i dzieliła się na liczne podklasy, różniące się od siebie charakterystykami, w tym wielkością. Najbardziej ogólnym podziałem, wiążącym się ze zmianą rodzaju uzbrojenia i zadań krążowników, jest podział na krążowniki klasyczne (artyleryjskie), dziś już nie występujące i współczesne krążowniki rakietowe.Oblężenie Weihaiwei – operacja zbrojna przeciw bazie morskiej Weihaiwei (dzis. Weihai), w trakcie trwania wojny chińsko-japońskiej. W Weihaiwei, po klęsce w bitwie u ujścia Yalu i zajęciu Lüshun schroniła się flota Beiyang. Zdobycie silnie umocnionej twierdzy zajęło Japończykom trzy tygodnie, a w jej następstwie zdobyli pozostałości chińskiej floty północnej.

    Opis konstrukcji[ | edytuj kod]

    Model typowej kanonierki Rendela brytyjskiego typu Ant

    Typowa kanonierka Rendela miała ok. 250 ton wyporności, długość ok. 100 stóp (30 m), zanurzenie wynosiło ok. 6 stóp (1,8 m). Podstawowe uzbrojenie stanowiła umieszczona na dziobie pojedyncza ciężka armata, zazwyczaj kalibru 254 – 305 mm (10 – 12 cali). Celowanie odbywało się całym okrętem, armata była tak ciężka, że nie mogła być umieszczona w obrotowej wieży, ponieważ zagrażałoby to stabilności niewielkiego okrętu. Typowo kanonierki te nie były opancerzone. Okręty miały dwie śruby, co w połączeniu z małym zanurzeniem sprawiało, że były bardzo zwrotne, ale charakteryzowały się niską dzielnością morską. Prędkość maksymalna wynosiła do 9 węzłów, ale mogły być holowane ze znacznie większą prędkością. Załogę stanowiło 30-40 marynarzy. Powstał także szereg nietypowych konstrukcji tego rodzaju, o znacznie większej wyporności lub też wyposażonych w maszty, na przykład niemieckie okręty typu Wespe miały ponad 1100 ton wyporności, pancerz i znacznie większą załogę wynoszącą 76 marynarzy.

    Wieża artyleryjska – element konstrukcji okrętów wojennych, służący do obrotowego mocowania dział oraz ochrony ich mechanizmów i obsługi przed ogniem nieprzyjaciela lub wpływami atmosferycznymi. Przez zamocowanie obrotowe w wieży działa uzyskują duży kąt ostrzału w poziomie. W celu ochrony dział i obsługi przed ogniem nieprzyjaciela, wieże stosowane w historycznych klasach okrętów artyleryjskich (głównie pancerniki i krążowniki) były opancerzone.Wojna grecko-turecka - trwająca w okresie od 17 kwietnia do 4 grudnia 1897 roku wojna pomiędzy Królestwem Grecji a Imperium osmańskim, zwana również wojną trzydziestodniową.

    Rozwinięciem koncepcji tych kanonierek były małe krążowniki, jak chińskie typu „Chaoyong” czy japoński „Tsukushi”; aczkolwiek dużo większe (ok. 1350 t), były nieopancerzone i uzbrojone w bardzo ciężkie działa o ograniczonej szybkostrzelności.

    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Kanonierka - historyczna klasa okrętów artyleryjskich średniej lub małej wielkości. Kanonierki przeznaczone były przede wszystkim do ostrzeliwania celów lądowych, przybrzeżnej służby patrolowej i dozorowej, obrony wybrzeża, stawiania min i innych zadań pomocniczych.
    Bitwa pod Fuzhou – bitwa morska 23 sierpnia 1884, w czasie wojny chińsko-francuskiej. W czasie konfliktu o zwierzchnictwo nad Wietnamem między Chinami a Francją, ta ostatnia strona usiłowała wymusić ustępstwa, grożąc zniszczeniem floty i arsenału w Fuzhou. W tym celu admirał Amédée Courbet przeprowadził ryzykowny manewr, jakim było wprowadzenie ciężkich okrętów pancernych na wąską i bronioną przez silne baterie nadbrzeżne rzekę Min. Przewaga pancerza, nowoczesnej artylerii i lepszego wyszkolenia załóg zapewniła mu druzgoczące zwycięstwo, potwierdzając tym samym słuszność jego planu.
    Tsukushi (jap. 筑紫, Tsukushi) – nieopancerzony krążownik Marynarki Wojennej Imperium Japońskiego z przełomu XIX i XX wieku, później przeklasyfikowany na kanonierkę. Budowany dla Chile jako "Arturo Prat", został zakupiony przez Japonię.
    Dzielność morska – zespół cech statku wodnego (w tym jachtu żaglowego) warunkujących bezpieczną, wygodną i - w miarę możności - szybką żeglugę w każdych warunkach pogodowych. Do cech związanych z dzielnością morską zalicza się niewywrotność, mała podatność na rezonansowe kołysanie (także od martwej fali), nurzanie, dobra stateczność kursowa i sterowność w każdych warunkach, "sucha" żegluga bez względu na wysokość i stromość fali itp. Wynikające stąd założenia konstrukcyjne są często wzajemnie sprzeczne, np. sucha żegluga przy wysokiej fali z reguły oznacza złą stateczność kursową i wzdłużną, itp. Dlatego osiągnięcie dobrej dzielności morskiej nowej konstrukcji jest trudne i opiera się w większej mierze na doświadczeniu i intuicji projektanta niż na obliczalnych i powtarzalnych założeniach projektowych.
    Wyporność – podstawowy parametr określający wielkość okrętów, rzadziej innych jednostek pływających. Wyporność jest miarą siły wyporu, określa masę wody wypartej przez zanurzoną część okrętu zgodnie z prawem Archimedesa (objętość zanurzonej części okrętu pomnożoną przez ciężar właściwy wody). Miarą wyporności jest tona (1000 kg) lub długa tona (1016 kg).
    Węzeł (ang.: knot), w skrócie w. (ang.: kn lub kt albo kts) – jednostka miary, równa jednej mili morskiej na godzinę. Stosowana do określania prędkości morskich jednostek pływających, a w części państw i w ruchu międzynarodowym także statków powietrznych (samolotów, śmigłowców, szybowców, balonów). Ponadto w meteorologii – pomocniczo do określania prędkości wiatrów i prądów morskich (zasadniczą jednostką jest m/s). W żegludze śródlądowej używa się kilometrów na godzinę.
    Chaoyong (超勇; pinyin: Chāoyǒng; starsza transkrypcja, spotykana w literaturze: Chao Yung) – chiński mały krążownik typu Chaoyong z końca XIX w. Do tego samego typu należały chiński "Yangwei" i japoński "Tsukushi".

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.