• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kanon Krajoznawczy Polski

    Przeczytaj także...
    Lista światowego dziedzictwa (ang. World Heritage List; fr. Liste du patrimoine mondial) – lista obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO, filii ONZ, ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości. Lista obejmuje (w czerwcu 2013) 981 obiektów w 160 krajach, w tym 759 obiektów dziedzictwa kulturowego (K), 193 przyrodniczego (P) i 29 mieszanych (K, P). O wpisaniu danego obiektu na listę decyduje Komitet Światowego Dziedzictwa w trakcie corocznej sesji, począwszy od 1977 r. Nominacje zgłaszane są przez poszczególne kraje. Jeżeli wniosek o wpisanie danego miejsca na listę nie zostanie uwzględniony, może być złożony ponownie.Jaskinia – naturalna pusta przestrzeń w skale o rozmiarach umożliwiających jej penetrację przez człowieka. Najliczniejsze są jaskinie krasowe, grawitacyjne, tektoniczne, lodowcowe, wietrzeniowo-erozyjne lub pseudokrasowe. Odkrywanie (eksploracja), dokumentowanie oraz naukowe badanie jaskiń to speleologia.
    Kraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.

    Kanon Krajoznawczy Polski – wykaz najciekawszych w skali kraju obiektów krajoznawczych, położonych w poszczególnych regionach Polski. Opracowany przez Komisję Krajoznawczą Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego.

    Historia[ | edytuj kod]

    Pierwszy Kanon w formie wykazu obiektów ukazał się 26 lutego 1993, z okazji XIII Walnego Zjazdu PTTK, który odbył się w Poznaniu. Stanowił część Regulaminu Odznaki Krajoznawczej. Regulamin (w tym również kanon) uzupełniono i poprawiono w 1997, 1999, 2004 oraz 2013.

    Zabytek – w języku potocznym jest to każdy wytwór działalności człowieka, będący świadectwem minionej epoki (pamiątką przeszłości), posiadający wartość historyczną, artystyczną, naukową lub emocjonalną, przy czym kryterium czasu powstania, choć najważniejsze, nie przesądza o zdefiniowaniu zabytku. Nauki humanistyczne, a w szczególności historia sztuki nie stworzyły jednej, uniwersalnej definicji zabytku przydatnej wszystkim naukom.Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.

    Kanon Krajoznawczy Polski w formie wydawnictwa książkowego – zawierający wykaz obiektów oraz ich syntetyczny opis – ukazał się po raz pierwszy w 2000, z okazji odbywającego się w Gnieźnie V Kongresu Krajoznawstwa Polskiego. Kanon został opracowany pod redakcją Włodzimierza Łęckiego, a wydany przez Wydawnictwo PTTK „Kraj”. Drugie wydanie Kanonu – uzupełnione i poprawione – ukazało się w 2005.

    Przemyśl (łac. Praemislia, ros. Перемышль, ukr. Перемишль, niem. Prömsel) – miasto na prawach powiatu w południowo-wschodniej Polsce, w województwie podkarpackim, położone nad Sanem.Włodzimierz Łęcki (ur. 23 września 1937 w Poznaniu) – doktor nauk technicznych, wojewoda poznański, senator V kadencji, krajoznawca.

    Kanonu w wersji książkowej nie należy mylić z wykazem obiektów wymaganych do zdobycia Odznaki Krajoznawczej Polski, czyli jednego z rodzajów Odznaki Krajoznawczej Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego.

    Obiekty krajoznawcze[ | edytuj kod]

    Granice regionów krajoznawczych pokrywają się z granicami szesnastu województw według stanu na rok 2000. Wyznaczono w nich uznane za najciekawsze pod względem krajoznawczym miasta (Gdańsk, Kraków, Lublin, Poznań, Przemyśl, Sandomierz, Szczecin, Toruń, Warszawa, Wrocław), zabytki, muzea oraz inne obiekty, jak np. jaskinie, ogrody, rezerwaty, historyczne miejsca. W skład kanonu wchodzą także wszystkie parki narodowe i obiekty wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

    Muzeum – instytucja powołana do gromadzenia, badania oraz opieki nad obiektami posiadającymi pewną wartość historyczną bądź artystyczną. W większych muzeach niewielka część z tych obiektów jest udostępniana publiczności w postaci wystaw stałych lub czasowych, natomiast reszta jest przechowywana w specjalnie do tego przystosowanych magazynach.Rezerwat przyrody – jedna z obszarowych form ochrony przyrody w Polsce. Podobne pod względem funkcji tereny chronione powoływane są też w wielu innych krajach na świecie.

    Znaczenie[ | edytuj kod]

    Miasta i obiekty wymienione w Kanonie Krajoznawczym Polski są podstawą zdobywania Odznaki Krajoznawczej Polski (OKP). Osoby, które zwiedzą wszystkie obiekty wymienione w kanonie, otrzymują OKP w stopniu złotym z szafirem.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Włodzimierz Łęcki (red.): Kanon Krajoznawczy Polski. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo PTTK "Kraj", 2000, s. 359. ISBN 83-7005-429-3.
  • Włodzimierz Łęcki (red.): Kanon Krajoznawczy Polski. Wyd. II uzupełnione i poprawione. Warszawa: Wydawnictwo PTTK "Kraj", 2005, s. 374. ISBN 83-7005-475-7.
  • Kanon Krajoznawczy Polski (pol.). Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. [dostęp 2015-11-12].
  • Poznań (niem. Posen, łac. Posnania, jidysz פּױזן Pojzn) – miasto na prawach powiatu w zachodniej Polsce, położone na Pojezierzu Wielkopolskim, nad Wartą, u ujścia Cybiny. Historyczna stolica Wielkopolski, od 1999 r. siedziba władz województwa wielkopolskiego i powiatu poznańskiego. Miasto jest istotnym węzłem drogowym i kolejowym, funkcjonuje tu również międzynarodowy port lotniczy.Odznaka Krajoznawcza – odznaka ustanowiona w 1975 roku przez Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze w celu popularyzacji walorów krajoznawczych Polski i zachęcania do ich systematycznego poznawania. W dniu 26 lutego 1993 roku wszedł w życie nowy regulamin odznaki, który był poprawiany i nowelizowany w latach 1999 i 2004. Aktualna wersja regulaminu obowiązuje od 1 września 2004 roku.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze (PTTK) – stowarzyszenie powstałe z połączenia w 1950 roku Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego i Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, grupujące turystów i krajoznawców. Towarzystwo stawia sobie za zadanie upowszechnianie na terenie Polski turystyki kwalifikowanej i krajoznawstwa.
    Warszawa; miasto stołeczne Warszawa, w skrócie m.st. Warszawa – stolica i największe miasto Polski, położone w środkowo-wschodniej części kraju, na Nizinie Środkowomazowieckiej, na Mazowszu, nad Wisłą. Od 2002 r. miasto stołeczne Warszawa jest gminą miejską mającą status miasta na prawach powiatu.
    Gniezno (łac. Gnesna, niem. Gnesen) – miasto w województwie wielkopolskim, pierwsza stolica Polski, pierwsza metropolia kościelna, Stołeczne Królewskie Miasto Gniezno, miasto św. Wojciecha. Siedziba władz powiatu gnieźnieńskiego i gminy Gniezno oraz archidiecezji, (arcybiskupów gnieźnieńskich i prymasów Polski). Było miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego.
    Gdańsk (łac. Dantiscum, Dantis, Gedanum, niem. Danzig) – miasto na prawach powiatu w północnej Polsce, położone nad Morzem Bałtyckim, u ujścia Motławy do Wisły, nad Zatoką Gdańską, na Pobrzeżu Gdańskim. Centrum kulturalne, naukowe i gospodarcze oraz węzeł komunikacyjny północnej Polski, stolica województwa pomorskiego. Ośrodek gospodarki morskiej z dużym portem handlowym.
    Lublin (łac. Lublinum, jid. לובלין, lit. Liublinas, ros. Люблин) – miasto na prawach powiatu, stolica województwa lubelskiego. Położona na Wyżynie Lubelskiej nad rzeką Bystrzycą, historycznie w Małopolsce.
    Szczecin (niem. Stettin, szw. Stettin, łac. Sedinum lub Stetinum – miasto na prawach powiatu, stolica i największe miasto województwa zachodniopomorskiego, położone nad Odrą oraz jeziorem Dąbie. Szczecin jest trzecim pod względem zajmowanej powierzchni (300,55 km² z czego prawie 24% zajmują grunty pod wodami) i siódmym pod względem liczby ludności miastem Polski. Centrum aglomeracji szczecińskiej. Według danych z 30 czerwca 2012 roku miasto miało 409 211 mieszkańców.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.016 sek.