Kancjan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kancjanimię męskie pochodzenia łacińskiego, pierwotnie przydomek wtórnie utworzonego za pomocą przyrostka -anus, oznaczającego adoptowanych członków rodziny lub wyzwoleńców, od wcześniejszego Kancjusz, powstałego na podstawie wyrazu pospolitego cantius — "śpiew" lub cantio — "piosenka". Może ono zatem oznaczać "śpiewny" lub "lubiący śpiew".

Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.O. Henryk Fros SJ (ur. 18 stycznia 1922 w Rybniku, zm. 24 kwietnia 1998 w Krakowie) – polski jezuita, teolog, badacz literatury hagiograficznej, mediewista.

Kancjan imieniny obchodzi 31 maja, jako wspomnienie śwśw. Kancjusza, Kancjana i Kancjaneli.

Kancjanela — imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, zdrobnienie przy użyciu formamtu -ella przydomka Cantia (Kancja), żeńskiego odpowiednika Kancjusza, który z kolei powstał na podstawie wyrazu pospolitego cantius — "śpiew" lub cantio — "piosenka". Może ono zatem oznaczać "śpiewna" lub "lubiąca śpiew".Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana osobie przez grupę, do której należy. Wraz (z ewentualnym drugim i następnymi imionami oraz) z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество (trans.) otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Henryk Fros, Franciszek Sowa, Księga imion i świętych, t. 3, Kraków: Wydaw. WAM, 1998, ISBN 83-7097-464-3, OCLC 830206284.
Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.




Reklama